II OSK 858/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 695/09 w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 695/09 oddalił skargę P. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. P.T. wystąpił do Burmistrza Miasta Żywca o wydanie informacji o ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], położonej w Ż. przy [...], celem zmiany sposobu użytkowania lokalu gastronomicznego na usługi pogrzebowe, obejmujące biuro, sprzedaż i przechowywanie zwłok. Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrz Miasta Żywca wydał w dniu [...] marca 2009 r., zaświadczenie nr [...] o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gastronomicznych na usługi pogrzebowe w zakresie biura i sprzedaży, bowiem w świetle miejscowego planu zagospodarowania, przyjętego uchwałą nr XLVII/406/2005 Rady Miejskiej w Żywcu z dnia 21 marca 2005 r. (Dz. Urzęd. Woj. Śl. z 2005 r. Nr 65, poz. 1676), działka nr [...] znajduje się w jednostce urbanistycznej [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej z usługami, z funkcją uzupełniającą [...] - tereny zabudowy usługowej (budynki typu: handel, gastronomia, usługi różne, w tym rzemiosło nieprodukcyjne itp.); [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (budynki mieszkaniowe wielorodzinne i jednorodzinne o charakterze śródmiejskim z usługami w parterach i na wyższych kondygnacjach wraz z samodzielnymi budynkami usługowymi i innymi). Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił natomiast wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania wskazanych pomieszczeń gastronomicznych na usługi w zakresie przechowywania zwłok. Wskazał, że teren ten w świetle planu znajduje się w jednostce o symbolach [...], zaś biorąc pod uwagę protesty społeczne uznał, że tego typu działalność koliduje z funkcjami związanymi z mieszkalnictwem jednorodzinnym. W zażaleniu na powyższe postanowienie P.T. zarzucił dowolność i uznaniowość interpretacji planu przez organ I instancji. Jego zdaniem, miejscowy plan dla terenu o symbolu [...] z funkcjami uzupełniającymi [...] oraz [...] nie wprowadza zakazu działalności w zakresie przechowywania zwłok. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że zamierzenie inwestycyjne w zakresie przechowywania zwłok koliduje z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 2 pkt 14 uchwały, na terenach o symbolu [...] dopuszczono bowiem zamknięty katalog usług wg oznaczeń wskazanych w załączniku do rozporządzeniu RM w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), wśród których nie wymieniono pozycji 93.03 (usługi cmentarzy związane z przeprowadzaniem pogrzebu lub kremacji oraz pielęgnacją grobów, a także usługi pogrzebowe związane z przygotowaniem zwłok do pochówku lub kremacji). W skardze do sądu administracyjnego P.T. zarzucił błędną wykładnię planu miejscowego, bowiem wbrew poglądowi organu, katalog usług na terenach o symbolu [...], zawarty w § 2 pkt 14 planu miejscowego nie ma charakteru zamkniętego. Jego działka ma równocześnie funkcję [...], a tym samym może służyć do innej nieuciążliwej działalności gospodarczej, jaką w świetle wykładni Głównego Inspektoratu Sanitarnego jest działalność pogrzebowa z funkcją przechowywania zwłok, skoro działalności w tym zakresie nie wymieniono w § 9 pkt 3.2. planu, wprowadzających zakazy dla tego terenu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, bowiem funkcja [...] jest jedynie uzupełniającą dla działki skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r. oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu wskazano, że mając na uwadze regulacje Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, działalność, polegającą na "przechowywaniu zwłok" należy rozumieć jako usługi pogrzebowe związane z przygotowaniem zwłok do pochówku lub kremacji, bądź też prowadzeniem domu pogrzebowego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295 ze zm.). Nie może być kwestionowane stanowisko, zaprezentowane przez skarżącego, że tego rodzaju działalność dopuszczalna jest poza terenem cmentarzy. Jednak już z treści przywołanego przez niego pisma Głównego Inspektoratu Sanitarnego z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] wynika, że istotny jest fakt zgodności m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji wskazał, że organy administracji dokonały prawidłowej wykładni obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z dołączonym do akt odpisem i wyrysem z planu miejscowego, przedmiotowa działka położona jest w jednostce urbanistycznej o symbolu [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami) z funkcją uzupełniającą [...] (tereny zabudowy usług konsumpcyjnych tj. handel, gastronomia, usługi różne, w tym rzemiosło nieprodukcyjne) itp. oraz [...] (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej śródmiejskiej z usługami). Przez przeznaczenie podstawowe terenu należy rozumieć przeznaczenie dominujące, obejmujące minimum 51% powierzchni terenu lub co najmniej do 51 % wszystkich powierzchni użytkowych obiektów istniejących i projektowanych położonych w obszarze terenu wydzielonym liniami rozgraniczającymi. Funkcja uzupełniająca zaś to przeznaczenie, obejmujące maksymalnie 49 % powierzchni użytkowych obiektów istniejących i projektowanych, położonych w obszarze terenu, wydzielonym liniami rozgraniczającymi (§ 2 pkt 8 i 9 planu miejscowego). Jednocześnie ustalenia te obowiązują dla każdej poszczególnej działki (§ 7 pkt 1 uchwały). Analizując całość planu miejscowego, Sąd doszedł do przekonania, że w istocie katalog usług na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ([...]), ma charakter zamknięty i został zawarty w postanowieniach § 2 pkt 14 uchwały. Wyliczenie rodzaju usług dla tego terenu nastąpiło przy użyciu nomenklatury, wynikającej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm., jako aktu obowiązującego w dacie uchwalenia planu miejscowego. Rozporządzenie to dzieliło usługi na produkcyjne, konsumpcyjne i ogólnospołeczne. Usługi konsumpcyjne, związane z usługami komunikacyjnymi, socjalnymi i indywidualnymi wymieniają działy 90 do 93 i 95. Usługi pogrzebowe i pokrewne, wymieniono w tej klasyfikacji odrębnie pod pozycją 93.03. Plan miejscowy dla terenu [...], nie wymienia tej pozycji. W takiej sytuacji nie ma żadnego znaczenia fakt, że równocześnie usług pogrzebowych nie wymieniono wśród zakazów zawartych w § 9 ppkt 3.2 uchwały, ani fakt, że nie jest to usługa uciążliwa. Usługi pogrzebowe nie mogą być zaliczone ani do kategorii usług konsumpcyjnych (§ 6 pkt 4 uchwały dla symbolu [...]), ani też do usług typowych dla zabudowy śródmiejskiej (§ 9 pkt 3 uchwały dla symbolu [...]). W istocie usługi konsumpcyjne tj. handel, gastronomia, usługi różne (w tym rzemiosło nieprodukcyjne), itp. podpadają bowiem pod usługi wymienione w drzewie kodów Państwowej Klasyfikacji Wyrobów i Usług o symbolach, wymienionych w § 2 pkt 14 uchwały jako usługi w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ([...]), w tym o kodach: 74.1, 74.2, 74.3, 74.4 – usługi w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej pozostałej; 93.01, 93.02, 93.04 – usługi pozostałe. Tymczasem jak już wyżej wskazano, usługi pogrzebowe o kodzie 93.03, nie są usługami pozostałymi dopuszczalnymi na terenie [...]. Przy odmiennym rozumowaniu zapis § 2 pkt 14 uchwały, zawierający zamknięty katalog usług, byłby zbędny. Stąd też zapisy planu dla jednostki o symbolu [...], jak i [...], nie rozszerzają tego katalogu, a jedynie posługują się inną nomenklaturą, która jednak w istocie zamyka się w pojęciu usług wg PKW i U. Zamknięty katalog usług wprowadzono jedynie dla dwóch jednostek urbanistycznych o symbolach [...] i [...], co jest zrozumiałe w sytuacji, gdy plan miejscowy ma zapewniać ład urbanistyczny, aczkolwiek uchwała w tym przedmiocie nie była przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu. Porównanie § 2 pkt 13 i pkt 14 planu, potwierdza rozumowanie, iż zawarte tam wyliczenie usług, jest dla obu jednostek enumeratywne. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku działający za pośrednictwem pełnomocnika P. T. zarzucił Sądowi I instancji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię: - Planu Miejscowego Zagospodarowania Przestrzennego m. Żywca zatwierdzonego uchwałą nr XL VII/406/2005 Rady Miejskiej w Żywcu z dnia 21 marca 2005 r. /Dz. U. woj. śląskiego Nr 65 z 2005 r., poz. 1676/, w szczególności charakteru prawnego katalogu usług na terenach o symbolu [...], zawarty w § 2 pkt 14 MPZP. - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm. oraz 2. naruszenie przepisów proceduralnych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. art. 151 tej ustawy, mimo że zaskarżone postanowienie naruszało przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w szczególności art. 8 oraz art. 124 § 2, z art. 219 k.p.a. w związku 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 156 z 2006 r.), a zatem powinna zostać uchylona na mocy art. 145 § 1 lit a) p.p.s.a. W ocenie skarżącego WSA w Gliwicach błędnie oddalił skargę. Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów planu miejscowego, w szczególności w zakresie interpretacji zawartości katalogu usług w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinne [...], zawarty w definicji § 2 pkt 14 planu. Ten według skarżącego nie ma charakteru zamkniętego, w kontekście faktu, że działka skarżącego ma równocześnie funkcję [...], tym samym może służyć do innej nieuciążliwej działalności gospodarczej. Wykładnia dokonana przez Sąd, według skarżącego, nie jest właściwa, w szczególności w odniesieniu do regulacji zawartej w § 9 pkt. 3.2. planu, obejmującego zakazy, gdzie brak jest obostrzenia wyłączającego możliwość prowadzenia na tym terenie działalności pogrzebowej z funkcją przechowywania zwłok. Skarżący zarzuca brak uwzględnienia przez Sąd I instancji wykładni przywoływanych przepisów dokonanej przez Głównego Inspektoratu Sanitarnego (odpis w aktach sprawy), zgodnie z którą działalność pogrzebowa z funkcją przechowywania zwłok nie ma charakteru uciążliwego, przez co nie istniały przesłanki, które wyłączałyby możliwość umiejscawiania tego typu inwestycji w zabudowie mieszkalnej z funkcją usługową. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art. 174 p.p.s.a. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej koncentruje swoje zarzuty na naruszeniach prawa materialnego (zarzut 1 oraz 2) i w tym kierunku prowadzi rozważania, które mimo że ograniczone rozmiarowo i merytorycznie, odnoszą się do samych naruszeń. Wskazuje także na naruszenie przepisów postępowania, podnosząc nietrafne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. mimo naruszenia przez zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia art. 8, art. 124 § 2 oraz art. 219 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), niemniej w ramach tego zarzutu nie jest zaprezentowana jakakolwiek argumentacja, która mogłaby wskazywać na jego konkretną treść czy formy poszczególnych naruszeń. Ponadto, związanie tych naruszeń wskazanych przepisów k.p.a. z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, na gruncie którego określony jest wymóg dołączenia zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania tego obiektu, któremu to powiązaniu nie towarzyszy wyjaśnienie rodzaju uchybienia, jakie w kontekście treści tego przepisu w sprawie występuje, uniemożliwia odczytanie intencji autora skargi kasacyjnej. Dotyczy to także art. 8 k.p.a., który stanowi zasadę postępowania, z natury mającą treść ogólną i niezależnie od realizowanego zwykle i wzmacniającego skuteczność argumentacji wymogu powiązania naruszenia zasady z inną normą tego kodeksu, argumentacyjnie rozwinięte, przynajmniej co do głównego trzonu uchybienia w tym zakresie, powinno być tym bardziej każde powołanie się na samodzielne naruszenie zasady postępowania, mającej tak ogólną treść, poprzez wskazanie na obowiązek postępowania przez organy administracji w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Nie jest także jasne wobec nierozwinięcia zarzutu, w czym oraz w jakim kontekście autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenie przez Sąd I instancji art. 124 § 2 oraz art. 219 k.p.a. Wszystkie wskazane wyżej przepisy k.p.a. nie są już w ogóle wymienione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie mówiąc już o wykazaniu rodzaju i zakresu ich naruszenia przez Sąd I instancji poprzez niewłaściwą jego kontrolę w stosunku do działań organów administracji w tym zakresie, prowadzącą do oddalenia skargi na gruncie art. 151 p.p.s.a. Powyższe uchybienia są istotne dla wyniku kontroli kasacyjnej nie tylko dlatego, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania winny być, jak każdy zarzut, określone przedmiotowo i odpowiednio uargumentowane, ale ponadto, że na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powinien zostać wykazany ich możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tylko tak uzasadniony zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisów postępowania może odnieść zamierzony skutek. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia, czyli że między naruszeniem powyższych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, uprawdopodobniony z punktu widzenia tego wpływu. Autor skargi kasacyjnej, nie rozwijać zupełnie tego zarzutu w uzasadnieniu, powyższych wymogów wykazania tego wpływu wypełnić nie mógł. Nie są także w istocie rozwinięte argumentacyjne zarzuty naruszenia prawa materialnego przez ich błędną wykładnię. Nie tylko dlatego, że autor skargi kasacyjnej w ramach obu zarzutów z tej grupy nie pokusił się o wyjaśnienie, na jaką postać błędnej wykładni wskazuje, ale także dlatego, że w przypadku sformułowania zarzutu drugiego podnosi "błędną wykładnię rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (...)", nie tylko nie określając konkretnych przepisów podlegających takiej błędnej wykładni, ale ponownie, podobnie jak to miało miejsce w przypadku naruszenia przepisów postępowania, zupełnie już do tego zarzutu nie nawiązuje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, tym bardziej go więc nie rozwijając. Efektem takiego podejścia do formułowania zarzutu jest jego całkowita nieskuteczność, bowiem kontrola kasacyjna procesów wykładni winna być skoncentrowana na określonych identyfikacyjnie źródłach (tu: przepisach rozporządzenia), z których miała miejsce zdaniem skarżącego, błędna rekonstrukcja normy prawnej, a nie na ogólnie określonym rozporządzeniu czy innym rodzaju aktu normatywnego. Argumentem pojawiającym się w zarzucie kasacyjnym oraz w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej jest argument dotyczący błędnej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ze szczególnym wskazaniem jego § 2 pkt 14. Nie znaczy to jednak, że w uzasadnieniu pojawia się argumentacja co do błędnej wykładni, ze wskazaniem sposobu tego naruszenia czy jego zakresu. Autor skargi kasacyjnej po prostu odwołuje się do postanowień planu polemizując z wykładnią Sądu co do treści § 1 pkt 14 w zw. z § 9 pkt 3.2 planu co do katalogu usług dopuszczalnych na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ([...]) w kontekście posiadania przez działkę skarżącego także funkcji [...] (nieuciążliwa działalność gospodarcza). Polemika powyższa sprowadza się właściwie do wskazania na odmienny pogląd autora skargi kasacyjnej co do kwestii, czy działalność pogrzebowa z funkcją przechowywania zwłok nie ma czy ma charakter uciążliwy, niewykluczający lub wykluczający możliwość umiejscawiania tej działalności w zabudowie mieszkaniowej. Autor skargi kasacyjnej nie rozwija przy tym jednak argumentacyjnie samego zagadnienia nieuciążliwego charakteru tej działalności, za czym w istocie optuje. Jest to, w kontekście oceny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej, o tyle nietrafne (niezależnie od nietrafności samej oceny uciążliwości tych usług), że Sąd I instancji nie określał treści i zakresu pojęcia "uciążliwość usług", koncentrując się na wynikających z relacji systemowych pomiędzy wskazanymi w uzasadnieniu wyroku regulacjami, możliwościach mieszczenia się usług pogrzebowych w katalogu przewidzianym dla terenu [...]. W ocenie Składu Orzekającego NSA, argumentacja w tej kwestii przeprowadzona przez Sąd I instancji jest całkowicie zasadna. Tym bardziej, że w żadnym zakresie nie została podważona przez kontrargumentację wyrażoną w skardze kasacyjnej. Odczytanie bowiem treści określonych w planie funkcji [...] oraz [...] w ramach jednostki urbanistycznej [...], w kontekście przyjęcia konstrukcji przeznaczenia dominującego i uzupełniającego oraz regulacji § 2 pkt 14 uchwały jest prawidłowe i prowadzi do potraktowania katalogu usług jako katalogu zamkniętego. Niewymienienie usług pogrzebowych i pokrewnych w ramach usług przewidzianych w obszarze [...] powoduje, w świetle prawidłowego nieuznania ich za usługi pozostałe dopuszczone na terenie [...] oznacza, że usługi te nie mogą być dopuszczone na tym obszarze i to niezależnie od tego, czy mogłyby zostać zakwalifikowane jako usługi uciążliwe bądź nieuciążliwe. Wykładni wskazanych przepisów Planu, dokonanej przez Sąd nie można zarzucić nieprawidłowości merytorycznej co do jej wyniku oraz braku poprawności metodologii jej przeprowadzania, zwłaszcza w sytuacji argumentacyjnego rozwinięcia podstaw zarzutu naruszenia prawa materialnego w ten właśnie sposób. Niezależnie od nietrafności merytorycznej powyższych zarzutów należy wskazać, iż przesądzenie o ich całkowitej niezasadności jest także, co wynika w powyższych ocen i konkluzji Składu Orzekającego, rezultatem formułowania tych zarzutów w sposób, jaki miał miejsce w niniejszej skardze kasacyjnej, a co w świetle treści art. 183 § 1 p.p.s.a., prowadzi do jej nieskuteczności. Na gruncie tego stwierdzenia, opierając się na treści art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.