I SA/Kr 1461/09

Sygn. akt I SA/Kr 1461/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r., sprawy ze skargi Gminy M, na informację Zarządu Województwa, z dnia 08 lipca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego Programem Rozwoju Obszarów, Wiejskich na lata 2007 - 2013, - skargę oddala - I SA/Kr 1461/09 UZASADNIENIE W dniu 10 marca 2009 r. Gmina M. złożyła wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 313, 322, 323 "Odnowa i rozwój wsi" objętego Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, tytuł operacji "[...]". W dwóch kolejnych pismach z dnia 4 maja i 1 czerwca 2009r. Samorząd Województwa zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku i złożenie wyjaśnień. W pismach datowanych na 18 maja i 17 czerwca 2009r. Gmina M. uzupełniła częściowo braki wniosku. Pismem z dnia 8 lipca 2009 r. nr [...] Samorząd Województwa poinformował Gminę M. o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, iż wnioskodawca, pomimo wezwania nie usunął wszystkich wymaganych braków i nieprawidłowości, gdyż: 1) nie załączono uzupełnienia dotyczącego zgłoszenia wykonania robót budowlanych (remontu chodnika, wykonania ogrodzenia stadionu oraz parkingu), 2) nie zostały dołączone do wniosku tytuły prawne potwierdzające prawo wnioskodawcy do dysponowania nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja oraz stosowne oświadczenia właścicieli nieruchomości o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji, 3) załączona kopia kosztorysu inwestorskiego, nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez upoważnioną osobę zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku , 4) pkt V - informacja o załącznikach - nie został uzupełniony poprawnie. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Gmina M. skierowała do Samorządu Województwa pismo, w którym stwierdzono, że wnioskodawca "odwołuje się od decyzji". Do wezwania dołączono wypisy uproszczone z rejestru gruntów, kopię decyzji w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków, mapę uzupełniającą z połączenia działek, dokument wskazujący na podstawowe obowiązki i prawa pracownika oraz szczegółowy zakres czynności – Kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej oraz Regulamin Organizacyjny Urzędu Gminy w M.. Końcowo wnioskodawca wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku i udzielenie żądanej pomocy finansowej. Pismo to potraktowane zostało jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na opisane wyżej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Samorząd Województwa wskazał, że nie znajduje podstaw do weryfikacji zapadłego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podkreślono, że pomimo dwukrotnego wezwania nie uzupełniono wyszczególnionych w informacji z dnia 8 lipca 2009r. braków wniosku. Ponadto zaznaczono, że wnioskodawca nie dochował należytej staranności przy uzupełnianiu wniosku o przyznanie pomocy, a ostatnią czynność potraktował jako kolejne uzupełnienie pierwotnego wniosku, co jest niedopuszczalne. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze Gmina M. zażądała uchylenia kwestionowanej informacji Samorządu Województwa. Zdaniem skarżącej Gminy na skutek wezwania do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie pomocy - usunięto wszystkie wskazane przez organ braki i nieprawidłowości. W szczególności; załączono uzupełnienia dotyczące zgłoszenia wykonania robót budowlanych, poprzez dołączenie do wniosku potwierdzonej kserokopii zgłoszenia wykonania robót budowlanych, pismo Powiatowego Zarządu Dróg w G. z dnia 10 kwietnia 2008 r. o wyrażeniu zgody na zajęcie i dysponowanie działkami drogowymi na których będzie prowadzona inwestycja. Wnioskodawca miał też dołączyć do wniosku dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja oraz stosowne oświadczenia właścicieli nieruchomości. W ocenie strony skarżącej, jeżeli wzywający chciał by udokumentować ten fakt za pomocą innych dokumentów - tytułów prawnych do nieruchomości - to powinien był w wezwaniu do uzupełnienia wniosku z dnia 4 maja 2009 r. wyraźnie wskazać, o jakie dokumenty chodzi. Ponadto wnioskodawca w sposób prawidłowy potwierdził za zgodność z oryginałem kopię kosztorysu inwestorskiego, a to; działając przez upoważnionego przez Wójta pracownika, mgr S. T. - Kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej. W ocenie wnioskodawcy uzupełniono również w sposób należyty braki w punkcie V wniosku. Na koniec wreszcie podkreślono, że Gmina uzupełniła wniosek zgodnie z treścią skierowanego do niej wezwania, nie można zaś wyciągać negatywnych konsekwencji z braków wniosku, które nie zostały przez wzywającego wyraźnie wskazane. W konsekwencji powyższych uchybień doszło zdaniem wnioskodawcy do naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Samorząd Województwa odmówił uwzględnienia zarzutów strony skarżącej i wyjaśnił, że szczegółowe zasady określające sposób składania wniosku i jego ocenę zawiera rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego Programem Rozwoju obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 38 póz. 220 ze zm.). Zapisy rozporządzenia wykonywane są zaś na podstawie "Książki procedur", przyjętej przez Zarząd Województwa uchwałą Nr 906/08 z dnia 9 października 2008 r. Powyższe akty wyznaczały więc sposób działania organu uprawnionego do rozpatrzenia wniosku Gminy M. W okolicznościach sprawy podstawą rozstrzygnięcia był przepis § 11 ust. 3 rozporządzenia., zgodnie z którym - jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2 pkt. 2, nie usunął w terminie pozostałych nieprawidłowości lub braków, pomocy nie przyznaje się, o czym wnioskodawcę informuje się na piśmie, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Organ podkreślił, że wniosek Gminy M. został od początku sporządzony w wadliwy, zaś dokonywane poprawki były niekompletne i nie można było już wezwać po raz trzeci do uzupełnienia braków wniosku. Dokonane poprawki nastąpiły po terminie lub nie zostały w ogóle dokonane w formie dopuszczalnej prawem. W trybie wezwania do usunięcia naruszenia prawa beneficjent nie może już bowiem dokonywać poprawek, w rozumieniu § 11 rozporządzenia, jak to uczyniła Gmina, gdyż byłoby to naruszeniem zasad określonych rozporządzeniem. Odnosząc się do poszczególnych spornych punktów wyjaśniono, że do zgłoszenia nie dołączono wymaganego zaświadczenia wydanego przez starostę o braku sprzeciwu wobec zamiaru prowadzenia robót, ani (zamiennie) oświadczenia wnioskodawcy o braku sprzeciwu organu. W ramach pierwszego uzupełnienia wniosku wnioskodawca złożył jedynie oświadczenie z 18 maja 2009 r. o braku sprzeciwu starosty "od zgłoszenia robót budowlanych wykazanych w projekcie pt "[...].", co w ocenie Samorządu nie oddaje nazwy złożonego wniosku i nie pozwala na identyfikację zgłoszenia ze złożonym oświadczeniem. Dodatkowo z dołączonych do wniosku dokumentów nie wynikało potwierdzenie realizacji robót na wspomnianych w nim działkach. W ramach zaś drugiego uzupełnienia złożono tylko ponownie to samo "oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". W kwestii nieuzupełnienia braku określonego w punkcie drugim informacji z dnia 8 lipca 2009r. podniesiono, że po dwukrotnym uzupełnieniu wniosku w zakresie dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomościami oświadczenia właścicieli o zgodzie na realizację operacji na tych działkach dotyczyły tylko czterech działek objętych pierwotnym wnioskiem. Powoływany przez Gminę wykaz osób (właścicieli działek) wyrażających zgodę na wykonanie robót na ich działkach, nie może być traktowany jako udokumentowanie prawa własności – gdyż nie jest to dokument urzędowy, ani tym bardziej dokument prawnie potwierdzający prawo własności. Jeśli chodzi o kopię kosztorysu inwestorskiego, to nie została ona potwierdzona prawidłowo za zgodność z oryginałem przez osobę upoważnioną, zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku. Brak bowiem wykazania, iż podpisana osoba była do tego upoważniona. W drugim uzupełnieniu nie dostarczono zaś jednocześnie upoważnienia osoby do dokonania tej czynności. Stosowne upoważnienie zostało dostarczone dopiero wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 30 października 2009r. skarżący wskazał, że Naczelnik Wydziału PROW był umocowany do wzywania wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku dopiero od dnia 25 czerwca 2009r., tj. od dnia wejścia w życie uchwały Zarządu Województwa z dnia 25 czerwca 2009r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] z dnia 9 października 2008r., zatem jego uprzednia aktywność w stosunku do Gminy jest prawnie bezskuteczna. W odpowiedzi na ten zarzut w piśmie z dnia 24 listopada 2009r. Samorząd Województwa podniósł, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej Naczelnik Wydziału Wdrażania PROW posiadał wszelkie konieczne upoważnienia, a to na podstawie załącznika nr 6 do uchwały [...] Zarządu Województwa z dnia 2 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność - wymienione w art. 3 § 2 ustawy. Jak wynika jednakże z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddano akt rozstrzygania przez podmiot wdrażający wniosków o przyznanie pomocy w oparciu tryb regulowany przepisami art. 22 i 23 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa o wsparciu"). W świetle bowiem przepisów art. 22 ust. 3 i 4 tej ustawy w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy, a wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonym dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. Już na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 22 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 7 marca 2007r. – do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, przy czym przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Ostatnie zastrzeżenie oznacza, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (tak ust. 2 art. 21 ustawy o wsparciu); a nadto strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (tak ust. 3 art. 21 ustawy o wsparciu). Szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach interesującego nas w niniejszej sprawie działania, a także przestrzenny zasięg jego wdrażania został natomiast uregulowany przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozporządzeniu z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 38, poz. 220 ze zm., powoływanego dalej jako "rozporządzenie wykonawcze"). Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miała regulacja zawarta w przepisach poszczególnych ustępów paragrafu 11 wspomnianego rozporządzenia. W myśl ust. 1 - jeżeli złożony wniosek o przyznanie pomocy jest wypełniony nieprawidłowo lub zawiera braki, wzywa się wnioskodawcę, na piśmie, do usunięcia nieprawidłowości lub braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania: 1) nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, pomocy nie przyznaje się, o czym wnioskodawcę informuje się na piśmie, podając przyczyny nieprzyznania pomocy; 2) usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, wzywa się go ponownie, na piśmie, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (§ 11 ust. 2). Jeżeli natomiast wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2 pkt. 2, nie usunął w terminie pozostałych nieprawidłowości lub braków, pomocy nie przyznaje się, o czym wnioskodawcę informuje się na piśmie, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. W ocenie Sądu nie może ulegać wątpliwości, iż uzupełniany dwukrotnie wniosek w swym ostatecznym kształcie dotknięty był brakami i nieprawidłowościami uniemożliwiającymi jego pozytywne rozpatrzenie. Należy podkreślić, że skierowane do wnioskodawcy wezwania były na tyle jednoznaczne, iż nie powinny pozostawiać wątpliwości co do ciążących na Gminie powinnościach. W toku rozpatrywania wniosku organ dochował należytej staranności działając w zgodzie ze sformułowanymi w art. 21 ust. 2 ustawy o wsparciu ogólnymi zasadami tego szczególnego postępowania, w szczególności zaś rozpoznał w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz w sposób możliwie najszerszy realizował ciążącą na nim z mocy ustawy dyrektywę informowania. Podmiot wdrażający słusznie wskazuje w swych pismach, iż do wniosku dołączono zgłoszenie robót budowlanych, z którego nie wynikało, na jakich działkach ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Tymczasem w świetle przepisu art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt. 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Dodatkowo wniosek pozbawiony był wymaganego zaświadczenia wydanego przez starostę o braku sprzeciwu wobec zamiaru prowadzenia robót względnie oświadczenia wnioskodawcy o braku takiego sprzeciwu. Co istotne w części V formularza wniosku – Informacji o załącznikach wnioskodawca odznaczył wymienioną pozycję zaniedbując jednak powinność uczynienia zadość temu wymaganiu w sposób prawidłowy. W konsekwencji w tym zakresie dokumentacja przedłożona przez skarżącego nie spełnia określonych przepisami prawa kryteriów. Jak zauważył podmiot wdrażający uzupełniając wniosek po raz pierwszy Gmina przedłożyła "oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", jednakże treść poszczególnych dokumentów nie pozwalała w żaden sposób powiązać wymienionych w oświadczeniu działek z tymi objętymi zgłoszeniem. Drugie z uchybień wytkniętych wnioskodawcy przez podmiot wdrażający stanowił brak tytułów prawnych potwierdzających prawo wnioskodawcy do dysponowania nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja oraz stosowanych oświadczeń właścicieli nieruchomości o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji. Co oczywiste, powoływany przez wnioskodawcę wykaz właścicieli działek wyrażających zgodę na wykonywanie oświetlenia na ich działkach nie może być traktowany jako udokumentowanie prawa własności. Nie trzeba chyba przypominać, że ustalenie stanu prawnego nieruchomości będące podstawą bezpieczeństwa obrotu nieruchomościami stanowi zasadniczy cel i główną funkcję ksiąg wieczystych. Jej realizacji ma służyć dostępna dla każdego, publiczna ewidencja praw rzeczowych na nieruchomości, ujawniająca jej stan prawny. Realizacja wspomnianej zasadniczej funkcji ksiąg wieczystych w postaci ustalenia stanu prawnego nieruchomości urzeczywistniana jest w szczególności dzięki uprawnieniu osób zainteresowanych, a także sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej oraz jednostki samorządu terytorialnego do żądania wydania odpisów ksiąg wieczystych według ostatniego stanu wpisów. Przedłożenie wspomnianego dokumentu, obrazującego co prawda jedynie stan prawny na chwilę jego wydania, stanowi właściwy sposób wykazania prawa własności. Ze względu na wymaganą ustawowo treść (por. art. 20 ust. 2 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity - Dz. U. z 2005r., nr 240, poz. 2027 ze zm.) urzędowe potwierdzenie stanu prawnego nieruchomości stanowić może również wypis z ewidencji gruntów i budynków. Wskazane dokumenty urzędowe (a także inne jak np. akt własności ziemi) nie dają oczywiście pewności co do stanu prawnego nieruchomości po ich wydaniu, jednakże uprawdopodobniają przedmiotowe okoliczności faktyczne, dzięki czemu przyznaje się im szczególne znaczenie. Sam zaś dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Podobnej mocy sprawczej nie można zaś przyznać samym oświadczeniom podmiotów prawa odnoszących się zresztą jedynie ubocznie do kwestii prawa własności. Wnioskodawca załączył wypis z rejestru gruntów obejmujący działki prywatnych właścicieli dopiero na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdy nie było już możliwe uzupełnianie pierwotnego wniosku. Jedynie na marginesie stwierdzić należy, że tak spóźniona reakcja Gminy budzić musi poważne wątpliwości, skoro zapewne na co dzień pracownicy urzędu Gminy przy okazji załatwiania różnorakich sprawa administracyjnych muszą przecież żądać od stron analogicznych dokumentów. Mając na uwadze fakt uzupełnienia braków wniosku już po rozstrzygnięciu organu w sprawie wskazać wypada, iż takie spóźnione działania muszą być postrzegane jako prawnie bezskuteczne. Z treści przepisów art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia" o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji tam, gdzie autokontroli tej nie można sprowokować "środkiem zaskarżenia" bo taki nie istnieje (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2006r., sygn. akt II SAB/Kr 55/05, orzeczenie dostępne w Internecie – Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA). Przepisy te nakazują stronie, mającej zamiar poddać sądowej kontroli akt lub czynność, uprzednie podjęcie wobec organu stosownej interwencji. Zważyć należy, iż interwencja ta ma dotyczyć wydanego już aktu lub podjętej już czynności. Przedmiotowy środek prawny nie uruchamia bowiem procedury weryfikacji aktu administracyjnego na kształt choćby instytucji odwołania czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z kodeksu postępowania administracyjnego, które zakładają uruchomienie administracyjnego toku instancji powodując, że sprawa rozstrzygnięta po raz pierwszy przez właściwy organ administracji powinna być - po raz drugi ponownie i od początku rozpoznawana i rozstrzygnięta. Nie chodzi tu zatem o dalsze załatwienie spraw uwieńczonych wydanym rozstrzygnięciem, a li tylko dokonywaną ex post ocenę legalności zakwestionowanego przez stronę aktu na chwilę jego wydania Czasową granicę gromadzenia materiału dowodowego w tego typu sprawach stanowi zatem końcowo rozstrzygnięcie organu. Ostatecznie zresztą nawet wniosek w kształcie nadanym mu przez Gminę już na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie odpowiadał wymaganiom formalnym. Końcowo należy odnieść się do kwestii podniesionej przez stronę skarżącą w pismach uzupełniających skargę, a to zarzutu braku umocowania Naczelnika Wydziału PROW do oceny wniosku o przyznanie pomocy. W tym miejscu wypada jedynie po raz kolejny odwołać się do stanowiska podmiotu wdrażającego i stwierdzić, że umocowanie osoby weryfikującej wniosek opierało się na treści załącznika nr 6 do uchwały Zarządu Województwa z dnia 2 kwietnia 2009r., która weszła w życie z dniem podjęcia. Umocowanie to, upoważniało do działania osobę pełniącą funkcję Naczelnika Wydziału PROW, a osobą tą od dnia 1 kwietnia 2009r. była A. W. Analiza przebiegu postępowania prowadzić musi do wniosku, iż przy okazji składania przedmiotowego wniosku Gmina rzeczywiście nie dołożyła należytej staranności by sprostać określonym ustawowo wymogom formalnym. W obliczu wskazywanych przez podmiot wdrażający uchybień osoby działające w imieniu Gminy powinny przedsiębrać wszelkie dostępne środki w celu reparacji wniosku zgodnie z wezwaniem, w przypadku zaś wątpliwości co do sposobu uzupełniania braków należyta staranność wymagała zwrócenia się do organu wdrażającego o dalsze, konieczne zdaniem wnioskodawcy, informacje czy pouczenia. Zaznaczyć przy tym należy, sam fakt złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie przesądza o jej przyznaniu i nie kreuje dla wnioskodawcy roszczenia o pozytywne rozpatrzenie wniosku. Otrzymanie pomocy jest możliwe dopiero po spełnieniu szeregu wymogów formalnych oraz uzyskaniu możliwie najwyższej liczby punktów. Także organ wdrażający nie może w sposób dowolny i zindywidualizowany w stosunku do każdego z wnioskodawców prowadzić postępowania w sprawie. Jego działania podejmowane na podstawie przepisów wspomnianego już rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 lutego 2008r są dodatkowo sformalizowane poprzez zasady określone w "Książce procedur" stanowiącej załącznik do uchwały Zarządu Województwa. Akt ten w sposób szczegółowy i wręcz drobiazgowy określa kolejność, przedmiot i zakres działań organu, uniemożliwiając tym samym podejmowanie działań niewymienionych w tym akcie. Podkreślenia wymaga fakt, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu pozostawała – przedstawiona w czasie końcowych wniosków stron - argumentacja strony skarżącej nakierowana na wykazanie społecznej doniosłości inwestycji, a także bliżej nieokreślonej dobrej wiary wnioskodawcy. Odnosząc się do tych argumentów należy przypomnieć o naczelnej regule postępowania administracyjnego znajdującej oparcie choćby w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która obowiązuje także w szczególnej procedurze regulowanej przepisami ustawy o wsparciu, a to zasadzie praworządności stanowiącej, iż organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. W tym ujęciu praworządność oznacza zgodność z normami (przepisami) prawa obowiązującego. Chodzi tu więc o zakres, w jakim normy prawne regulują procedurę podejmowania rozstrzygnięcia. Do norm tych należą w szczególności normy prawa materialnego stosowane przez organ administracji publicznej (podstawa normatywna decyzji) i normy proceduralne regulujące poszczególne fazy postępowania (podstawa proceduralna decyzji) (szerzej por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2009, wyd. III). W stanie faktycznym i prawnym sprawy brak było podstaw prawnych do nadawania szczególnego znaczenia przywoływanemu przez Gminę dobru społecznemu. W tych okolicznościach Sąd nie mógł i nie badał wydanego w sprawie rozstrzygnięcia z punktu widzenia tych racji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej.