II FSK 2058/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA del. Teresa Porczyńska, Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 741/09 w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 13 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 741/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. 2. S.T. był właścicielem nieruchomości położonych w P., w skład których wchodziły użytki oznaczone w 2005 r. w ewidencji gruntów i budynków symbolem B-RII. W toku prowadzonego postępowania, w dniu 22 lipca 2005 r., organ przeprowadził oględziny powyższych nieruchomości. W konkluzji protokołu zawarto informację, że w budynkach kontrolowanych nie stwierdzono prowadzenia działalności rolniczej. 3. Na podstawie ustaleń kontrolnych decyzją z dnia 19 września 2005 r. Wójt Gminy K. ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne za 2005 r. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z 9 maja 2006 r. uchyliło powyższe rozstrzygnięcie wskazując, że organ pierwszej instancji z uchybieniem terminu, określonego w art. 190 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa), zawiadomił podatnika o przeprowadzeniu oględzin. 5. W dniu 23 listopada 2006 r. organ ponownie przeprowadził oględziny nieruchomości stanowiących własność podatnika. Według jego oświadczenia, w części budynku, po dawnej stajni, prowadził hodowlę królików, a w pomieszczeniach innego budynku była prowadzona uprawa boczniaka. Na potwierdzenie powyższych oświadczeń skarżący nie przedłożył jednak żadnej dokumentacji. Oświadczenia te nie znalazły także potwierdzenia w zeznaniach żony i syna skarżącego. Organ ustalił, że podatnik nie figuruje w ewidencji, jako osoba prowadząca działy specjalne produkcji rolnej. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wójt Gminy K. decyzją z 25 lutego 2009 r. ustalił S.T. łączne zobowiązanie pieniężne za 2005 r. 6. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm., dalej u.p.o.l.) oraz niezastosowanie art. 7 ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy poprzez naliczenie podatku od budynków gospodarstwa rolnego położonych na gruntach rolnych, które objęte są zwolnieniem, naruszenie art. 68 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieumorzenie postępowania z powodu przedawnienia. 7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję przyjęło, że podatnik złożył w 2004 r. informacje podatkowe dotyczące opodatkowanych nieruchomości, w których nie wykazał wszystkich danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego. Z tego względu zastosowanie miał 5 letni okres przedawnienia zobowiązania. Organ wskazał, że podstawą wymiaru podatku był wypis z ewidencji gruntów i budynków. W wypisie z 25 lipca 2005 r. opodatkowane grunty oznaczone były symbolem B-RII. W wypisie z tej ewidencji po zmianie symbolu gruntu (z dnia 23 stycznia 2007 r.) wykazane zostały budynki o funkcji budynku S i H. Budynki będące własnością podatnika jako niemieszkalne uznane zostały za gospodarcze. Organ uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że sporne budynki były wykorzystywane przez podatnika do działalności rolniczej lub były zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. W tym zakresie wskazał na wynik oględzin z 22 lipca 2005 r. i 23 listopada 2006 r. Na podstawie zeznań M.T., podatnika oraz jego żony organ przyjął, że brak rachunków na zakup grzybni i materiału, na którym był on (grzyb) uprawiany, rachunków za sprzedaż grzybów, niskie zużycie wody, spożytkowanie grzybów we własnym zakresie, wykonywanie prac przez samego podatnika i sporadycznie przez członków rodziny, niskie zbiory z uprawy dokonywanej metodą amatorską i brak zgłoszenia działalności w urzędzie skarbowym, świadczą o tym, że działalność tę należy ocenić jako amatorską. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 8. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 4 lit. b i c u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż nieruchomości podatnika oznaczone były w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, - art. 1, 2 ust. 2, 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku o rolnym i art. 21 § 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005, Nr 240, poz. 2027 ze zm.), oraz § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy grunty stanowiły użytki rolne, - art. 6 ust. 1, 6, 9 u.p.o.l. w związku z art. 68 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie trzy letniego okresu przedawnienia. Ponadto zarzucono naruszenie art. 122, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieuwzględnienie wniosków dowodowych podatnika, nieuwzględnienia dowodów w postaci fotografii świadczących o hodowli grzyba, nie ustalenie daty wprowadzonych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał wniesioną skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) oddalił ją. Sąd, jako prawidłowe ocenił stanowisko organu odwoławczego, że skoro skarżący nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, termin przedawnienia zobowiązania wynosił 5 lat (art. 68 § 2 pot 2 Ordynacji podatkowej) i upływał z końcem 2010 r. 10. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ze względu na to, że wszystkie grunty będące własnością strony w 2005 r. były oznaczone symbolem użytku rolnego, a ich łączna powierzchnia wynosiła 1,9038 ha, posadowione na nich budynki spełniały wymóg położenia na gruntach gospodarstwa rolnego. Natomiast materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdził prowadzenia przez stronę działalności rolniczej bądź działów specjalnych produkcji rolnej. S.T. nie figurował w ewidencji podatników Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z tytułu prowadzenia działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w latach 2005-2006. W spornych obiektach dwukrotnie przeprowadzano oględziny i nie stwierdzono prowadzenia działalności rolniczej. Jedne budynki stały puste, a w innych były stare okna, palety, deski. Z treści zapisów widniejących pod protokołem wynikało, że skarżący brał udział w tej czynności i odmówił podpisania protokołu. W ocenie Sądu pomimo tego, że organ powiadamiając podatnika o terminie ww. czynności oraz sporządzając protokół, dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych, to okoliczności te nie pozbawiają tego dokumentu mocy dowodowej. Prawidłowe było powołanie się przez organ odwoławczy na ustalenia z tych oględzin, tym bardziej, że identyczne ustalenia wynikają z kolejnych oględzin z 23 listopada 2006 r. Przy czynności tej był obecny podatnik, ale także odmówił jego podpisania. Powyższe ustalenia nie pozwoliły na przyjęcie, że podatnik faktycznie w 2005 r. prowadził działalność rolniczą umożliwiającą mu skorzystanie ze zwolnienia podatkowego, tym bardziej, że nie przedstawił na tę okoliczność, poza swoimi twierdzeniami, żadnych innych dowodów. Skarga kasacyjna. 11. Skargę kasacyjną wniósł S.T. Wyrok zaskarżył w całości w całości, zarzucając naruszenie: a) prawa materialnego, tj.: - art. 1a ust 1 pkt 3, art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l. oraz art. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym, art. 21 § 1 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przedsiębiorca nie może skorzystać z wyłączenia przewidzianego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych i niemożliwe jest opodatkowanie jednej działki częściowo podatkiem od nieruchomości a częściowo podatkiem rolnym, oraz poprzez przyjęcie, iż zajęcie nieruchomości rolnej na prowadzenie działalności gospodarczej ustalać należy wyłącznie na tej podstawie czy podmiot jest wpisany do rejestru przedsiębiorców a nie na podstawie badania czy grunt rolny jest faktycznie używany do prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, art. 21 § 1 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków - poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy nieruchomości Podatnika w 2005r. oznaczone były w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne i nie były faktycznie używane do prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 6 ust. 1, 6, 9 u.p.o.l. w związku z art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię w/w przepisów i ich niezastosowanie jako podstawy do przyjęcia, iż zobowiązanie podatkowe Podatnika w podatku od nieruchomości za 2005 r. nie powstało aż do dnia wydania przez Wójta Gminy K. decyzji z 25.02.2009 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r., podczas gdy zobowiązanie podatkowe przedawniło się w związku z upływem trzyletniego terminu liczonego od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy do dnia doręczenia decyzji ustalającej ze względu na złożenie przez podatnika wykazów nieruchomości i wykazanie budynków jako budynków pozostałych oraz przyjęcie, iż dane wskazane w wykazie nieruchomości przez podatnika nie były wystarczające dla ustalenia zobowiązania podatkowego i że wiążą one organ podatkowy i nie podlegają weryfikacji; b) przepisów postępowania, tj.: - art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i bezzasadnym przyjęciu, iż podatnik w złożonych przez siebie wykazach nieruchomości w 2004 r. nie wykazał wszystkich danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego podczas gdy, co prawda podatnik w złożonych wykazach nieruchomości wykazał omawiane budynki jako tzw. budynki pozostałe, jednakże dane wykazane przez podatnika były wystarczające do dokonania oceny prawnej oraz do dokonania wymiaru podatku oraz poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy został przez organ administracji zebrany wyczerpująco pomimo pominięcia wniosków dowodowych podatnika, niewyjaśnienia kwestii usunięcia z akt sprawy zdjęć dostarczonych przez podatnika, oraz poprzez bezzasadne przyjęcie, że przeprowadzenie innych wnioskowanych przez podatnika dowodów nie wniesie nic nowego w sprawie; - art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nierozpoznaniu zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez decyzję organu administracji art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie faktu, iż podatnik trzykrotnie w postępowaniu podatkowym złożył zdjęcia z hodowli grzyba w 2005 r. oraz poprzez nie wyjaśnienie kwestii usunięcia tych zdjęć z akt sprawy, nie wzięcie pod uwagę zdjęć hodowli grzyba z lat kolejnych, nie ustalenie daty wprowadzenia zmian oznaczenia użytków rolnych z B-RH na Bi w ewidencji gruntów - co ma istotne znaczenie dla oceny zasadności opodatkowania budynków podatnika podatkiem od nieruchomości. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 12. Pismem z dnia 10 maja 2010 r. pełnomocnik poinformował o śmierci skarżącego, załączając akt zgonu. Jako następcy prawni zmarłego S.T. zostali wyznaczeni: żona I.C., córka M.T. i syn M.T. 13. Nie sporządzono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego. 14. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1(34), poz. 1). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania jak i naruszeniu przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy umożliwia ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego. 15. Zarzuty naruszenia prawa procesowego opierają się głównie na tym, że zdaniem autora skargi kasacyjnej, nieprawidłowa jest ocena Sądu pierwszej instancji, że materiał dowodowy został przez organ administracji zebrany wyczerpująco pomimo pominięcia wniosków dowodowych podatnika, niewyjaśnienia kwestii usunięcia z akt sprawy zdjęć dostarczonych przez podatnika, oraz poprzez bezzasadne przyjęcie, że przeprowadzenie innych wnioskowanych przez podatnika dowodów nie wniesie nic nowego do sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie braku ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do kwestii usunięcia z akt sprawy zdjęć, które jak twierdzi autor skargi kasacyjnej zostały złożone do akt postępowania. Skoro w skardze powoływano się na określone dowody dołączone do akt sprawy, obowiązkiem organów i Sądu pierwszej instancji było się do tych dowodów odnieść w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć. Postępowanie organu, który jak twierdzi Strona wnosząca skargę kasacyjną, nie dołącza dowodów do akt sprawy należy ocenić jako naganne. Obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego było w tej sytuacji dokonanie oceny wpływu naruszenia przepisu postępowania na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Należy bowiem pamiętać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Tak oceniając wagę stwierdzonego naruszenia prawa procesowego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie wykazana wadliwość postępowania nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Wskazywane dowody w postaci zdjęć miały świadczyć o prowadzonej działalności rolniczej w postaci hodowli grzyba. W tym miejscu należy przypomnieć, że organy prowadzące postępowanie w spornych obiektach dwukrotnie przeprowadzały oględziny. W ich trakcie nie stwierdzono prowadzenia działalności rolniczej. Ponadto wnioski te zostały potwierdzone szeregiem innych okoliczności sprawy. S.T. nie posiadał rachunków za zakup grzybni, a także za jego sprzedaż. Wykazano niskie zużycie wody. Nie dokonano zgłoszenia działalności w zakresie prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w urzędzie skarbowym, do czego zobowiązują przepisy w przypadku rozpoczęcia tego rodzaju działalności. M.T. zeznał, że pomagał ojcu w uprawie, ale nie uczestniczył w zakupie grzybni, w nawadnianiu i wywożeniu materiału z uprawy grzybów na działki, nie jadł ich i nie był świadkiem ich sprzedaży. Okoliczności powyższe świadczą o braku dowodów w zakresie prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej. Podkreślanie faktu spożytkowania grzybów we własnym zakresie, samodzielnego wykonywania prac i niskie zbiory wskazywać mogą jedynie, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, na próbę podejmowania w przyszłości uprawy grzyba i nabierania w tym zakresie doświadczeń. Ocena ta nie wyklucza zatem podejmowania prac w kierunku hodowli grzyba, wyklucza natomiast twierdzenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, że posiadane przez podatnika budynki były w 2005 r. zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej i służyły wyłącznie działalności rolniczej. Stanowiska tego, w świetle przytoczonych okoliczności nie mogło zmienić przeprowadzenie wnioskowanych przez Stronę dowodów, a także brak w aktach wszystkich zdjęć. Powyższe wskazuje jednocześnie na niezasadność zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a także art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nierozpoznaniu zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez decyzję organu administracji art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Do podnoszonej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., kwestii oznaczenia użytków rolnych, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się przy omawianiu zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. 16. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia prawa materialnego w pierwszej kolejności przypomnieć należy treść przepisów u.p.o.l. mających zastosowanie w sprawie, przy czym zauważyć trzeba, że sprawą sporną jest opodatkowanie określonych budynków podatkiem od nieruchomości, stąd zasadność zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do naruszenia przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym uzależniona jest od zasadności zarzutów naruszenia u.p.o.l. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (cytowane przepisy w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), użyte w ustawie określenia oznaczają: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości: budynki gospodarcze lub ich części: b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określa maksymalną wysokość stawek podatku od nieruchomości, którą określa rada gminy w drodze uchwały od budynków lub ich części. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia cytowanych: art. 1a ust 1 pkt 3, art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca nie może skorzystać z wyłączenia przewidzianego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych i niemożliwe jest opodatkowanie jednej działki częściowo podatkiem od nieruchomości a częściowo podatkiem rolnym, oraz poprzez przyjęcie, iż zajęcie nieruchomości rolnej na prowadzenie działalności gospodarczej ustalać należy wyłącznie na tej podstawie czy podmiot jest wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie na podstawie badania czy grunt rolny jest faktycznie używany do prowadzenia działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny tak sformułowanego zarzutu nie podziela. Zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości konieczne było dokonanie ustaleń faktycznych. Należało bowiem zbadać, czy zostały spełnione warunki zwolnienia z tego podatku. W przypadku, gdyby podatnik wykazał, że posiadane budynki gospodarcze: - położone są na gruntach gospodarstw rolnych i służą wyłącznie działalności rolniczej, albo - zajęte są na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, korzystałby ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Przeprowadzone postępowanie tych okoliczności nie potwierdziło. Organy i Sąd pierwszej instancji przyznały, że wszystkie grunty będące własnością S.T. w 2005 r. były oznaczone symbolem użytku rolnego, a posadowione na nich budynki spełniały wymóg położenia na gruntach gospodarstwa rolnego. Nie została jednak spełniona przesłanka wskazująca na wyłącznie rolnicze przeznaczenie budynków, nie wykazano także, że były w nich prowadzone działy specjalne produkcji rolnej. Jak wynika z przedstawionej argumentacji w punkcie 14 uzasadnienia wyroku, ustalenia faktyczne przyjęte do wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji nie zostały skutecznie podważone. W związku z powyższym nie zostały spełnione przesłanki zwolnienia spornych budynków z podatku od nieruchomości. Skoro podlegają one temu podatkowi, nie jest możliwe jednoczesne ich opodatkowanie podatkiem rolnym. Z tych względów niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, art. 21 § 1 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował tego, że wszystkie grunty będące własnością S.T. w 2005 r. były oznaczone symbolem użytku rolnego, a posadowione na nich budynki spełniały wymóg położenia na gruntach gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W stosunku do budynków takiego wyłączenia z opodatkowania brak. Możliwe jest w tej sytuacji zastosowanie zwolnienie z opodatkowania, jednak podatnik w rozpoznawanej sprawie przesłanek zwolnienia nie spełnił. 17. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 6 ust. 1, 6, 9 u.p.o.l. w związku z art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej uważa, że zobowiązanie podatkowe przedawniło się w związku z upływem trzyletniego terminu liczonego od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy do dnia doręczenia decyzji ustalającej ze względu na złożenie przez podatnika wykazów nieruchomości i wykazanie budynków, jako budynków pozostałych. Stwierdził bowiem, że dane wskazane w wykazie nieruchomości przez podatnika były wystarczające dla ustalenia zobowiązania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny poglądu powyższego nie podziela. Zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej). W sprawie nie ulega wątpliwości fakt doręczenia decyzji po upływie terminu wskazanego w art. 68 § 1, a jednocześnie przed upływem terminu określonego w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Sporną pozostawała kwestia, czy w sytuacji gdy podatnik podatku od nieruchomości nie wykaże w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (deklaracji w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej), wszystkich niezbędnych danych dla prawidłowego ustalenia zobowiązania podatkowego, zastosowanie znajdzie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wykazanie przez podatnika budynków jako pozostałych nie stanowi podstawy do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli w trakcie postępowania podatkowego zostanie ustalone, że budynki te podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Wpisanie budynków do niewłaściwej rubryki nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że podatnik nie wykazał wszystkich danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego. Z poglądem tym Naczelny Sąd Administracyjny się nie zgadza. Podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które będą umożliwiały organowi wydanie prawidłowej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. W przeciwnym wypadku, ujawnione dane uniemożliwiają wydanie prawidłowej decyzji. Uznanie, że podatnik ma wykazać jedynie budynki, obojętnie w jakiej ich kategorii prowadziłoby do uprzywilejowania podatników błędnie wypełniających deklaracje od tych, którzy prawidłowo wywiązują się ze swoich obowiązków. Fakt, że organ wykazane przez podatnika w deklaracji dane może zweryfikować nie prowadzi do wniosku, że podatnik nie ma obowiązku deklaracji wypełnić prawidłowo. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej). 18. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.