I FZ 261/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ministra Finansów na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Po 901/09 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie skargi ze skargi O. Sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania . Postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Po 901/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną Ministra Finansów, od wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 901/09, w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. w P., na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 24 lutego 2010 r. akta wraz ze skargą kasacyjną zostały przedstawione Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który postanowieniem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. I FSK 332/10 zwrócił skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że przedstawiona skarga kasacyjna nie spełnia wszystkich wymagań formalnych. Została ona bowiem podpisana przez radcę prawnego P. S., który załączył nieprawidłowo uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Poświadczenie na pełnomocnictwie nie zawierało daty ani oznaczenia miejsca jego sporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r., wezwał Ministra Finansów do nadesłania, w terminie 7 dni, poświadczonego odpisu pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu P. S. spełniającego warunki prawidłowego poświadczenia wynikające z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65) – pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 14 kwietnia 2010 r. Minister Finansów reprezentowany przez pełnomocnika wskazał, że sporządzający skargę kasacyjną radca prawny P. S. nie jest obecnie pracownikiem organu podatkowego, w związku z czym obecnie pełnomocnikiem Ministra Finansów w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. jest Ł. M. Dołączono uwierzytelniony prawidłowo odpis pełnomocnictwa udzielonego Ł. M.. Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 22 kwietnia 2010 r., z uwagi na błąd w nazwisku radcy prawnego, wezwano ponownie Ministra Finansów do nadesłania oryginału pełnomocnictwa lub poświadczonego odpisu pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu P. S. (podpisanemu pod skargą kasacyjną z dnia 26 stycznia 2010 r.). Minister Finansów w dniu 4 maja 2010 r. nadesłał poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa uprawniającego do występowania w niniejszej sprawie radcy prawnemu Ł. M., w piśmie wyjaśniono ponownie, że sporządzający skargę kasacyjną nie jest już pracownikiem organu podatkowego, a jego dotychczasowy zakres obowiązków został przejęty przez radcę prawnego Ł. M. Sąd I instancji, odrzucając skargę kasacyjną stwierdził, iż została ona sporządzona przez radcę prawnego P. S., który nie dołączył prawidłowo uwierzytelnionego pełnomocnictwa. Minister Finansów nie uzupełnił braków formalnych skargi kasacyjnej, albowiem nie przedłożył oryginału pełnomocnictwa bądź prawidłowo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa udzielonemu radcy prawnemu, który sporządził skargę kasacyjną. W zażaleniu pełnomocnik Ministra Finansów zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu żalący uznał, iż w sytuacji w której osoba zatrudniona zgodnie z przepisami prawa pracy rozwiązuje zawartą umowę o pracę, naturalnym jest przejęcie wszelkich obowiązków przez innego z pracowników i to on niejako zobowiązany jest wykonywać wszelkiego rodzaju czynności, które należy ocenić tak jak działania poprzedniego pracownika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że problem skutków dla mocodawcy z powodu czynności dokonywanych przez wadliwie ustanowionego pełnomocnika był już przez sądy administracyjne rozstrzygany. W postanowieniu z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt I GSK 2703/05 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę, że podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, jest brakiem formalnym, który może podlegać usunięciu przez wezwanie strony do podpisania skargi na podstawie art. 49 par. 1 p.p.s.a. w związku z art. 57 par. 1 i w związku z art. 46 par. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Zgodnie zaś z art. 39 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Z regulacji zawartej w tym przepisie wynika, że objęte nią pełnomocnictwo zawiera umocowanie do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności zarówno przed sądami wojewódzkimi jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Strona, określając zakres umocowania, nie musi wyszczególniać w pełnomocnictwie wszystkich tych elementów. Wystarczy jeżeli z pełnomocnictwa będzie wynikało, jaki jest zakres jej pełnomocnictwa, np. określenie w pełnomocnictwie: "do występowania przed sądami administracyjnymi, bez ograniczenia tego zakresu, w myśl art. 39 p.p.s.a. oznacza umocowanie pełnomocnictwa także do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z 26 lipca 2007 r., II FZ 415/07, ONSA i WSA 2008, nr 2(23), poz. 28). W niniejszej sprawie pełnomocnik Ministra Finansów odpowiedział na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, przedkładając prawidłowo poświadczone pełnomocnictwo i wyjaśniając, że sporządzający skargę kasacyjną nie jest już pracownikiem organu podatkowego. W związku z tym, Sąd I instancji, w zarządzeniu z dnia 22 kwietnia 2010 r. niezasadnie nakazał ponownie wezwać do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu P. S. (podpisanemu pod skargą kasacyjną). Mając zatem na uwadze rozważania dotyczące art. 39 pkt 1 p.p.s.a., a także okoliczność, iż radca prawny Ł. M., który przejął dotychczasowy zakres obowiązków autora skargi kasacyjnej, w momencie złożenia tego środka odwoławczego był również upoważniony do reprezentowania organu podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym, należy przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie wszelkie braki formalne skargi kasacyjnej zostały uzupełnione. Z powyższych względów, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.