II OSK 989/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S. A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 w sprawie ze skargi [...] S. A. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] S. A. z siedzibą w W. na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 989 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r., którym to postanowieniem odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wójt Gminy Aleksandrów Kujawski zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie infrastruktury gazowej na trasie Ciechocinek- Aleksandrów Kujawski. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.- zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 106 § 1 i 5 k.p.a. nie uzgodnił projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji dotyczącej budowy infrastruktury gazowej na trasie Ciechocinek- Aleksandrów Kujawski. [...] S.A. wniosło o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swe stanowisko organ wskazał na treść art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.- zwanej dalej ustawą o drogach publicznych) i stwierdził, iż przyczyną braku wyrażenia zgody na lokalizację gazociągu na działce nr [...] w miejscowości O., gmina Aleksandrów Kujawski, jest położenie gazociągu w pasie drogi publicznej- realizowanej Autostrady A-1, tj. drogi cechującej się ograniczoną w stopniu znacznym dostępnością do jej pasa podmiotów trzecich. Proponowana lokalizacja jest niemożliwa ze względów technicznych, gdyż w tym miejscu, w którym wnioskodawca sugeruje umieszczenie gazociągu znajdować się będzie skarpa skrzyżowania w formie ronda. W tej sytuacji gazociąg znajdowałby się w bezpośrednim sąsiedztwie pasa jezdni, co stanowi niebezpieczeństwo dla użytkowników drogi. Organ nadto nie podzielił argumentacji strony, że ww. odmowa jest przedwczesna i nieuzasadniona, gdyż z góry i trwale uniemożliwia ona nawet poprzeczne przejście gazociągu pod drogą w kierunku potencjalnych odbiorców zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...], a także wskazał, że nie zachodzi dopuszczony prawem w ustawie o drogach publicznych szczególny przypadek lokalizowania urządzenia liniowego w pasie drogowym za zezwoleniem zarządcy drogi, gdyż jest to rozpatrywane w trybie odrębnej decyzji administracyjnej. Skargę na powyższe postanowienie złożyła [...] S.A., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania przede wszystkim uzasadnienia prawnego, ale i faktycznego, na jakim się oparł organ przy wydawaniu postanowienia. W ocenie strony skarżącej organ wadliwie uznał, że proponowana lokalizacja jest niemożliwa ze względów technicznych i ustalił, że uzgodnienie decyzji lokalizacyjnej na obecnym etapie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na budowę urządzenia na gruncie Generalnej Dyrekcji, pomimo że zgodnie z prawem na etapie przygotowania projektu budowlanego i uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę konieczne jest uzyskanie od właściciela gruntu prawa do dysponowania gruntem, a także zgody w formie decyzji administracyjnych na podstawie art. 39 i art. 40 ustawy o drogach publicznych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazał, iż na datę wydania zaskarżonego postanowienia nie można było przedstawić szczegółowej argumentacji w postaci dołączonego projektu budowlanego, bowiem toczyły się procedury związane z zatwierdzeniem tego projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę uznał, że brak jest podstaw do wyeliminowania skarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Sąd przytoczył treść art. 25 ust. 1, art. 39 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz podkreślił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że lokalizacja jakiejkolwiek inwestycji w pasie drogowym, która nie jest związana z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego bez zgody i to bezwarunkowej właściwego zarządu dróg jest niedopuszczalna. Nadto Sąd wskazał, iż w myśl § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą, nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Powyższą infrastrukturę stanowią m.in. przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe (§ 140 ust. 2 pkt 2). Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie projektowany gazociąg lokalizowany jest m.in. na działce nr [...], usytuowanej w liniach rozgraniczających projektowanej autostrady A-1 określonych w decyzji lokalizacyjnej. W obrębie powyższej działki lokalizowane są częściowo elementy wchodzące w skład węzła autostradowego [...] (skarpa skrzyżowania w formie ronda oraz elementy systemu odwodnienia węzła - rowy). Na działce nr [...] planowane są nasadzenia drzew zgodnie z opracowaną dokumentacją projektową i z zaleceniami tzw. decyzji środowiskowej. Jak wynika z ustaleń organu ww. działka ma szerokość ok. 4-6 m, a zatem lokalizowanie w jej obrębie dodatkowej infrastruktury uniemożliwi zagospodarowanie działki zgodnie z dokumentacją opracowaną dla budowy autostrady A-1. Sąd podkreślił, że niezakończona procedura związana z zatwierdzeniem projektu budowlanego przedmiotowego odcinka autostrady uniemożliwia przedstawienie szczegółowych rozwiązań projektowych i nie zachodzi dopuszczony w ustawie o drogach publicznych szczególny przypadek lokalizowania urządzenia liniowego w pasie drogowym za zezwoleniem zarządcy drogi (art. 39 ust. 3 tej ustawy), gdyż jest to rozpatrywane w odrębnej decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ zasadnie odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jako podstawę prawną postanowienia wydanego w I instancji, utrzymanego w mocy zaskarżonym orzeczeniem organ prawidłowo wskazał art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu powyższych rozstrzygnięć, jakkolwiek dość ogólnikowo, ale organ przestawił argumentację na poparcie swego stanowiska. Sąd podzielił przy tym zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 124 § 2 k.p.a., uznając, że zaskarżone postanowienie nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, jednak zaprezentowana argumentacja jest wystarczająca dla oceny prawidłowości stanowiska organu. Tym samym naruszenie art. 124 § 2 k.p.a., jakkolwiek stanowiące uchybienie proceduralne, pozostawało bez wpływu na wynik sprawy i w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) nie dawało podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jako niezasadny Sąd pierwszej instancji ocenił również zarzut dotyczący poczynienia przez organ orzekający błędnych ustaleń faktycznych w rozpatrywanej sprawie. Brak wyczerpującej i precyzyjnej argumentacji na poparcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie nie stanowił naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego. Wskazując na bezzasadność pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania, że odmowa uzgodnienia projektu decyzji jest przedwczesna, a także z góry i trwale uniemożliwia wnioskodawcy przejście poprzeczne pod drogą w kierunku potencjalnych odbiorców gazu położonych w kierunku południowym od drogi wojewódzkiej. Odmowa dotyczy, bowiem lokalizacji inwestycji w obrębie działki [...] położonej w liniach rozgraniczających autostrady A-1. Nie można, zatem wykluczyć możliwości modyfikacji lokalizacji gazociągu z pominięciem tej działki. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, odmowę uzgodnienia projektu decyzji dodatkowo uzasadniał brak zakończenia procedury związanej z zatwierdzeniem projektu budowlanego przedmiotowego odcinka autostrady. Sąd pierwszej instancji stwierdził też, iż niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) poprzez rozpatrywanie sprawy zarówno w I, jak i w II instancji przez ten sam organ. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] S.A. w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i tym samym niewłaściwe zastosowanie, tj.: przyjęcie za nieistotne zapisów planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego dla danego terenu i uznanie, że inwestycje mogą być prowadzone wbrew zapisom tego planu w sytuacji, gdy dotyczą drogi mającej status drogi wojewódzkiej, a dodatkowo działka na której ma być budowana autostrada nie jest objęta decyzją lokalizacyjną tj. naruszenie w szczególności: a. art. 4 ust. 1, art. 6, art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, b. art. 21, art. 22 i art. 25 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. 2004 r. Nr 256, poz.2571), c. art. 32 ust. 1 i ust. 4 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym); 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, a w szczególności art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania przede wszystkim uzasadnienia prawnego, ale i faktycznego, na jakim oparł się organ przy wydawaniu postanowienia, b. "art. 133 §1" i "art. 141 § 4", gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku ograniczył się w zasadzie do wyliczenia przepisów, natomiast nie ustalił stanu faktycznego i nie przedstawił swego stanowiska, co do ustalonego przez siebie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia tj. nie wskazał związku przyczynowego stanu faktycznego przyjętego przez Sąd z powołanymi przez niego przepisami. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka wskazała, że Sąd nie ustalił stanu faktycznego sprawy, a ograniczył się jedynie do wyliczenia przepisów. Nie wykazał też związku przyczynowego tych przepisów ze stanem faktycznym sprawy. Uniemożliwiło to zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. ustalenie, jakimi motywami kierował się Sąd przy ocenie zaskarżonej decyzji. Tymczasem obowiązek dokonania powyższych czynności wynika nie tylko z treści art. 141 § 4, ale także z art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej sporna działka [...] nie została objęta zakresem inwestycji, bowiem zgodnie z decyzją lokalizacyjną (ust. 2 pkt. 2, 3 i 4 decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 5 września 2001 r.) ustalone linie rozgraniczające autostrady stanowiące pas drogowy nie obejmują spornej działki. Tym samym organ wbrew ustaleniom planu zagospodarowania przestrzennego i wbrew rozstrzygnięciom zawartym w powyższej decyzji lokalizacyjnej utrudnia, czy wręcz uniemożliwia realizację inwestycji przez stronę skarżącą. Wobec nie objęcia działki ostateczną decyzją lokalizacyjną nie znajduje do niej zastosowania art. 25 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym, a jej przeznaczenie powinno uwzględniać miejscowy plan zagospodarowania terenu, który wskazuje jako preferowane lokalizowanie urządzeń infrastruktury wzdłuż drogi wojewódzkiej. Organ nie może też powoływać się na ochronę pasa drogowego autostrady dla działki, która do tego pasa nie należy. Nie ma też, w ocenie autora kasacji, zastosowania w sprawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W ocenie strony skarżącej nieprawdziwe jest ustalenie Sądu, jak i organu, że gazociąg lokalizowany jest na działce nr [...] "usytuowanej w liniach rozgraniczających planowanej autostrady A-1 określonych w decyzji lokalizacyjnej". Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie organu działka nr [...] bez wątpienia znajduje się w liniach rozgraniczających pasa drogowego i była ujęta w decyzji Wojewody Włocławskiego, co ilustruje również dokumentacja sprawy. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym strona wnosząca skargę kasacyjną cofnęła zarzut dotyczący "usytuowania działki nr [...]". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić wniesioną kasację jedynie w granicach wyznaczonych podstawami skargi kasacyjnej przedstawionymi przez stronę skarżącą, bowiem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów wniesionej kasacji koniecznym jest przypomnienie, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było w niniejszej sprawie wskazane w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wydane w toku procedury uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie infrastruktury gazowej na trasie Ciechocinek- Aleksandrów Kujawski. Organ uzgadniający powołując się na treść art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, odmówił uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej projektowanej inwestycji. Akceptując stanowisko organu, Sąd pierwszej instancji przytoczył treść przepisu art. 25 ust. 1 i art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz treść § 140 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Naruszenia powyższych przepisów, a które zdaniem Sądu pierwszej instancji i organu administracyjnego stanowiły o niedopuszczalności dokonania przedmiotowego uzgodnienia, nie zostało w niniejszej skardze kasacyjnej zarzucone. Tym samym stwierdzić trzeba, że strona wnosząca kasację podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia kontrolowanego skarżonym wyrokiem nie zakwestionowała. W odniesieniu do zarzutu naruszenia "art. 133 § 1" i "art. 141 § 4" sprecyzowanego w uzasadnieniu kasacji jako naruszenia ustawy p.p.s.a., stwierdzić przede wszystkim trzeba, iż nie jest rzeczą Sądu pierwszej instancji ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz kontrola ustaleń dokonanych przez organ. Konstrukcja obu powyższych przepisów wskazuje, że sąd administracyjny na podstawie akt sprawy w uzasadnieniu wyroku zwięźle przedstawia stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach tych przepisów nie mieści się, więc kwestionowanie prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie zawiera norm wskazujących na sposób analizy akt sprawy przez sąd administracyjny. Sformułowany w tej normie prawnej obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. zaakceptowanie przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia przyjętej przez organ. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może co prawda stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), lecz tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Również z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, jaka była jego podstawa prawna oraz przedstawiono też jej wyjaśnienie. W związku z powyższym wobec zawarcia w uzasadnieniu skarżonego wyroku wszystkich elementów przewidzianych w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowany zarzut należało uznać za pozbawiony zasadności. Brak jest też usprawiedliwienia dla wskazanego w kasacji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 124 § 2 k.p.a. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na uchybienia organu w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i prawidłowo stwierdził, że mimo lakoniczności kontrolowanego postanowienia jest ono wystarczające dla oceny stanowiska organu orzekającego w sprawie. Ocena ta nie została we wniesionej skardze podważona. Zauważyć przy tym trzeba, że w ramach podstaw kasacji koniecznym było wykazanie, a tego nie uczyniono, istotnego wpływu tegoż naruszenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) na wynik sprawy. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, stwierdzić należy, iż skarżący próbę podważenia oceny Sądu pierwszej instancji podjął poprzez podważenie zgodności inwestycji mającej status, jak wskazał, drogi wojewódzkiej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc w oderwaniu od przedmiotu sprawy i samej oceny Sądu pierwszej instancji, a także przez próbę wykazania, że budowana autostrada nie jest objęta decyzją lokalizacyjną. W tym zakresie przedstawienie zarzutów dotyczących naruszenia art. 21, art. 22 i art. 25 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym, które odnoszą się do lokalizacji autostrad nie mogły znaleźć zastosowania w sprawie, bowiem ocena ta wykraczała poza przedmiot postępowania. Bezzasadnym z tych samych przyczyn pozostawał również zarzut naruszenia art. 4 ust. 1, art. 6, art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 32 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego. Podkreślić przede wszystkim należało, iż rzeczą ani organów administracyjnych, ani Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę nie jest ocena pod względem zgodności rozwiązań lokalizacyjnych autostrady, jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu oraz dopuszczalności budowy drogi. Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności, stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.