I SA/Bd 756/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: apl. Radcowski Agnieszka Koźlińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Pismem z dnia [...]r. M. K. wniósł do organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Miasta Ż. obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości, twierdząc, że został odroczony termin wykonania egzekwowanego obowiązku. Zobowiązany wskazał, że należności pieniężne, co do których prowadzona jest egzekucja administracyjna na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza Ż. i Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Ż., wynikają z dyskryminującego nakazu Państwowej Inspekcji Pracy w B. z 1997 r., który został uchylony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008r. sygn. akt II SA/Wa 1641/07. Organ egzekucyjny zwrócił się do Burmistrza Ż. o wyrażenie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz Ż. stwierdził, że zarzut odroczenia terminu wykonania obowiązku jest nieuzasadniony. Wierzyciel wskazał, że M. K. jest dłużnikiem Gminy Ż. z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2001-2008 oraz I i II raty za 2009 r. Ze względu na nierespektowanie upomnień przez skarżącego, wystawione zostały tytuły wykonawcze, na podstawie których Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. wszczął postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do podniesionego zarzutu organ stwierdził, że zobowiązany nie wystąpił do organu podatkowego z wnioskiem o odroczenie terminu wykonania zobowiązania podatkowego, ani też o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej. Organ podał, że skarżący nigdy nie kwestionował istnienia i wymagalności obowiązku zapłaty zaległości w podatku od nieruchomości. W konsekwencji organ stwierdził, że podniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie jako bezzasadny. Od postanowienia wierzyciela M. K. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. W zażaleniu skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Burmistrza Ż. o odstąpienie od wszczęcia procedury wpisania do rejestru dłużników niewypłacalnych. Pismo to zdaniem skarżącego należało uznać jednocześnie za wniosek o odroczenie terminu wykonania obowiązku. Dodatkowo podniósł, że w dniu [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na dyskryminujące działania Państwowej Inspekcji Pracy. Zdaniem strony, rozstrzygnięcie w przedmiocie powyższej skargi stanowić będzie podstawę prawną do dalszego postępowania w sprawie zaległości podatkowych i z tych względów zaskarżone postanowienie jest przedwczesne. Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy odnosząc się do stanowiska zobowiązanego wskazał, że podnosi on zarzut na podstawie art. 33 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) twierdząc, że odroczony został termin zapłaty zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, co wynika ze złożenia wniosku w przedmiocie odroczenia terminu wykonania obowiązku. Organ stwierdził, że nawet uznając, iż pismo z dnia [...] r. zawierało wniosek o odroczenie terminu zapłaty podatku lub zaległości podatkowych, to nie została w tej sprawie wydana decyzja przyznająca żądaną ulgę. Samo złożenie wniosku przez podatnika nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu, że nastąpiło odroczenie zapłaty zaległości podatkowej. Dla zaistnienia odroczenia, konieczne jest wydanie pozytywnej decyzji. Tym samym, zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 2 ww. ustawy organ uznał za nieuzasadniony. Odnosząc się do kwestii wniesienia przez stronę skargi na orzeczenie Państwowej Inspekcji Pracy, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma ona znaczenia dla biegu terminu do zapłaty podatku (zaległości podatkowej), ponieważ brak jest jakiegokolwiek merytorycznego związku pomiędzy sferą orzecznictwa tego organu, a zobowiązaniami podatkowymi, o których orzekają organy podatkowe, nie zaś organy właściwe w sprawach ze stosunku pracy. Na postanowienie organu II instancji M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi na dyskryminujący nakaz Inspektora Pracy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zaskarżonym postanowieniom strona zarzuciła dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, polegających na przyjęciu, że nakaz Inspektora Pracy - wyznaczenia w warsztacie strony skarżącej miejsc stale wolnych w czasie pracy o powierzchni większej od powierzchni warsztatu - nie ma znaczenia w sprawie zaległości podatkowych oraz naruszenie art. 14 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) stanowiący zakaz dyskryminacji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie ma zamiaru rezygnować z pracy, z prowadzenia warsztatu, a usunięcie dyskryminującego nakazu pozwoli mu na prowadzenie dochodowej działalności i opłacenie zobowiązań. Argumentacja ta w ocenie strony stanowi wystarczającą przesłankę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego i uchylenia zaskarżonych postanowień. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Stosownie natomiast do art. 34 § 1 i 2 tej ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodne z prawem jest stanowisko wierzyciela utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., stwierdzające niewystąpienie przesłanki z art. 33 pkt 2 w/w ustawy. Zauważyć należy, że strona skarżąca powołuje się na zarzut odroczenia terminu wykonania obowiązku w podatku od nieruchomości. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 67a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie natomiast z art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Z powyższych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty, odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zostanie taka ulga przyznana w formie decyzji administracyjnej. Analiza akt sprawy administracyjnej potwierdza stanowisko organów, że decyzja w przedmiocie odroczenia terminu płatności, czy też rozłożenia zapłaty podatku na raty, jak również odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej - nie została wydana przez Burmistrza Ż.. Skarżący również nie wskazuje konkretnej decyzji tego organu, na mocy której przyznana została ulga odraczająca zapłatę zaległości podatkowych za lata podane w wystawionych tytułach wykonawczych. Brak w obrocie prawnym decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej skutkuje niezasadnością zarzutu skarżącego z art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przyznać należy, że w aktach administracyjnych znajdują się pisma skarżącego skierowane do Burmistrza Ż., w których strona kwestionuje ustalenia dokonane przez Okręgowego Inspektora Pracy w B. Powyższe jednak nie stanowi podstawy do przyjęcia, że odroczono zapłatę zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości. Odnośnie powołania się przez stronę skarżącą na art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz.U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) należy stwierdzić, że zarzut w przedmiotowej sprawie jest niezasadny. W art. 14 ww. Konwencji ustanowiony został zakaz dyskryminacji. Zgodnie z tym przepisem "Korzystanie z praw i wolności wymienionych w niniejszej konwencji powinno być zapewnione bez dyskryminacji wynikającej z takich powodów, jak płeć, rasa, kolor skóry, język, religia, przekonania polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie bądź z jakichkolwiek innych przyczyn." W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, w której wierzyciel zajął stanowisko w postępowaniu egzekucyjnym, nie doszło do naruszenia w/w zasady. Wobec braku decyzji przyznającej konkretną ulgę podatkową odmowa przez wierzyciela uznania zarzutu co do odroczenia płatności zaległości podatkowej nie stanowi przejawu dyskryminacji skarżącego, lecz jest zgodna z prawem. Analiza pism skarżącego pozwala na przyjęcie, że wyrazem dyskryminacji – zdaniem M. K. – było nałożenie przez Państwową Inspekcję Pracy obowiązku w zakresie ustanowienia miejsc stale wolnych w czasie pracy o powierzchni większej od powierzchni warsztatu. Podkreślić należy, iż powyższe zagadnienie nie jest przedmiotem oceny przez tut. Sąd, lecz stanowi odrębną od rozstrzyganej sprawę. Na marginesie Sąd zauważa, że jeżeli – zdaniem M. K. - określone pismo stanowi wniosek o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej (w szczególności wskazywane pismo z dnia [...]r.), czy też wniosek o udzielenie innej ulgi podatkowej przez Burmistrza Ż., który nie został załatwiony w terminie, to strona ma prawo składać ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 141 Ordynacji podatkowej) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie przez tego Burmistrza. Naruszenie przepisów o terminach załatwienia spraw jest następnie podstawą wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność organu. Z kolei organ podatkowy mający wątpliwości co do charakteru podania powinien zwrócić się do strony o doprecyzowanie żądania zawartego we wniosku. Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.