II SA/Lu 535/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Protokolant Stażysta Magdalena Markowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. R. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia nieuwzględnionych zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada Miasta Biłgoraj na mocy uchwały z dnia 15 kwietnia 1998 r., Nr LII/240/98, przystąpiła do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów miasta Biłgoraj, obejmującego obszar między ul. Polną, projektowaną ulicą zbiorczą łączącą ul. Polną z ul. Krzeszowską, rzeką Białą Ładą, do zachodniej granicy miasta. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu. Następnie A. R, właściciel nieruchomości o nr 68/5, położonej na terenie miasta Biłgoraj objętej projektem planu miejscowego, zgłosił zarzut do projektu planu, kwestionując zapis dotyczący przyjętego w projekcie przebiegu drogi, oznaczonej na załączniku graficznym symbolem KL /15/. Wskazał bowiem, że projektowana przez tę działkę droga spowoduje wydzielenie części działki, której praktycznie nie będzie można wykorzystać, czyniąc ją przez to bezużyteczną. Wskazał jednocześnie, że projektowana droga jest zbędna oraz, że udział kosztów wszystkich właścicieli powinien być proporcjonalny do wielkości posiadanych na tym terenie nieruchomości. Burmistrz Miasta Biłgoraj nie uwzględnił powyższego zarzutu, w związku z czym był on przedmiotem sesji Rady Miasta Biłgoraj odbytej w dniu 26 czerwca 2009 r. Rada Miasta Biłgoraj uchwałą z dnia 26 czerwca 2009 r., nr XLIV/368/09, wydaną w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 5 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 18 ust. 2 pkt 7 i 8 oraz art. 24 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), odrzuciła zarzut zgłoszony przez A. R.. W uzasadnieniu wydanej uchwały wskazano, iż przedmiotowa ulica KL/15/ jest ważnym elementem miejskiego układu komunikacyjnego i przewidziana została w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj. Planowany przebieg tej ulicy, która łączy tereny miejskie położone na północy w rejonie ul. Batorego z osiedlem Nowakowskiego, wynika z zasad i przepisów dotyczących projektowania ulic i skrzyżowań. Organ wskazał ponadto, iż przedmiotowa ulica w planie osiedla Nowakowskiego przechodzi od skrzyżowania z ulicą Polną, którego lokalizacja została ustalona wcześniej w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla Dąbrowica w Biłgoraju, obejmującym tereny położone po północnej stronie ulicy Polnej. W liniach rozgraniczających ulicy KL/15/, która w przyszłości będzie miała szczególne znaczenie po przeznaczeniu pod zabudowę i zainwestowaniu terenów położonych na południe od osiedla, zaprojektowana jest pełna miejska infrastruktura techniczna (wodociąg, kanalizacja sanitarna i deszczowa, sieć gazowa i in.). Organ podkreślił również, że przyjmując skrzyżowanie ulicy lokalnej z ulicą Polną za ustalone dla planu, nie ma możliwości alternatywnego prawidłowego rozwiązania przebiegu ulicy lokalnej KL/15/, które uwzględniałoby zarzut A. R. dotyczący odcinka tej ulicy obejmującego fragment należącej do niego działki nr 68/5. Wyjaśniono ponadto, iż w wyniku realizacji zapisów planu nie dojdzie do utraty przez właściciela całej działki, gdyż projektowana ulica zajmie jedynie zachodnią część działki. Natomiast wschodnia część działki o szerokości ok. 23 m jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. W skardze do Sądu A. R. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały, ewentualnie stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na jego rzecz od Rady Miasta Biłgoraj kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił Radzie Miasta Biłgoraj naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) polegające na braku zawiadomienia skarżącego przez Burmistrza Miasta Biłgoraj na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu, mimo, iż jego interes prawny, jako właściciela działki nr [...]/5, przez którą przebiegać ma droga nr KL/15/, zostaje naruszony ustaleniami planu. Ponadto skarżący zarzucił organowi niezgodność ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Biłgoraj – osiedle Nowakowskiego z uchwałą Nr LIV/247/98 Rady Miasta Biłgoraj z dnia 26 maja 1998 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj, zmienioną uchwałą Nr XVII/106/03 Rady Miasta Biłgoraj z dnia 26 listopada 2003 r. A. R. wskazał, iż z części graficznej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj wynika, że należąca do niego działka nr 68/5 miała być przeznaczona w większej części pod usługi pozacentralne. Była na jej mniejszej części planowana droga, ale przebiegająca skrajem tej działki od strony wschodniej i północnej. Odpowiadając na skargę Rada Miasta Biłgoraj wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. Organ wyjaśnił, iż ogłoszenie o przystąpieniu do opracowania planu miejscowego Miasta Biłgoraj – Osiedle Nowakowskiego było zamieszczone w Tygodniku Zamojskim Nr 19 z dnia 13 maja 1998 r. i wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Biłgoraj w dniach 4 maja – 30 czerwca 1998 r. z podaniem miejsca i terminu składania wniosków, zaś przepisy obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładały na organy obowiązku indywidualnego zawiadamiania właścicieli nieruchomości o przystąpieniu do opracowania planu. Ponadto organ wskazał, iż po opracowaniu planu odbyło się pierwsze wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu. Na tym etapie opracowania działka skarżącego nie była przeznaczona pod zabudowę. Po uchwaleniu zmiany studium w dniu 26 listopada 2003 r., które skutkowało zmianą ustaleń projektu planu miejscowego, projekt planu po odpowiedniej korekcie został ponownie wyłożony do publicznego wglądu, o którego terminie skarżący został powiadomiony pismem z dnia 28 lipca 2008 r.. Skarżący wniósł następnie zarzut do projektu planu miejscowego, który został odrzucony przez Radę Miasta Biłgoraj zaskarżoną uchwałą. Organ wskazał, iż rysunek studium określa zasady podziału obszarów o różnych funkcjach, a wskazane na rysunku ulice zostały wykreślone jedynie orientacyjnie. Rolą planów przestrzennych jest ich uściślenie zgodnie z zasadami studium i uwarunkowaniami stanu istniejącego. Ulica Polna jest ulicą zbiorczą z ograniczoną liczbą i lokalizacją skrzyżowań. Lokalizacja skrzyżowania w pasie ul. Polnej z ul. KL /15/ zaprojektowaną w obowiązującym planie miejscowym osiedla Dąbrowica należy uznać jako stan istniejący i przedłużyć ją zgodnie z zasadą podaną w studium w kierunku południowym. Te fakty w ocenie organu przesądzają o zgodności studium i projektu planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona uchwała nie narusza zdaniem Sądu obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Wprawdzie kwestionowane ustalenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Biłgoraj – osiedle Nowakowskiego ingeruje w prawo własności skarżącego A. R., jednak zaskarżona uchwała odrzucająca wniesiony przez niego zarzut do projektu tego planu nie narusza prawa. Przyjęte w projekcie planu ustalenie dotyczące przebiegu ulicy lokalnej KL/15/ przez należącą do skarżącego działkę nr 68/5 mieści się w granicach uprawnień gminy wynikających z ustawy i nie narusza obowiązującego prawa. Na wstępie wskazać należy, iż w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm., zwanej dalej "ustawą"). Oceniając zgodność z prawem uchwały o odrzuceniu zarzutów przede wszystkim Sąd sprawdza czy zawiera ona te elementy prawne, o których stanowił art. 24 ust. 3 ustawy. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała zawiera wszelkie ustawowe elementy, a jej uzasadnienie faktyczne i prawne przedstawia sytuację faktyczną skarżącego i związek tej sytuacji z tymi normami prawnymi, które wyznaczały jego interes. Uzasadniając przyjęte stanowisko, nie negując jednocześnie przysługujących skarżącemu uprawnień właścicielskich należy stwierdzić, że ochrona prawa własności wynikająca zarówno z Konstytucji RP (art. 21 i art. 64 ust. 1 i 2), jak i z Kodeksu cywilnego (art. 140) nie jest absolutna i może podlegać ograniczeniom w drodze przepisów ustawowych (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Takie właśnie ograniczenia wprowadza m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym dając uprawnienie gminom do określania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy zachowaniu określonych w tej i innych ustawach warunków, przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. To oznacza z jednej strony, że wykonując władztwo planistyczne gmina może w granicach prawa ograniczyć prawo własności, zaś z drugiej, że podobnie jak prawo własności również władztwo planistyczne gminy nie jest absolutne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że proces planistyczny w nieunikniony sposób prowadzi do powstania konfliktów interesów i nie jest przeważnie możliwe zagwarantowanie realizacji interesów wszystkich uczestników procedury planistycznej w równym stopniu. Zadaniem organów jest natomiast wyartykułowanie przyjętych preferencji. Z przyznanego gminom art. 2 ust. 1 i art. 4 ustawy władztwa planistycznego należy niewątpliwie wyprowadzić uprawnienie gmin do ograniczenia w procesie planistycznym m.in. prawa własności. W przeciwnym wypadku władztwo to byłoby bowiem czysto iluzoryczne. W sferze planowania przestrzennego władztwo to realizowane jest poprzez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustawowo uznawany za akt prawa powszechnie obowiązującego (vide: Z. Niewiadomski, "Planowanie przestrzenne. Zarys systemu", Warszawa 2003, str. 90-91). Rozważania powyższe odnieść należy w szczególności do brzmienia art. 33 ustawy, w myśl którego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zatem przepisem gminnym powszechnie obowiązującym, który określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Z tym z kolei - jak wspomniano - wiążą się daleko idące konsekwencje, polegające nie tylko na możliwości ingerencji w sferę prawa własności, lecz także na ustanowieniu podstawy do odjęcia bądź ograniczenia tego prawa. Istotnym jest wszakże, iż obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia zarzucającego związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma natomiast, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienia wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - z mocy art. 4 ust. 1 ustawy - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i w ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada gminy działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosowanej uchwały gminy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 1998 r., sygn. IV SA 743/98, LEX nr 43700). Zauważyć należy również, że zawarte w projekcie planu ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu są wynikiem przyjętych założeń technicznych i możliwości finansowych oraz gospodarczych gminy. Te czynniki zatem decydują najczęściej o konkretnych rozwiązaniach, które niestety nie zawsze dadzą się zrealizować wyłącznie w granicach terenów należących do gminy bądź Skarbu Państwa. Są to przypadki, w których prawo dopuszcza naruszenie cudzej własności, jednocześnie dając poszkodowanemu prawne możliwości dochodzenia stosownego zadośćuczynienia. Ingerencja w sposób wykonywania własności jest zatem prawnie dopuszczalna. W niniejszej sprawie jednym z podstawowych celów przystąpienia Rady Miasta Biłgoraj do sporządzenia projektu planu dla terenu osiedla Nowakowskiego było wyznaczenie nowych terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej i co się z tym wiąże zapewnienie im właściwej obsługi komunikacyjnej. Trudno bowiem sobie wyobrazić urbanizowanie terenów dotychczas użytkowanych rolniczo bez wyznaczenia terenów pod urządzenie odpowiedniej infrastruktury drogowej zapewniającej odpowiedni dostęp do tych terenów. W przedmiotowej sprawie skarżący A. R. jest właścicielem działki nr 68/5, położonej w Biłgoraju na obszarze objętym projektem miejscowego planu miasta Biłgoraj – osiedle Nowakowskiego, opracowanego zgodnie z uchwałą Rady Miasta Biłgoraj Nr LII/240/98 z dnia 15 kwietnia 1998 r. Według ustaleń projektu planu, projektowana ulica lokalna KL/15/, która łączy tereny miejskie położone na północy w rejonie ul. Batorego z osiedlem Nowakowskiego, przebiega częściowo przez działkę skarżącego. Skarżący zarzuca, że przewidywane zlokalizowanie tej ulicy na części należącej do niego działki uniemożliwi jakiekolwiek inne wykorzystanie tej działki, podnosząc jednocześnie, iż plan miejscowy jest w tym zakresie niezgodny z uchwalonym wcześniej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zgodnie z którym przedmiotowa działka położona jest na terenie przeznaczonym pod usługi pozacentralne. W tym miejscu, przystępując do oceny zawartego w skardze zarzutu niezgodności ustaleń planu miejscowego ze studium, wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie Sąd, badając legalność zaskarżonej uchwały, nie oceniał jej z punktu widzenia celowości i słuszności przyjętego w planie ustalenia odnośnie do przebiegu ulicy lokalnej KL/15/, a jedynie, czy prawidłowo rozstrzygnięto o odrzuceniu zarzutu. Plany miejscowe, w myśl zasady spójności działań planistycznych podmiotów administracji publicznej, powinny uwzględniać rozwiązania planistyczne zawarte w wydawanym na szczeblu gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem ustanawiającym przepisy gminne i nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w trakcie procedury sporządzania projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego określa jedynie ogólne kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy (miasta) przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, właściwe organy zobligowane były na mocy art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy do badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium. Należy jednak wskazać, iż użycie w art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy, słowa "polityka przestrzenna" wskazuje na konieczność zachowania spójności co do ogólnych zasad zagospodarowania terenu określonych w studium. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie w stosunku do nieruchomości skarżącego zasada ta została zachowana. Znajdujący się w aktach sprawy fragment części graficznej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj przyjęty uchwałą Rady Miasta Biłgoraj Nr LIV/247/98 z dnia 26 maja 1998 r. i zmienioną uchwałą Rady Miasta Biłgoraj Nr XVII/106/03 z dnia 26 listopada 2003 r. jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowa ulica KL/15/ przewidziana została w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Biłgoraj. Ponadto w części tekstowej studium zaznaczono, iż wskazane na rysunku granice wyznaczonych obszarów nie są ścisłą delimitacją, określają jedynie zasady podziału obszarów, zaś linie rozgraniczające te obszary powinny zostać uściślone w planach miejscowych (7.2.(1)f – warunki realizacji studium). Podkreślono również, że wskazane na rysunku studium ulice, w tym ważniejsze lokalne, zostały wykreślone orientacyjnie, zaś linie regulacyjne tych ulic i ich parametry techniczne muszą spełniać wymogi odpowiednich przepisów prawnych i wytycznych projektowania, natomiast ulice lokalne o mniejszym strukturalnie znaczeniu – pominięte w rysunku studium – powinny być wyznaczone w planach miejscowych terenów osadniczych nowych bądź przebudowanych (7.2.(2)a i b - elementy liniowe). Jak podniósł organ, o przebiegu ulicy KL/15/ na części działki należącej do skarżącego przesądziła lokalizacja skrzyżowania w pasie ulicy Polnej z zaprojektowaną ulicą lokalną, która została ustalona wcześniej w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla Dąbrowica w Biłgoraju, obejmującym tereny położone po północnej stronie ulicy Polnej. Przedmiotowa ulica jest bowiem przedłużeniem istniejącej już ulicy KL/15/ w kierunku południowym zgodnie z zasadą podaną w studium. Zatem doprecyzowanie w planie miejscowym przebiegu i parametrów ulicy lokalnej KL/15/ w żaden sposób nie narusza ustaleń studium w zakresie zachowania spójności co do ogólnych zasad zagospodarowania terenu określonych w studium. Stąd zarzut skarżącego w tym zakresie uznać należy za całkowicie chybiony. W szczególności wskazywanie w skardze, iż działka nr 68/5 w studium była przeznaczona w większej części pod usługi pozacentralne należy uznać za nieporozumienie będące wyrazem braku dostatecznej analizy części tekstowej i graficznej studium. A. R. zarzucił również Radzie Miasta Biłgoraj naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a/ ustawy, polegające na braku zawiadomienia skarżącego przez Burmistrza Miasta Biłgoraj na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu miejscowego. Również ten zarzut Sąd uznał za bezzasadny. Art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a/ ustawy nakładał, obowiązek indywidualnego zawiadamiania na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, co organ w niniejszej sprawie uczynił. Bezspornym bowiem jest, iż po uchwaleniu zmiany studium w dniu 26 listopada 2003 r., które skutkowało zmianą ustaleń projektu planu miejscowego, projekt planu po odpowiedniej korekcie został wyłożony do publicznego wglądu, o którego terminie skarżący został powiadomiony pismem z dnia 28 lipca 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 15 akt administracyjnych). Podsumowując, w ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu dochowane zostały wymogi proceduralne określone ustawą, skarżący miał możliwość obrony swojego interesu prawnego, powiadomiony został o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, o trybie zgłaszania zarzutów do projektu, doręczono mu zawiadomienie o terminie sesji Rady Miasta w sprawie rozpatrzenia zarzutów nie uwzględnionych w projekcie planu, następnie zaś otrzymał wyciąg z zaskarżonej uchwały oraz jej uzasadnienie. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona uchwała odpowiada wymogom formalnym określonym ustawą, zaś w toku rozpatrywania zarzutów nie naruszono obowiązującej procedury określonej w art. 18 ust. 2 ustawy. Jednocześnie uznać należy, iż uchwała ta zawiera należyte ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego, wyjaśniając w uzasadnieniu faktycznym i prawnym podstawy przyjętego stanowiska. Uznać wobec tego trzeba, że ingerencja gminy w uprawnienia właścicielskie skarżącego, mająca umocowanie w przywołanych powyżej przepisach art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 7, art. 10 i 33 ustawy, oparcie swe znalazła w konkretnych przesłankach, przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, przesądzających o legalności tej ingerencji. W oparciu o powyższe, nie znajdując powodów do uznania zaskarżonej uchwały za niezgodną z prawem, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).