II GSK 462/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1870/09 w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od W.B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1870/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.B. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. Sąd oparł się na następującym stanie sprawy. W.B. na mocy decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2001r. uzyskał licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Pismem, które wpłynęło do Komendy Stołecznej dnia 19 maja 2009 r. Prokuratura Rejonowa W. przesłała Komendantowi Stołecznemu Policji kserokopię aktu oskarżenia przeciwko W.B. o czyn z art. 272 § 1 Kodeksu karnego – wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w orzeczeniu lekarskim nr 120/2007. Z treści aktu oskarżenia wynikało, że skarżący do lat 90 – tych leczył się z powodu epilepsji, co zataił przed lekarzem orzekającym o zdolności do pracy. Mając powyższe na uwadze Komendant Stołeczny Policji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 15 lipca 2009 r. wydaną na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. – o ochronie osób i mienia (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) zawiesił skarżącemu prawo wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu do tej decyzji organ wskazał, że postępowanie karne w sprawie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w orzeczeniu lekarskim o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej poprzez zatajenie istotnych informacji nasuwa uzasadnioną wątpliwość co do faktycznych predyspozycji skarżącego do wykonywania zawodu pracownika ochrony. Komendant Główny Policji nie uwzględnił odwołania skarżącego, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że organ administracyjny nie dokonuje weryfikacji zasadności wszczęcia postępowania karnego, nie rozstrzyga o winie skarżącego, nie bada również okoliczności w jakich doszło do zarzucanego czynu i jego kwalifikacji prawnej. Przedmiotem postępowania, w którym organ może zawiesić prawo wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej, nie jest ocena czy strona posiada zdolność psychofizyczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, ale czy rodzaj czynu, pod zarzutem popełnienia którego stoi w postępowaniu karnym, stanowi wystarczającą przesłankę do zastosowania sankcji administracyjnej, określonej w art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia (zawieszenie praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej). Wobec tego za niezasadne Komendant Główny Policji uznał zarzuty dotyczące niepowołania biegłego lekarza celem ustalenia stanu zdrowia skarżącego. Organ, odnosząc się do zarzucanego w postępowaniu karnym skarżącemu czynu i zestawiając go z wykonywaniem zadań pracownika ochrony fizycznej podniósł, że posiadanie zdolności psychofizycznej do wykonywania zadań na takim stanowisku, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim wydanym przez uprawnione podmioty, stanowi jeden z warunków koniecznych dla korzystnego dla osoby ubiegającej się o licencję rozstrzygnięcia. Organ wskazał na charakter zarzucanego skarżącemu umyślnego przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów i na istotne okoliczności z nim związane, które mają ścisły związek z uzyskaniem uprawnień do wykonywania zawodu pracownika ochrony. Skarżący miał uzyskać orzeczenie, nie informując przeprowadzających badanie lekarzy o dolegliwościach dyskwalifikujących go do pracy w charakterze pracownika ochrony. Organ odwoławczy stwierdził, że racje interesu społecznego winny mieć w takim przypadku bezwzględne pierwszeństwo przed słusznym interesem strony w nieprzerwanym wykonywaniu zawodu pracownika ochrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uwzględniając skargę W.B. stwierdził, że decyzja organu wydana na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia należy do sfery uznania administracyjnego. Organ administracji może zatem rozstrzygnąć negatywnie lub pozytywnie sprawę, jednakże przed wydaniem takiej decyzji ma należycie zgromadzić i przeanalizować materiał dowodowy, prawidłowo ustalić stan faktyczny i przeprowadzić wnioskowanie oparte na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Te wszystkie elementy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Organ zobowiązany jest również do wyważenia dwojakiego rodzaju interesów, o których mowa w art. 7 Kpa. – interesu społecznego oraz interesu obywateli. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu I instancji, organy naruszyły powyższe zasady, przekraczając granice uznania administracyjnego. Analiza przeprowadzona przez organy sprowadzała się do jedynie stwierdzenia, że ze względu na specyfikę zawodu, a zwłaszcza możliwość użycia przez pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia środków przymusu bezpośredniego oraz charakter przestępstwa o które oskarżony jest skarżący, przeważa interes społeczny. Rozważania interesu strony organ ograniczył, wskazując jedynie, że zawieszenie nie pozbawia go licencji, zaś w przypadku korzystnego dla strony rozstrzygnięcia sprawy karnej strona odzyska uprawnienie do wykonywania zawodu. Sąd uznał, że organy nie ustaliły stanu faktycznego w sposób wyczerpujący istotę zagadnienia. Pominęły w uzasadnieniu okoliczność podnoszoną przez skarżącego, że decyzja ta pozbawi go źródła utrzymania, nie wzięto również pod uwagę, że skarżący daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków służbowych, co wynika z opinii o pracowniku sporządzonej przez firmę S. Sp. z o.o. Organy nie rozważyły jakie dowody zgromadzone w sprawie, oprócz aktu oskarżenia, świadczą na niekorzyść skarżącego w stopniu prowadzącym do konieczności pozbawienia go możliwości zarobkowych. Wobec tego zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej Komendant Główny Policji zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że wobec pracownika ochrony, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne o popełnienie umyślnego czynu zabronionego innego, niż wymienione w dyspozycji art. 32 ust. 1 ww. ustawy, organy Policji mogły zastosować pozytywne rozstrzygnięcie i nie zawieszać wymienionemu praw wynikających z posiadanej licencji pracownika ochrony – do czasu wydania przez sąd prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej; 2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich okoliczności istotnych dla skarżącego oraz nie dokonały należytej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł, że mając na uwadze art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz ustalenia faktyczne, organ I instancji mógł na tej podstawie zawiesić skarżącemu prawo wynikające z licencji. Wskazał, że art. 32 ust. 2 cyt. ustawy nie wskazuje jako przesłanki, od której uzależniona jest możliwość zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony, zaistnienia uzasadnionej obawy, że uprawnienie wynikające z tej licencji może zostać wykorzystane w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Odnosząc się do twierdzenia WSA, że decyzja pozbawia skarżącego źródeł utrzymania i stwarza stan niepewności materialnej, organ wskazał, że zawieszenie uniemożliwia jedynie czasowe wykonywanie zadań, do których licencja jest niezbędna. Składający skargę kasacyjną podkreślił, że w sprawie zostały zbadane wszystkie okoliczności faktyczne oraz przeprowadzone dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 Kpa.), co znalazło odbicie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kasator wskazał również, że wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525). W odpowiedzi na skargę kasacyjną W.B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska podzielił rozważania Sądu I instancji, że niezbadanie innych okoliczności poza aktem oskarżenia stanowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstawach, a w takiej sytuacji, w pierwszej kolejności podlegają rozpatrzeniu zarzuty procesowe, bowiem dopiero stwierdzenie, że stan faktyczny w sprawie nie nasuwa wątpliwości, umożliwia kontrolę jego subsumpcji pod zastosowany przepis prawa materialnego. Sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania obejmuje naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa. polegające na bezzasadnym przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych dla skarżącego okoliczności i nienależycie przeanalizowały zgromadzony materiał dowodowy. Ten zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za uzasadniony. Ustawodawca określił w art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia okoliczności, w których organ zobowiązany jest ( ust. 1 ) i może ( ust. 2 ) zawiesić prawo wynikające z licencji, o których mowa w art. 25 ust. 2 tej ustawy. Obowiązek zawieszenia licencji pracownika ochrony powstaje w przypadku powzięcia przez komendanta wojewódzkiego Policji wiadomości o wszczęciu przeciwko takiemu pracownikowi postępowania karnego o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Z kolei informacja o prowadzonym przeciwko pracownikowi ochrony postępowaniu karnym o inne, niż wymienione w ust. 1 przestępstwo, skutkuje prawem organu wydającego licencję do skorzystania z możliwości zawieszenia licencji. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji w drugim ze wskazanych przypadków zawieszenia prawa wynikającego z licencji, podejmowana przez komendanta wojewódzkiego Policji decyzja należy do sfery uznania administracyjnego. Konstrukcja ta wyraża się możliwością wyboru konsekwencji prawnej i ukształtowania w określonym stanie faktycznym i w ramach przewidzianej przepisem prawa materialnego swobody, skutku prawnego. Innymi słowy, osadzone w granicach wyznaczonych zasadami demokratycznego państwa prawa i legitymizmu władzy, uznanie administracyjne polega na tym, że organ administracyjny w danym stanie faktycznym ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia. Rozstrzyganie na tej zasadzie nie oznacza jednak działania wedle schematu – jeśli można wydać decyzję na korzyść strony, lecz nie ma obowiązku tego czynić, to można postąpić dowolnie. Bezwzględną powinnością organu rozstrzygającego uznaniowo jest, co wynika z art. 7 Kpa., wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania. Powyższe stanowisko znajduje oparcie zarówno w literaturze przedmiotu jak też w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazał w wyroku z dnia 23 czerwca 1995 r. Naczelny Sąd Administracyjny ( sygn. akt SA/Wr 2744/94 niepubl.) wyrażona w art. 7 Kpa. reguła ma zastosowanie w tych wszystkich wypadkach, w których rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, co zachodzi wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy ( tak samo: wyrok NSA z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 291/06, wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2010, sygn. akt II GSK 667/09 ). Możliwość ta może i powinna zostać zdeterminowana wyważeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli ( A.Wróbel, M.Jaśkowska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Zakamycze 2000, str. 139 ). Jeżeli załatwienie sprawy na korzyść strony postępowania pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym, to wówczas organ na korzyść strony rozstrzygnąć nie może. Wyrazem dopełnienia przez organ obowiązku o którym mowa wyżej jest wyczerpująco zebrany i oceniony przez ten organ materiał dowodowy, który wraz z uzasadnieniem decyzji podlega, w razie wniesienia skargi, kontroli sądowej co do zachowania przez organ granic swobodnego uznania. Podkreślenia też wymaga ścisły związek jaki zachodzi pomiędzy przepisami procesowymi tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa., a przepisem prawa materialnego stanowiącym podstawę do wydania decyzji w oparciu o swobodne uznanie, bowiem regulowana tymi przepisami sfera może być na tyle specyficzna, że możliwość wydania korzystnego dla strony rozstrzygnięcia będzie ograniczona właśnie ze względu na szczególnie eksponowany i wynikający z danej regulacji obowiązek ochrony interesu ogółu. Przypomnieć należy, iż zakwestionowana przez Sąd I instancji decyzja wydana została na podstawie przywołanego już wyżej art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Ustawa ta jest przykładem regulacji szczególnego rodzaju działalności gospodarczej, w której zasadniczą rolę, ze względu na bezpośredni związek z ochroną praw i interesów innych podmiotów, odgrywa m.in. system licencyjny mający na celu zapewnienie prawidłowego działania i odpowiednich kwalifikacji pracowników ochrony. Pracownik ochrony, ażeby uzyskać licencję ( czy to pierwszego czy drugiego stopnia ) musi spełnić szereg warunków, wśród których wymienia się: niekaralność za przestępstwo umyślne ( art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy ), nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania ( art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy ) i zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim ( art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy ). Niespełnianie warunków określonych cyt. ustawą jest powodem albo odmowy wydania licencji albo jej cofnięcia, a w sytuacji gdy wobec pracownika ochrony prowadzone jest postępowanie karne, prawo z licencji, ze względu na warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, zostaje albo zawieszone, gdy jest to przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo może zostać zawieszone, gdy postępowanie karne dotyczy innych przestępstw, w których ewentualny wyrok będzie rzutował na opinię osoby będącej pracownikiem ochrony lub np. na jej zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, prawo z licencji pracownika ochrony zostało zawieszone skarżącemu wobec faktu prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 272 Kodeksu karnego (K.k.) wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w orzeczeniu lekarskim o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony. Sąd I instancji uznał, iż w kontrolowanej przezeń sprawie, doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a analiza materiału dowodowego przeprowadzona przez organ sprowadza się do stwierdzenia, że ze względu na specyfikę wykonywanego zawodu uprawniającego do użycia przez pracownika ochrony środków przymusu bezpośredniego i charakter przestępstwa organ zobowiązany był dać pierwszeństwo interesowi społecznemu. WSA uznał, iż organ nie uwzględnił ani tego, iż zawieszenie prawa do wykonywania zawodu pozbawi skarżącego środków do życia, ani nie wziął pod uwagę korzystnej dla skarżącego opinii o pracowniku z dnia 20 maja 2009 r., a także nie rozważył wystarczająco jakie inne, poza aktem oskarżenia, dowody świadczą na korzyść skarżącego. Stanowisko Sądu I instancji nie jest prawidłowe, czego dowodzi lektura zaskarżonej decyzji, do której odwołuje się skarga kasacyjna, podkreślając iż organy Policji zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przekładając interes społeczny nad interes strony. Nie bez znaczenia jest również szczególny charakter regulacji, której przepis legł u podstaw kontrolowanej przez Sąd decyzji. Nawiązując do dotychczasowych rozważań dotyczących decyzji podejmowanej w ramach uznania administracyjnego, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli w sprawach pozostawionych uznaniu administracyjnemu, jak wynika z oceny całokształtu materiału dowodowego, interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, sprawa powinna zostać załatwiona na korzyść strony postępowania. Tworzy to, jak przyjął NSA w wyroku z dnia 30 czerwca 2000 r. ( sygn. akt V SA 2880/99 ) domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że takiemu załatwieniu sprawy stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny. Jak wynika z uzasadnienia poddanego kontroli kasacyjnej wyroku, organ w sposób czytelny wyjaśnił, że możliwe, w świetle art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, zawieszenie skarżącemu uprawnień z licencji jest, ze względu na charakter przestępstwa i okoliczności z nim związane, konieczne z uwagi na obowiązek ochrony interesu społecznego. Sąd I instancji, zarzucając organowi przekroczenie granic swobodnego uznania nie zważył w ogóle ciężaru gatunkowego przedstawionych w zaskarżonej decyzji argumentów, które legły u podstaw niekorzystnej dla skarżącego decyzji. Tymczasem rozważenie podnoszonej przez organ konieczności ochrony interesu publicznego, z uwagi na wynikające z przepisu prawa materialnego rozstrzyganie na zasadzie uznania administracyjnego, jest podstawowym zadaniem kontroli sądowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalony przez organ stan faktyczny w jakim orzekał Sąd I instancji, mógł uzasadniać zastosowanie dyspozycji przepis art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Przede wszystkim brak jest podstaw aby przyjąć, iż organy Policji nie zebrały wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, tak jak nie można uznać, że materiał zebrany nie został przez organ w dostateczny sposób rozważony. Odnosząc się do oceny WSA, że organ oparł się wyłącznie na specyfice wykonywanego przez skarżącego zawodu i na charakterze czynu, o który został on oskarżony, stwierdzić należy, iż konkluzja ta jest o tyle chybiona, że jak już wyżej stwierdzono, WSA nie ocenił wagi argumentacji organu, a ponadto nie znajduje potwierdzenia w konfrontowanych z wyrokiem zarówno zaskarżonej decyzji jak też aktach sprawy. Komendant Główny Policji jednoznacznie stwierdził w decyzji, iż ocenie poddał cały materiał dowodowy, przez co należy rozumieć że uwzględnił znajdującą się w aktach sprawy, a wskazywaną przez Sąd I instancji opinię o pracowniku, nie przydając jej zasadniczego znaczenia dla wyniku sprawy. Niezasadne są wątpliwości Sądu dotyczące nierozważenia przez organ innych zgromadzonych w sprawie dowodów, oprócz aktu oskarżenia w sytuacji, gdy organ wyczerpująco wyjaśnił dlaczego przywiązał szczególną wagę właśnie do tego elementu stanu faktycznego, który przecież kształtuje możliwość zastosowania przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Nie może być dla Sądu I instancji obojętny fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne - o czyn z art. 272 § 1 Kodeksu karnego, polegający na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy w orzeczeniu lekarskim, bowiem po pierwsze, przesłanka niekaralności za przestępstwa umyślne jest warunkiem uzyskania prawa do wykonywania zawodu pracownika ochrony i stałym warunkiem umożliwiającym prowadzenie tego rodzaju aktywności ( vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt SK 15/02). Po wtóre zaś, prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne pośrednio wiąże się z wątpliwościami co do zdolności psychofizycznej skarżącego niezbędnej do wykonywania zadań pracownika ochrony. Potwierdzenie tej zdolności następuje, zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2) ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez wydanie stosownego orzeczenia lekarskiego, a treść tego oświadczenia, nie jest pewna w świetle aktu oskarżenia. Co do podniesionego przez Sąd I instancji nieuwzględnienia przez organ kwestii dotyczących utraty przez skarżącego źródła zarobkowania, to stwierdzić należy, iż każde zawieszenie prawa z licencji pracownika ochrony wiąże się z okresowym brakiem możliwości wykonywania tych konkretnych zadań, co jednak nie jest tożsame z pozbawieniem tej osoby środków do życia, jak utrzymuje WSA. Z kolei pozytywna opinia o pracowniku nie może zrównoważyć ciężaru gatunkowego wiążącego się z prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym i okolicznościami związanymi z czynem, o który jest on oskarżony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego sprowadzającego się do twierdzenia, iż Sąd I instancji wykładając przepis art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, wadliwie przyjął, iż w świetle dokonanych ustaleń faktycznych organy Policji mogły odstąpić od zastosowania określonej tym przepisem instytucji zawieszenia uprawnień pracownika ochrony do czasu wydania przez sąd prawomocnego rozstrzygnięcia, należy uznać go za bezzasadny. Po pierwsze, Sąd I instancji nie uchylił rozstrzygnięć Komendanta Głównego Policji i Komendanta Stołecznego Policji z powodu naruszenia przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Po drugie zaś, poza przywołaniem in extenso treści wskazanej normy i omówieniem podejmowanych na jej podstawie decyzji jako mających uznaniowy charakter, WSA nie dokonywał żadnych zabiegów interpretacyjnych. W szczególności nie można zarzucić Sądowi, że ignorując okoliczność faktyczną, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji, a mowa tu o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu o wyłudzenie zaświadczenia lekarskiego określonej treści, stwierdził że przepis art. 32 ust. 2 cyt. ustawy dopuszczał pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie. Jak to wynika z rozważań dotyczących zarzutu naruszenia prawa procesowego, Sąd I instancji wyłącznie nieprawidłowo przyjął, iż stan faktyczny w badanej sprawie nie został właściwie i wyczerpująco ustalony, bowiem nieuwzględniono dowodów na korzyść skarżącego przez co naruszono zasadę wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania, naruszając tym samym przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa. Ponownie rozpatrując sprawę, Sąd mając na uwadze uznaniowy charakter rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, dokona oceny przedstawionej w zaskarżonej decyzji argumentacji w szczególności dotyczącej obowiązku ochrony interesu publicznego, zobowiązującego organ do zawieszenia praw z licencji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).