II OSK 1412/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia NSA Wojciech Chróścielewski sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych J. O. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1024/09 w sprawie ze skarg H. S. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od H. S. i J. T. na rzecz J. O. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu. II OSK 1412/10 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skarg H. S. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] maja 2009r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący przebieg sprawy: Wójt Gminy Podegrodzie decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. działając na wniosek J. O. ustalił warunki zabudowy dla realizacji stacji paliw zlokalizowanej na części działek ewid. nr [...]/1, [...]/4, [...]/7 i [...]/8 w Brzeznej. Kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Wójt Gminy Podegrodzie zmienił w trybie art. 155 k.p.a. wyżej wymienioną decyzję, zwiększając dopuszczalną pojemność zbiorników na paliwo z 20 m³ na 120 m³. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 13 sierpnia 2008 r. zostało wszczęte z wniosku J. T. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] czerwca 2006 r. dotyczącej warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z [...] stycznia 2009 r. stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy Podegrodzie ze względu na rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu organ wskazał na rażące naruszenie przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.), art. 106 § 2 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz § 3 ust. 2, § 4 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia.2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Organ wskazał też, że kontrolowana decyzja narusza art. 107 § 1 k.p.a. i § 9 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia, ponieważ załączniki do decyzji (załącznik tekstowy oraz dwa załączniki graficzne) nie postały podpisane przez organ lub osobę upoważnioną przez organ. Wniosek o ponowne rozpatrzenie wyżej opisanej sprawy wniósł J. O.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z [...] maja 2009r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2009 r. oraz odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Podegrodzie z [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że żadna z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie nie zachodzi. Nie można również zarzucić decyzji wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Kolegium brak było podstaw do stwierdzenia, iż decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy (znak: [...]) wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ze sporządzonej analizy wynikało, że na działce, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, położonej przy drodze powiatowej w pobliżu ważnego pod względem komunikacyjnym węzła drogowego, zlokalizowany jest już budynek o funkcji użytkowo-produkcyjnej z wyodrębnioną częścią biurową i mieszkalną. W jej sąsiedztwie, w obszarze objętym analizą, występują działki użytkowane rolniczo. Analiza części tekstowej i graficznej decyzji Wójta Gminy Podegrodzie w zakresie dotyczącym ustalenia funkcji zabudowy w obszarze objętym analizą urbanistyczną wzbudziła wprawdzie pewne wątpliwości, albowiem w granicach tego obszaru widoczne są zabudowania, których funkcja nie została ustalona przez Wójta Gminy Podegrodzie, jednakże w ocenie Kolegium, gdyby nawet ich funkcja miała charakter czysto mieszkalny, to i tak ze względu na ich lokalizację oraz w związku z istnieniem na obszarze analizowanym budynku usługowo-produkcyjnego, a także ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo z ważnym węzłem komunikacyjnym, nie można byłoby przyjąć, że zaakceptowana w decyzji Wójta Gminy Podegrodzie lokalizacja stacji benzynowej jest rażąco sprzeczna z wymogami tzw. "dobrego sąsiedztwa", a tym samym rażąco narusza wymogi ładu przestrzennego lub zrównoważonego rozwoju, a więc że narusza prawo w stopniu niedającym się pogodzić z praworządnością, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Ponadto jako rażące nie może być kwalifikowane naruszenie przepisów proceduralnych, związanych z brakami formalnymi wniosku o wydanie warunków zabudowy, na które nie zwrócił stronie uwagi organ prowadzący postępowanie. W aktach sprawy znajdują się wszystkie wymagane do wydania decyzji dokumenty, zaś treść ostatecznej decyzji jest w pełni zgodna z oczekiwaniami wnioskodawcy, a więc nie można zarzucić jej rażącego naruszenia zasady wnioskowości w sprawach o wydanie warunków zabudowy. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie może być brak powiadomienia wszystkich stron postępowania o ustalonych uzgodnieniach, gdyż jest to przesłanka wznowienia postępowania. W kategorii rażących naruszeń prawa nie może być także rozpatrywana prawidłowość analizy urbanistycznej. Zastrzeżenia pod jej adresem - choć częściowo uzasadnione - nie mogą być w ogóle rozpatrywane w kategoriach rażącego naruszenia prawa, mając na uwadze, że weryfikacja prawidłowości parametrów przyjętych w analizie urbanistycznej jest w istocie swej weryfikacją wykładni prawnej przepisów oraz ich zastosowania w konkretnym przypadku, a nie naruszeniem przepisu prawa stosowanego w bezpośrednim rozumieniu. Ponadto dopuszczalność wyznaczenia w analizie urbanistycznej innych parametrów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, niż bezpośrednio kontynuujących parametry istniejące, wynika wprost z dyspozycji § 4 ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rażącym naruszeniem prawa nie jest także brak podpisów organu na załącznikach do przedmiotowej decyzji oraz brak klauzul wskazujących wyraźnie na to, że są jej integralnymi częściami. Zgodnie bowiem z ukształtowaną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak podpisu organu na załączniku decyzji nie stanowi nawet "zwykłego" naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., tj. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej więc nie może stanowić naruszenia o charakterze "rażącym". Zdaniem Kolegium załączniki analizowanej decyzji Wójta Gminy Podegrodzie o warunkach zabudowy dla realizacji stacji paliw w Brzeznej są opisane w sposób umożliwiający ich identyfikację z jej główną częścią tekstową, a zatem w żadnym wypadku nie można stwierdzić, że nie stanowią one integralnej części składowej wydanej decyzji. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. T. oraz H. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż kontrolowana decyzja rażąco narusza art. 136 i 138 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Sąd wskazał, iż postępowanie odwoławcze ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy indywidualnej rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Ocena materiału dowodowego nie oznacza zatem prowadzenia od nowa postępowania dowodowego; rozpoznanie sprawy we własnym zakresie przez organ odwoławczy jest niedozwolone. Art. 136 i 138 § 2 k.p.a. zezwala jedyne na prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Niedopuszczalne jest , w ocenie Sądu I instancji zastępowanie dokumentów zakwestionowanych przez SKO orzekające w I instancji "sanowanymi" dokumentami, posiadającymi właściwe pieczątki i podpisy. Należy bowiem stwierdzić, że materiał dowodowy został zgromadzony w poprzednim postępowaniu, które zostało zakończone decyzją SKO w Nowym Sączu z dnia [...] stycznia 2009 r. W decyzji tej prawidłowo oceniono, że materiał ten posiada tak wyraźne braki, że niedopuszczalne było w oparciu o te dokumenty wydanie decyzji przez organ I instancji i zasadne było stwierdzenie nieważności decyzji tegoż organu. Rozpoznając sprawę ponownie, w oparciu o złożony wniosek, SKO w Nowym Sączu nie przeprowadziło postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 k.p.a. Rażącym naruszeniem prawa procesowego było więc uchylenie w całości wydanej przez SKO w Nowym Sączu decyzji z [...] stycznia 2009 r. i odmowa stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Takie rozstrzygnięcie mogłoby zostać wydane tylko wówczas, gdyby nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego na tym etapie postępowania, wykazana dowodami pozwalającymi na przykład ocenić inaczej niż poprzednio decyzję organu I instancji, jednakże wyłącznie w tym momencie, gdy ta decyzja była wydana. W kontrolowanym przez sąd postępowaniu o stwierdzenie nieważności doszło do sytuacji, w której ten sam organ w styczniu 2009 r. decyzję Wójta Gminy Podegrodzie uznał za nieważną, a po 4 miesiącach uznał ją za ważną, mimo braku zmiany ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu, aby diametralnie zmienić stanowisko SKO w Nowym Sączu musiałoby mieć jakieś bardzo istotne argumenty przemawiające za tym, że decyzja ze stycznia 2009 r. była błędna. Sąd wskazał, iż wniosek J. O. o ustalenie warunków zabudowy nie zawierał koniecznych dokumentów, opatrzonych stosownymi podpisami, a załączniki mapowe nie posiadały klauzul, iż stanowią integralne części decyzji. Wprawdzie Wójt Gminy Podegrodzie, uzupełniając dokumentacje sprawy, w piśmie z 2 marca 2009 r. przekazał "omyłkowo nieprzesłane załączniki do decyzji Wójta Gminy Podgrodzie z dnia 20.VI.2006 r." twierdząc, że "akta sprawy przesłane SKO w dniu 5.IX.2008 r. nie były przesłane przez pracownika merytorycznego i w związku z tym znalazły się w nich brudnopisy załączników, a nie właściwe załączniki" , jednakże , jak stwierdził Sąd I instancji, w piśmie z 5.IX.2008 r. podpisanym z upoważnienia Wójta nie ma żadnych uwag co do niekompletności materiału dowodowego lub niewłaściwych załączników. Zdaniem Sądu tego rodzaju uzupełnienie dokumentów na etapie pomiędzy wydaniem pierwszej (styczeń 2009 r.) i drugiej (maj 2009 r.) decyzji SKO nie było w ogóle możliwe. Organ rozpatrujący sprawę po raz pierwszy powinien mieć komplet wszystkich dokumentów służących wydaniu decyzji przez organ I instancji. Od momentu wpłynięcia wniosku o stwierdzenie nieważności do wydania pierwszej decyzji SKO w styczniu 2009 r. było sporo czasu do przesłania brakujących dokumentów. Te nadesłane w marcu 2009 r. zawierają oryginalne podpisy i pieczęcie, natomiast różnią się od dokumentów znajdujących się w aktach sprawy organu I instancji. W ocenie Sądu I Instancji, wbrew twierdzeniom organu, dokumenty nie "zagubiły się" w Urzędzie Gminy Podegrodzie, ale powstały później, na etapie rozpatrywania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalne jest w praworządnym państwie tolerowanie takiej sytuacji, która może nawet rodzić podejrzenie o popełnienie przestępstwa fałszerstwa. Stwierdzenie zaś organu powołanego do kontroli postępowania niższej instancji, zawarte w zaskarżonej decyzji, iż "w aktach sprawy znajdują się wszystkie wymagane do wydania decyzji dokumenty" rażąco narusza prawo, skoro organ ów doskonale orientował się kiedy i w jakich okolicznościach owe dokumenty zostały do akt dołączone. Sąd I instancji podkreślił również, iż przy rozpoznawaniu sprawy nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było wziąć pod uwagę nie tylko decyzję Wójta Gminy Podegrodzie z [...] czerwca 2006 r., bowiem w zakresie wielkości zbiorników decyzja ta straciła moc, lecz także decyzję Wójta Gminy Podegrodzie z [...] lipca 2006 r. znak [...]. Decyzja ta została wydana w trybie art. 155 k.p.a. Każda z tych decyzji musi być brana pod uwagę łącznie z drugą, bowiem żadna z nich nie może występować w obrocie samodzielnie. Sąd I instancji nie zgodził się z wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że prawidłowość analizy urbanistycznej nie może być rozpatrywana w kontekście rażących naruszeń prawa. Sporządzenie analizy urbanistycznej jest koniecznym elementem postępowania w sprawie warunków zabudowy. Ma ona służyć realizacji naczelnych zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz chronić podstawowe dla tej ustawy wartości: ład przestrzenny i zasadę dobrego sąsiedztwa. Konkretyzując treść tych pojęć w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy wskazano, że decyzja ustalająca warunki zabudowy winna określać wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustawodawca zdecydował, że powyższe parametry mają być ustalane poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów, a następnie poprzez przeanalizowanie i uśrednienie wymienionych cech zabudowy na tak wyznaczonym obszarze. Tymczasem w analizie przeprowadzonej w niniejszej sprawie obszar analizowany wyznaczono nieprawidłowo, a spośród wyżej wymienionych parametrów ustalono wyłącznie wielkość powierzchni zabudowy, nie wyjaśniając przy tym w żaden sposób dlaczego przyjęto tę wielkość na poziomie 90%. Całkowicie pominięto ustalenie funkcji zabudowy w obszarze analizowanym, a także linię zabudowy, wysokość, szerokość elewacji frontowej i geometrię dachu. Przy tak daleko posuniętej wadliwości analizy nie można przyjąć - jak to uczyniło to SKO w zaskarżonej decyzji - że spełniono warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymagania ładu przestrzennego nie zostały na potrzeby niniejszej sprawy skonkretyzowane, a przyjęcie przez SKO domniemania zgodności planowanej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Zastrzeżenia Sądu I instancji budziła również argumentacja użyta w zaskarżonej decyzji na poparcie tezy, iż powyższe braki analizy nie przesądzają o nieważności decyzji. Zdaniem Kolegium za przyjęciem tego stanowiska przemawia fakt, że w § 4 ust. 2, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) dopuszczono możliwość ustalenia innych parametrów nowej zabudowy niż wynikałoby to z analizy. Podkreślenia wymaga, że powołane przepisy zezwalają na odstąpienie od uśrednionych wartości wyliczonych dla całego obszaru analizowanego tylko wówczas, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Powołane przepisy w żaden sposób nie zwalniają od obowiązku wyliczenia omawianych parametrów dla obszaru analizowanego i nie zezwalają na dowolne określanie w analizie tych wskaźników. Wręcz przeciwnie, nakładają obowiązek szczególnego uzasadnienia w analizie, dlaczego sporządzający ją urbanista dopuścił odstąpienie od wyliczonych uśrednionych wskaźników. Rażącego naruszenia prawa należy również dopatrywać się w wydanej decyzji organu I instancji, który wydając decyzję o warunkach zabudowy pozbawił skarżącego J. T. dostępu do drogi publicznej. Skarżący J. T., będący sąsiadem J. O. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy [...] marca 2005 r. Decyzja została wydana przez ten sam organ czyli Wójta Gminy Podegrodzie, który wiedział o istnieniu tej decyzji. Dotyczyła ona budowy budynku zakładu usługowo – handlowego i miała zapewnić dojazd z drogi publicznej powiatowej (działka ewidencyjna nr 855 w Brzeznej). Działki skarżącego były pierwotnie usytuowane w ciągu zabudowy przy drodze publicznej powiatowej. Decyzja wydana na rzecz J. T. zawiera zapis o dostępie do drogi publicznej. Sąd uznał, zatem iż decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z 20 czerwca 2006 r. narusza art. 63 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), gdyż wbrew wydanej poprzednio dla J. T. decyzji proponuje inne rozwiązanie komunikacyjne – nie bezpośrednio z drogi publicznej, ale poprzez projektowaną "drogę zbiorczą" obsługującą działki nr [...]/1, [...]/1, [...]/7 i docelowo działki [...]/1 i [...]/1. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. O. Skarżący kasacyjnie zarzucił powyższemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na przebieg sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w związku z art. 127 § 3 oraz art. 138 kpa - poprzez błędne uznanie, iż SKO w Nowym Sączu nie miało uprawnienia do uchylenia własnej decyzji w wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przy niezmienionym stanie faktycznym, czym WSA w Krakowie naruszył również zasadę dwuinstancyjności, 2. art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w związku z art. 136 w związku z art. 138 w związku z art. 127 § 3 w związku z art. 156 § 1 kpa. poprzez błędne uznanie, iż: w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa w postaci braku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przez SKO w Nowym Sączu, które rozpatrywało sprawę ponownie, 3. art. 135 ppsa poprzez nieobjęcie treścią orzeczenia oraz pozostawienie w mocy decyzji SKO w Nowym Sączu z dnia [...] stycznia 2009 r., która obarczona była istotnymi wadami, 4. art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, Poz. 717 z późniejszymi zmianami) - zwanej dalej "u.p.z.p." - w związku z art. 156 § 1 kpa poprzez uznanie, iż decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] czerwca 2006 r. ustalająca warunki zabudowy, zmieniona decyzją Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] lipca 2006 r., wywołała skutki w zakresie uprawnień osoby trzeciej poprzez pozbawienie J. T. dostępu do drogi publicznej, 5. art. 1 § pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, Poz. 1269 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe wykonywanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono: 1) bezpodstawne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 PPSA w związku z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 3, art. 136 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z poz. zm.], zwanego dalej w skrócie k.p.a., w wyniku błędnego przyjęcia, ze decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] maja 2009 r. dotknięta była wadą "rażącego naruszenia prawa", której - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie -,,(...) należy upatrywać w naruszeniu normy art. 136 i 138 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 kpa."; 2) naruszeniu art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 PPSA oraz art. 76 § 1 i 3 KPA, poprzez uchybienie obowiązkowi oparcia wyroku na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na: a) przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bezpodstawnej hipotezie ("podejrzeniu"), która nie wynikała z akt sprawy, ani tez nie została wykazana żadnym przeciwdowodem wobec znajdujących się w aktach sprawy dokumentów urzędowych, a wedle której to hipotezy dokumenty urzędowe przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu przez Wójta Gminy Podegrodzie w załączeniu do pisma z dnia 10 marca 2009 r. nie są autentyczne, lecz powstały dopiero na etapie rozpatrywania wniosku Jozefa O. o ponowne rozpatrzenie sprawy; b) pozostającej w sprzeczności z urzędowymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy tezie, iż analizowana decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] czerwca 2006 r. [znak: [...]], wydana na rzecz J. O., w porównaniu z wcześniejszą decyzją Wójta Gminy Podegrodzie o warunkach zabudowy, wydaną na rzecz J. T., proponowała,(...) inne rozwiązanie komunikacyjne - nie bezpośrednio z drogi publicznej, ale poprzez projektowaną drogę zbiorczą (....)" podczas gdy dyspozycja pkt III pkt 8 decyzji Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] czerwca 2006 r. [znak: [...]] wyraźnie przewiduje "wykonanie zjazdu i wjazdu w uzgodnieniu z administratorem drogi aktualnie powiatowej nr 1544K", a więc z tej samej drogi publicznej, która została wskazana we wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy wydanej na wniosek J. T.; c) niewłaściwym odczytaniu fragmentu uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] maja 2009 r. [znak: [...]], zamieszczonego na str. 10, zgodnie z którym,(...) w aktach sprawy znajdują się wszystkie wymagane do wydania decyzji dokumenty (...)" - który odnosi się w sposób oczywisty do dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy Podegrodzie przed wydaniem przez ten organ decyzji o warunkach zabudowy - wskutek czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bezpodstawnie zarzucił temu zacytowanemu stwierdzeniu rażące naruszenie prawa, wskutek tego, ze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wiedziało, kiedy i w jakich Okolicznościach zostały dołączone do akt "właściwe" załączniki do decyzji W6jta Gminy Podegrodzie o warunkach zabudowy; 3) naruszeniu art. 134 § 1 PPSA w związku z art. 156 § 1, art. 157 § 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., poprzez przekroczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasady orzekania w granicach danej sprawy, polegające na oparciu zaskarżonego wyroku o zarzut naruszenia prawa, adresowany (pośrednio) wobec decyzji Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] lipca 2006 r. [znak: [...]], podczas gdy zgodnie z wnioskiem Pana J. T. z dnia 06.08.2008 r. - przedmiotem postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w trybie stwierdzenia nieważności była decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] czerwca 2006 r. [znak: [...]]; 4) naruszenie art. 141 § 4 PPSA, poprzez uchybienie obowiązkowi zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania, a w szczególności wskazań, jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu powinno potraktować dokumenty urzędowe nadesłane do Kolegium w dniu 10 marca a 2009 r. przez Wójta Gminy Podegrodzie, mając na uwadze, iż w wyniku wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, wskutek czego możliwość podjęcia przez ten organ administracyjny działań zgodnych z oczekiwaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest wysoce wątpliwa, a tym samym wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzeczenie nie wypełnia jednej ze swych kluczowych funkcji; Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na: 1) błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. 0 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.], zwanej dalej w skrócie "PZP", w związku z §§ 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [Dz.U. Nr 164, poz. 1588], a także art. 156 § 1 pkt 2 KPA, polegającej na nietrafnym przyjęciu, ze wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 PZP tzw. "zasada dobrego sąsiedztwa" jest normą prawną nie wymagającą wykładni, a tym samym może być naruszona w sposób "rażący", w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA, w wyniku sporządzenia analizy urbanistycznej z naruszeniem któregokolwiek z przepisów §§ 3-8 ww. rozporządzenia, podczas gdy - jak stwierdził NSA w uchwale z 15.02.2010 r. [sygn. II FPS 8/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych] - ewentualne braki takiej analizy nie stanowią podstawy do stwierdzenia wyraźnej i oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia decyzji z dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.], zwanej dalej w skrócie "PZP", który dla swojego zastosowania wymaga wykładni, a zatem "naruszenia tego przepisu nie można traktować jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa." [cyt: uzasadnienie uchwały NSA z 15.02.2010 r.]; 2) błędnej wykładni art. 63 ust. 2 PZP, polegającej na nietrafnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ze decyzja o warunkach zabudowy może pozbawić właściciela nieruchomości sąsiedniej dostępu do drogi publicznej, a tym samym naruszać ww. przepis, podczas gdy z przepisu tego wynika, ze decyzja o warunkach zabudowy nie ma mocy sprawczej wywołania takiego skutku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpatrzenia, W piśmie procesowym J. T. wniósł o oddalenie skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Najdalej idącymi zarzutami skarg kasacyjnych wniesionych w niniejszej sprawie były zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 127 § 3 oraz art. 136 i 138 kpa . Tak sformułowany zarzut należy uznać za uzasadniony, szczególnie z powiązaniem go z zarzutem naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że "sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: (...) 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ciężkimi wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd I instancji przyjął, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa a zatem odwołał się do przesłanki ujętej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa, i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95). W doktrynie prawa administracyjnego przeważa pogląd, iż wady nieważności ustanowione w przepisie art. 156 § 1 kpa w przeważającej mierze mają charakter materialnoprawny. Nie są to wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. W postępowaniu nieważnościowym ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie bywać może tylko elementem prowadzącym do tej oceny. [tak: J. Borkowski Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, C.H.Beck, wyd.8, s.720]. W uzasadnieniu wyroku z dnia 25.11.2010 r. II OSK 1803/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że naruszenie przepisów o charakterze czysto proceduralnym /formalnym/ wprawdzie bywa podstawą stwierdzenia nieważności, jednakże tylko wtedy, gdy ustawodawca całkowicie jasno i wyraźnie wymaga dochowania określonego warunku procesowego, jak też jego pominięcie nie da się pogodzić z porządkiem prawnym. Oceny stanu prawnego w postępowaniu nieważnościowym dokonuje się na dzień wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji. Oznacza to również, iż ocena przesłanek z art. 156 § 1 kpa następuje w oparciu o zgromadzony już materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania decyzji. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż nie jest dopuszczalne uzupełnianie dokumentacji rozumiane jako ponowne prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie zakończonej wydaną decyzją. W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów proceduralnych art. 136, art. 138 oraz art. 127 § 3 kpa. Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r. wydana została natomiast nie tylko w oparciu o art. 138 oraz art. 127 § 3 kpa., które to przepisy stanowią procesową podstawę działania organu odwoławczego, lecz przede wszystkim na podstawie art. 156 § 1 oraz art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa. Dla oceny decyzji wydanej na podstawie określonej w art. 156 kpa, w tym przypadku decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, nie wystarczy zatem wskazanie, iż doszło do naruszenia w toku jej wydawania przepisów postępowania administracyjnego, konieczne jest też wykazanie, iż decyzja wydana w trybie nieważnościowym zawiera wadę kwalifikowaną określoną w art. 156 kpa. Analizy takiej Sąd I instancji jednakże nie przeprowadził. Za zasadny należało zatem uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia w tym zakresie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji skupił się na wykazaniu, iż kontrolowana przez niego decyzja zawiera wadę określoną w art. 138 ( bez bliższego wskazania przepisu) w związku z art. 127 § 3 kpa oraz przepisu art. 136 kpa. Przepis art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog rodzajów decyzji, które może wydać organ II Instancji po rozpatrzeniu odwołania, a w przedmiotowej sprawie po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 127 § 3 kpa. Przewiduje on możliwość utrzymania w mocy decyzji organu I instancji albo wydania orzeczenia reformatoryjnego bądź kasacyjnego, a także umorzenie postępowania odwoławczego. Wprawdzie Sąd I instancji nie wskazał, który z przepisów art. 138 kpa został według niego rażąco naruszony, niemniej z uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd uznał, iż niedopuszczalne było uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie odmiennego rozstrzygnięcia. Należało zatem przyjąć, iż Sąd I instancji stwierdzil iż doszło do rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję w której uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. W doktrynie podkreśla się, iż organ odwoławczy wydaje decyzję reformacyjną z uwagi na dokonanie przez ten organ odmiennej od organu I instancji interpretacji przepisów bądź inną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów. W niniejszej sprawie organ II instancji ponownie oceniając sprawę dokonał oceny zgromadzonego przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy materiału dowodowego i uznał, iż znajdujący się w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż decyzja o warunkach zabudowy rażąco naruszyła prawo. Zatem działał w granicach prawem przewidzianych. Błędne jest stanowisko Sądu I instancji, iż możliwość wydania decyzja w oparciu o art. 138 § 1 pkt jest dopuszczalna jedynie wówczas, jeżeli nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego. Takie stanowisko przeczy ogólnej zasadzie postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 kpa. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania stronie przysługuje prawo, by w jego sprawie orzekały dwa odrębne organy. Przedmiotem oceny organu II instancji nie jest tylko decyzja administracyjna lecz sprawa administracyjna w takich granicach w jakich organ orzeka o obowiązku lub interesie prawnym strony. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest zatem zarówno rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej załatwienie, jak i weryfikacja decyzji organu I instancji. Złożenie odwołania ma ten skutek, że organ odwoławczy uzyskuje możliwość rozpatrzenia sprawy, w której zapadła decyzja organu I instancji. Zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a. stanowi o istocie postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot – ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Zgodzić się zatem należy z zarzutem skargi kasacyjnej, że brak było podstaw do przyjęcia przez Sąd I instancji, iż w rażący sposób naruszony został w niniejszej sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym samy zarzut naruszenia art. 138 w związku z art. 127 § 3 kpa jest zasadny. Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 136 kpa w związku z art. 156 § 1 kpa. Art. 136 kpa pozwala organowi odwoławczemu na przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów albo na zleceniu przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji. Niewątpliwie zakres uzupełnienia materiału dowodowego nie może wykroczyć poza ramy określone w tym przepisie. Ramy te określa również art. 138 § 2 kpa . Rozważenia wymaga, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy prowadziło postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 kpa. Z uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd I instancji uznał, iż takie postępowanie było prowadzone, jednakże nie wskazał jakie nowe dokumenty / dowody/ zostały przez ten organ przyjęte do materiału dowodowego sprawy. Z akt sprawy wynika, iż "uzupełnienie dokumentów" polegało na ponownym przesłaniu dokumentów, które już znajdowały się w aktach sprawy, a jedynie pomyłkowo nie zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego przed wydaniem decyzji I instancji. Dołączenie do akt sprawy dokumentów, których kopie już znajdowały się w aktach sprawy przedstawionych organowi w ramach wszczętego postępowania nadzorczego nie oznacza że było prowadzono postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 136 kpa. W tej sytuacji, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie można było zatem uznać, iż został naruszony przepis art. 136 kpa, a tym samym nie można było przyjąć, iż to naruszenie miało charakter kwalifikowany. Jeżeli natomiast, jak można wnioskować z uzasadnienia Sądu I instancji, dokumenty te zostały sporządzone jedynie na potrzeby prowadzonego postępowania w trybie nieważnościowym, a zatem jak wyraźnie sugeruje Sąd Wojewódzki decyzja organu odwoławczego wydana została w oparciu o dokumenty co do których można było mieć obawy czy są dokumentami istniejącymi w dacie wydawania decyzji przez Wójta Gminy Podegrodzie, właściwym dla oceny, czy nie nastąpiło "sfałszowanie" akt sprawy jest sąd powszechny. Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 135 p.p.s.a. poprzez nieobjęcie treścią orzeczenia oraz pozostawienie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r. Stosownie do treści art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dla uznania iż nastąpiło naruszenie art. 135 p.p.s.a. konieczne byłoby wykazanie przez skarżącego, iż Sąd I instancji uznał decyzję organu I instancji za decyzję wadliwą, a mimo to nie usunął jej z obrotu prawnego. Uzasadnienie wyroku Sądu powyższego nie potwierdza. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. sformułowany przez skarżących kasacyjnie, przy czym przez skarżącego J. O. powiązany z zarzutem naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zaś przez skarżące Samorządowe Kolegium Odwoławcze z art. 156 § 1, art., 157 § 2 oraz art. 158 § 1 kpa . Zgodnie z przepisem art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postanowienie, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy oznacza, iż sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga wniesiona została i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji. Z akt sprawy wynika, iż Sąd I instancji uczynił przedmiotem swoich rozważań zarówno decyzję Wójta Gminy Podegrodzie, jak również decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym. Sąd administracyjny, oceniając decyzje wydane w sprawie stwierdzenia nieważności, nie mógł wbrew zarzutom skargi kasacyjnej pominąć oceny również decyzji o warunkach zabudowy. Oczywistym jest, iż taka ocena ograniczona jest do badania wad tej decyzji określonych w art. 156 § 1 kpa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie przekroczył granic sprawy wskazując również, iż kontroli organów prowadzących postępowanie powinna być poddana również decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] lipca 2006 r., zmieniająca w trybie art. 155 kpa decyzję Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie warunków zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni tak wyrażone stanowisko Sądu pierwszej instancji. Trafnie Sąd I instancji wskazał, iż w obrocie prawnym nie funkcjonuje już decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z dnia [...] czerwca 2006 r. w zakresie ustalającym warunki zabudowy dla stacji paliw o wielkości 20 m³ wobec zmiany tej decyzji w trybie art. 155 kpa dokonanej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, iż ich rozpoznanie, w szczególności naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy byłoby co najmniej przedwczesne. Nie zostało bowiem bezspornie ustalone jakimi dokumentami dysponowały organy administracji rozstrzygające sprawę nieważności decyzji Wójta Podegrodzie. Jak wynika z drobiazgowej analizy dokonanej przez Sąd I instancji dokumentacja sprawy budzi poważne wątpliwości co do jej prawidłowości i kompletności. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji należy wnioskować, iż kontrolowana decyzja rażąco narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest wiadomym na podstawie których dowodów znajdujących się w aktach sprawy Sąd I instancji uznał, iż przepis ten został rażąco naruszony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nie jest również możliwe zbadanie zasadności zarzutu podniesionego w obu skargach naruszenia art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd I instancji stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji wskazał na rażące naruszenie tego przepisu, jednakże z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. , nie wyjaśnił jednak w jaki sposób decyzja o warunkach zabudowy, ustalając sposób dojazdu z działki J. O. do drogi publicznej powiatowej pozbawiła takiej możliwości właściciela sąsiedniej nieruchomości. Z odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżącego J. T. wynika, iż decyzja Wójta Gminy Podegrodzie z dnia 16 marca 2005 r. o warunkach zabudowy wydana na rzecz J. T. przewidywała możliwość połączenia jego działki bezpośrednio z drogą publiczną powiatową. Decyzja o warunkach zabudowy wydana z kolei na rzecz J. O. nie miała wpływu na treść wcześniejszej decyzji wydanej w stosunku do nieruchomości J. T., nie zmieniła jej treści, nie obejmowała swym zakresem nieruchomości należących do J. T.. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia od H. S. i J. T. na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego