II SA/Rz 560/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Maria Zarębska- Kobak NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2007 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. w W. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. do wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. Wyrokiem z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 822/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 702/07 oddalający skargę A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyroki powyższe zapadły w następującym stanie faktycznym. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej A. [...] nr [...] polegającej na budowie wieży wraz z systemem anten nadawczo-odbiorczych oraz posadowieniem kontenera u podnóża wieży wraz z zasilaniem inwestycji w energię elektryczną na działce nr 671/8 w miejscowości M. - gmina [...]. Przyczyną powyższego rozstrzygnięcia było stwierdzenie istotnego naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tj. brak zgodności projektu budowlanego a tym samym wnioskowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy produkcyjno-usługowej w M., gmina [...] przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Organ ustalił bowiem, iż działka nr 671/8 położona jest na terenie obszaru funkcjonalnego oznaczonego na rysunku planu symbolem 2P,U dla którego obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi w rozumieniu przepisów odrębnych. Po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. od powyższej decyzji Wojewoda [...] wskazaną wcześniej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść § 6 ust. 3 przedmiotowego planu miejscowego ustalającego parametry i wskaźniki kształtowanej zabudowy w ten sposób, że przewidział wysokość nowych obiektów zabudowy przeznaczenia podstawowego mierzoną od poziomu terenu do kalenicy dachu - do 9 m (§ 6 ust. 3 pkt 3), natomiast wysokość nowych obiektów zabudowy pomocniczej mierzoną od poziomu kalenicy dachu - do 5 m (§ 6 ust. 3 pkt 4), co podyktowane zostało względami ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków z racji bezpośredniego sąsiedztwa z wyznaczoną na planie strefą "A" tj. ścisłej ochrony konserwatorskiej zespołu parkowo-dworskiego, ujętego w rejestrze zabytków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Stwierdzając zatem, iż wysokość projektowanego obiektu będzie wynosić powyżej 50 m organ uznał, iż nie będzie to odpowiadać wskazanym wyżej zapisom planu miejscowego. Oddalając skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podzielił stanowisko organu, wskazujące na naruszenie przez projektowaną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do gabarytów nowych obiektów. Jak bowiem wynika z przedmiotowego planu dla strefy ZPU, w której ma być zlokalizowana stacja bazowa wysokość obiektów budowlanych nie może przekraczać 9 m. Tymczasem akta sprawy wskazują jednoznacznie, iż projektowany obiekt ma mieć wysokość 50 m, co w sposób ewidentny nie jest zgodne z ustaleniami planu. Sąd podkreślił, że w przypadku obowiązującego planu gabaryty dla możliwych przedsięwzięć inwestycyjnych określa właśnie ten plan. Skutkuje to dopuszczeniem do realizacji tylko tych inwestycji, które spełniają warunki wynikające z planu. Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie wymogi te nie zostały zachowane, już tylko z tego powodu organy budowlane, które mają obowiązek badać zgodność rozwiązań technicznych z zapisami planu, miały podstawę wydania odmownej decyzji. Sąd zwrócił uwagę, iż uzasadnienie organu II instancji nie odpowiada prawu, bowiem akcentuje ono oddziaływanie i szkodliwość inwestycji dla zdrowia ludzi, ograniczając się zaś jedynie do tych kwestii nie jest przekonywujące. W ocenie Sądu, powyższe uchybienie procesowe nie może jednak prowadzić do uwzględnienia skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. od orzeczenia pierwszoinstancyjnego uchylił to orzeczenie, przekazując równocześnie sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 2 pkt 3 oraz § 6 ust. 3 miejscowego planu. W ocenie NSA, powołana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niezgodność zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym przez organy administracji materiale dowodowym. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 1 miejscowego planu przedmiotowa inwestycja przewidziana została do realizacji na terenie oznaczonym symbolem "2P,U". Ust. 2 powyższego przepisu ustala przeznaczenie podstawowe terenu "2P,U", do którego zalicza obiekty produkcyjno-usługowe, warsztaty rzemieślnicze, obiekty magazynowo-składowe. Budowa stacji bazowej nie mieści się więc w zakresie przeznaczenia podstawowego wskazanego wyżej terenu. Jak jednak wynika z § 6 ust. 2 pkt 2 lit. b planu poza zabudową przeznaczenia podstawowego istnieje możliwość lokalizacji na terenie 2P,U urządzeń infrastruktury i komunikacji, do których niewątpliwie zalicza się budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem NSA, w miejscowym planie brak jest ustaleń wysokościowych dla dopuszczalnych na powyższym terenie urządzeń infrastruktury i komunikacji. Ustalenia w zakresie wysokości obiektów wprowadza wprawdzie § 6 ust. 3 pkt 3 i pkt 4 planu, jednakże dotyczą one wyłącznie nowych obiektów zabudowy przeznaczenia podstawowego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszony został także § 6 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego. Jak bowiem wynika z decyzji Wójta Gminy [...] o środowiskowych uregulowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia z dnia [...] września 2006 r., nr [...] dla przedmiotowej inwestycji ustalone zostały środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Na podstawie raportu oddziaływania na środowisko ustalono, że ponadnormatywny poziom elektromagnetyczny promieniowania niejonizującego będzie sięgał na odległość nie większą niż 49,5 od anten i występował na wysokości nie niższej niż 31,8m nad poziomem terenu. Będzie to zatem przestrzeń na wysokościach niedostępnych dla ludzi i nie będzie obejmować pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tym samym planowana inwestycja nie stanowi obiektu, o którym mowa w § 6 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt (decyzja, postanowienie) wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, sąd, w zależności od stopnia tego naruszenia, eliminuje taki akt z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) lub stwierdzenie jego nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.). Wskazać należy również na art. 134 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że ocenia sprawę w jej całokształcie. Podkreślić również należy, że w niniejszej sprawie - z uwagi na poddanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. II SA/Rz 702/07 kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd, z mocy art. 190 P.p.s.a., zawiązany jest wykładnią prawa dokonaną przez NSA. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawo narusza. Inwestor A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. domagał się udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej A. [...] nr [...] polegającej na budowie wieży wraz z systemem anten nadawczo-odbiorczych oraz posadowieniem kontenera u podnóża wieży wraz z zasilaniem inwestycji w energię elektryczną na działce nr 671/8 w miejscowości M. - gmina [...]. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organy obu instancji naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego polegającym na braku zgodności projektu budowlanego a tym samym wnioskowanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy produkcyjno-usługowej w M., gmina [...] przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Oddalając skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podzielił stanowisko organu, wskazujące na naruszenie przez projektowaną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do gabarytów nowych obiektów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną inwestora od orzeczenia pierwszoinstancyjnego uchylił to orzeczenie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 2 oraz § 6 ust. 3 miejscowego planu. W ocenie NSA, powołana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niezgodność zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym przez organy administracji materiale dowodowym. Organy obu instancji odmawiając udzielenia inwestorowi pozwolenia na przedmiotową budowę dokonały oceny zamierzenia jedynie pod kątem naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, pomijając milczeniem pozostałe przepisy warunkujące możliwość uwzględnienia wniosku A. Sp. z o.o. w W. Ponieważ orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądzony został fakt, że przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobligowany jest do uchylenia decyzji organów obu instancji celem rozpoznania na nowo wniosku A. pod kątem pozostałych przesłanek warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę. Ponownie rozpoznając sprawę należy dokonać analizy przedmiotowego wniosku A. Sp. z o.o. w W. pod kątem wymagań określonych w art. 35 ust 1 i 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, mając przy tym na uwadze brzmienie przepisu art. 35 ust. 4 powołanej wcześniej ustawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.