II OZ 1174/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2012 r., sygn. akt IV SAB/Gl 59/09 oddalające wniosek o wyłączenie sędziego WSA Małgorzaty Walentek w sprawie ze skargi L.L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r., sygn. akt IV SAB/Gl 59/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi L.L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w przedmiocie choroby zawodowej, oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego WSA Małgorzaty Walentek. W uzasadnieniu Sąd powołał się na treść art. 18 § 1 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", i wskazał, że brak jest podstaw do wyłączenia sędziego WSA Małgorzaty Walentek od rozpoznania przedmiotowej sprawy, albowiem Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek o których mowa w tych przepisach – brak jest w sprawie okoliczności, które obiektywnie mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Okolicznością taką, w ocenie Sądu, nie może być przeświadczenie skarżącego, że dany sędzia wydał krzywdzące go zarządzenie, oraz że nie ma moralnego i faktycznego prawa do orzekania w sprawie ze względu na nieprawidłowo ustalony przedmiot zaskarżenia. Dlatego wniosek o wyłączenie sędziego WSA Małgorzaty Walentek został przez Sąd I instancji oddalony. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący, wskazując że zakwestionowane postanowienie jest dla niego krzywdzące. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 P.p.s.a.). Okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę w jej wniosku i należy ją odnieść do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie. Warunkiem koniecznym wyłączenia określonego w art. 19 P.p.s.a. jest uprawdopodobnienie, iż pomiędzy sędzią objętym wnioskiem, a stroną skarżącą lub innymi uczestnikami postępowania zachodzą takie stosunki, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. SK 53/04, publ. OTK-A 2005, nr 11, poz. 134). W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie wskazał, że obiektywne przesłanki wyłączenia sędziego WSA Małgorzaty Walentek zarówno te zawarte w art. 18 jak i w art. 19 P.p.s.a. nie zaistniały. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wątpliwości w tym zakresie, a i skarżący nie wskazał takich okoliczności, które wątpliwości te mogłyby wzbudzić. Zaś okoliczność, że sędzia reprezentuje pogląd prawny, w ocenie skarżącego, dla niego niekorzystny, oraz że wydaje odmienne od jego oczekiwań rozstrzygnięcia, nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego. Taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Bowiem zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997r., sygn. akt III AO 5/97, OSNP 1997, nr 24, poz. 502; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1972 r., sygn. akt I PZ 9/72, LEX nr 7068). Uzupełniająco podnieść należy, że w sprawie zainicjowanej zażaleniem na postanowienie o odmowie wyłączenia konkretnego sędziego, Naczelny Sąd Administracyjny może brać pod uwagę jedynie te argumenty, które dotyczą kwestii przesłanek wyłączenia sędziego zawartych w przepisach. Natomiast wszelkie motywy przedstawione przez stronę, a dotyczące wadliwości procedowania czy nieuzasadnionego nieuwzględnienia wniosków strony nie mogą w żaden sposób wpłynąć na podważenie stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w zakwestionowanym postanowieniu wydanym w przedmiocie wyłączenia sędziego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.