I SA/Kr 1203/09

Sygn. akt I SA/Kr 1203/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Julia Kamieniarz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r., sprawy ze skarg "P" Sp. z o.o. w K, na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 3 czerwca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2005 r., I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji; II. określa, iż zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu prawomocności wyroku; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 8.021 zł ( słownie: osiem tysięcy dwadzieścia jeden złotych ) ( sprostowano błędnie wpisaną kwotę) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzjami z dnia 22 grudnia 2008r. Nr od [...]do[...], wydanymi w oparciu o art. art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), określił w stosunku do "P." sp. z o.o. z siedzibą w K. zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za kwiecień 2005r. w kwocie 483 zł i za maj 2005r. w kwocie 67.912 zł. Powyższe wynikało z zakwestionowania wiarygodności transakcji przeprowadzonych z T. S.A. w W., w wyniku których spółka "P." zafakturowała dla ww. podmiotu "nagrody dla laureatów konkursu Audiotele" (faktury Nr[...],[...]), przy czym uznano, że mimo wszystko VAT z tych faktur został prawidłowo ujęty w rozliczeniu, jako że podlega zapłacie na mocy art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast zakwestionowano odliczenie z faktury nr [...]oraz[...], jako nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń. Tak samo oceniono również faktury nr [...]i nr [...]wystawione odpowiednio przez "A." w W. oraz przez "X" Sp. z o.o. w K.. W efekcie powyższego stwierdzono zawyżenie podatku naliczonego. W odwołaniach od powyższych decyzji "P." sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzuciła organowi pierwszej instancji: 1) naruszenie art. 188 i art. 187 § 1 w zw. z art.122 Ordynacji podatkowej, z uwagi na błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego poprzez: - nieuzasadnione przyjęcie, że nie doszło do zakupu gier Java od A. S. prowadzącej działalność pod firmą "A.", ani do ich przekazania uczestnikom konkursu audiotele, - przyjęcie, że nie doszło do wykonania umowy zawartej z "X" Sp. z o.o. w K., a w konsekwencji powyższego: 2) naruszenie § 14 ust. 2 pkt 4 ppkt a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez stwierdzenie, iż brak jest podstaw do obniżenia podatku należnego mimo dokonania czynności, stwierdzonych fakturami VAT; 3) naruszenie art.17 (6) Szóstej Dyrektywy Rady 77/38/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (obecnie art.176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) poprzez zastosowanie art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, który został wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług w sposób sprzeczny z prawem wspólnotowym, oraz ewentualnie: 4) naruszenie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, z uwagi na przyjęcie, iż pomimo niedokonania czynności objętej fakturą VAT, wystawca tej faktury obowiązany jest do zapłaty wynikającego z niej podatku. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 3 czerwca 2009r. Nr od [...]do [...], wydanymi na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy wskazał w szczególności, że "P." sp. z o.o. z siedzibą w K. prowadziła działalność gospodarczą w 2003r. zajmując się głównie pozyskiwaniem sponsorów do produkcji telewizyjnych. W zakresie tej działalności w kwietniu i maju 2005r. zostały zawarte umowy pomiędzy T. S.A. z/s w W. a sponsorami (tj. "Y" Sp. z o.o., "O". Sp. z o. o. i "Z." Sp. z o.o.,) reprezentowanymi przez firmę "P. " Sp. z o.o. działającą w ich imieniu i na ich rzecz. Na mocy tych umów T. S.A. zobowiązała się do wyemitowania w dniach audycji konkursowych SMS-owych i Audiotele oraz audycji pt. "Rozwiązanie konkursu Audiotele". W zamian za to sponsorzy solidarnie zobowiązali się do sponsorowania konkursu "Audiotele" poprzez ufundowanie dla laureata konkursu nagrody finansowej oraz nagród dodatkowych dla wszystkich uczestników konkursu w postaci aplikacji Java oraz sfinansowania kosztów produkcji audycji. W odniesieniu do kwot dotyczących nagród finansowych i sfinansowania kosztów produkcji audycji sponsorzy zostali zobligowani do ich zapłaty na rachunek Biura T. S.A., natomiast nagrody dodatkowe sponsorzy zobowiązali się przekazać laureatom w terminie 21 dni, licząc od daty zakończenia emisji audiotele. W toku realizacji umów wymiana dokumentów finansowych (faktur) następowała pomiędzy T. S.A. a właśnie "P." Sp. z o. o. W efekcie, T. S.A. i spółka "P." wystawiały nawzajem faktury i ocenie podlegają właśnie przedmiotowe faktury wystawione na takie same kwoty, z tym że poszczególne faktury wystawiła "P. " Sp. z o.o. dla T. S.A., zaś T. S.A. wystawiła wzajemnie dla "P. " Sp. z o.o. Z uwagi na fakt, iż faktury odnoszą się do nagród dla laureatów konkursu Audiotele, a więc dotyczą aplikacji Java, które miały być ufundowane dla wszystkich uczestników tego konkursu, organ pierwszej instancji podjął działania mające na celu ustalenie czy zostały one rzeczywiście nabyte, przekazane i kto faktycznie to uczynił. W toku prowadzonego postępowania ustalono, iż jedyny dowód na nabycie powyższych aplikacji stanowią faktury ujęte przez spółkę "P." w ewidencji zakupu za kwiecień i maj 2005 r. wystawione przez "A." w W., dotyczące "gier/aplikacji Java wraz z prawami autorskimi z przeznaczeniem na nagrody". Z zeznań A. S. (która 2005 r. była Prezesem Zarządu "P. " Sp. z o.o.) złożonych w dniu 24 sierpnia 2007r., wynika, iż zakupione aplikacje Java miały zostać przeznaczone jako nagrody dla laureatów konkursu audiotele organizowanego przez T. S.A. Zeznała też, iż wówczas "chyba zakupiono cztery rodzaje gier", ale ,"nie ma pojęcia" co to były za gry. Wyjaśniła także, iż zakupione gry zostały przekazane bezpośrednio przez firmę "A." do T. S.A., natomiast faktura wystawiona przez tą firmę została przesłana przez A. M. (pracownika Biura Reklamy T. S.A.) wraz z umową zawarta przez T. ze Spółką "P. ". A jeśli chodzi o nawiązanie kontaktu z "A.", przesłuchiwana zeznała, iż nastąpiło to w wyniku propozycji A. M., a ona sama nie zna A. S. tj. właściciela firmy "A.". Z kolei z protokołu jej przesłuchania z dnia 10 sierpnia 2007r. spisanego w toku postępowania karnego w ramach którego zeznawała w charakterze świadka, wynika, iż A. S. nigdy nie składała żadnego zamówienia na gry Java, ani na gry komputerowe, nie podpisywała żadnej umowy z dostawcami, ani nie miała z nimi żadnego kontaktu. Wyjaśniła także, iż jedynym dokumentem dotyczącym zakupu gier jaki dostała, była faktura, która "przyszła" do niej z Biura Reklamy T. S.A., nie dysponowała też żadnym innym dokumentem, który przenosiłby na "P." prawa autorskie do tych gier. Zeznała też, iż nie przypomina sobie sytuacji, aby te gry w jakiejkolwiek formie dotarły do "P.". Celem zweryfikowania wiarygodności faktur, w toku postępowania kontrolnego przeprowadzono czynności mające na celu sprawdzenie prawidłowości i rzetelności dokumentów "A.". W efekcie ustalono, że aplikacje które miały zostać sprzedane firmie "P. " Sp. z o.o. zostały wcześniej zakupione w firmie C., należącej do ojca A. S., a poza fakturą i dowodem zapłaty firma "A." nie posiada żadnych innych dokumentów poświadczających ww. transakcję, a ponadto stwierdzono, iż firma ta została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej decyzją z dnia 22.03.2006r. Podjęto w związku z tym próby skonfrontowania wiarygodności transakcji w oparciu o dowód z przesłuchania A. S., jednakże żadne z kilku wysłanych jej wezwań nie zostało podjęte. Z kolei A. S. został jednak przesłuchany w toku postępowania karnego w charakterze świadka w dniu 5 lipca 2007r., a fragment tego protokołu został włączony do przedmiotowego postępowania. Z treści protokołu wynika, iż wyżej wymieniony prowadził działalność gospodarczą pod nazwą C., w ramach której zajmował się m.in. tworzeniem gier w języku Java z wykorzystaniem na telefon komórkowy. Zeznał on, iż w drugiej połowie 2004r. i na początku 2005r. jego córka tj. A. S. informowała go dwukrotnie, iż jest możliwość zarobienia na grach Java. Obydwa złożone przez nią zamówienia zostały przez niego zrealizowane w ten sposób, iż dokonał adaptacji gier, które miał i w efekcie sprzedał córce 6 gier, ale nie pamięta ich nazw tych gier i nie dysponuje ich kopiami. Jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji w toku postępowania kontrolnego organ ten przeanalizował również dane dotyczące prowadzonej przez A. S. działalności gospodarczej i stwierdził, że w 2005 r. firma C. - nie deklarowała obrotu w zakresie podatku od towarów i usług i nie składała deklaracji VAT-7. Z uwagi na fakt, iż z zeznań A. S. wynikało, iż to A. M. zaproponował zakup przedmiotowych gier Java od firmy "A.", toteż w sprawie tej należy także wziąć pod uwagę jego zeznania. Przesłuchany w dniu 13 marca 2008 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej zeznał jednak, że w żadnym z konkursów organizowanych w T. S.A. nie otrzymał fizycznie gier Java, nie otrzymał również nośników z grami Java od A. S.. W tych okolicznościach organ odwoławczy, wskazując na szereg przeprowadzonych dowodów, stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż przedmiotowe faktury nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń. Punktem wyjściowym do powyższego stwierdzenia jest brak jakiegokolwiek dowodu oraz śladu (prócz faktur), iż rzeczywiście przedmiotowe gry zostały wytworzone. Mimo zaś tego, iż z wyjaśnień spółki "P. " wynika, że gry Java zostały przekazane przez "A." bezpośrednio T. S.A., to w tym zakresie również brak dowodów. Spółka nigdy nie dysponowała pisemnymi potwierdzeniami takiego przebiegu transakcji ani ze strony T. S.A., ani ze strony firmy "A.", nigdy też nie była w posiadaniu przedmiotu owej transakcji tj. płyt CD zawierających aplikacje Java, co wobec braku również jakiegokolwiek dowodu że były one w posiadaniu T. S.A. czyni transakcję niewiarygodną. W kontekście powyższych ustaleń podobnej ocenie podlegają kolejne faktury, przedmiotem których były gry Java, wystawione wzajemnie pomiędzy "P. " Sp. z o.o. a T. S.A. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "P." sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 i 199a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zakwestionowanie prawa strony do odliczenia podatku naliczonego zawartego w spornych fakturach wskutek błędnego odczytania czynności będącej przedmiotem dostawy, z równoczesnym pominięciem ustaleń wynikających z okoliczności sprawy ujawnionych w zebranym materiale dowodowym; 2) art. 2 i art. 217 Konstytucji RP poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na treści § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, którego regulacja wykracza poza zakres ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) art. 99 ust. 12 w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez zaniechanie wyłączenia z rejestru sprzedaży VAT za miesiące kwiecień i maj 2005 r. faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane i uznanie, iż podatek z tych faktur powinien stanowić podstawę ustalania kwot zawartych w odpowiednich pozycjach deklaracji VAT-7 - a co za tym idzie stanowić również podstawę określenia przez organ innych ich wysokości w trybie art. 92 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług zamiast w odrębnej decyzji wydanej w trybie art. 108 ust. 1w/w ustawy; 4) przepisów postępowania, tj. art. 120 i122 w zw. z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie prawa strony do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez "A." bez ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności tj. przesłuchania kluczowego świadka w osobie A. S. i pominięcia dowodu z zeznań A. S.; 5) przepisów postępowania, tj. art. 120 i 122 w zw. z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie prawa strony do odliczenia podatku naliczonego zawartego fakturze wystawionej przez "X" Sp. z o.o. bez ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności tj. przesłuchania kluczowych świadków i błędną ocenę zeznań A. S.. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności bądź też uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych prawem, w tym także kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wynikające w w/w decyzji o sygn. akt od I SA/Kr 1203/09 do I SA/Kr 1204/09 w celu prowadzenia ich pod wspólną sygn. I SA/Kr 1203/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty podniesione w skardze wskazują zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w związku z tym w pierwszej kolejności ocenie należało poddać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać takiej ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonych decyzji nie nasuwa zastrzeżeń. W ocenie Sądu skargę należało uznać za uzasadnioną, ponieważ decyzje wydane w kontrolowanym postępowaniu dotknięte są naruszeniami przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i z tego względu nie mogły pozostać w obrocie prawnym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe winny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej (materialnej), która jest jedną z najważniejszych zasad postępowania. Zasada prawdy obiektywnej ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz (prawidłowy stan faktyczny) i w efekcie prawidłowo zastosować przepisy. Do zasady prawdy materialnej nawiązują także reguły postępowania dowodowego zawarte w art. 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej, które ją konkretyzują i rozwijają. Z art. 187 § 1 wynika zasada zupełności (kompletności) materiału dowodowego. Organy mają obowiązek dążyć, aby materiał był zupełny, to jest aby zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowił pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego dowodu. "Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów" (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., SA/Lu 507/95, LEX nr 27107). W konsekwencji organ prowadzący postępowanie musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu prawotwórczego wszystkimi legalnie dostępnymi środkami dowodowymi, ażeby dotrzeć do rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że organy podatkowe powinny być aktywne w zbieraniu materiału dowodowego, oraz negatywnie ocenia bierność w tym zakresie. "Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji" (por. wyrok NSA z dnia 29 września 1997 r., I SA/Wr 700/97, LEX nr 27107, por. również wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2002 r., I SA/Łd 1596/2001, niepubl.). W kontekście wyżej wskazanych podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego istotna jest również dbałość organów podatkowych w zachowaniu należytej staranności w celu skutecznego przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. W orzecznictwie wyrażono przy tym pogląd, że "Niewiarygodność zeznań może być stwierdzona dopiero po przesłuchaniu. Natomiast zaniechanie przeprowadzenia zaofiarowanego przez podatnika dowodu ze świadka z tego powodu, że świadek na raz wystosowane żądanie nie stawił się, jest istotną wadliwością postępowania (por. wyrok Najwyższego Trybunału Administracyjnego z dnia 26 maja 1937 r., l. rej. 5165/35, Orzecznictwo Sądów Najwyższych w sprawach podatkowych i administracyjnych 1937, poz. 1977). W kontrolowanych postępowaniach podatkowych naruszono wyżej wskazane zasady w zakresie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka – A. S., czym dopuszczono się obrazy art. 122 oraz art. 187 § 1, 188 i 191 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca w piśmie z dnia 18 grudnia 2007r. (k. 327-334) złożyła wniosek o przesłuchanie A. S., a następnie wskazała, stosownie do wezwania z dnia 21 grudnia 2007r. (k. 323), jako adres zamieszkania świadka – ul. A. [...]w W. (k. 340). Z niezrozumiałych powodów organ kilkakrotnie kierował wezwania pod inny niż wskazany przez stronę adres tj. ul. H. [...]w W., przy czym kierowana tam korespondencja, podwójnie awizowana, nie została odebrana przez adresata – k. 351 (nie odebrana z adnotacją matki świadka, iż przebywa za granicą), k. 364, k. 389 i k. 521 (również nie odebrana). W aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dokumentu czy notatki, z której wynikałyby podstawy do ustalenia przez organ innego adresu niż wskazany przez stronę skarżącą. W związku z tym nie można stwierdzić, aby brak zeznań był jedynie wynikiem postawy świadka odmawiającego współpracy z organami podatkowymi, czy też podatnika – ponieważ strona skarżąca zastosowała się do wezwania i podała adres świadka. Tymczasem w kontrolowanych postępowaniach podatkowych sporna była okoliczność czy faktury wystawione przez firmę A. S. potwierdzają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze jakie miały miejsce. W związku z tym teza dowodowa, jaka miała być ustalona w związku z wnioskowanym dowodem miała istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. W konsekwencji zaistniałego uchybienia niewystarczające i nieprawidłowe było stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż "podjęto próby skonfrontowania wiarygodności transakcji w oparciu o dowód z przesłuchania A. S., ale wysłane jej wezwania nie zostały podjęte". W kontrolowanym postępowaniu organ podatkowy posiadał źródło dowodowe w osobie świadka, którego zeznania miały istotne znaczenie dla sprawy, ale dowodu powyższego nie przeprowadził z powodu błędnego zaadresowania wezwania, i w związku z tym nie można uznać, aby brak przeprowadzenia dowodu był wynikiem nierzetelnej postawy świadka. Powyższe uchybienie miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ mogły doprowadzić do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Jednocześnie w związku z uchybieniami natury proceduralnej oraz faktem, że sprawa wraca do stadium postępowania przed organem I instancji, odnoszenie się do pozostałych kwestii, w tym przede wszystkim zarzutów skargi dotyczących naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego byłoby, jak wyżej wskazano, przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organy podatkowe winny, stosownie do wytkniętych naruszeń, przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób niewadliwy zapewniając możliwość czynnego udziału stronom postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Stwierdzenie, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu wydano w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2003r, Nr 212, poz. 2075).