IV SA/Wr 338/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zobowiązania pracodawcy do usunięcia stwierdzonych w czasie kontroli nieprawidłowości oddala skargę. Okręgowy Inspektor Pracy we W., decyzją z dnia [...]r., nr[...] po rozpatrzeniu odwołania z dnia 17 marca 2009 r. wniesionego przez W. W. reprezentującego pracodawcę: "[...]" D. A. z siedzibą we W. od decyzji nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 zawartych w nakazie z dnia [...] r., nr rej. [...] orzekającym: 1. Poddać frezarkę eksploatowaną w hali W-7 wstępnej kontroli po zainstalowaniu i uruchomieniu, w celu dokonania oceny spełniania przez nią wymagań minimalnych dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie używania maszyn przez pracowników podczas pracy, a wyniki tej kontroli zarejestrować w udokumentowanej formie. (...) 2. Przeprowadzić udokumentowaną ocenę ryzyka zawodowego występującego na stanowiskach pracy w hali W-7 w zakładzie. (...) 3. Zapewnić w użytkowanej części hali produkcyjnej W-4 instalacje lub urządzenia do ogrzewania umożliwiające w sezonie jesienno-zimowych chłodów utrzymywanie w tym pomieszczeniu pracy temperatury nie niższej niż 14°C. (...) 4. Zapewnić w użytkowanej części hali produkcyjnej W-7 instalacje lub urządzenia do ogrzewania umożliwiające w sezonie jesienno-zimowych chłodów utrzymywanie w tym pomieszczeniu pracy temperatury nie niższej niż 14°C. (...) 5. Zapewnić w pomieszczeniach ustępowych dla pracowników w hali produkcyjnej W-4 instalacje lub urządzenia do ogrzewania umożliwiające w sezonie jesienno-zimowych chłodów utrzymywanie w tych pomieszczeniach temperatury odpowiedniej do ich przeznaczenia. (...) 6. Usunąć uchybienie polegające na tym, że nie zapewniono, aby szatnia i umywalnia dla pracowników zatrudnianych w użytkowanej części hali produkcyjnej W-7 znajdowały się w budynku, w którym odbywa się praca albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, w wyniku czego pracownicy w celu skorzystania z tych pomieszczeń i znajdujących się w nich urządzeń sanitarno-higienicznych muszą pokonywać odległość kilkuset metrów po otwartej przestrzeni. (...) 7. Usunąć uchybienie polegające na tym, że pracownikom zatrudnianym w hali produkcyjnej W-7 nie zapewniono odpowiednio wyposażonego pomieszczenia ustępowego, w związku z czym mogą oni tylko skorzystać z nie spełniającego wymagań przepisów przenośnego urządzenia typu TOI-TOI. (...) postanowił: I. Utrzymać w mocy zaskarżone decyzje nr 6, 7 zawarte w nakazie z dnia [...] r., nr rej. [...] II. Uchylić zaskarżoną decyzję nr 1 zawartą w powyższym nakazie, w części dotyczącej terminu wykonania orzekając co do istoty sprawy w sposób następujący: 1. Poddać frezarkę eksploatowaną w hali W-7 wstępnej kontroli po zainstalowaniu i uruchomieniu, w celu dokonania oceny spełniania przez nią wymagań minimalnych dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie używania maszyn przez pracowników podczas pracy, a wyniki tej kontroli zarejestrować w udokumentowanej formie. Termin wykonania: 31 sierpień 2009 r. Podstawa prawna: - art. 11 pkt. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. nr 89, poz. 589), PIP, - art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.), - § 26 ust. 1 i § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy (Dz. U. nr 191, poz. 1596 ze zm.). III. Uchylić zaskarżoną decyzję nr 2, zawartą w powyższym nakazie, w części dotyczącej terminu wykonania i podstawy prawnej, orzekając co do istoty sprawy w sposób następujący: 2. Przeprowadzić udokumentowaną ocenę ryzyka zawodowego występującego na stanowiskach pracy w hali W-7 w zakładzie. Termin wykonania: 31 sierpień 2009 r. Podstawa prawna: - art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o PIP, - art. 207 § 1 i 2 oraz art. 226 Kodeksu pracy, - § 39 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 oraz § 39a ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.) rozporządzenia. IV. Uchylić zaskarżone decyzje nr 3, 4, 5 zawarte w powyższym nakazie w części dotyczącej treści oraz podstawy prawnej orzekając co do istoty sprawy w sposób następujący: 3. Pracownikom wykonującym pracę w użytkowanej części hali produkcyjnej W-4, zapewnić w sezonie jesienno-zimowych chłodów w pomieszczeniu pracy temperaturę odpowiednią do wykonywanej pracy nie niższą niż 14°C. Termin wykonania: 31 październik 2009 r. Podstawa prawna: - art. 11 pkt. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o PIP, - art. 207 § 1 i 2, art. 213 § 2 Kodeksu pracy, - § 15 ust. 1 i § 30 rozporządzenia. 4. Pracownikom wykonującym pracę w użytkowanej części hali produkcyjnej W-7, zapewnić w sezonie jesienno-zimowych chłodów w pomieszczeniu pracy temperaturę odpowiednią do wykonywanej pracy nie niższą niż 14°C. Termin wykonania: 31 październik 2009 r. Podstawa prawna: - art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o PIP, - art. 207 § 1 i 2, art. 213 § 2 oraz art. 214 § 2 Kodeksu pracy, - § 15 ust. 1 i § 30 rozporządzenia. 5. Zapewnić w pomieszczeniach ustępowych dla pracowników w hali produkcyjnej W-4 instalacje lub urządzenia do ogrzewania utrzymujące w sezonie jesienno-zimowych chłodów temperatury odpowiedniej do ich przeznaczenia. Termin wykonania: 31 październik 2009 r. Podstawa prawna: - art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o PIP, - art. 207 § 1 i 2, art. 213 § 2 oraz art. 214 § 2 Kodeksu pracy, - § 3 i § 111 rozporządzenia oraz § 1 ust. 3 załącznika nr 3 do w związku z § 134 ust. 2 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził: w wyniku przeprowadzonej kontroli u pracodawcy "[...]" D. A. z siedzibą we W. ul. [...], stwierdzono nieprawidłowości w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. W oparciu o ustalony stan faktyczny opisany w protokole kontroli nr [...], inspektor pracy wydał w dniu [...] r. nakaz nr rej. [...] zawierający 7 decyzji. W dniu 16 marca 2009 r., strona odwołując się od decyzji inspektora pracy, wniosła o ich uchylenie. W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła między innymi, iż nakazy wydano z rażącym naruszeniem prawa ponieważ zostały wydane z pominięciem strony postępowania. Ustanowiony przez stronę pełnomocnik został pominięty przez inspektora pracy w toku postępowania kontrolnego, mimo iż reprezentował pracodawcę w trakcie wcześniejszych kontroli prowadzonych przez organy Państwowej Inspekcji Pracy, cyt.: "W aktach PIP znajdują się przecież poprzednie pełnomocnictwa udzielone przez A. D. W. W.. Przy wszczęciu postępowania wobec zignorowania pełnomocnika, strona postępowania wręczyła kolejne pełnomocnictwo udzielone W. W. Wskazać także należy, że pełnomocnik strony nie uczestniczył w prowadzonych czynnościach kontrolnych, ani nie został o tych czynnościach powiadomiony. Tym samym naruszono uprawnienia strony określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności w dniu 5 lutego 2009 roku bez powiadomienia pełnomocnika, jak też bez obecności pracodawcy inspektor PIP dokonywał czynności kontrolnych. Uniemożliwiono tym samym czynne uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu tak stronie jak i jej pełnomocnikowi. Ponadto wskazuję, że nakazy...nie zawierają żadnego uzasadnienia - ani faktycznego ani uzasadnienia prawnego zgodnego z treścią art. 107 kpa". Dodatkowo należy wskazać, iż strona w odwołaniu nie sformułowała żadnych zarzutów wskazujących na merytoryczne błędy dotyczące ustaleń stanu faktycznego i prawnego będących podstawą do wydania zaskarżonych decyzji. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w związku z wniesionym odwołaniem oraz odnosząc się do przedstawionych zarzutów, Okręgowy Inspektor Pracy zważył, co następuje: W odniesieniu do zarzutów dotyczących pominięcia strony postępowania w trakcie wszczęcia i prowadzenia postępowania kontrolnego, Okręgowy Inspektor Pracy wskazuje, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 4034/06 pełnomocnictwo złożone do akt sprawy innej (sprawa wcześniej prowadzona przez organ) nie może wywołać skutku zobligowania organu do dokonywania doręczeń na adres pełnomocnika tym pełnomocnictwem ustanowionego. Ponadto w odpowiedzi na zarzut dotyczący pominięcia pełnomocnika w trakcie wszczęcia postępowania należy zauważyć, iż zgodnie z tym wyrokiem "Przed wszczęciem postępowania zobowiązany nie może być uznany za jego stronę, tym samym nie jest możliwe aby mógł działać przez pełnomocnika. Oznacza to, że organ nie mógł doręczać dokumentów, których doręczenie jest równoznaczne ze wszczęciem postępowania, pełnomocnikowi zobowiązanego, który status strony uzyskał dopiero z chwilą doręczenia tych dokumentów". Zarzut dotyczący pominięcia pełnomocnika w trakcie czynności kontrolnych należy uznać za bezzasadny. Strona miała zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu kontrolnym, a który do czasu ustanowienia w dniu 3 lutego 2009 r. pełnomocnika realizowany był osobiście przez pracodawcę oraz osoby przez niego upoważnione. Ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...] wskazują, iż "pracodawca w dniu 3 lutego 2009 r. doręczył inspektorowi pracy dokument udzielający pełnomocnictwa do reprezentowania go przez osobę spoza zakładu. Na czas trwania kontroli udzielone zostało W. W. pełnomocnictwo do reprezentowania pracodawcy w postępowaniach prowadzonych przez Państwową Inspekcją Pracy. Dokument tego dotyczący stanowi załącznik nr 1 do niniejszego protokołu. Pełnomocnik pracodawcy nie wziął udziału w czynnościach kontrolnych, mimo tego, iż o terminie kolejnego dnia kontrolnego (5 lutego 2009) pracodawca został poinformowany, jak też na jego ręce przekazano zaproszenie dla pełnomocnika do wzięcia udziału w czynnościach kontrolnych. Inspektorowi pracy nie przekazano danych dotyczących numeru telefonu lub numeru faksu do pełnomocnika p. W. W.". Okręgowy Inspektor Pracy rozpatrując odwołanie uznał, że postępowanie kontrolne prowadzone było z udziałem pełnomocnika strony. Inspektor pracy sporządzając protokół kontroli w 3 egzemplarzach, z których jeden przekazał osobiście pracodawcy, drugi przesłał pełnomocnikowi (wysłany listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) a trzeci pozostał w dyspozycji inspektora pracy. W myśl art. 31 ust. 4 i 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy przed podpisaniem protokołu kontroli, podmiotowi kontrolowanemu przysługuje prawo zgłoszenia, umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w tym protokole w terminie 7 dni od dnia jego przedstawienia przez inspektora pracy dokonującego kontroli zakładu. Strona miała więc prawo i czas szczegółowo przeanalizować zapisy zawarte w protokole kontroli i ewentualnie zakwestionować ustalony przez inspektora pracy stan faktyczny. Jak wynika z dokumentacji z kontroli, pełnomocnikowi udostępniono protokół kontroli, który skorzystał z prawa wniesienia zastrzeżeń. Fakt ten znajduje swoje potwierdzenie w piśmie pełnomocnika strony z dnia 17 lutego 2009 r., stanowiącym załącznik do protokołu kontroli, nr [...] i w piśmie z dnia 2 marca 2009 r. nr [...], w którym inspektor pracy ustosunkował się do wniesionych zastrzeżeń. Ponadto inspektor pracy dwukrotnie, przesłał (listami poleconymi) załączniki do protokołu kontroli, których czytelność kwestionował pełnomocnik strony (mimo, iż przedmiotowe załączniki uzyskano w toku postępowania kontrolnego właśnie od strony). Organ nadzoru stwierdził także, że środki prawne (decyzje) wydane przez inspektora pracy zostały w tym samym dniu, tj. 6 marca 2009 r. przesłane na adres pełnomocnika oraz do wiadomości na adres pracodawcy. Dowodem powyższego stwierdzenia są zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy. W świetle powyższego Okręgowy Inspektor Pracy uznał, iż inspektor pracy zapewnił czynny udział strony w postępowaniu, zgodnie z postanowieniami ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, a rozstrzygnięcia wydane po zakończeniu kontroli nie były obarczone żadną wadą, a tym bardziej wadą mogąca mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe ustalenia należało uznać, iż wszystkie twierdzenia strony dotyczące rażącego naruszenia prawa, w związku z postępowaniem kontrolnym prowadzonym przez inspektora pracy, są bezzasadne. Odpowiadając na zarzuty strony dotyczące braku uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonych decyzji, Okręgowy Inspektor Pracy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 § 1 Kodeksu pracy nadzór i kontrolę przestrzegania prawa pracy w tym przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy sprawuje Państwowa Inspekcja Pracy. Cele, dla których powołano Państwową Inspekcję Pracy określone zostały w art. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy zaś jej zadania i uprawnienia określone zostały w art. 10 i 11 niniejszej ustawy. Art. 11 pkt. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów i zasad dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym w nakazie terminie. Zgodnie z ustawą o PIP, stwierdzony przez inspektora pracy stan faktyczny opisany jest, w protokole kontroli, natomiast zgodnie z art. 33 w/w ustawy, w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli inspektor pracy wydaje nakazy, zatem należy stwierdzić, że zapisy zawarte w protokole kontroli stanowią uzasadnienie faktyczne do wydanych decyzji. Uzasadnieniem prawnym decyzji są przywołane pod każdą z decyzji przepisy prawa materialnego, które to pracodawca obowiązany jest znać (art. 207 § 3 Kodeksu pracy). Nakaz jest decyzją administracyjną, a więc jednostronnym rozstrzygnięciem organu państwowego w sprawie indywidualnej, a podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ogólnie obowiązujące. Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy określa części składowe nakazu (art. 34 pkt. 2 w związku z art. 11) które oprócz treści decyzji wynikającej z art. 11 pkt 1-7 powinny zawierać; - podstawę prawną; - termin wykonania (termin w jakim pracodawca zobowiązany jest go wykonać); - pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. Mając na względzie powyższe, Okręgowy Inspektor Pracy uznał, iż nakaz inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W., z dnia [...] r., nr rej. [...] zawierający decyzje nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 wydany został przez uprawniony organ, w przewidzianej do tego formie oraz w granicach ustawowego umocowania. Analizowany nakaz nie tylko spełnia wszelkie wymogi formalne, ale również znajduje pełne uzasadnienie w ustaleniach kontroli, zatem zarzuty strony dotyczące braku w zaskarżonych decyzjach uzasadnienia prawnego i faktycznego należało uznać za bezzasadne. Rozpatrując odwołanie od decyzji nr 1 organ nadzoru nie znalazł przesłanek do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, bowiem decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad, skutkującą jej uchyleniem. W czasie kontroli w zakładzie inspektor pracy stwierdził, (co nie zostało zakwestionowane przez stronę), że pracodawca nie zapewnił, aby po zainstalowaniu frezarki eksploatowanej w zakładzie w hali W-7, której bezpieczne użytkowanie jest uzależnione od warunków, w jakich jest ona instalowana, poddana została ocenie spełniania wymagań minimalnych. Do dnia 5 lutego 2009 r., maszyna ta nie została poddana wstępnej kontroli przed przekazaniem pracownikom do eksploatacji. Wymóg przeprowadzenia wstępnej kontroli określony został w § 26 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy (Dz. U. nr 191, poz. 1596 ze zm.). W świetle powyższego oraz z uwagi na fakt, że nakazany w decyzji obowiązek wynika wprost z przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a opisany stan faktyczny w protokole kontroli, stanowi wystarczające uzasadnienie do wydania zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do uchylenia decyzji nr 1 w całości, jednocześnie organ odwoławczy kierując się zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, zmienił termin wykonania decyzji nr 1 ww. nakazu na dzień 31 sierpień 2009r. Rozpatrując odwołanie od decyzji nr 2 nakazu Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, że z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż do dnia 5 lutego 2009 r., nie dokonano oceny ryzyka zawodowego związanego z wykonywaniem pracy na stanowiskach w hali W-7, na których wykonuje się czynności związane z obróbką ram wózków. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny inspektor pracy nakazał przeprowadzić udokumentowaną ocenę ryzyka zawodowego występującego na stanowiskach pracy w hali W-7 w zakładzie. W podstawie prawnej inspektor pracy przywołał § 39 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.), który w ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 stanowi, że "pracodawca realizuje obowiązek zapewnienia pracownikom bezpieczeństwa i higieny pracy, w szczególności przez zapobieganie zagrożeniom związanym z wykonywaną pracą, właściwą organizację pracy, stosowanie koniecznych środków profilaktycznych oraz informowanie i szkolenie pracowników. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, powinien być realizowany na podstawie ogólnych zasad dotyczących zapobiegania wypadkom i chorobom związanym z pracą w szczególności przez: przeprowadzanie oceny ryzyka związanego z zagrożeniami, które nie mogą być wykluczone". Organ odwoławczy uznał, że przywołany przez inspektora pracy § 39 powyższego rozporządzenia, mimo iż słusznie przywołany, nie realizował w całości kwestii przywołania podstawy prawnej. W tym miejscu inspektor pracy powinien był przywołać § 39a ust. 1 i 3 rozporządzenia, stanowiący, że "pracodawca ocenia ryzyko zawodowe występujące przy wykonywanych pracach, w szczególności przy doborze wyposażenia stanowisk i miejsc pracy, stosowanych substancji i preparatów chemicznych, biologicznych, rakotwórczych lub mutagennych oraz zmianie organizacji pracy. Podczas oceny ryzyka zawodowego uwzględnia się wszystkie czynniki środowiska pracy występujące przy wykonywanych pracach oraz sposoby wykonywania prac. Pracodawca prowadzi dokumentację oceny ryzyka zawodowego oraz zastosowanych niezbędnych środków profilaktycznych. Dokument potwierdzający dokonanie oceny ryzyka zawodowego powinien uwzględniać w szczególności: 1) opis ocenianego stanowiska pracy, w tym wyszczególnienie: a) stosowanych maszyn, narzędzi i materiałów, b) wykonywanych zadań, c) występujących na stanowisku niebezpiecznych, szkodliwych i uciążliwych czynników środowiska pracy, d) stosowanych środków ochrony zbiorowej i indywidualnej, e) osób pracujących na tym stanowisku; 2) wyniki przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego dla każdego z czynników środowiska pracy oraz niezbędne środki profilaktyczne zmniejszające ryzyko; 3) datę przeprowadzonej oceny oraz osoby dokonujące oceny". Z uwagi na powyższe, Okręgowy Inspektor Pracy zmienił tylko termin wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, iż mimo, że inspektor pracy w podstawie prawnej do tej decyzji nie przywołał § 39a ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.), to jednak taki przepis istnieje, a niepowołanie tego przepisu w podstawie prawnej decyzji nie może stanowić przesłanki do jej uchylenia. Okręgowy Inspektor Pracy rozpatrując odwołanie od decyzji nr 3, 4 zawartych w nakazie z dnia [...] r. nr [...] stwierdził, że pracodawca mimo obowiązku wynikającego z art. 207 § 2 pkt. 1 Kodeksu pracy, nie zapewnił bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. W czasie kontroli w zakładzie inspektor pracy stwierdził, że cyt: "według stanu na dzień 3 lutego 2009 roku, zarówno w hali W-4 jak i w hali W-7 nie było stacjonarnych instalacji i rozwiązań umożliwiających ogrzewanie użytkowanych przez pracodawcę części obiektów oraz zapewnienie w nich temperatury wymaganej na stanowiskach pracy. Pracodawca podjął pewne działania w celu dogrzewania pomieszczeń i w hali W-4 zostały pracownikom dostarczone (eksploatowane w dniu 3 lutego 2009 roku) trzy elektryczne przenośne dmuchawy-nagrzewnice, natomiast w hali W-7 stanowisko pracy związane z obsługą frezarki bramowej zostało oddzielone od reszty hali foliowym namiotem, w którym ustawiona została jedna gazowa nagrzewnica powietrza zasilana gazem propan-butan z butli. Podczas czynności kontrolnych wykonane zostały przez inspektora pracy orientacyjne pomiary temperatury wewnątrz pomieszczeń obu hal produkcyjnych, w których zatrudniani byli pracownicy zakładu [...]. Pomiary wykonano termometrem cyfrowym SUMMIT SDT8, wzorcowanym w dniu 30 czerwca 2008 r. w Laboratorium Pomiarowym ERG (wyznaczona data następnego wzorcowania upływa w czerwcu 2013 roku). Podczas pomiarów stwierdzono, że w dniu 3 lutego 2009 r. pomiędzy godziną 900 i 1000 na stanowiskach pracy panowała temperatura: około 9,5 °C w hali W-4 (pomiar wykonano w pobliżu stanowiska, na którym pracownicy wykonywali czynności obróbki ramy wózka -termometr położono na obrabianej ramie wózka) oraz około 3,7 °C w hali W-7 (pomiar wykonano pod folią w pobliżu stanowiska, na którym pracownicy wykonywali czynności obróbki skrawaniem przy użyciu frezarki bramowej. W hali W-7 poza "namiotem" foliowym panowała temperatura zbliżona do temperatury zewnętrznej. W tym samym okresie temperatura na zewnątrz na otwartej przestrzeni wynosiła około 1 °C. Pomiary wykonane zostały w obecności pracodawcy. W hali W-7 zorganizowane zostało także jedno stanowisko Na stanowisku tym, w dniu 3 lutego 2009 r. zatrudniany był pracownik G. Ś. który wykonywał czynności szlifowania ramy wózka. Powyższe stanowisko pracy nie było wyposażone w żadne urządzenia grzewcze. Pracodawca w związku z temperaturami panującymi w użytkowanych halach produkcyjnych W-4 i W-7 podjął działania osłonowe dla pracowników i w tym celu są im m.in. zapewniane posiłki profilaktyczne, niemniej jednak nie zmienia to faktu, iż według stanu zastanego podczas kontroli nie zapewniono wystarczająco efektywnego ogrzewania eksploatowanych hal produkcyjnych oraz urządzeń grzewczych umożliwiających w sezonie jesienno-zimowych chłodów utrzymywanie na stanowiskach w tych halach minimalnej wymaganej temperatury". W oparciu o tak ustalony stan faktyczny inspektor pracy nakazał zapewnić w użytkowanych częściach hal produkcyjnych W-4 i W-7 instalacje lub urządzenia do ogrzewania umożliwiające w sezonie jesienno-zimowych chłodów utrzymywanie w tym pomieszczeniu pracy temperatury nie niższej niż 14°C. Okręgowy Inspektor Pracy prowadząc postępowanie odwoławcze uznał, że w ustalonym stanie faktycznym nakazując usunięcie stwierdzonych uchybień inspektor pracy słusznie przywołał § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.) zgodnie z którym w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy, nie niższą niż 14 °C, chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że przywołany przez inspektora pracy § 49 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), nie jest adekwatny do rozstrzygnięcia bowiem wkracza w materię regulowaną przez przepisy prawa budowlanego, którymi inspektor pracy nie może się posługiwać. Mając na względzie powyższe Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, że zaskarżone decyzje nr 3 i 4 są zgodne z prawem bowiem posiadają uzasadnienie faktyczne i prawne do ich wydania, natomiast nieistotna wada jaką było powołanie w podstawie dodatkowo przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może skutkować uchyleniem przedmiotowych decyzji, lecz jedynie wskazuje, iż konieczna była zmiana ich treści oraz przepisów, powołanych w podstawach prawnych tych decyzji. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że również zaskarżona decyzja nr 5 nie jest obarczona wadą skutkującą jej uchyleniem w całości. Decyzja ta posiada bowiem uzasadnienie faktyczne opisane w protokole kontroli, gdzie inspektor pracy stwierdził, że cyt: "nie zapewniono również żadnych urządzeń grzewczych w pomieszczeniach ustępowych dla pracowników w hali W-4, w wyniku czego również i w nich nie zapewniono odpowiedniego poziomu higieny przy korzystaniu z urządzeń sanitarnych (także konieczność rozbierania się w niskiej temperaturze, niższej niż w części produkcyjnej, w której były używane elektryczne dmuchawy do nagrzewania powietrza)". W oparciu o tak ustalony stan faktyczny inspektor pracy stwierdził, że pracodawca mimo obowiązku wynikającego z art. 207 § 2 pkt. 1 Kodeksu pracy, nie zapewnił bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Istniejący stan faktyczny narusza wymagania określone w § 111 oraz § 1 ust. 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, stanowiących, iż pomieszczenia higieniczno-sanitarne (tj. między innymi szatnie, umywalnie, pomieszczenia ustępowe) powinny znajdować się w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane. W/w przepis stanowi także, że pomieszczenia higieniczno sanitarne powinny być ogrzewane, oświetlone i wentylowane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami. Organ odwoławczy wskazuje, iż zgodnie z delegacją zawartą w tym przepisie uzasadnione było powołanie przez inspektora pracy § 134 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), który stanowi, iż instalacje i urządzenia do ogrzewania budynku powinny mieć szczytową moc cieplną określoną zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania zapotrzebowania na ciepło pomieszczeń. W świetle powyższego oraz z uwagi na fakt, że nakazany w decyzji obowiązek wynika wprost z przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a opisany stan faktyczny w protokole kontroli, stanowi wystarczające uzasadnienie do wydania zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do uchylenia decyzji nr 5 w całości. Okręgowy Inspektor Pracy, dokonując analizy zgromadzonego materiału pod kątem zasadności wydania decyzji nr 6 i 7 stwierdził, iż w ustalonym przez inspektora pracy stanie faktycznym pracownicy zatrudniani w dzierżawionym fragmencie hali W-7 w celu skorzystania z pomieszczeń i urządzeń higieniczno-sanitarnych szatni lub umywalni muszą udawać się do hali W-4, czyli pokonywać kilkaset metrów po otwartej przestrzeni. W hali W-7 zapewniono im tylko możliwość skorzystania z przenośnego ustępu typu TOI-TOI (według uzyskanego ustnego oświadczenia, opróżniane i czyszczone jest jeden raz w tygodniu). Ponadto kabina ustępowa TOI-TOI w hali W-7 nie została wyposażona w ogrzewanie, zatem nie zapewnia ona odpowiedniego poziomu higieny przy korzystaniu z umieszczonych w niej urządzeń sanitarnych, co szczególnie odczuwalne jest zwłaszcza w okresie jesienno-zimowych chłodów (m.in. w dniu 3 lutego 2009 r., korzystanie z niej powodowało konieczność rozbierania się w temperaturze bliskiej zera stopni). W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że pracodawca mimo obowiązku wynikającego z art. 207 § 2 pkt 1 Kodeksu pracy, nie zapewnił bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Istniejący stan faktyczny jest niezgodny i narusza wymagania określone w § 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, który stanowi, iż pomieszczenia higieniczno-sanitarne (tj. między innymi szatnie, umywalnie, pomieszczenia ustępowe) powinny znajdować się w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane. Przepis ten stanowi także, że pomieszczenia higienicznosanitarne powinny być ogrzewane, oświetlone i wentylowane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami. Organ odwoławczy wskazuje, iż zapewniona przez pracodawcę kabina ustępowa typu TOI-TOI nie spełnia wymagań określonych w rozdziale 4 § 26 ust. 1 i § 27 ust. l i 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, zgodnie z którymi: "§ 26 ust. 1 Wejścia do ustępów powinny prowadzić bezpośrednio z pomieszczeń, korytarzy lub dróg służących do komunikacji ogólnej. 2. Ustęp powinien mieć wejściowe pomieszczenie izolujące wyposażone w umywalki z dopływem ciepłej i zimnej wody w ilości co najmniej jedna umywalka na trzy miski ustępowe lub pisuary, lecz nie mniej niż jedna umywalka. Oraz § 27. 1. Zainstalowane w ustępach miski ustępowe i pisuary powinny być spłukiwane bieżącą wodą oraz podłączone do kanalizacji. 2. Ustępy powinny być wyposażone w instalację i urządzenia przeznaczone do utrzymania wymagań higieniczno sanitarnych". W świetle powyższego oraz z uwagi na fakt, że nakazany w obu decyzjach obowiązek wynika wprost z przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a opisany stan faktyczny w protokole kontroli, stanowi wystarczające uzasadnienie do wydania zaskarżonych decyzji, Okręgowy Inspektor Pracy uznał, iż brak było podstaw do uchylenia decyzji nr 6 i 7 zawartych w nakazie z dnia 4 marca 2009 r., nr rej. [...]. W skardze na tę decyzję A. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" zarzucił: 1) Naruszenie art. 32 kpa, oraz art. 40 § 2 kpa poprzez pominięcie pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu; 2) Naruszenie art. 77 § 1 kpa gdyż organ przed wydaniem decyzji nie zgromadził w sposób kompletny i zgodny z procedurą administracyjną materiału dowodowego uzasadniającego wydanie nakazów, co było skutkiem pominięcia przy przeprowadzaniu i gromadzenia dowodów pełnomocnika strony postępowania; 3) naruszenie art. 6 kpa, art. 7 i art. 8 kpa, tj. naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, i zasady pogłębiania zaufania do organów administracji poprzez podjęcie rozstrzygnięć w sprawie w sposób rażąco naruszający prawo na podstawie materiału procesowego bez powiadomienia o czynnościach procesowych pełnomocnika, oraz tendencyjne przeprowadzenie postępowania w sprawie mające na celu po raz kolejny zademonstrowanie siły i władzy organów PIP wobec pracodawcy. Wskazując na te zarzuty wniósł o: - uchylenie decyzji z dnia [...] roku nr [...] w całości; - uchylenie poprzednich decyzji od nr 1 do nr 7 zawartych w nakazie z dnia [...] r. nr [...] na podstawie naruszeń procedury administracyjnej, - zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w dniu 8 czerwca 2009 r. pełnomocnik skarżącego otrzymał decyzję z dnia [...] r. nr [...]. Decyzja ta utrzymała w mocy nakazy nr 6, 7 ujęte w nakazie z dnia 4 marca 2009 r. nr [...], i jednocześnie uchylała w części i modyfikowała pozostałe decyzje zawarte w wymienionym nakazie z dnia [...] r. W uzasadnieniu wydanej decyzji z dnia [...] r. OIP wskazuje, że pominięcie strony postępowania i jej pełnomocnika w prowadzonym przez PIP postępowaniu jest zasadne, i nie ma wpływu na wydane orzeczenie. Zarzuty pełnomocnika zgłoszone w odwołaniu od decyzji wskazujące na jego pominięcie w prowadzonym postępowaniu, przeprowadzeniu postępowania dowodowego bez zawiadomienia, o tym pełnomocnika i bez jego obecności przy tych czynnościach procesowych organ uznał za bezzasadne. (...) Skarżący podniósł, że nakaz z dnia [...] r. został wydany w wyniku przeprowadzonego postępowania obarczonego istotnymi wadami procedury administracyjnej. Po udzieleniu pełnomocnictwa inspektor PIP nie skontaktował się z pełnomocnikiem, ani nie powiadomił go o planowanych czynnościach procesowych. Te czynności nie były czynnościami, które musiały odbyć się natychmiast lub też niezwłocznie. Inspektor PIP tłumaczy własne postępowanie faktem, że nie otrzymał od pracodawcy numeru telefonu, ani numeru faksu pełnomocnika wskazując to w protokole kontroli. Takie lekceważenie przy prowadzonych czynnościach kontrolnych pełnomocnika strony jest stałą i ciągłą linią postępowania prezentowaną przez inspektorów PIP w toku prowadzonych czynności u pracodawcy A. D.. Ciągłe kontrole dokonywane przez PIP trwają już od połowy roku 2007. W każdej kolejnej kontroli występują te same błędy proceduralne, mające początek jeszcze w roku 2007, kiedy to inspektor PIP oświadczył obecnemu przy czynnościach pełnomocnikowi, że ten jest dla niego "nikim", i że kontrolujący pracodawcę inspektor PIP wcale nie będzie z pełnomocnikiem rozmawiał, bo nie ma "na to ochoty". Złożone wówczas skargi na inspektora PIP oczywiście nie przyniosły absolutnie żadnego skutku. Okręgowy Inspektor Pracy - do którego skierowano skargi - nawet nie zadał sobie wówczas trudu aby przeprowadzić rzetelne postępowanie w tym zakresie. W skardze wskazano liczne dowody i załączono oświadczenia pracowników na dowód określonego w skardze zachowania inspektora PIP - ale Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że nie zasługują te dowody nawet na próbę ich weryfikacji. A'priori nie dano tym dowodom wiary. Natomiast w kuluarach prowadzonych prawie nieustannie od dwóch lat czynności kontrolnych inspektorzy PIP powtarzają pracodawcy A. Dobrzyńskiemu, że te nieustające kontrole zawdzięcza on swojemu pełnomocnikowi, i wnoszeniu przez niego odwołań i skarg. Te okoliczności zdradzają specjalne nastawienie organów PIP do strony postępowania, a ponadto wskazują na brak obiektywizmu w podejmowanych czynnościach. Ciągłe kontrole mają również charakter nękania przedsiębiorcy przez organy PIP. Prowadzenie postępowania kontrolnego, przeprowadzenie dowodów w sprawie zostało wykonane przez inspektora PIP z pominięciem pełnomocnika, co stanowi kwalifikowane i rażące uchybienie proceduralne. W szczególności w dniach 28 stycznia, 3 i 5 lutego 2009 r. bez powiadomienia o tym pełnomocnika, a w części również bez obecności pracodawcy inspektor PIP dokonywał czynności kontrolnych i gromadził dowody. To nie obowiązkiem pracodawcy, lecz obowiązkiem inspektora PIP jest powiadomienie pełnomocnika o prowadzonych czynnościach procesowych, o ich rodzaju, miejscu i terminie. Niewątpliwie w toku postępowania inspektor PIP obowiązku tego nie wykonał. Uniemożliwiono tym samym czynne uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu tak stronie jak i jej pełnomocnikowi. Takie pogwałcenie procedury administracyjnej jest jednolicie oceniane zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawnej (wyrok NSA z dnia 9 października 1986 r. o sygn. akt SA/Kr 799/86 opublikowany w: GAP, nr 22, poz. 43, odnoszący się do identycznej sytuacji faktycznej, w którym to NSA stwierdził, że dokonanie czynności procesowej bez obecności pełnomocnika, przy braku dowodu doręczenia mu zawiadomienia stanowi rażące naruszenie art. 40 § 2 kpa; por. też: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 295). Pominięcie zaś pełnomocnika strony postępowania jest równoznaczne w pominięciem strony postępowania skutkujące wznowieniem postępowania. To stanowisko zostało potwierdzone rozległą i ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych - choćby w wyroku NSA we Wrocławiu z dnia 10 lutego 1987 r. o sygn. akt SA/Wr 875/86, opublikowanym w: OSNA 1978, nr 1, poz. 13. Prof. Janusz Borkowski wskazuje, że: "Od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich na równi ze stroną". W aktach PIP znajdują się poprzednie pełnomocnictwa udzielone przez A. D. W. W.. Inspektor wspomina o tym w protokole kontroli. Inspektor PIP zignorował udzielone pełnomocnictwa tak przy wszczęciu postępowania kontrolnego, jak i w jego toku. Nawet nie rozważono ewentualnej ważności tych pełnomocnictw. Każda wizyta inspektorów PIP rozpoczyna się od tego, że inspektorzy PIP stwierdzają, że pełnomocnik nie jest im do niczego potrzebny, a inspektorzy PIP twierdzą, że nie muszą pełnomocnika powiadamiać o niczym i nie muszą pełnomocnikowi doręczać własnych rozstrzygnięć. Ignorowanie pełnomocnika w sprawie kontroli PIP było już podstawą złożenia skarg do WSA. Przy wszczęciu przedmiotowego postępowania, wobec kolejnego już zignorowania pełnomocnika i udzielonego poprzednio pełnomocnictwa, strona postępowania - A. D. wręczył kolejne pełnomocnictwo, udzielone Władysławowi Wolskiemu inspektorowi PIP - co jednak nie wpłynęło na fakt, że pełnomocnik był nadal pomijany przez prowadzącego postępowanie kontrolne inspektora PIP. Doręczenie pełnomocnikowi nakazów z dnia 4 marca 2009 roku, jak i decyzji z dnia 3 czerwca 2009 nie zmienia faktu, że pełnomocnik nie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu, i to nie ze swojej winy, ani z winy strony postępowania. Tym samym strona nie miała możliwości czynnego uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem strony przeprowadzone postępowanie jest rażąco wadliwe - i to właśnie ze względu na fakt pogwałcenia procedury administracyjnej - wydane nakazy i decyzje nie mogą się ostać w obrocie prawnym. Odnosząc się merytorycznie do nakazów nr 3 i 4 - decyzji o zapewnieniu zainstalowania urządzenia grzewczego w halach produkcyjnych zdaniem strony istotne jest w sprawie, że pracodawca poinformował inspektorów PIP, że zapewnia własnym pracownikom takie ubrania i warunki socjalne (m.in. darmowe obfite posiłki regeneracyjne), jakby pracowali oni na otwartym powietrzu, a ponadto zastosował punktowe ogrzewanie stanowisk pracy, a stanowiska pracy zostały przykryte namiotami foliowymi w celu utrzymania ciepła z nagrzewnic na stanowisku pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów przedstawionych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sprowadza się ona w istocie do kwestionowania czynności kontrolnych, jak i wyniku postępowania administracyjnego w sprawie, przez to, że w czynnościach tych nie brał udziału ustanowiony przez podmiot kontrolowany pełnomocnik. Tymczasem akta sprawy zarzutowi temu przeczą. Wynika z nich bowiem przekonująco, że w czynnościach dokonywanych przez inspektora pracy uczestniczył pracodawca – A. D., a gdy ustanowił on pełnomocnika o kolejnych czynnościach kontrolnych zawiadamiano pełnomocnika w szczególności poprzez pracodawcę. Organ odwoławczy zwraca w związku z tym uwagę, że kontrolującemu odmówiono udostępnienia nr telefonu lub faksu pełnomocnika. Niezależnie od tego protokół kontroli doręczono nie tylko pracodawcy, ale i jego pełnomocnikowi, tak by firma mogła odnieść się do jego ustaleń i złożyć stosowne zastrzeżenia. Zastrzeżenia takie też wniesiono na piśmie z dnia 17 lutego 2009r. Temu, że pełnomocnik został pomijany w postępowaniu prowadzonym przez inspektora pracy przeczy także doręczenie mu załączników do protokołu kontroli gdy nieczytelne – jego zdaniem – zakwestionował. Wreszcie skarżącemu za pośrednictwem pełnomocnika, doręczono orzeczenia zapadające w sprawie, zaskarżane następnie do organu odwoławczego i sądu administracyjnego. W żadnym wypadku nie można więc stwierdzić, że kontrolujący lekceważył firmę A. D. nie zawiadamiając o przedsiębranych czynnościach jego pełnomocnika, a tym bardziej, że w podejmowanych czynnościach przez organy kontroli "brak obiektywizmu". Obiektywizm działania organów inspekcji pracy przejawia się przede wszystkim we wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy i ich należytej ocenie pod względem prawnym. Skarżący zarzucił wprawdzie, iż materiał dowodowy nie jest kompletny, ale też w uzasadnieniu skargi tego nie rozwinął skupiając się jedynie na kwestii udziału w postępowaniu pełnomocnika pracodawcy. Trudno się więc do tego zarzutu szczegółowo odnieść. Skarżący konkretnie jedynie ocenił nakazy zawarte w pkt 3 i 4 decyzji wskazując, iż "istotne jest w sprawie, że pracodawca poinformował inspektorów PIP, że zapewnia własnym pracownikom takie ubrania i warunku socjalne (m.in darmowe obfite posiłki regeneracyjne), jakby pracowali na otwartym powietrzu, a ponadto zastosował punktowe ogrzewanie stanowisk pracy, a stanowiska pracy zostały przykryte namiotami foliowymi w celu utrzymania ciepła z nagrzewnic na stanowisku pracy". Jednakże organy inspekcji pracy trafnie stwierdziły, że zgodnie z § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003r. nr 169, poz. 1650 ze zm.) w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę nie niższą niż 140C, chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają. Tymczasem temperatura w kontrolowanych halach była o wiele niższa, o czym dokładnie mowa w części historycznej uzasadnienia. Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) jako że nie zasługiwała na uwzględnienie. W związku z tym Sąd nie orzekł o zasądzeniu kosztów postępowania na rzecz skarżącego (por. art. 200 powyższego Prawa).