I SA/Bd 660/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, sierpień, wrzesień i grudzień 2005 r. oddala skargę I SA/Bd 660/09 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] mocą której określono firmie G. sp. z o.o. z siedzibą w B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za rok 2005 za miesiąc: marzec – [...] zł., sierpień – [...] zł., wrzesień - [...] zł oraz za grudzień - [...] zł. Rozstrzygnięcie zapadło na tle niżej wskazanego stanu faktycznego: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] wszczął w stosunku do ww. spółki postępowanie kontrolne m.in. w zakresie prawidłowości rozliczenia się podatnika z tytułu podatku od towarów i usług za wyżej wskazane miesiące roku 2005. Z przebiegu czynności kontrolnych sporządzono protokół, co do którego skarżąca w dniu [...] wniosła zastrzeżenia i wyjaśnienia wraz z wnioskiem składając jednocześnie wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania reprezentanta firmy M. Sp. z o. o. z G. na okoliczność ustalenia, kto był dostawcą towaru do tzw. Wolnego Obszaru Celnego (WOC). W odpowiedzi organ postanowieniem z dnia [...] odmówił przeprowadzenia żądanego dowodu. Jednocześnie pismem z ww. dnia ustosunkował się do wniesionych przez stronę zastrzeżeń. Na etapie postępowania stronie zagwarantowano prawo do ustosunkowania się do zebranego materiału i do składania wyjaśnień, z czego strona w każdym przypadku skorzystała. Organ wskazał, że skarżąca zastosowała 0% stawkę podatku od towarów i usług a jako podstawę prawną zastosowania obniżonej stawki wskazała art. art. 83 pkt 1 ust. 22 umieszczając na zakwestionowanych fakturach zapis ;" Towar wg oświadczenia klienta dostarczono na Wolny Obszar Celny Gdańsk". Dostawy te zostały udokumentowane następującymi fakturami: 1. nr 24750003 z dnia 30 marca 2005r. na kwotę netto 11.030,95 zł, przedmiot sprzedaży - moduły, zgodnie z adnotacją na fakturze dokonaną przez Agencję Celną [...] "Towar wprowadzono na Wolny Obszar Celny w Gdańsku w dniu 2005.03.31" J. J., Agencja Celna [...] Sp. z o.o. , 2. nr 24720007 z dnia 30 marca 2005r. na kwotę netto 424.547,95 zł, przedmiot sprzedaży - dojarka wielostanowiskowa typu Rybia ość, zgodnie z adnotacją na fakturze dokonaną przez Agencję Celną [...] "Towar wprowadzono na Wolny Obszar Celny w Gdańsku w dniu 2005.03.31" J. J., Agencja Celna [...] Sp. z o.o., 3. nr 24730421 z dnia 5 września 2005r. na kwotę netto 4.388,84 zł, przedmiot sprzedaży - części zamienne, 4. nr 24720074 z dnia 5 września 2005r. na kwotę netto 106.374,60 zł, przedmiot sprzedaży -dojarka wielostanowiskowa typu Rybia ość, 5. nr 24750058 z dnia 27 grudnia 2005r. na kwotę netto 18.398,40 zł, przedmiot sprzedaży - moduły, zgodnie z adnotacją na fakturze dokonaną przez Agencję Celną [...] "Towar wprowadzono na Wolny Obszar Celny w Gdańsku w dniu 2005.12.28, nr kartoteki [...] 119/2005" J. J., Agencja Celna [...] Sp. z o.o., 6. nr 24720205 z dnia 27 grudnia 2005r. na kwotę netto 610.213,60 zł, przedmiot sprzedaży - dojarka wielostanowiskowa typu Rybia ość EUROCLASS, zgodnie z adnotacją na fakturze dokonaną przez Agencję Celną [...] "Towar wprowadzono na Wolny Obszar Celny w Gdańsku w dniu 2005.12.28, nr kartoteki [...] 119/2005" J. J., Agencja Celna [...] Sp. z o.o. Odnośnie sprzedaży dokonanych na podstawie faktur: nr 24750003 z dnia 30 marca 2005r., nr 24750058 z dnia 27 grudnia 2005r., na których jako przedmiot sprzedaży wskazano moduły wyjaśniono, iż w rzeczywistości były to licencje na oprogramowanie komputerowe dojarek - dla których obowiązek podatkowy powstaje na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał przepis art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ) wskazując, że stawka podatku 0% (ust. 1) stosuje się w sytuacji dostawy do wolnych obszarów celnych ( pkt 22) towarów przeznaczonych do wywozu dla odbiorcy poza terytorium Wspólnoty i objętych procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, w tym także w celu ich kompletacji, pakowania lub formowania przesyłek zbiorowych ( lit. b). To oznacza, że aby zastosować preferencyjną stawkę podatku l towarów i usług w wysokości 0% wynikającą z art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. "b" cyt. ustawy należy wypełnić również warunek określony w art. 83 ust. 2 ww. ustawy. W opinii organu skarżąca ww. warunku nie spełniła dlatego uznał, że skarżąca spółka nie miała prawa do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży dojarek i części zamiennych do dojarek oraz licencji na rzecz M. Sp. z o.o., wskazując, iż poprzez niespełnienie warunków, których mowa w art. 83 ust. 2 ustawy należy rozumieć nieprowadzenie i brak posiadania przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane, przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie. W opinii organu przedmiotowe transakcje przeprowadzone zostały na terenie kraju w siedzibie strony w B., co oznacza, że nie zostały dokonane tak jak tego wymaga ww. przepis na terenie Wolnego Obszaru Celnego w Gdańsku. Organ wskazał, że tę okoliczność potwierdza materiał dowodowy, wskazujący na to, że towar wydano z magazynu spółki w dniu wystawienia przedmiotowych faktur przewoźnikowi z Rosji wg dowodów magazynowych WZ: • z dnia 30 marca 2008r. nr 26040350 • oraz nr 26040351, • z dnia 5 września 2008r. nr 26041165 • oraz nr 26041166, z dnia 27 grudnia 2008r. nr 26041833 oraz nr 26041834 , które zawierają podpis kierowcy oraz numer rejestracyjny pojazdu, którym odebrano towar. Na ww. dowodach wskazano, jako nabywcę M. sp. z o.o., a jako adres dostawy w marcu i wrześniu 2005r. Wolny Obszar Celny w Gdańsku, natomiast w 1 przypadku tj. grudniu 2005r. M. Sp. z o.o. w G. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, sierpień, wrzesień i grudzień 2005r. oraz ustalił za ww. miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W związku z czym, Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] zlecił organowi I instancji w oparciu o przepis art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – dalej Op. uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie. W wykonaniu czego, Dyrektor Urzędu kontroli Skarbowej w B. pismami z dnia [...] oraz z [...] przekazał uzupełniony materiał dowodowy. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi ponieważ w opinii Dyrektora Izby Skarbowej wydane rozstrzygnięcie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania przeprowadził szereg czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W związku z czym : 1. w dniu [...] wszczęto kontrolę podatkową w firmie "W." 2. w dniu [...] przeprowadzono czynności sprawdzające w firmie "M." Sp. z o.o. na okoliczność przeprowadzenia transakcji handlowych w marcu, wrześniu i grudniu 2005r. 3. pismem z dnia [...] zwrócono się do Agencji Celnej [...]Sp. z o. o oddział w G. Wolny Obszar Celny; 4. pismem z dnia [...] zwrócono się do Urzędu Celnego w G. w celu ustalenia podmiotu dokonującego wprowadzenia towarów na Wolny Obszar Celny. 5. w dniu [...] przesłuchano reprezentanta firmy "M." P. P. Dnia [...] po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego i uzupełnieniu materiału dowodowego oraz przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, sierpień, wrzesień i grudzień 2005r. Skarżąca w odwołaniu z dnia [...] wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając, iż przy wydaniu aktu doszło do naruszenia szeregu przepisów prawa proceduralnego oraz przepisów normujących postępowanie podatkowe i kontrolne. W dniu [...] złożyła pismo, w którym wniosła o udzielenie na podstawie art.121 § 2 Ordynacji podatkowej informacji o przepisach podatkowych, które będą determinować dalszy tok postępowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy, po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu - decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dnia [...]. Strona w skardze skierowanej do tut. Sądu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego od towarów i usług za miesiąc marzec 2005r. w kwocie [...] zł oraz za grudzień 2005r. w kwocie [...] zł oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przypisanych. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa, w szczególności : • art. 125 poprzez prowadzenie postępowania przez organy obu instancji w sposób przewlekły; • art. 121 § 1 oraz art. 126 poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, • art. 122, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i dokonanie błędnej i niepełnej oceny zebranego materiału dowodowego czym złamano zasadę prawdy materialnej • oraz art. 199 a §1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń treści czynności prawnej bez uwzględnienia zgodnego zamiaru stron i celu czynności. • art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez zastosowanie stawki z tego przepisu i poprzez jednoczesne niezastosowanie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b cyt. ustawy – w wyniku błędnego przyjęcia, że dostawy towarów nie były dostawami do wolnego obszaru celnego. Ponadto na etapie skargi uznała, iż doszło również do naruszenia art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej polegającym na odmowie udzielenia informacji, o które wniosła w piśmie z dnia [...] i przyjęcie, że została ona wystarczająco poinformowana o okolicznościach faktycznych i prawnych pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw towarów do wolnych obszarów celnych: • przeznaczonych do wywozu dla odbiorcy poza terytorium Wspólnoty • i objętych procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, w tym także w celu ich kompletacji, pakowania lub formowania przesyłek zbiorowych. W myśl natomiast art. 83 ust. 2 ww. ustawy opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 oraz 20-22, w przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie. Z wyżej wymienionych przepisów wynika, iż aby zastosować preferencyjną stawkę podatku l towarów i usług w wysokości 0% wynikającą z art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. "b" cyt. ustawy należy wypełnić również warunek określony w art. 83 ust. 2 ww. ustawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. bezzasadne są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 83 ust.1 pkt 22 lit b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu i opodatkowanie 22% stawką podatku VAT kwestionowanej sprzedaży, gdyż nie zostały spełnione warunki dla zastosowania preferencyjnej stawki w wysokości 0%. Organ podniósł, że materiał dowodowy wskazuje, iż towar będący przedmiotem transakcji został wydany z magazynów spółki w jej siedzibie w B. bezpośrednio przewoźnikowi z Rosji. Odnośnie powyższego organ odwoławczy stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie mają wystawione w dniu wydania towarów faktury dokumentujące sprzedaż na rzecz M. Sp. z o.o. odpowiednio: • z dnia 30 marca 2005r. nr 24750003 oraz nr 24720007, • z dnia 5 września 2005r. nr 24730421 oraz nr 24720074 • z dnia 27 grudnia 2005r. nr 24750058 oraz nr 24720205), oraz faktury sprzedaży towarów wystawione przez nabywcę M. Sp. z o.o. odbiorcy rosyjskiemu: z dnia 30 marca 2005r. nr 190334423/010/2005, z dnia 6 września 2005r. nr 190334423/0092/2005, z dnia 27 grudnia 2005r. nr 190334423/0151/2005 (karta 54, 46, 57 akt), oraz zgłoszenia celne SAD - jednolite dokumenty administracyjne potwierdzające wywóz towarów z kraju odpowiednio: • nr OGL/322030/00/001247/2005 z dnia 31 marca 2005r. • nr OGL/322030/00/004040/2005 z dnia 6 września 2005r. • nr OGL/322030/00/005626 z dnia 28 grudnia 2005r. Organ wskazał, że w ww. deklaracjach SAD wskazano, jako zgłaszającego Agencję Celną [...], natomiast jako eksportera Spółkę M. z G. Organ podkreślił, że jako istotne zdarzenie należy wskazać, iż Spółka M. do faktur z dnia 30 marca 2005r. nr 190334423/010/2005 oraz z dnia 27 grudnia 2005r. nr 190334423/151/2005 wystawiła noty korygujące Nr 01/1/2005 i Nr Ol/I/ 2006 zmieniając daty wystawienia tych faktur z dnia 30 marca 2005r. na dzień 31 marca 2005r. oraz z dnia 27 grudnia 2005r. na 28 grudnia 2005r. Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ drugiej instancji wcześniej uznał za ważny dowód z zeznań P. P. i zlecił przeprowadzenie go organowi pierwszej instancji, a potem nie dał wiary tym zeznaniom stwierdził, że zlecił przeprowadzenie wskazanego dowodu wypełniając dyspozycję wynikającą z art. 188 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ podniósł, że po dokonaniu analizy materiału dowodowego nie dano wiary tym zeznaniom gdyż nie mają one oparcia w zebranych dowodach na co wskazują faktury sprzedaży i wydania towarów z magazynów w B. dokumentujące sprzedaż w dniu : 30 marca.,5 września i 27 grudnia 2005 r. a wprowadzenie na WOC dnia następnego już po dokonanej sprzedaży z magazynów strony w B. Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że na podstawie faktur i dokumentów magazynowych wystawionych przez skarżącą dokonano sprzedaży towarów przed ich wprowadzeniem na wolny obszar celny. W dniu bowiem odbioru przedmiotowych towarów z magazynów skarżącej w B., towarem tym rozporządzał już wyłącznie kontrahent spółki Spółka M. z G., który dokonał czynności wprowadzenia towarów na Wolny Obszar Celny a następnie sprzedaży dla podmiotów z Rosji. Powyższe fakty potwierdzają wystawione faktury oraz dowody magazynowe wskazując, iż miejscem sprzedaży i wydania towarów była B., a nie G. Dlatego też organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż skarżąca nie udokumentowała wprowadzenia towarów do Wolnego Obszaru Celnego z przeznaczeniem wywozu poza obszar Unii Europejskiej zgodnie z brzmieniem art. 83 ust. 1 pkt. 22 lit b w związku z art. 83 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W opinii organu odwoławczego zasadnie przyjął organ I instancji w oparciu o art. 7 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług iż skarżąca w chwili wydania towaru w swojej siedzibie w B. straciła prawo do rozporządzania tymi towarami jak właściciel . Organ wskazał, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Oznacza to, iż przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie uprawnień właścicielskich miedzy dotychczasowym posiadaczem, a jego kontrahentem. Czynność taka rodzi powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Regulacja ta znajduje zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, jeżeli przeniesienie skutkuje uzyskaniem przez drugą stronę transakcji możliwości korzystania z rzeczy dysponowania nią tak jak właściciel. W związku z tym, iż towary zostały wydane bezpośrednio z magazynu strony w B. przewoźnikowi z Rosji uprawnione jest więc stwierdzenie, iż w momencie wydania towarów z magazynu, skarżąca utraciła faktyczne i ekonomiczne władztwo nad przedmiotowymi towarami. W opinii organu w konsekwencji strona nie mogła w swoim imieniu i na swoją rzecz dokonać dostawy do wolnego obszaru celnego, gdyż w dniu wprowadzenia towarów nie była w posiadaniu przedmiotu dostawy. Z tego względu organ odwoławczy podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i stwierdza, iż trudno jest zgodzić się z zarzutem skarżącej odnośnie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez odstąpienie od dokonania czynności niezbędnych dla prawidłowego zgromadzenia dowodów, nie zebranie i nie rozpatrzenie w przedmiotowej sprawie całego materiału dowodowego. Odnośnie pierwszego zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, iż organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ odwoławczy rozpoznając przedmiotowe odwołanie uznał, iż organ pierwszej instancji dokonał zgodnie z art. 187 cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa wnikliwej oceny stanu faktycznego oraz przeprowadził niezbędne czynności w celu zbadania całokształtu zagadnień m.in. przesłuchania świadka , mającego związek z przedmiotową sprawą. W opinii organu stan faktyczny sprawy został wyjaśniony prawidłowo bowiem w tym celu organ zwrócił się do Urzędu Celnego w G., jak również do Agencji Celnej. Za bezzasadny zdaniem organu należy uznać zarzut strony dotyczący naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. materiał dowodowy zgromadzony został zgodnie z obowiązującym prawem mającym zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym, jego analiza obejmowała zarówno ocenę znaczenia i wartości dowodów zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania jak i wniesionych przez stronę wyjaśnień i zastrzeżeń. Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie zgadza się również z zarzutem naruszenia art. 199 a §1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń treści czynności prawnej bez uwzględnienia zgodnego zamiaru stron i celu czynności. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, iż w sferze prawa podatkowego wykładnia oświadczeń woli stron stosunku cywilnoprawnego ma na celu ustalenie treści i sensu tego oświadczenia, co pozwala na ustalenie wywieranych przez nie skutków cywilnoprawnych, Jednakże to ostatnie ustalenie nie jest dla organu podatkowego celem samym w sobie. Stanowi ono jedynie punkt wyjścia dla ustalenia podatkowego stanu faktycznego, o ile ten skonstruowany jest przy wykorzystaniu konstrukcji cywilnoprawnych. Zatem treść oświadczenia woli, a w konsekwencji treść czynności prawnej oraz jej skutki cywilnoprawne, stanowią jeden z elementów wyznaczających skutki podatkowo prawne danej czynności cywilnoprawnej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiotowej sprawie, w świetle zebranego materiału dowodowego, ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji nie miały wątpliwości jaka jest treść czynności prawnej, jaki jest zamiar stron. Jednakże wobec ustaleń dokonanych w trakcie prowadzonego postępowania zamiar stron nie został poparty dotrzymaniem warunków określonych w przepisach podatkowych, a wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług, konkretnie z art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b ustawy o VAT w związku z art. 83 ust. 2 ww. ustawy. W kwestii natomiast zarzutu naruszenia art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej polegającym na nie udzielenia informacji, o które Skarżąca wniosła w piśmie z dnia [...] wskazać należy, iż ww. wnioskiem złożonym na etapie odwoławczym Skarżąca wniosła o udzielenie interpretacji przepisów na podstawie art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści tego przepisu organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł swoje stanowisko i wyjaśnił, iż zgodnie z treścią ww. przepisu informacje i wyjaśnienia mogą się odnosić wyłącznie do przepisów prawa podatkowego, pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego postępowania, a zatem nie powinny one wykraczać poza zakres danej sprawy. Od statuującej powyższą zasadę regulacji, należy odróżnić instytucję przewidzianą w art. 14 a - 14p Ordynacji podatkowej dotyczącą wydawania pisemnych interpretacji przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zatem odnośnie zawartych w piśmie pytań organ odwoławczy stwierdził, iż nie dotyczą one przedmiotu sprawy. W świetle natomiast art. 14 b Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego interpretację indywidualną). Mając na uwadze powyższe, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. Skarżąca zgodnie z zasadą udzielania informacji została wyczerpująco poinformowana o okolicznościach faktycznych i prawnych pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Należy dodać, iż Skarżąca zarówno w odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...] złożonym na etapie odwoławczym, jak również w skardze wskazała na przewlekłość prowadzenia postępowania zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Ustosunkowując się do powyższego należy stwierdzić, iż niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły. Jak wyżej wskazano organ pierwszej instancji w celu wyjaśnienia stanu faktycznego kierował kilkakrotnie pisma do kontrahenta. Urzędu Celnego w G., Agencji Celnej [...]. Również organ drugiej instancji analizując stan faktyczny dążył do wyjaśnienia stanu faktycznego. Dlatego postanowieniem z dnia [...] Nr [...] zlecił na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej organowi pierwszej instancji uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie, a następnie po przeanalizowaniu materiału dowodowego decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylając w całości decyzję organu pierwszej instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, ponieważ rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego. W efekcie powyższego postępowania zgromadzono obszerny materiał dowodowy m.in. kartoteki na podstawie których działająca w imieniu M. Agencja Celna wprowadziła towary na WOC i wyprowadziła jeż WOC oraz faktury za usługę wprowadzenia i wyprowadzenia towarów wystawione przez Agencję Celną, (które przy wcześniejszych pismach nie zostały przekazane organowi pierwszej instancji). Dopiero przy piśmie z dnia [...] Urząd Celny w G. przesłał wskazane kartoteki, które są jednym z kluczowych dowodów w przedmiotowej sprawie. Ponadto wpływ na czas trwania postępowania miało również udzielanie odpowiedzi przez stronę, która na pisma odpowiadała po okresie dwóch miesięcy, np. na pismo z dnia [...] udzielono odpowiedzi w dniu [...] jak również przeprowadzanie dwukrotnie tego samego dowodu (przesłuchanie świadka P. P.). Ponadto organ odwoławczy wskazuje, że w złożonej skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...], skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości [...] zł. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...] zł, ponieważ na tę wartość tę składa się różnica pomiędzy kwotą wykazaną przez Skarżącego w deklaracjach podatkowych za przedmiotowe okresy rozliczeniowe, a określoną w decyzji organu pierwszej Instancji. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż wyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy wymagało analizy obszernej dokumentacji, oceny i ustosunkowania się do wnoszonych w toku prowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji wyjaśnień, zastrzeżeń i wniosków dowodowych oraz ustalenia przebiegu prowadzonych z kontrahentem transakcji. W ocenie organu odwoławczego wszystkie czynności, o których mowa mieściły się w czasie niezbędnym w danych warunkach do pełnego zebrania materiału dowodowego i prawidłowego załatwienia sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w toku prowadzonego postępowania odwoławczego nie stwierdził również celowego przedłużania prowadzonego postępowania. Jednocześnie należy wskazać na sprzeczność, bowiem z jednej strony Skarżąca zarzuca, iż nie wyjaśniono stanu faktycznego, a z drugiej strony dążenie organów do wyjaśnienia prawidłowego stanu nazywa przewlekłością. Ponadto należy podkreślić, iż Skarżąca przyznała, że w stosunku do transakcji przeprowadzonej we wrześniu 2005r. mylnie zastosowała stawkę 0%. Wskazała, że sytuacja ta uzasadniała "dokonanie w ub. r. korekty faktury". Zdaniem Skarżącej towar został dostarczony nie do WOC, lecz do M. Sp. z o.o. , która następnie, na podstawie faktur wystawionych dla rosyjskiego odbiorcy dokonała procedury wywozu towaru z polskiego obszaru celnego. Ustosunkowując się do zarzutu Skarżącej, iż "Wystawiono fakturę korygującą, którą rozliczono w miesiącu uzyskania potwierdzenia odbioru, lecz niestety sprawa ta nie znalazła odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji" organ odwoławczy stwierdził, że faktycznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji brak jest odniesienia do powyższej sytuacji. Jednocześnie należy podkreślić, że organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał rozliczenia podatku za okresy objęte postępowaniem podatkowym, a wystawiona faktura korygująca, jak wskazuje skarżąca została rozliczona w innym okresie. W związku z tym, iż ten okres rozliczeniowy nie był przedmiotem prowadzonego postępowania, zdaniem organu odwoławczego wskazana okoliczność nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Sąd administracyjny, zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej P.p.s.a., na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego (uchylić) akt wydany przez organ administracyjny, należy stwierdzić, iż doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszeń prawa, o których mowa wyżej, a które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym skarga niniejsza podlega oddaleniu. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż strona skarżąca realizując transakcję z kontrahentem M. z G. nie miała prawa do zastosowania preferencyjnej stawki 0 % podatku od towarów i usług na ogólną wartość [...] zł., o której to stawce mowa jest w art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ). Strona skarżąca wskazuje, że ma prawo do zastosowania preferencyjnej stawki 0% argumentując, iż przeprowadzenie procedury dostawy do WOC oparte było o wystawione przez nią faktury. Zdaniem Sądu argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż to nie ona przeprowadziła dostawę do WOC w G., na co wskazuje bezspornie materiał dowodowy oraz brak u skarżącej dokumentacji potwierdzającej ten fakt przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 83 ust. 2 cyt. ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b cyt. ustawy o podatku od towarów i usług stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do : • dostaw towarów do wolnych obszarów celnych • przeznaczonych do wywozu dla odbiorcy poza terytorium Wspólnoty • i objętych procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, w tym także w celu ich kompletacji, pakowania lub formowania przesyłek zbiorowych. W myśl natomiast art. 83 ust. 2 ww. ustawy opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 oraz 20-22, w przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie. Tyle przepisy, a zatem aby skorzystać z preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług podatnik musi spełnić wszystkie warunki wskazane w zacytowanych przepisach. Po pierwsze musi być to dostawa towarów do WOC, po drugie towar ten musi być przeznaczony do wywozu dla odbiorcy poza terytorium Wspólnoty, po trzecie towar musi być objęty procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, po czwarte podatnik chcąc zastosować preferencyjną stawkę musi przeprowadzić i posiadać dokumentację , z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały przez niego wykonane. W tym miejscu należy powyższe warunki odnieść do strony skarżącej, pamiętając o zasadzie, że skarżąca winna spełnić wszystkie warunki aby skorzystać z preferencyjnej stawki podatkowej. Jak wynika z materiału dowodowego transakcja nie była dostawą do WOC lecz na rzecz firmy M. z G. i była to transakcja krajowa. Towar będący przedmiotem transakcji został wydany z magazynu Spółki przy ul. [...] w B., bezpośrednio przewoźnikowi z Rosji, w dniu wystawienia spornych faktur sprzedaży. Wskazują na to dowody magazynowe WZ: • z dnia 30 marca 2008r. nr 26040350 • oraz nr 26040351, z dnia 5 września 2008r. • nr 26041165 oraz nr 26041166, z dnia 27 grudnia 2008r. • nr 26041833 oraz nr 26041834 , które zawierają podpis oraz numer rejestracyjny pojazdu, którym odebrano towar. Na ww. dowodach, jako nabywcę wskazano M. sp. z o.o., a jako adres dostawy w marcu i wrześniu 2005r. - Wolny Obszar Celny w G., w grudniu 2005r. M. Sp. z o.o. w G. W tym miejscu należy się zgodzić z organem, że w dniu wydania towaru skarżąca straciła władztwo nad towarem. W związku z powyższym skarżąca nie mogła w swoim imieniu i na swoją rzecz dokonać dostawy do WOC , gdyż w dniu wprowadzenia towarów do WOC tj. dnia następnego po wydaniu towaru z B. nie była już w posiadaniu przedmiotu dostawy. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Oznacza to, iż przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie uprawnień właścicielskich między dotychczasowym posiadaczem, a jego kontrahentem. Zdaniem Sądu czynność taka rodzi powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług i ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, jeżeli przeniesienie skutkuje uzyskaniem przez drugą stronę transakcji - możliwości korzystania z rzeczy dysponowania nią tak jak właściciel. Reasumując Sąd stwierdza, że dostawa na rzecz M. jako dostawa krajowa winna zostać opodatkowana stawką podatku VAT w wysokości 22% zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego Agencja Celna [...] dokonująca dostawy do WOC czyniła to na wyraźne zlecenie M., kontrahenta krajowego skarżącej, który widnieje na wystawionych przez Agencję jako zleceniodawca usług prowadzenia towarów na WOC i objęcia ich procedurą wywozu (karta 175-180 akt). Skoro strona nie dokonała wprowadzenia towarów na WOC i nie jest w posiadaniu dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w art. 83 ust. 1 pkt 22 lit b ww. ustawy to zdaniem Sądu oznacza, że nie spełniła warunków określonych ww. przepisach do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej VAT (0%). Wobec powyższego za bezzasadny należy uznać zarzut strony dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez zastosowanie stawki z tego przepisu i jednocześnie nie zastosowanie art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, w wyniku błędnego przyjęcia, że dostawy towarów nie były dostawami do wolnego obszaru celnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że dokonano sprzedaży towarów kontrahentowi spółki firmie M. przed ich wprowadzeniem na wolny obszar celny. To Kontrahent skarżącej dokonał dostawy do WOC i procedury wywozu dla podmiotów z Rosji co potwierdzają wystawione faktury i dowody magazynowe. Miejscem transakcji nie był G. a B., gdzie skarżąca poprze wydanie towaru straciła władztwo nad towarem. Reasumując należy stwierdzić, że skarżąca nie udokumentowała wprowadzenia towarów do Wolnego Obszaru Celnego z przeznaczeniem wywozu poza obszar Unii Europejskiej zgodnie z brzmieniem art. 83 ust. 1 pkt. 22 lit b w związku z art. 83 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie miała prawa do zastosowania preferencyjnej 0% stawki podatku od towarów i usług. W związku z powyższym za niezasadne należy uznać także zarzuty strony o naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 122, art. 187 oraz art. 191 ustawy ordynacja podatkowa, gdyż takie naruszenie norm proceduralnych nie znajduje potwierdzenia z zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zdaniem Sądu postępowanie było przeprowadzone prawidłowo przy zachowaniu wszystkich zasad obowiązujących w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 122 Op, organy podatkowe w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zwłaszcza, że wyrażona zasada prawdy obiektywnej jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, która ma olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania. W opinii Sądu organy spełniły swój obowiązek i w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Co prawda organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu wyjaśnienia sprawy ale winne się także z wolą Ustawodawcy ograniczyć się jedynie do działań niezbędnych. Należy stwierdzić, że strona przez cały czas postępowania była informowana o sprawie, brała w nim udział gdyż zagwarantowano jej wszystkie prawa , z czego w każdym przypadku skorzystała. Z zebranych akt w sprawie wynika, iż skarżąca wypowiadała się w sprawie kilkakrotnie, o czym świadczą składane w trakcie postępowania pisma: z dnia [...]. Za niezasadne również należy uznać pozostałe zarzuty skarżącej gdyż nie znajdują one umocowania w zebranym materiale dowodowym. Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił.