I OSK 506/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie NSA Anna Lech del.WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 487/08 w sprawie ze skargi J. F. na rozkaz personalny Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 487/08 oddalił skargę J. F. na rozkaz personalny Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Komendant Powiatowy Policji w Ł. rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił sierżanta sztabowego J. F. z dniem [...] września 2008 r. ze służby w Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ podał, że J. F. osiągnął ponad 33 - letnią wysługę emerytalną, co zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji daje przełożonemu prawo do zwolnienia policjanta ze służby w Policji. W odwołaniu od tego rozkazu skarżący podniósł, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem, gdyż pozbawiony został prawa do wykorzystania zaległych urlopów i nadgodzin, a wypłacenie ekwiwalentu jest dla niego niekorzystne pod względem finansowym. Zakwestionował wiarygodność notatek służbowych zgromadzonych w aktach sprawy oraz podniósł, iż Komendant Powiatowy Policji w Ł. dopuszcza się od kilku lat mobbingu w stosunku do jego osoby. Lubelski Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o zwolnieniu J. F. ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowiący podstawę prawną zwolnienia art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji umożliwia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych zwolnienie policjanta ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Użyty w tym ujęciu zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i podjęcie decyzji pozostawione zostało swobodnemu uznaniu organu zwalniającego. Zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy decyzje w tych sprawach podejmuje przełożony uprawniony w sprawach osobowych, jakim w tym przypadku jest Komendant Powiatowy Policji w Ł. Zwolnienie skarżącego ze służby po zakończonym leczeniu bez wyrażenia zgody na wykorzystanie zaległych urlopów i nadgodzin podyktowane było tym, iż zachodziło uzasadnione przypuszczenie, że skarżący przerwie urlop kolejnym zwolnieniem lekarskim, co ponownie uniemożliwi rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Organ odwoławczy podkreślił, że możliwość zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie zależy od przebiegu służby policjanta ani jego subiektywnego przekonania, co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Przepis ten umożliwia właściwemu przełożonemu - w związku z zapewnieniem prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję - taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować zadania. Przełożony policjanta, w ramach racjonalnej polityki kadrowej, może zdecydować, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy policjanta (pomimo przewidzianej prawem możliwości przejścia na emeryturę) pozostawić funkcjonariusza w służbie. Zapis powyższego artykułu potencjalnie chroni organ administracji przed przypadkami, kiedy osoby po nabyciu pełnych praw emerytalnych przestają być w pełni zaangażowane, przebywają na długoterminowych zwolnieniach lekarskich, albo gdy poziom ich percepcji staje się nieadekwatny do wymogów służby na zajmowanym stanowisku. Ponieważ policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji), przełożony powinien kreować politykę kadrową tak, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby gwarantujące wykonanie w pełni zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy nie uznał za zasadne zarzutów skarżącego dotyczących pozbawienia prawa do wykorzystania zaległych urlopów i nadgodzin. Z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji wynika, że w przypadku zwolnienia ze służby policjant ma prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny przysługujący w zamian za czas służby przekraczający ustawową normę. Ponadto z uwagi na przebywanie na długoterminowym zwolnieniu lekarskim nie było możliwości udzielenia skarżącemu czasu wolnego za przepracowane nadgodziny jak również urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. W kwestii zasadności nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy podkreślił, iż jedną z przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest niezbędność niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Odwołując się do powyższego pojęcia wskazał, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonywania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jest formacją służąca społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest instytucją, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, którego nie może wypełniać w sytuacji gdy w jej szeregach są funkcjonariusze nie realizujący tychże działań. W skardze na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie J. F. zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu. Skarżący podniósł, iż nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, nie miał też możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie rozpatrzył zarzutów podniesionych w odwołaniu, oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji i uniemożliwił przedstawienie swoich racji i zgłoszenie nieprawidłowości w postępowaniu. Skarżący podniósł także zarzut oparcia się na sfałszowanych dowodach w postaci notatek służbowych. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcia organów administracyjnych pozbawiły go prawa wykorzystania urlopów, nadgodzin oraz dopłaty do wypoczynku, co naraziło skarżącego na znaczne straty finansowe w przypadku wypłaty ekwiwalentu. W odpowiedzi na skargę Lubelski Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając wyrokiem z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 487/08 skargę J. F. w uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia J. F. ze służby w Policji był art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w świetle którego policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Użycie zwrotu: "można zwolnić" oznacza, że rozstrzygnięcie w tej sprawie oparte jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Sąd stwierdził, że organ administracji publicznej podejmując rozstrzygnięcie nie wykroczył poza zakres przyznanej mu swobody oceny sytuacji, nie uchybił przepisom postępowania i dokonał prawidłowego wyważenia kolidujących ze sobą interesów - publicznego oraz indywidualnego. Jako nieznajdujące oparcia w przepisach prawa Sąd uznał zarzuty skarżącego odnoszące się do pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W aktach sprawy znajduje się kopia potwierdzenia zapoznania się z aktami sprawy w dniu [...] września 2008 r., podpisana przez skarżącego. W adnotacji zawartej w tym dokumencie skarżący potwierdza fakt odbycia rozmowy w dniu [...] kwietnia 2008 r., w trakcie której, jak wynika z notatki służbowej (k. 5 akt adm.) przedstawiono mu obliczenie łącznej wysługi lat pracy uprawniającej do uzyskania świadczeń emerytalnych oraz poinformowano o uprawnieniach związanych ze zwolnieniem ze służby. Skarżący kwestionuje szczegóły rozmowy utrwalone notatką służbową, ale nie sam fakt jej odbycia. Sąd wskazał, że skarżący potwierdza również fakt odbycia w dniu [...] listopada 2007 r. rozmowy z Komendantem Powiatowym Policji w Ł., podczas której był informowany o możliwości zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego miał on możliwość zapoznania się z treścią dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Wcześniejsze wezwanie skarżącego do zapoznania się z dokumentacją było znacznie utrudnione ze względu na fakt przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim przez okres 12 miesięcy. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia prawa skarżącego do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Organom nie można też zarzucić braków w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Decyzja o zwolnieniu ze służby została oparta na art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, który to przepis jako jedyną przesłankę zwolnienia wskazuje nabycie przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Fakt ten wynika z akt osobowych policjanta. Ustalenia w tym zakresie opierają się wyłącznie na dokumentacji osobowej i są niezależne od ewentualnych dokumentów przedstawianych przez stronę. Fakt poczynienia ustaleń w tym zakresie potwierdza notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2008r. (k. 5 akt adm.). Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez skarżącego. W związku z tym niezasadny jest zarzut dotyczący oparcia się przez organ odwoławczy wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza konieczność dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ I i II instancji, tym niemniej treść przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje, że organ odwoławczy jedynie w ograniczonym stopniu ma obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Sąd powołując się na art. 136 k.p.a. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła potrzeba z urzędu uzupełniania materiału dowodowego przez organ odwoławczy, a w odwołaniu skarżący nie wskazywał przeprowadzenia jakich dowodów się domaga. Kluczowa dla rozstrzygnięcia przesłanka nabycia praw do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej została ustalona bez żadnych wątpliwości przez organ I instancji, skarżący nie kwestionował prawidłowości tych ustaleń w odwołaniu. Fakt przebywania przez skarżącego na długotrwałych zwolnieniach lekarskich też został przez niego przyznany. W ocenie Sądu nie można organowi odwoławczemu, ani organowi I instancji postawić zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe wyważenie interesu publicznego i interesu indywidualnego skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że rozważania na ten temat były prowadzone, a ich treść została prawidłowo wyartykułowana w argumentacji uzasadnienia. Za słuszne Sąd uznał stwierdzenia organu, że możliwość zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie zależy od przebiegu służby policjanta ani jego subiektywnego przekonania, co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Przełożony podejmując decyzję w tym zakresie musi uwzględnić nie tylko interes indywidualny policjanta, zainteresowanego pozostawaniem w służbie, lecz również interes publiczny wyrażający się w konieczności zapewnienia sprawnej pracy kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej Policji. W ocenie Sądu I instancji trafne jest stanowisko organu odwoławczego, iż utrzymywanie zatrudnienia w Policji osoby, która osiągnęła wiek do uzyskania uprawnień emerytalnych oraz która od długiego czasu przebywa na zwolnieniach lekarskich powoduje niebezpieczeństwo nieprawidłowego funkcjonowania jednostki organizacyjnej Policji. Dokonana przez organy administracyjne ocena przesłanek zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oparła się o wszechstronne rozważenie zaistniałej w sprawie sytuacji faktycznej i prawnej i z tych względów nie może być uznana za naruszającą prawo. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił zasadność nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Argumentacja podniesiona w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazuje, że organ słusznie uznał zaistnienie okoliczności uzasadniających nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w świetle art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty, iż zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny poprzez pozbawienie go prawa wykorzystania urlopów, nadgodzin oraz dopłaty do wypoczynku Sąd uznał za bezzasadne i niemające bezpośredniego znaczenia w sprawie. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 81, poz. 740) nie udziela się urlopu wypoczynkowego policjantowi w okresie czasowej niezdolności do służby wskutek choroby, co oznacza, iż organy Policji trafnie zastosowały w stosunku do skarżącego art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika, iż policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe. Twierdzenie skarżącego odnośnie strat finansowych z tego tytułu jest zatem całkowicie niezrozumiałe. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 487/08 skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego wniósł J. F. Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonej decyzji, alternatywnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej, opierając się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów: art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię oraz art. 145 § 1 pkt c P.p.s.a., poprzez mylną wykładnię pojęcia decyzji uznaniowej, która miała wpływ na rozstrzygnięcie Sądu. Uzasadniając postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji uznał, iż swoboda organu – w ramach uznania administracyjnego –jest ograniczona jedynie do zachowania standardów proceduralnych, które w tej sprawie zdaniem Sądu zostały zachowane. Z poglądem takim pełnomocnik nie zgodził się. Wskazał, że decyzja uznaniowa powinna szczegółowo wyjaśniać przyczyny dla, których została podjęta. Przyczyn tych organ zarówno I jak i II instancji nie wskazał w sposób wyczerpujący. Przesłanką do podjęcia decyzji było osiągnięcie przez skarżącego wysługi emerytalnej powyżej 32 lata. Organ wskazał również na fakt absencji chorobowej skarżącego. Przyczyna ta jednak przestała mieć znaczenie, ponieważ skarżący wrócił do służby po zakończeniu choroby. Przyjęcie przypuszczenia, że będzie "znowu chorował, co uniemożliwi organowi jego zwolnienie ze służby", świadczy tylko i wyłącznie o woli organu sprawdzającej się do zwolnienia skarżącego ze służby, a nie wskazaniu przyczyny tego zwolnienia odpowiadającej zastosowanej podstawie zwolnienia. Zdaniem kasatora Sąd I instancji badając przedmiotową sprawę nieprawidłowo zinterpretował zakres swobody uznania administracyjnego. Zarzucił, że podnoszenie do rangi przesłanki zwolnienia domniemania organu, co dalszej choroby skarżącego, bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia takiego domniemania narusza podstawowe interesy strony. Autor skargi kasacyjnej wskazał nadto, że zgodnie z Dyrektywą 2000/78/WE z 27 listopada 2000 r. w sprawie ustanowienia ogólnych ram równego traktowania przy zatrudnianiu i wykonywaniu zawodu wprowadzono w Polsce zakaz dyskryminacji m.in. ze względu na wiek. Dyrektywa ta odnosi się również do służb mundurowych. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nie zgodził się z Sądem, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 10 kpa. Sąd uznał, że znajdujący się aktach dokument potwierdzający fakt zapoznania się skarżącego z aktami postępowania w dniu [...] września stanowi dowód na zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Sąd jednak nie zwrócił uwagi, że rozkaz personalny Nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji został wydany w dniu [...] września 2008 r. Tak więc nie pozostawiono skarżącemu żadnej szansy na zajęcie stanowiska w tej sprawie, jeżeli w ogóle rozkaz nie został wydany przed zapoznaniem się skarżącego z aktami. Także uznanie przez Sąd, że organ uwzględnił słuszny interes strony odmawiając prawa do wykorzystania w naturze urlopu wypoczynkowego oraz tzw. nadgodzin budzi poważne wątpliwości. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje prawo do wypoczynku w naturze. Dopiero w przypadku niemożliwości wykorzystania urlopu obywatelowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Zdecydowanie przez organ, wbrew żądaniu strony, że wypłata ekwiwalentu stanowi działanie zgodne z interesem strony jest w ocenie kasatora nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Podniósł, że zaskarżony wyrok nie narusza prawa materialnego ani norm procesowych. Skorzystanie przez przełożonego funkcjonariusza z uprawnień ustawowych i zwolnienie skarżącego ze względu na osiągnięcie 30 – letniej wysługi emerytalnej nie stanowi przejawu dyskryminacji ze względu na wiek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. stwierdzić należy, iż nie jest on trafny i z tego względu nie mógł odnieść zamierzonego przez kasatora skutku. Wskazania wymaga przy tym, że NSA przyjął, iż pełnomocnikowi strony chodzi o ten właśnie przepis, mimo, że w skardze kasacyjnej nie został on prawidłowo powołany (wskazano bowiem "art. 145 § 1 pkt c ppsa"). Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie kasator upatruje naruszenie tego przepisu w błędnej wykładni pojęcia decyzja uznaniowa, co miało wpływ na rozstrzygnięcie Sądu. W związku z tym, że przepis ten nie był przez Sąd stosowany w niniejszej sprawie, NSA przyjął, iż kastorowi chodziło o jego naruszenie poprzez niezastosowanie, co zdaniem kasatora było wynikiem błędnej wykładni pojęcia decyzja uznaniowa. W ocenie NSA Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa w tym zakresie. Użyty przez ustawodawcę zwrot "można zwolnić ze służby" jednoznacznie wskazuje, że decyzja w przedmiocie zwolnienia w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej pozostawiona została uznaniu organu (przełożonego funkcjonariusza). W literaturze stwierdza się, że "(...) uznanie dotyczy przyszłości. Przedmiotem jego nie jest ani ustalenie znaczenia tekstu prawnego, ani ocena występujących faktów, lecz określenie skutku prawnego" (M. Mincer, Uznanie administracyjne, Toruń 1983 r., s. 63, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Wydawnictwo C.H. Beck 2005 r.). Tak też instytucję uznania administracyjnego rozumie się w orzecznictwie. Z tego też względu kontrola sądowa zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Granice uznania administracyjnego wyznacza zatem w niniejszej sprawie z jednej strony przesłanka zawarta w art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 227 ze zm.), z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego określające obowiązki organu administracji w zakresie prowadzenia postępowania i rozstrzygania. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że organ administracji podejmując rozstrzygnięcie nie wykroczył poza zakres przyznanej mu swobody oceny, nie uchybił także przepisom postępowania oraz dokonał prawidłowego wyważenia interesu publicznego i indywidualnego. Nie można za trafne uznać twierdzenia kasatora, że ocena Sądu I instancji jest w tym zakresie nieuprawniona, gdyż rozkazy personalne organu I i II instancji nie wyjaśniały w sposób wyczerpujący przyczyn, dla których zostały podjęte. Sąd prawidłowo stwierdził, że organy wszechstronnie rozważyły zaistniały w sprawie stan faktyczny i dokonały jego prawidłowej subsumpcji. Okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ wskazał na wcześniejszą długotrwałą absencję chorobową skarżącego pozostaje bez wpływu na zgodność z prawem tego rozkazu personalnego. Powyższe stwierdzenie organu, choć zbędne z punktu widzenia uzasadnienia zaskarżonego rozkazu, nie stanowi przekroczenia granic uznania administracyjnego w niniejszej sprawie i nie mogło być zakwalifikowane jako naruszenie prawa. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełniał przesłankę określoną w tym przepisie, tj. osiągnął 30 lat wysługi emerytalnej, co umożliwiło organowi zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Kasator nie wykazał na czym jego zdaniem polegała błędna wykładnia tego przepisu przez Sąd. W ocenie NSA przepis ten jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W skardze kasacyjnej nie sposób znaleźć argumentów prawnych świadczących o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Odnosząc się do podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu błędnej oceny przez Sąd I instancji zastosowania przez organy art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kasator nie wykazał, iż powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga bowiem, że nie każde naruszenie prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezależnie jednak od braku argumentów kasatora w tym zakresie stwierdzić należy, iż w sprawie niniejszej taki przypadek nie zachodzi. Nie można także w odniesieniu do skarżącego mówić o jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na wiek, czego w istocie kasator nie zarzuca powołując się jedynie ogólnie na Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U.UE.L. Nr 303, poz. 16). Umożliwienie właściwemu przełożonemu policjanta – w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań – takiego doboru kadry, aby mogła ona skutecznie je realizować, przy jednoczesnym zapewnieniu przez ustawodawcę funkcjonariuszowi prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej nie stanowi o nierównym traktowaniu. Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Ustawa o Policji, w tym art. 41 ust. 2 pkt 4 tego aktu prawnego, umożliwia przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ocena organu w tym zakresie nie jest uzależniona od subiektywnych odczuć samego policjanta, co do możliwości realizacji tych zadań, czy przydatności na danym stanowisku. Motyw 18 powołanej wyżej Dyrektywy stanowi, iż nie wymaga ona, w szczególności od sił zbrojnych, policji, służb więziennych lub ratowniczych przyjmowania do pracy lub dalszego zatrudniania osób nieposiadających zdolności umożliwiających wykonywanie zadań, które mogą im zostać powierzone z uwzględnieniem wynikającego z prawa celu utrzymania zdolności operacyjnej tych służb. W motywie zaś 25 powołanej Dyrektywy wskazuje się na konieczność odróżnienia odmiennego traktowania, które jest uzasadnione, w szczególności wynikającymi z prawa celami polityki zatrudnienia od dyskryminacji, która musi być zakazana. W Dyrektywie wyraźnie podkreślono również, że nie narusza ona przepisów prawa krajowego ustanawiających wiek emerytalny (motyw 14 Dyrektywy). W sprawie niniejszej nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu zasady niedyskryminacji ze względu na wiek. Wobec tego, że zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego i materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.