IV SA/Wa 1737/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa G. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - Przedmiotem skargi wniesionej przez Przedsiębiorstwo G. S.A. z siedzibą w W. (dalej powoływanej jako: G. S.A.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [... o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie infrastruktury gazowej na trasie [...] - [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] czerwca 2009 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. wpłynął wniosek Wójta Gminy A. o uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie infrastruktury gazowej na trasie [...] – [...] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. We wniosku wskazano, że ww. projekt decyzji uwzględnia ograniczenie zakresu inwestycji zgodnie ze skorygowanym wnioskiem inwestora. Zmiana zakresu zamierzenia inwestycyjnego dotyczy załącznika nr 1/2 do ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej powoływany jako: "GDDKiA"), powołując w podstawie prawnej art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) oraz art. 106 § 1 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływanej jako: "k.p.a."), nie uzgodnił projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie infrastruktury gazowej na trasie [...]-[...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż teren inwestycji przewidzianej pod budowę infrastruktury gazowej usytuowany jest m.in. na działce nr [...], która znajduje się w liniach rozgraniczających autostrady [...], określonych w Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 decyzji lokalizacyjnej. Zauważył, iż zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115), zabrania się lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych i umieszczania urządzeń i przedmiotów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Nadmienił nadto, iż projekt budowlany przedmiotowego odcinka autostrady nie uzyskał jeszcze pozwolenia na budowę. W związku ze złożeniem przez G. S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2009 r. Podkreślił, iż przyczyną braku wyrażenia zgody na lokalizację gazociągu na działce nr [...] w miejscowości O., gmina A. jest okoliczność, iż przedmiotowy gazociąg położony jest w pasie drogi publicznej realizowanej Autostrady [...] (tj. drogi cechującej się ograniczoną, w stopniu znacznym, dostępnością do jej pasa podmiotów trzecich). Proponowana lokalizacja jest niemożliwa ze względów technicznych, gdyż w tym miejscu, w którym wnioskodawca sugeruje umieszczenie gazociągu znajdować się będzie skarpa skrzyżowania w formie ronda. W tej sytuacji gazociąg znajdowałby się w bezpośrednim sąsiedztwie pasa jezdni, co stanowi niebezpieczeństwo dla użytkowników drogi tym bardziej, że jest to planowane urządzenie wysokiego i średniego ciśnienia. Wskazał nadto, iż nie można się zgodzić z argumentacją wnioskodawcy jakoby odmowa Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest przedwczesna i nieuzasadniona, gdyż z góry i trwale uniemożliwia ona nawet poprzeczne przejście gazociągu pod drogą w kierunku potencjalnych odbiorców zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...]. Ponadto nie zachodzi dopuszczony prawem w ustawie o drogach publicznych szczególny przypadek lokalizowania urządzenia liniowego w pasie drogowym za zezwoleniem zarządcy drogi, gdyż jest to rozpatrywane w trybie odrębnej decyzji administracyjnej. Końcowo organ zauważył, iż w przypadku pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji, dalszego opracowania przez wnioskodawcę projektu budowlanego i następnie braku akceptacji szczegółowej lokalizacji gazociągu na należących do Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 GDDKiA działkach (nr [...] w O.), organ może narazić się na zarzut wstępnego wyrażenia zgody. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. G. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając: 1) naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania przede wszystkim uzasadnienia prawnego, ale i faktycznego, na jakim się oparł organ przy wydawaniu postanowienia, 2) błędne ustalenia faktyczne mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że: * proponowana lokalizacja jest niemożliwa ze względów technicznych, * planowanym urządzeniem jest gazociąg wysokiego ciśnienia, co miałoby stanowić o niebezpieczeństwie dla użytkowników drogi, * urządzenia średniociśnieniowe nie służą do bezpośredniej dostawy gazu odbiorcom detalicznym, 3) brak uzasadnienia faktycznego w sytuacji, gdy odmowa organu jest przedwczesna, a także z góry i trwale uniemożliwia wnioskodawcy poprzeczne przejście gazociągu pod drogą w kierunku potencjalnych odbiorców zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] - gdyż pozwolenie na budowę sieci musi być zgodne z decyzją lokalizacyjną i ustalonym w niej zakresem inwestycji, 4) błędne ustalenie, jakoby uzgodnienie decyzji lokalizacyjnej na obecnym etapie było równoznaczne z wyrażeniem zgody na budowę urządzenia na gruncie GDDKiA, pomimo że zgodnie z prawem na etapie przygotowania projektu budowlanego i uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę konieczne jest uzyskanie od właściciela gruntu prawa do dysponowania gruntem, a także zgody w formie decyzji administracyjnych na podstawie art. 39 i 40 ustawy o drogach publicznych. W motywach skargi wskazano, iż w uzasadnieniu organu II instancji brak jest w ogóle uzasadnienia prawnego. Organ nie podaje ani jednego przepisu prawa, który uniemożliwiałby uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej wraz z zaznaczonym, skorygowanym znacznie przez wnioskodawcę, obszarem inwestycji. Za taki przepis nie można uznać w szczególności: Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 a) ani rzekomej kolizji, że część obszaru zaznaczonego przez wnioskodawcę znajduje się w liniach rozgraniczających autostrady określonych w decyzji lokalizacyjnej dla autostrady, gdyż dla tego samego obszaru możliwe jest wydanie wielu decyzji lokalizacyjnych dla wielu podmiotów, b) ani uwarunkowań technicznych, które w obecnych czasach nie stanowią żadnej przeszkody, tym bardziej jeśli chodzi o lokalizowanie sieci w skarpie - jest to kwestia do uzgodnienia i określenia warunków, na jakich można takie urządzenie umieścić, c) ani faktu, że "przedmiotowy gazociąg jest w pasie drogi publicznej realizowanej Autostrady [...] (tj. drogi cechującej się ograniczoną, w stopniu znacznym, dostępnością do jej pasa podmiotów trzecich", gdyż żaden przepis prawa nie zabrania skrzyżowań infrastruktury z autostradą i innymi drogami, a wymaga jedynie określenia warunków przejścia i ewentualnie dodatkowego uzyskania decyzji administracyjnej na lokalizację w pasie drogowym i zajęcie pasa drogowego – w przeciwnym razie, gdyby taki przepis istniał niemożliwe byłoby jakiekolwiek uzgodnienie decyzji lokalizacyjnej dla jakiejkolwiek infrastruktury przecinającej lub zbliżającej się autostrady. Zdaniem skarżącej nie jest prawdziwe twierdzenie, że proponowana lokalizacja gazociągu jest niemożliwa ze względów technicznych. Po pierwsze brak jest na tym etapie projektu budowlanego gazociągu (będzie on mógł powstać po wydaniu decyzji lokalizacyjnej), więc nie jest znany ani wnioskodawcy, ani organowi jego konkretny przebieg i zastosowane materiały. Po drugie, jak wynika z załączonego do skargi kopii projektu (otrzymanego od projektanta autostrady w ramach prowadzenia uzgodnień) na działce nr [...] nie jest planowana - wbrew twierdzeniom organu uzgadniającego - skarpa skrzyżowania w formie ronda (rondo znajduje się na południe od działki [...]), a tylko do tej działki - patrząc od północy - dochodzi teren inwestycji gazowej. Ponadto na lokalizowanie na tej działce autostrady nie pozwalają zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. (uchwała nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] października 2003 r.). Co więcej, wobec istnienia planu dla części działki [...] nie jest możliwe, aby teren ten był objęty decyzją lokalizacyjną autostrady - jak twierdzi organ. Gdyby nawet przyjąć, że w ostatecznie zatwierdzonym projekcie budowlanym teren ten będzie przeznaczony pod skarpę, to nie ma żadnych przeszkód dla lokalizowania gazociągu. Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 W ocenie skarżącej nie jest także prawdziwe twierdzenie, że w pasie autostrady wnioskodawca chce zlokalizować gazociąg wysokiego ciśnienia, co miałoby świadczyć o niebezpieczeństwie dla użytkowników drogi. Przedmiotem uzgodnienia jest gazociąg średniego ciśnienia o strefie kontrolowanej maksymalnie po 50 cm od osi gazociągu. Wbrew twierdzeniom organu gazociąg średniego ciśnienia służy do bezpośredniej dostawy gazu do odbiorców, czego dowodem jest załączony do skargi fragment opracowania K. B. pt. "G.". Skarżąca wskazała, iż decyzja GDDKiA jest przedwczesna, a także z góry i trwale uniemożliwia wnioskodawcy poprzeczne przejście gazociągu pod drogą w kierunku potencjalnych odbiorców gazu, a nawet uniemożliwia choćby rozważenie innych wariantów w przyszłości w trakcie opracowania projektu budowlanego przez skarżącą już po uzyskaniu pozwolenia na budowę przez organ uzgadniający. Brak uwzględnienia niektórych działek w decyzji lokalizacyjnej (np. części działki nr [...]), skutkuje bowiem brakiem możliwości uzyskania dla sieci gazowej pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej błędne jest także ustalenie organu, jakoby uzgodnienie decyzji lokalizacyjnej na obecnym etapie było równoznaczne z wyrażeniem zgody na budowę urządzenia na gruncie GDDKiA. W kontekście treści art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być mowy o jakimkolwiek zarzucie wstępnego wyrażenia zgody, ani podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. Zgodnie z prawem na etapie pozwolenia na budowę konieczne będzie wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uzyskanie od właściciela gruntu prawa do dysponowania gruntem, a także w przypadkach wymienionych w ustawie o drogach publicznych zgody w formie decyzji administracyjnych na podstawie art. 39 i 40 tej ustawy. Końcowo skarżąca wskazała, iż nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania oraz zasadą prawdy obiektywnej jest rozpatrywanie sprawy zarówno w I jak i w II instancji przez ten sam organ, tj. Oddział GDDKiA w B.. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, iż na datę wydania zaskarżonego postanowienia - jak i na chwilę obecną -nie może przedstawić szczegółowej argumentacji w postaci dołączonego projektu budowlanego, bowiem toczą się procedury związane z zatwierdzeniem tego projektu. Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.;, dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do § 2 wymienionego przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W takim przypadku sąd uwzględnia skargę, mimo że wydane orzeczenie pogorszy sytuację skarżącego. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r. w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania o braku podstaw do wyeliminowania ww. postanowienia z obrotu prawnego. Jak wynika z akt sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie infrastruktury gazowej na trasie [...] – [...]. W podstawie prawnej Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; powoływanej dalej jako: "u.p.z.p"), zgodnie z którym decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi -w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przedmiotem uzgodnienia w kontrolowanej sprawie jest lokalizacja gazociągu w granicach pasa drogowego autostrady [...] w rejonie miejscowości O., uzgodnienia dokonano zatem z właściwym organem - jako zarządcą drogi krajowej. Materialnoprawną podstawę uzgodnienia inwestycji w przedmiotowym zakresie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej powoływanej jako: "u.d.p.") oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430). Stosownie do treści art. 25 ust. 1 u.d.p. budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi wyższej kategorii. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Przepis ust. 3 art. 39 u.d.p. stanowi natomiast, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że lokalizacja jakiejkolwiek inwestycji w pasie drogowym, która nie jest związana z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego bez zgody i to bezwarunkowej właściwego zarządu dróg jest niedopuszczalna (v. wyrok NSA z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt II OSK 969/07, LEX nr 508502). Ustawodawca dopuścił możliwość umieszczania obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z zarządzaniem drogami i Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 potrzebami ruchu drogowego wymagających zajęcia pasa drogowego wyłącznie na podstawie zezwolenia zarządcy drogi oraz nadał zezwoleniu w tym przedmiocie obligatoryjną formę decyzji administracyjnej (art. 39 ust. 3 u.d.p.). Z kolei w myśl § 140 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą, nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Wskazaną infrastrukturę stanowią w szczególności m.in. przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe (§ 140 ust. 2 pkt 2). W rozpatrywanej sprawie projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przewiduje budowę infrastruktury gazowej na trasie [...] –[...] (załącznik 1/2 do projektu decyzji [...]). Projektowany gazociąg lokalizowany jest m.in. na działce nr [...] w miejscowości O., gmina A., usytuowanej w liniach rozgraniczających projektowanej autostrady [...] określonych w decyzji lokalizacyjnej. Jak wskazał organ orzekający w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz dodatkowo w odpowiedzi na skargę, w obrębie ww. działki lokalizowane są częściowo elementy wchodzące w skład węzła autostradowego O. (skarpa skrzyżowania w formie ronda oraz elementy systemu odwodnienia węzła - rowy). Na działce nr [...] planowane są nasadzenia drzew zgodnie z zaleceniami tzw. decyzji środowiskowej i opracowaną dokumentacją projektową. Zaznaczył również, że ww. działka ma szerokość ok. 4-6 m, zatem lokalizowanie w jej obrębie dodatkowej infrastruktury uniemożliwi zagospodarowanie działki zgodnie z dokumentacją opracowaną dla budowy autostrady [...]. Podkreślił, że niezakończona procedura związana z zatwierdzeniem projektu budowlanego przedmiotowego odcinka autostrady uniemożliwia przedstawienie szczegółowych rozwiązań projektowych. Wskazał również, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi dopuszczony prawem w ustawie o drogach publicznych szczególny przypadek lokalizowania urządzenia liniowego w pasie drogowym za zezwoleniem zarządcy drogi (art. 39 ust. 3 u.d.p.), gdyż jest to rozpatrywane w trybie odrębnej decyzji administracyjnej. W świetle powyższego - zdaniem Sądu w składzie orzekającym - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zasadnie odmówił uzgodnienia przedmiotowego Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jako podstawę prawną postanowienia z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymanego następnie w mocy zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., prawidłowo wskazał powołany wyżej art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięć - jakkolwiek dość ogólnikowo - przestawił argumentację na poparcie swego stanowiska. W tym miejscu zauważyć należy, iż rację ma skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. W istocie zaskarżone postanowienie nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, jednak powołana postawa prawna ww. rozstrzygnięć oraz zaprezentowana w nich argumentacja, uzupełniona następnie w odpowiedzi na skargę, jest - zdaniem Sądu - wystarczająca dla oceny prawidłowości stanowiska organu orzekającego w kontrolowanej sprawie. Tym samym naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. - jakkolwiek stanowiące uchybienie proceduralne - pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1369/06, LEX nr 315975). Tak samo ocenić należy - niezasadny w istocie - zarzut skarżącej dotyczący poczynienia przez organ orzekający błędnych ustaleń faktycznych w rozpatrywanej sprawie. Jak już wskazano powyżej, brak wyczerpującej i precyzyjnej argumentacji na poparcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego. Nieuzasadnione są również - w ocenie Sądu - pozostałe zarzuty skargi. Brak jest postaw do uznania, że odmowa uzgodnienia projektu ww. decyzji jest przedwczesna, a także z góry i trwale uniemożliwia wnioskodawcy przejście poprzeczne pod drogą w kierunku potencjalnych odbiorców gazu położonych w kierunku południowym od drogi wojewódzkiej. Odmowa dotyczy bowiem lokalizacji inwestycji w obrębie działki [...] położonej w liniach rozgraniczających autostrady [...]. Nie można zatem wykluczyć możliwości modyfikacji lokalizacji gazociągu z pominięciem ww. działki. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, odmowę uzgodnienia projektu decyzji dodatkowo uzasadnia brak zakończenia procedury związanej z zatwierdzeniem projektu budowlanego przedmiotowego odcinka autostrady. Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 Końcowo Sąd zauważa, iż niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) poprzez rozpatrywanie sprawy zarówno w I jak i w II instancji przez ten sam organ, tj. Oddział GDDKiA w B.. Wskazać bowiem należy, iż stosownie do dyspozycji art. 18a ust. 1 u.d.p. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wchodzą, z zastrzeżeniem ust. 3a (przewidującego możliwość tworzenia oddziałów regionalnych), oddziały w województwach, którymi kierują dyrektorzy powoływani i odwoływani przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (ust. 2 i 4 art. 18a ustawy). Zgodnie natomiast z art. 18a ust. 5 ustawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do załatwiania określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Z treści powołanego przepisu wynika, że wszystkie akty administracyjne w zakresie dróg publicznych i krajowych (decyzje i postanowienia) są wydawane w trybie jednoinstancyjnym bezpośrednio przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo przez upoważnionych przez ten organ pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Wszystkie wydawane akty administracyjne stanowią rozstrzygnięcia centralnego organu administracji rządowej właściwego w sprawach dróg publicznych i krajowych. Od tych aktów nie służy odwołanie bądź zażalenie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z trybem wynikającym z art. 127 § 3 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1548/07, LEX nr 453417). Jak wynika z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy postanowienie z dnia [...] czerwca 2009 r. zostało wydane przez -działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad -Zastępcę Dyrektora Oddziału GDDKiA w B. Z. G.. W postanowieniu tym zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na adres Oddziału GDDKiA w B.. W następstwie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydane zostało -przez działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - Zastępcę Dyrektora Oddziału GDDKiA w B. L. J. - zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. W świetle powyższego brak Sygn. akt IV SA/Wa 1737/09 jest podstaw do uznania za uzasadnione ww. zarzutów skargi. Postanowienia zostały wydane zgodnie z obowiązującym trybem, przy zachowaniu zasady wyłączenia pracownika wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., która znajduje zastosowanie również przy rozpatrywaniu sprawy na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (v. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06; publ. ONSAiWSA 2007/3/61). W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ww. aktu z obrotu prawnego. Z tego względu oraz biorąc pod uwagę wszystko powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.