II GSK 221/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bd 630/08 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. na rzecz S. W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2008 r. o sygn. akt I SA/Bd 630/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uwzględnił skargę S. W. i uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w T. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007. Przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że w wyniku rozpatrzenia wniosku S. W. złożonego w dniu 14 maja 2007 r., zmienionego w dniu 29 maja 2007 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] odmówił przyznania wnioskodawcy jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, płatności do powierzchni upraw roślin energetycznych, dodatkowej krajowej płatności do powierzchni uprawy rzepaku ze względu na stwierdzone w trakcie kontroli "przedeklarowanie" wynoszące 38,44 %. W odwołaniu od powyższej decyzji producent wyjaśnił, iż sprzedał działki nr 60 i 61 (gmina K., obręb R.) w dniu 15 maja 2007r., lecz zaprzestał ich użytkowania po zebraniu zbiorów, tj. w dniu 28 września 2007 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w T. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] maja 2008 r. o odmowie przyznania S. W. płatności bezpośrednich. Wskazał, iż podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich jest ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35. poz. 217 ze zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 262). Organ odwoławczy stwierdził, iż wnioskodawca w dniu złożenia wniosku do dnia wydania decyzji w sprawie płatności do gruntów rolnych musi faktycznie dzierżyć dane grunty, to znaczy wykonywać wobec nich wszelkie władztwo tych gruntów oraz fizycznie je posiadać. Skoro wnioskujący utracił fizyczne władztwo nad działkami nr 60 i 61 w dniu 28 września 2007 r., tj. przed wydaniem decyzji w sprawie płatności bezpośrednich - jak argumentował organ - to należy je wykluczyć z płatności. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał na treść art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. U. L 345 z 20.11.2004 r. str. 11), według którego jeżeli różnica między zadeklarowaną powierzchnią we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 30%, lecz nie więcej niż 50%, wówczas rolnikowi nie przyznaje się pomocy w danym roku. Ponadto przytoczył treść art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.) w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniająca oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), zgodnie z którymi, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną przekracza 20%, wówczas dla tej grupy upraw nie jest przyznawana żadna pomoc finansowa. Organ odwoławczy stwierdził, że mając na uwadze przepis art. 7a ust. 1 ustawy płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej należało również odmówić przyznania dodatkowej krajowej płatności do upraw roślin energetycznych do powierzchni uprawy rzepaku, która ma charakter pomocy de minimis w sektorze rolnym lub w sektorze rybołówstwa W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. S. W. wniósł o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Powyższym decyzjom zarzucił naruszenie art. 7 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, a nadto naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji nr 1793/2004 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. (Dz. U. L 270 z 21.10.2003 r., s. 1 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię. W ocenie strony skarżącej sprzedaż działek zgłoszonych we wniosku przed dniem wydania decyzji nie pozbawiała jej prawa otrzymania dopłat. Skarżący podkreślił, iż płatności są przyznawane rolnikowi, który faktycznie posiadał i uprawiał grunty wskazane we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2008 r., złożonym na rozprawie, skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał również na treść art. 44 ust. 3 rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. w wyniku rozpoznania skargi uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, dalej k.p.a.) decyzja powinna zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Jednocześnie WSA podkreślił, że uzasadnienie prawne nie może ograniczyć się do przytoczenia przepisów prawa, lecz powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. W rozpatrywanej sprawie - w ocenie Sądu - organy przytoczyły szereg przepisów prawnych, jednakże nie wyjaśniły ich rozumienia w powiązaniu z okolicznościami faktycznymi w taki sposób, aby można było z nich wyprowadzić konkluzję, że rolnik powinien posiadać grunty rolne do momentu wydania decyzji w sprawie płatności. Zdaniem Sądu stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., że przyznanie płatności osobie, która w dacie wydania decyzji nie była posiadaczem gruntów rolnych stanowiło rażące naruszenia prawa, nie znajdowało oparcia w przytoczonych przez ten organ przepisach. Tym samym doszło do naruszenia art. 107 §1 i §3 k.p.a. Sąd I instancji stwierdził nadto, iż z żadnego z przywołanych w podstawie prawnej decyzji organu I instancji przepisów nie wynika, aby warunkiem przyznania płatności było posiadanie przez rolnika gruntów do momentu wydania decyzji w sprawie płatności. Zgodnie z art. 44 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., rolnik zgłasza działki odpowiadające kwalifikującemu się hektarowi powiązanemu z uprawnieniem do płatności. Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika przez okres co najmniej 10 miesięcy, począwszy od daty, która zostanie określona przez dane Państwo Członkowskie, przy czym data ta nie może być wcześniejsza niż dzień 1 września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku dotyczącego uczestnictwa w systemie płatności jednolitych. Zdaniem Sądu organy administracji w ogóle nie rozważały możliwości zastosowania wyżej wymienionego przepisu w sprawie. Obowiązek odniesienia się organu do możliwości zastosowania tego przepisu wynikał z art. 8 i art. 11 k.p.a. W myśl tych uregulowań organy obowiązane były prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.), jak również wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). W skardze kasacyjnej Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1) art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez przyjęcie, że nie jest wymaganym warunkiem posiadanie przez rolnika zgłoszonych we wniosku o płatność gruntów do momentu wydania decyzji, w przypadku niezgłoszenia ich zbycia przed kontrolą organu, pod rygorem zastosowania sankcji określonych przepisami; 2) art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE Nr 1973/2004 poprzez przyjęcie, że w przypadku nieposiadania zgłoszonych we wniosku o płatność gruntów, do momentu wydania decyzji, nie stosuje się sankcji określonych tym przepisem; 3) art. 71a oraz art. 51 ust. 1 rozporządzenia komisji WE Nr 796/2004 poprzez przyjęcie, że w przypadku nieposiadania zgłoszonych we wniosku o płatność gruntów do momentu wydania decyzji, nie stosuje się sankcji określonych tymi przepisami; 4) art. 44 ust. 3 rozporządzenia Rady WE Nr 1782/2003 poprzez przyjęcie, że powyższy przepis ma zastosowanie do niniejszej sprawy. Stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ naruszył przepis art. 107 § 1 i 3 k.p.a. nie uzasadniając szczegółowo i wyjaśniając podstawy prawnej, jak też nie wyjaśniając braku zastosowania przepisu art. 44 ust. 3 rozporządzenia Rady WE nr 1782/2003, które to wady postępowania w konsekwencji doprowadziły do błędnego rozstrzygnięcia, stąd też naruszenie przez Sąd w/w przepisów postępowania stanowi okoliczności mające istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, iż składający wniosek o płatności powinien być posiadaczem samoistnym lub zależnym gruntów objętych wnioskiem i pozostać nim do dnia wydania decyzji. Konieczność posiadania przez wnioskodawcę działek rolnych deklarowanych we wniosku w dniu wydania decyzji - według skarżącego - wynika z brzmienia ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej. Potwierdzeniem powyższego są sankcje, jakie organ winien nałożyć na wnioskodawcę w przypadku wykrycia niezgodności powierzchni zgłoszonych i zweryfikowanych przez organ. Istota dopłat do gruntów rolnych polega bowiem na tym, iż są one przyznawane producentowi do gruntów rolnych, które są w jego posiadaniu. Zdaniem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. nie sposób uznać za trafny poglądu Sądu I instancji o naruszeniu przez organ przepisów postępowania poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Wnoszący skargę podkreślił, że w decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji przytoczono szczegółowo podstawę prawną, a następnie w uzasadnieniu wyjaśniono znaczenie przywołanych przepisów i ich rozumienie w powiązaniu z okolicznościami faktycznymi sprawy. W szczególności organ odwoławczy w swojej decyzji precyzyjnie wyliczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, wskazując dlaczego i w jaki sposób je zastosowano. Organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez rolnika w jego odwołaniu. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się z Sądem I instancji, iż organ naruszył zasady postępowania poprzez nierozważnie możliwości zastosowania przepisu art. 44 ust. 3 rozporządzenia Rady WE Nr 1782/2003. Jak podnosi się w skardze kasacyjnej strona zgłosiła zarzut nieodniesienia się do powołanego przepisu dopiero na rozprawie, stąd też analizowanie tego przepisu leżało poza sferą zainteresowania organu. Po wtóre, organ nie był obowiązany odnosić się do wszystkich przepisów zawierających przesłanki dostępności do programu. Organ przywołał tylko te, które miały bezpośredni wpływ na sprawę i jego rozstrzygnięcie. W ocenie wnoszącego skargę nie było ani potrzeby, ani podstaw do przytaczania tego, jak i szeregu innych przepisów dotyczących realizacji programu, które jakkolwiek odnoszą się w szerokim znaczeniu do sprawy, lecz są poboczne, ustalające ogólne ramy danego działania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. W. pismem z dnia 9 marca 2009 r. wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego organu administracji kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przystępując do oceny zasadności zarzutu zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż organ administracji publicznej dopuścił się naruszenia przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. nie uzasadniając szczegółowo i nie wyjaśniając podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również nie wyjaśniając przyczyn niezastosowania przepisu art. 44 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie składania wniosku jak i w dacie podejmowania decyzji) do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Oznacza to, że również postępowania dotyczące przyznawania rolnikom płatności bezpośrednich i płatności uzupełniającej prowadzone są według reguł określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Z przepisów tych jasno wynika, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest takie sporządzenie uzasadnienia decyzji, aby strona mogła uzyskać pełną informację o tym na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w jej sprawie administracyjnej. Prowadzi to do wniosku, że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jest niezbędnym elementem decyzji i stanowi integralną jej część - art. 107 § 1 k.p.a. Należy jednak pamiętać, że trafnie w doktrynie podkreśla się, iż uzasadnienie stanowi integralną część decyzji w znaczeniu formalnoprawnym jako składnik decyzji. Nie stanowi ono jednakże części rozstrzygnięcia decyzji, bowiem tylko w osnowie decyzji zawarte jest rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty (vide J. Zimmermann, Polska jurysdykcja, 1996, s 132). Trafnie więc Sąd I instancji wskazał, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zasadnie także Sąd I instancji wskazał, iż uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Poza sporem pozostaje okoliczność, że przytoczenie przepisów prawa oznacza podanie ich treści, a wyjaśnienie podstawy prawnej oznacza dokonanie wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Niewątpliwie wybiórcze przytoczenie przez organ administracji publicznej treści przepisów prawa, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, nie może skutkować uznaniem, iż uzasadnienie spełnia ustawowe wymogi w zakresie sporządzenia uzasadnienia prawnego decyzji. Z akt sprawy, a zwłaszcza z treści uzasadnienia decyzji organu administracji publicznej wynika, że uzasadnienie nie zawiera przytoczenia treści wszystkich przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, a zwłaszcza nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej, bowiem organ nie dokonał wykładni przepisów prawa, które stosował. Istotne bowiem jest, aby organ wszechstronnie wyjaśnił podstawę prawną i faktyczną decyzji, a więc wyjaśnił przyczyny, dla których zastosował ten a nie inny przepis prawa i dlaczego ten przepis prawa wykłada w taki a nie inny sposób. W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania należy uznać za bezzasadny. Trafnie Sąd I instancji ocenił, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należało uznać za bezzasadne, bowiem nie można stawiać Sądowi I instancji zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni przepisów wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy sama strona skarżąca (organ) nie dokonała wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, a tym samym sąd administracyjny nie mógł odnieść się do nieistniejącej wykładni norm prawnych przytoczonych w podstawie prawnej decyzji. Podkreślić należy, iż Sąd I instancji wskazał jedynie, że z literalnego brzmienia przepisów powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ mógł jednoznacznie postawić tezę o konieczności posiadania przez rolnika gruntów zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności rolnych zarówno w dacie składania wniosku jak i w dacie podejmowania decyzji rozstrzygającej ten wniosek. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że skoro organy administracji publicznej nie wyjaśniły podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a więc nie dokonały wykładni przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji, to tym samym nie są znane przyczyny, które spowodowały przyjęcie przez organy administracji publicznej stanowiska o konieczności posiadania gruntów rolnych przez rolnika składającego wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej na rok 2007, także w dacie wydawania decyzji rozstrzygającej w przedmiocie złożonego wniosku. Ponadto Sąd I instancji podniósł, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest także odniesienie się do treści art. 44 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.