II OSK 932/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędzia WSA del. Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant: asystent Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. i M. S., B. i T. D., J. i M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1374/09 w sprawie ze skargi E. i M. S., B. i T. D., J. i M. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną II OSK 932/10 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1374/09 po rozpoznaniu skargi E. i M. S., B. i T. D. oraz J. i M. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2009 r. wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 /Dz. U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1219 ze zm./, art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ o pozwoleniu na budowę określonej inwestycji energetycznej z jednoczesną rozbiórką istniejącej linii napowietrznej - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że w ocenie organu odwoławczego decyzja pierwszoinstancyjna spełnia wymagania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na jej realizację wydanych przez właściwe do tego organy. Inwestor złożył w szczególności wniosek o pozwoleniu na budowę z prawidłowo wypełnionym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, spełniając wymogi do uwzględnienia wniosku. Stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z podniesionym przez odwołujących się zarzutem, iż inwestycja nie została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 /Dz. U. z 2007 r. Nr 102, poz. 1385 ze zm./, organ wskazał, że jest ono zamieszczone w pkt 92 załącznika do tego rozporządzenia /rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej - województwo wielkopolskie/. Podnoszone przez stronę kwestie dotyczące udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie nie wiążą się z przedmiotową sprawą, lecz z postępowaniem w sprawie wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody i na realizację inwestycji, zaś niezgodności z planem miejscowym, z odrębnie wydaną decyzją o lokalizacji inwestycji. Ustalenie lokalizacji przedsięwzięć euro 2012 następuje na podstawie odrębnej ustawy z dnia 7 września 2007 r. wyłączającej stosowanie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podnieśli w szczególności, iż błędnie przyjęto, że inwestycja mieści się w określonej w rozporządzeniu wykonawczym Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012, a w konsekwencji nieprawidłowego potraktowania inwestycji jako realizowanej w ramach ww. ustawy, powierzono realizację inwestycji niewłaściwemu podmiotowi, wydanie kwestionowanej decyzji pomimo umorzenia postępowania w sprawie zgody na realizację przedsięwzięcia i legitymowania się jedynie nie ostateczną decyzją w tym przedmiocie, sprzeczność pomiędzy poszczególnymi punktami decyzji, naruszenie art. 7 i 67 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ wobec wydania decyzji lokalizacyjnej sprzecznie z przepisami powszechnie obowiązującymi - planów zagospodarowania przestrzennego, brak oznaczenia w decyzji jej adresatów - stron postępowania, niezawiadomienie stron o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłaszania uwag i wniosków /ograniczenie zasady czynnego udziału stron/. W ocenie skarżących inwestycja powinna być realizowana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących a nie na podstawie ustawy EURO 2012. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że priorytetowe znaczenie w sprawie ma art. 36 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w piłce nożnej UEFA EURO 2012 zwaną dalej "ustawą o przygotowaniu turnieju EURO 2012". Zgodnie z art.2 tej ustawy w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia objętego tą ustawą sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 i 156 kpa. Zatem sąd, którego uprawnienia sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem uprawniony jest jedynie do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa i tylko w sytuacji ustalenia kwalifikowanych wad decyzji /art. 145 i 156 kpa/. Po upływie 14 dni od rozpoczęcia budowy sąd administracyjny w żadnych okolicznościach nie ma możliwości wyeliminowania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę określonego ww. ustawą z obrotu prawnego. Stwierdzenie zaistnienia "zwykłego" naruszenia prawa musi skutkować oddaleniem skargi. Stanowisko to nie wynika wprawdzie wprost z przepisu ustawy, zakładając jednak racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, że taki był cel art. 36 ustawy, w przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, że zwykłe naruszenie prawa mogłoby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zaś naruszenie kwalifikowane, które według ppsa prowadzić powinno nawet do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, prowadziłoby jedynie do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. W oceni Sądu pierwszej instancji taka interpretacja jest niedopuszczalna. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził zaistnienia którejkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 145 lub 156 kpa. Brak podstaw do skutecznego twierdzenia o zaistnieniu ograniczeń w prawach strony w sytuacji, gdy zgodnie z treścią art. 25 ww. ustawy decyzja jest wydawana na zasadach i w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz doręcza się ją wnioskodawcy a pozostałe strony zawiadamia o jej wydaniu i treści w drodze obwieszczeń w urzędach gmin i prawie lokalnej oraz na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego oraz urzędu gminy właściwego dla lokalizacji przedsięwzięcia. Organ jest więc zwolniony z dokonywania odrębnych zawiadomień a w szczególności informowania o zakończeniu postępowania, w celu umożliwienia stronom zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i złożenia wypowiedzi czy wniosków. Organ wydający kwestionowaną decyzję spełnił wszystkie wymagania w zakresie obwieszczeń. Nie jest też słuszny zarzut dotyczący tego, że inwestycja nie jest lub nie powinna być realizowana w ramach wymienionej ustawy. Także niezasadny jest zarzut, iż wnioskodawca nie jest podmiotem uprawnionym do realizacji inwestycji, gdyż nie został w tym celu utworzony na podstawie wymienionej ustawy. Okoliczność tworzenia podmiotów w określonym celu nie wyklucza powierzenia zadań już istniejącym podmiotom. Nie ma racji strona skarżąca także w kwestii braku decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji, gdyż taka decyzja znajduje się w aktach sprawy, jak też decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia. Były to wprawdzie w dacie wydania decyzji organu I instancji jak też organu II instancji decyzje nie ostateczne, jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem decyzje wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć Euro 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu. W kwestii zaś uregulowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w ocenie Sądu pierwszej instancji organ wydający zaskarżoną decyzję był związany decyzją o lokalizacji przedsięwzięcia. Sąd pierwszej instancji zauważył, że uwadze organu uszło, iż wniosek inwestora dotyczył faktycznie dwóch zamierzeń, to jest rozbiórki określonej istniejącej linii napowietrznej oraz budowy wskazanej nowej linii napowietrznej. Przekazane Sądowi akta nie pozwalają na jednoznaczną ocenę, czy wniosek w takim zakresie był kompletny. Pozostaje to jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie ze względu na treść art. 35 ww. ustawy. Stwierdzone uchybienie nawet jeśli mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, a jedynie w tym wypadku Sąd zobligowany byłby do wydania decyzji o treści wskazanej w art. 35. Z końcowej części uzasadnienia wyroku wynika, że skarżący podnosili, iż wprawdzie inwestor złożył oświadczenie o prawie do terenu na cele budowlane, jednakże nie było ono prawidłowe, bowiem wycofali oni zgody na realizację inwestycji ze względu na wprowadzenie ich w błąd co do jej rozmiarów. W aktach sprawy nie ma jednak dowodów potwierdzających tę okoliczność. Ponadto skuteczność cofnięcia oświadczenia woli złożonego drugiej stronie może być przedmiotem oceny jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli E. i M. S., B. i T. D. oraz J. i M. L. zarzucając: obrazę prawa materialnego, to jest pkt. 92 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 poprzez bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie; art. 7 ust. 1 ustawy o EURO 2012 poprzez odmowę zastosowania i powierzenie inwestycji podmiotowi nieuprawnionemu; art. 72 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie kwestionowanej decyzji pomimo umorzenia postępowania w sprawie decyzji środowiskowej; obrazę prawa procesowego, to jest art. 130 ( 1 kpa w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku /.../ wobec oparcia się na nie ostatecznej decyzji środowiskowej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności; art. 10 kpa wobec ograniczenia praw strony w postępowaniu; sprzeczność pomiędzy poszczególnymi punktami kwestionowanej decyzji uniemożliwiającą jej wykonanie; art. 134 ppsa poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów strony co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 33 ustawy - Prawo budowlane poprzez pominięcie nałożonych na wnioskodawcę obowiązków. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się w szczególności, iż przedmiotowa inwestycja aby była uznana za przedsięwzięcie realizowane w ramach EURO 2012 powinna mieć na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego dla określonej aglomeracji oraz poprawę parametrów jak i zwiększenie ilości przesyłanej do aglomeracji energii elektrycznej, zaś jej podstawowym celem winno być zapewnienie miastu Poznań dodatkowej energii niezbędnej dla przeprowadzenia turnieju EURO 2012, tymczasem jest to jednym z celów inwestycji, która ma służyć w istocie ponad połowie kraju i zakończyć trwające prace od szeregu lat. Zwłaszcza żaden z przepisów nie przewiduje możliwości uznania za przedsięwzięcie EURO 2012 rozbiórki istniejących obiektów. Bezpieczeństwo energetyczne aglomeracji poznańskiej zostało przy tym wpisane na trzeciej od końca pozycji wykazu ww. rozporządzenia, co świadczyć może o małym znaczeniu inwestycji. Sposób finansowania inwestycji jest niezgodny z art. 2 ww. ustawy co wskazuje na rażące naruszenie prawa kwestionowaną decyzją. Powierzenie inwestycji wnioskodawcy, który nie został w tym celu utworzony na podstawie ww. ustawy również powoduje różnorakie negatywne skutki i jest niezgodne z ustawą. Decyzja środowiskowa nie ostateczna nie mogła wywołać skutku w postaci dalszego procesu decyzyjnego /art. 130 kpa/, czyli wydania decyzji lokalizacyjnej, a poza tym nie obejmowała ona kwestii rozbiórki istniejącej linii. Istotną sprzeczność wewnętrzną postanowień decyzji strona upatruje w tym, że decyzja środowiskowa określa odległości inwestycji od zabudowy przewidzianej do stałego pobytu ludzi, nie uwzględniając, iż odległości te nie są oparte na realnym oddziaływaniu linii. W ocenie skarżących zostały naruszone art. 61 ( 4, 73 i 74, 79 ( 1 i 81 w zakresie ograniczeń w dostępności do materiału zgromadzonego w sprawie i udziału stron w postępowaniu, które nie muszą uczestniczyć w poszczególnych czynnościach /od ich woli jest to uzależnione/, jednakże organ powinien stworzyć odpowiednie warunki umożliwiające wzięcie udziału w postępowaniu. Wszelkie ograniczenia w tym zakresie stanowią wady skutkujące zaistnieniem przesłanki wznowieniowej "bez względu na to, czy uchybienie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy". Do naruszenia prawa dochodzi również wtedy, "gdy organ prowadzący postępowanie nie zapoznał strony z dowodami zebranymi w ramach innego postępowania, w którym strona brała udział, i z którymi to dowodami zapoznała się w jego toku". Przedmiotowa inwestycja stanowi nowe, nie sprawdzone rozwiązanie, a zatem w myśl art. 33 ust. 3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć specjalistyczną opinię wydaną przez osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną wskazaną przez właściwego ministra, zaś w aktach sprawy brak jest takiej opinii. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł inwestor – P. S.A. w K., wnosząc o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zarzuty skargi kasacyjnej ograniczają się do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, opierają się na własnej, odbiegającej od rzeczywistości, selektywnej ocenie norm wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Wbrew twierdzeniu skarżących, w pkt 92 zał. nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 wskazane zostało przedsięwzięcie, któremu odpowiada przedmiotowa inwestycja. Przestarzały system zasilania aglomeracji poznańskiej nie spełnia już swojej roli, stąd konieczne jest potraktowanie przedmiotowej inwestycji jako priorytetowej na potrzeby EURO 2012, jak też bez znaczenia pozostaje, na której pozycji wykazu zamierzenie to zostało zamieszczone. Kwestia ta jest obiektywna i nie podlega weryfikacji w procedurze administracyjnej i sądowo-administracyjnej. Wnioskodawca jako inwestor , w którym jednym z akcjonariuszy jest Skarb Państwa, spełnia warunki do wystąpienia z danym wnioskiem a w szczególności wobec ujęcia w art. 2 ww. ustawy określenia, iż powierza się dane zadanie określonym, ale także "innym właściwym podmiotom". Odnosząc się do zarzutu sprzeczności z decyzją środowiskową w zakresie orzeczenia o rozbiórce, inwestor wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wymagają przed orzeczeniem o rozbiórce wydania decyzji środowiskowej. Wykonanie rozbiórki starej linii było konieczne do wybudowania planowanego odcinka linii nowej. Nie mógł być także uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 130 ( 1 i ( 2 kpa wobec oparcia rozstrzygnięci na nie ostatecznej decyzji środowiskowej, skoro szczególne rozwiązanie art. 34 ust. 1 ustawy o przygotowaniu EURO 2012 przewiduje, że decyzje wydawane w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu, co oznacza, że nie ma potrzeby nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ bowiem decyzje te są natychmiast wykonalne z mocy prawa. Brak jest też wewnętrznej sprzeczności decyzji, zaś strona posługuje się aktem normatywnym nie mającym charakteru przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie ma normy prawnej określającej strefę ochronną o określonej szerokości od skrajnego przewodu linii o napięciu 300 kV. Z prowadzonego postępowania wynika, że przedmiotowa inwestycja jest całkowicie bezpieczna dla środowiska, zaś przyjęte przez wnioskodawcę normy są zgodne z obowiązującym stanem prawnym. W kwestii zarzucanego przez skarżących naruszenia praw stron do udziału w postępowaniu inwestor wyjaśnia, że rozwiązania zawarte w art. 25 ww. ustawy stanowiącej materialno-prawną podstawę wydania kwestionowanej decyzji stanowią lex specjalis do przepisów kpa w tym zakresie przewidując zasadę obwieszczeń i w tym zakresie Sąd I instancji zajął właściwe stanowisko. Podkreśla się też, że rozszerzenie obowiązków informacyjnych w ww. ustawie nastąpiło już po wydaniu kwestionowanej decyzji /[...] października 2009r./. Nie jest też słuszny zarzut naruszenia art. 33 Prawa budowlanego, bowiem linia elektroenergetyczna jest obiektem o sprawdzonych w praktyce rozwiązaniach technicznych. Sami skarżący przyznają, że budowa linii jest prowadzona na danym terenie już od wielu lat. Na inwestora nie mógł więc zostać nałożony obowiązek przedstawienia specjalistycznej opinii. Inwestor podziela również stanowisko WSA w takiej kwestii, iż zarzuty skarżących zostały rozpoznane przy uwzględnieniu ograniczeń dla orzekania tego Sądu w świetle regulacji zawartej w art. 36 ust. 2 ustawy w związku z upływem 14 dni od rozpoczęcia /budowy/ realizacji inwestycji na podstawie kwestionowanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Skargę kasacyjną w niniejszej sprawie oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego przedstawiając, iż chodzi tu o obrazę pkt. 92 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 poprzez bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie; art. 7 ust. 1 ustawy o EURO 2012 poprzez odmowę zastosowania i powierzenie inwestycji podmiotowi nieuprawnionemu; art. 72 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie kwestionowanej decyzji pomimo umorzenia postępowania w sprawie decyzji środowiskowej; obrazę prawa procesowego, to jest art. 130 ( 1 kpa w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku /.../ wobec oparcia się na nie ostatecznej decyzji środowiskowej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności; art. 10 kpa wobec ograniczenia praw strony w postępowaniu; sprzeczność pomiędzy poszczególnymi punktami kwestionowanej decyzji uniemożliwiającą jej wykonanie; art. 134 ppsa poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów strony co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 33 ustawy - Prawo budowlane poprzez pominięcie nałożonych na wnioskodawcę obowiązków. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i procesowego należy stwierdzić jednoznacznie, iż stanowisko zajęte w sprawie przez Sąd pierwszej instancji w kwestii prawidłowego zakwalifikowania danej inwestycji do takich inwestycji, których dotyczy przywołana w podstawie materialno-prawnej rozstrzygnięcia administracyjnego ustawa o EURO 2012. Niesporne jest, że zamierzenie inwestycyjne jest objęte tym, które zostało wymienione wprawdzie w końcowej części załącznika do rozporządzenia wykonawczego wymienionej ustawy, jednakże wbrew twierdzeniu strony skarżącej kolejność wymienionych w tym załączniku przedsięwzięć pozostaje bez znaczenia. Niewątpliwie więc ma w sprawie zastosowanie wymieniona ustawa, jak też została ona w takim zakresie, jaki jest kwestionowany skargą kasacyjną, zastosowana prawidłowo. Rację ma też Sąd pierwszej instancji, w odróżnieniu od błędnego poglądu prezentowanego w skardze kasacyjnej, iż regulacja tej ustawy upoważnia do wydania rozstrzygnięcia bez oczekiwania na uostatecznienie się /względnie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności/ rozstrzygnięć w sprawach stanowiących zagadnienie wstępne /o lokalizacji inwestycji czy też w sprawie uwarunkowań środowiskowych/. Na tym właśnie, jak też na uproszczonym trybie powiadamiania stron o toczącym się postępowaniu /co w pełni prawidłowo wyłożył Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku/ polega regulacja tej ustawy jako lex specjalis do regulacji o charakterze ogólnym, iż ma ona zapewnić możliwie jak najszybsze osiągnięcie celu w postaci uzyskania przez inwestora stosownej decyzji a następnie zrealizowania na czas określonego przedsięwzięcia. Nie można przy tym podzielić stanowiska wnoszących skargę kasacyjną, iż podmiot, któremu powierza się wykonanie przedsięwzięcia, to jest inwestor, nie należy do tych, które w myśl woli ustawodawcy mogą je realizować. Prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż tworzy się jednostki organizacyjne /spółki/ na podstawie wymienionej ustawy tylko wówczas, gdy brak jest takiego podmiotu, już istniejącego, który spełnia warunki do prawidłowego i szybkiego zrealizowania zamierzenia, zaś ta kwestia jest w danej regulacji prawnej priorytetowa. Sąd pierwszej instancji dostrzegł wprawdzie pewne wadliwości zaskarżonej decyzji, które jednak nie wpływają w ocenie Sądu na treść rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.