IV SA/Wa 1596/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego W. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...]sierpnia 2009 r. – zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., po uwzględnieniu skargi W. G., uchyliło decyzję własną z [...]czerwca 2009 r. (wydaną w postępowaniu odwoławczym) i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję z [...]maja 2009 r. wydaną przez Kolegium w pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy: W. G. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z [...]listopada 2004 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku handlowo - mieszkalnego (handel artykułami metalowymi) oraz zbiornika na nieczystości płynne na terenie działki o nr ew. [...]w obrębie [...]położonej przy ul. [...]w J., zmienionej decyzją Burmistrza Miasta J. z [...]lutego 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...]maja 2008r. - działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta J. z [...]lutego 2005 r. oraz odmówiło stwierdzania nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z [...] listopada 2004 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż decyzja z [...] lutego 2005 r. była wydana w trybie art. 155 K.p.a. Przepis ten dopuszcza możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej po spełnieniu określonych w nim przesłanek. Akta sprawy nie wskazują aby strony postępowania wyrażały zgodę na zmianę decyzji w oparciu o ww przepis. W związku z tym Kolegium uznało, iż brak ten stanowi rażące naruszenie art. 155 K.p.a., co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W dalszej części Kolegium powołało się na przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – zwanego dalej: rozporządzeniem. Wskazało, iż z akt sprawy wynika, że jedynym załącznikiem decyzji z [...] listopada 2004r. jest "mapa terenu z granicami lokalizacji". Decyzja ta nie zawiera więc "analizy obszaru wraz z mapą", niemniej jednak analiza zawierająca część tekstową i graficzną, na podstawie których zostały określone parametry została do akt włączona. Zatem – w ocenie Kolegium – to, że decyzja o warunkach zabudowy nie wymienia wyników analizy jako jej załączników, nie przesądza o naruszeniu § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia w sposób rażący. Kolegium wskazało również, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona przez organ pierwszej instancji wskazuje, iż planowana inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami, zaś ustalenie paramentów planowanej inwestycji nie narusza rażąco przepisów w/w rozporządzenia i z tych względów Kolegium uznało, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja z [...] listopada 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wnioski o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy złożyli E. B. – prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D. (inwestor) i W. G. Kolegium decyzją z [...] czerwca 2009r. – po rozpoznaniu środka zaskarżenia E. B. - utrzymało w mocy decyzję z [...]maja 2008r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. G. podnosząc, iż on również złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, tymczasem organ odwoławczy w ogóle do niego się nie ustosunkował, w istocie – zdaniem skarżącego - nie rozpoznał jego wniosku. Ponowna analiza akt sprawy dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze po wniesieniu powyższej skargi potwierdziła, w ocenie organu, zasadność zarzutu w niej podniesionego, co z kolei spowodowało, iż Kolegium skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a. i decyzją z [...] sierpnia 2009r. uchylił decyzję z [...] czerwca 2009 r. wydaną w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie - po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy E. B. i W. G. - utrzymało w mocy decyzję z [...] maja 2008r. wydaną w pierwszej instancji w trybie nieważnościowym. Kolegium stwierdziło, iż nie widzi podstaw do uchylenia decyzji z [...] maja 2008r. i w pełni podziela argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. W ocenie Kolegium z brzmienia art. 155 K.p.a. wynika obowiązek uzyskania zgody nie tylko strony, która "nabywa prawa z decyzji", ale wszystkich stron postępowania. W konsekwencji oznacza to, iż decyzja Burmistrza Miasta J. z [...]lutego 2005 r. zmieniająca decyzję o warunkach zabudowy z [...] listopada 2004 r. jako wydania bez zgody wszystkich stron postępowania w sposób rażący narusza art. 155 K.p.a., a zatem jest obarczona wadą określoną w 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i okoliczność ta skutkuje koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z kolei odnośnie decyzji Burmistrza Miasta J. z [...] listopada 2004 r. Kolegium nie stwierdziło istnienia wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Decyzja ta – zdaniem Kolegium ustala warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku inwestora zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z akt sprawy wynika, iż decyzja z [...] listopada 2004 r. nie zawiera analizy obszaru wraz z mapą, zaś jej załącznikami jest jedynie mapa terenu z granicami lokalizacji. Jednakże analiza zawierająca cześć tekstową i część graficzną, na podstawie których zostały określone parametry inwestycji została włączona do akt sprawy i sam fakt, iż zaskarżona decyzja nie wymienia wyników analizy jako jej załączników, nie przesądza o naruszeniu § 9 ust. 2 rozporządzenia w sposób rażący. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku W. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wskazało, iż pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być interpretowane funkcjonalnie. Pojęcie sąsiedztwa, jakim posługuje się rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. należy rozumieć szeroko, a więc dokonując analizy należy uwzględnić nie tylko działki graniczące z terenem planowanej inwestycji, ale również działki sąsiednie, położone w pewnej odległości od terenu inwestycji. Przyjęta przez ustawodawcę zasada kontynuacji winna być rozumiana szeroko i nie może być traktowana jako zasada opierająca się na bezwzględnym "podobieństwie" w zakresie funkcji i charakterystyki do istniejącej zabudowy. Analiza akt sprawy nie potwierdziła również naruszenia § 4 oraz § 5 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W. G. - w skardze - wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji z [...]sierpnia 2009 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z [...]maja 2008 r. Podniósł, iż powołał się na ustalenie Burmistrza Miasta J. zawarte w nieco wcześniejszej ([...].06.2004r.) decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla innego podmiotu, że żadna z działek sąsiednich dostępna z tej samej drogi publicznej nie została zabudowana budynkiem usługowym, czyli w sposób pozwalający na określenie wymagań odpowiadających planowanej decyzji. Obie ww sprawy dotyczą działek usytuowanych w bliskim sąsiedztwie, zawierają wyraźnie sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia i kwestia ta nie znalazła żadnego odzwierciedlenia w decyzjach organu odwoławczego, co w ocenie skarżącego narusza przepisy art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Nadto skarżący wskazał na fakt nieodniesienia się w treści decyzji z [...] listopada 2004 r. do ochrony cennego drzewostanu. Decyzja powinna wskazywać na konieczność uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew wymaganego przepisem art. 83 ustawy o ochronie przyrody. Do tego zarzutu również nie ustosunkował się organ odwoławczy. Wniosek skarżącego zawierał wreszcie zarzuty rażącego naruszenia § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r., do których organ odwoławczy nie odniósł się w sposób zadowalający i odpowiadający wymaganiom przepisów prawa. Skarżący podniósł, iż lakoniczność rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym upoważnia do powtórzenia stwierdzenia zawartego we wniosku z 16 stycznia 2008 r., wszczynającym postępowanie nadzorcze, że oczywistość naruszenia przepisów prawa w decyzji Burmistrza Miasta J. jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, jak również nadrzędnych celów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do których należy w szczególności zapewnienie ładu przestrzennego. W piśmie procesowym z 26 listopada 2009 r. E. B. – inwestor – wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż okoliczność wydania odmownej decyzji o warunki zabudowy w innej sprawie nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku w niniejszej sprawie. Również konieczność uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew na przedmiotowej nieruchomości pozostaje bez wpływu na możliwość rozstrzygnięcia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie zarzutu skarżącego naruszenia § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 i § 7 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. inwestor podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę, w zasadzie z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu. W konsekwencji uznał, iż decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...]sierpnia 2009r. oraz z 4 czerwca 2009r. i utrzymana nią w mocy decyzja z [...]maja 2008r. w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z [...] listopada 2004r. naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości [...]. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zastosowało tę instytucję procesową prawidłowo, z tym że zaskarżona decyzja dotknięta jest przesłanką wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Mianowicie przewodniczącą składu orzekającego Kolegium wydającego zaskarżoną decyzję, jak i decyzję z [...] czerwca 2009r. i jednocześnie sprawozdawcą w obu sprawach była B. S. Tymczasem "autokontrola" musi dokonywać się z uwzględnieniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 K.p.a. Zachowaniu jej służy m. in. instytucja wyłączenia pracownika czy członka organu kolegialnego. Skoro w ramach postępowania w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. ma zostać dokonana ocena zasadności zarzutów skargi, to może ona być przeprowadzona tylko przez pryzmat zasady prawdy obiektywnej. W istocie w postępowaniu tym podlega ocenie, przez ten sam organ, prawidłowość przeprowadzonego postępowania i wydanej w jego wyniku decyzji. Taka kontrola, jeśli ma być obiektywna, czy może się dokonywać przez tego samego pracownika organu lub członka, czy nawet skład organu kolegialnego. Wyłączenie pracownika czy członka organu kolegialnego na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 27 § 1 K.p.a. ma dotyczyć postępowania dwuinstancyjnego, w tym równoważonego z nim postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. I chociaż postępowanie z art. 54 § 3 P.p.s.a. takim postępowaniem nie jest nie oznacza to, że kontroli zaskarżonej decyzji może dokonać ta sama osoba (pracownik, członek czy skład organu kolegialnego), która ją wydała. Byłoby to zaprzeczeniem rzetelności i obiektywności "autokontroli" dopuszczonej tym przepisem (wyrok NSA z 21.07.2009r., sygn. akt I OSK 360/09). Zatem wyżej wymieniony członek Kolegium, będący jednocześnie sprawozdawcą i przewodniczącym składu orzekającego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie. Uchylając z kolei decyzje poprzedzające zaskarżoną decyzję Sąd skorzystał z uprawnień jakie daje mu art. 135 P.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przepis art. 135 p.p.s.a. statuuje zasadę niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi w zakresie zaskarżenia przez stronę skarżącą, determinując tym samym granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny. Dotyczy on również fazy orzekania przez sąd administracyjny. Przedmiotowy przepis nakłada na sąd administracyjny obowiązek wyjścia poza granicę skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Nadrzędnym obowiązkiem sądu administracyjnego jest przez wydanie orzeczenia, stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Sąd administracyjny powinien więc z urzędu rozpatrzyć, czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie przedmiotowego przepisu (wyrok NSA z 11.01.2007r., sygn. akt I OSK 275/06, publ. LEX nr 293171). Przesłanką zastosowania powołanego wyżej przepisu jest stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa procesowego lub materialnego nie tylko więc w zaskarżonym akcie, ale także w aktach je poprzedzających, jeżeli były podjęte w granicach danej sprawy. Uchylając jako niezgodną z prawem zaskarżoną decyzję, wydaną przez organ w trybie "autokontroli" sąd obowiązany jest również do uchylenia poprzedzających ją, a naruszających prawo decyzji, o których decyzja ta rozstrzygała, albowiem wszystkie te decyzje wydane zostały w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczyła skarga (J. Tarno, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 295-296). Kontrolując decyzje z [...]czerwca 2009 i [...]maja 2008r. Sąd doszedł do przekonania, że zostały one również wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzje te zapadły w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego - postępowania nieważnościowego, którego przedmiotem była m. in. kontrola prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a ustalającej warunki zabudowy, korzystającej z przymiotu ostateczności. W wyniku tej kontroli Kolegium m. in. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta J. z [...]listopada 2004r. ustalającej warunki zabudowy. Tymczasem – w ocenie Sądu – obowiązkiem organu odwoławczego było stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2004r. z racji wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, czyli wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy – według normy art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) – dalej w skrócie: p.z.p. – jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. Do tych warunków należy m. in. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Szczególne warunki określenia nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) – zwane dalej: rozporządzeniem. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p.; granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Zaś warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Tymczasem decyzja Burmistrza Miasta J. z [...] listopada 2004r. o warunkach zabudowy zawiera jedynie załącznik w postaci "mapy terenu z granicami lokalizacji", czyli część graficzną decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast nie zawiera warunków analizy w postaci części tekstowej i graficznej, które – jak wynika z powyższego - powinny bez wątpienia stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, skoro decyzja z [...] listopada 2004r., kontrolowana przez organ w postępowaniu nieważnościowym, nie zawiera załącznika zawierającego część tekstową i graficzną warunków analizy, o której stanowi § 3 ust. 1 rozporządzenia, zatem nie spełnia wymogu z § 9 ust. 2 rozporządzenia, należało uznać, iż została wydana z rażącym naruszeniem ww paragrafów rozporządzenia, w konsekwencji i art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Odnośnie zaś analizy (zawierającej część tekstową i graficzną), na którą powołuje się Kolegium w wydanych decyzjach, należy wskazać, iż analiza ta po pierwsze została umieszczona w aktach administracyjnych za projektem decyzji o warunkach zabudowy; po drugie nie można przyjąć, jak to uczynił organ, iż na jej podstawie dokonywano określenia parametrów nowej zabudowy na potrzeby decyzji o warunkach zabudowy z [...]listopada 2004r., bowiem tak część tekstowa, jak i graficzna analizy nie zostały opisane, w sposób który dowodziłby, że są to bez wątpienia załączniki decyzji z [...]listopada 2004r., pomimo że decyzja ich nie wymienia i tylko na skutek pomyłki nie zostały umieszczone w aktach sprawy bezpośrednio za przedmiotową decyzją. Ponadto mapa (zdaniem organu analiza graficzna) jest zwykłą kserokopią, nie spełnia wymogów mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p. i § 9 ust. 3 rozporządzenia. Wykazany brak integralnego załącznika decyzji o warunkach zabudowy zawierającego części analizy graficznej i tekstowej świadczy o rażącym naruszeniu § 3 i § 9 rozporządzenia i powiązanego z nimi art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Dalej idąc wskazać należy, iż rozporządzenie wymaga ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wielkości powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości jej elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki (w metrach, a nie przez wskazanie ilości kondygnacji) oraz geometrii dachu (przy tym nie tylko kąta nachylenia, ale i wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Decyzja o warunkach zabudowy z [...] listopada 2004r. nie określa żadnego z wymienionych elementów, zatem i w tym względzie narusza w sposób rażący § 1, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenie w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Kolejnym uchybieniem w decyzji z [...] listopada 2004r., choć nienoszącym cech rażącego naruszenia prawa, ale wymagającym wykazania celem eliminacji takich uchybień w przyszłości przez organ, jest wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p. Z regulacji tej wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. Ustawa w tym zakresie nie zawiera ograniczeń podmiotowych co do osoby wnioskodawcy. Może to być zatem każdy podmiot, będący zarówno osobą fizyczną, osobą prawną, czy też jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, jak np. wspólnota mieszkaniowa. Z akt sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w stosunku do podmiotu gospodarczego występującego pod nazwą "D." E. B. (a świadczy o tym takie właśnie oznaczenie strony, która wystąpiła z wnioskiem w decyzji z [...] listopada 2004r., jak i innych dokumentach sprawy). Tymczasem pomiotem praw i obowiązków w sferze stosunków zewnętrznych jest przedsiębiorca – w przypadku sprawy - osoba fizyczna (art. 4792 K.p.c.). Prawidłowo więc adresatem decyzji powinien być E. B. – jako prowadzący przedsiębiorstwo pod nazwą D. Organ - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - winien uwzględnić ocenę prawną i wytyczne zawarte w niniejszym orzeczeniu. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono – w punkcie II – na zasadzie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.