II OSK 856/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. B. i M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 439/09 w sprawie ze skargi H. B. i M. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym bez wymaganego pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 439/09, po rozpoznaniu skargi H. i M. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym bez wymaganego pozwolenia na budowę, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubinie o znaku [...] z dnia [...] maja 2009 r., przywołując w podstawie prawnej art. 105 § 1 k.p.a., umorzono postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w Ś. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia [...] lutego 2009 r. wszczęto postępowanie administracyjne na wniosek E. C. w sprawie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w Ś., bez wymaganego pozwolenia na budowę. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] marca 2009 r. ustalono, że M. B. do tylnej ściany budynku - od strony ogrodu, dobudował taras w postaci płyty żelbetowej wspartej na okrągłych słupach żelbetowych. Taras wykonany jest na poziomie parteru, gdzie znajduje się mieszkanie zajmowane przez H. i M. B., z którego jest bezpośrednie wyjście na sporny taras. Taras posiada posadzkę z płytek gresowych i zadaszenie pokryte blachą profilowaną. Drewnianą konstrukcję zadaszenia wsparto na słupkach z drewnianych kantówek. Obok tarasu znajduje się część budynku mieszkalnego powstała w wyniku rozbudowy wykonywanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], wydanej w dniu [...] stycznia 2005 r. przez Starostę Lubińskiego. Stwierdzono, że M. B. zastąpił istniejące w tej części okno drzwiami - powiększając w tym celu otwór okienny oraz dobudował schody zewnętrzne, wyposażone w balustradę metalową oraz zadaszenie skonstruowane podobnie jak zadaszenie tarasu. W konsekwencji PINB w Lubinie postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na wykonaniu tarasu oraz otworu drzwiowego i schodów zewnętrznych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce oraz nałożył na inwestora – M. B. obowiązek przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. W dniu [...] maja 2009 r. w siedzibie organu pierwszej instancji przedłożono ocenę techniczną robot budowlanych sporządzoną przez L. T., posiadającego uprawnienia o specjalności konstrukcyjno -budowlanej, zawierającą pozytywną ocenę wykonanych robót oraz stwierdzenie, że ich wykonanie nie spowodowało zagrożenia zdrowia lub życia użytkujących budynek. W związku z tym PINB w Lubinie decyzją o znaku [...] z dnia [...] maja 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w Ś. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzja ta, w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia, została oprotestowana przez E. i M. C., którzy wnieśli od niej odwołanie. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania E. i M. C., Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W motywach orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, z innych powodów niż podniesione w odwołaniu. Wydano ją na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej ją co do istoty - temu powinna służyć działalność orzecznictwa administracji publicznej, zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków indywidualnie oznaczonego adresata, wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ten cel nie zawsze jednak może być osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się wart. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Owa bezprzedmiotowość postępowania, w niniejszej sprawie, zdaniem organu stopnia powiatowego, wynika z braku przedmiotu postępowania, co skutkowało jego umorzeniem. Wskazano, że jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym przede wszystkim z przepisami techniczno - budowlanymi. Jeżeli wykonane roboty budowlane są poprawne pod względem techniczno – budowlanym, nie ma w konsekwencji podstaw do wydawania przez organ nadzoru budowlanego jakichkolwiek nakazów, w tym rozbiórki efektu finalnego przedmiotowych robót budowlanych. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W tym miejscu należy zaznaczyć, że inwestor nie uzyskał stosownego pozwolenia na realizację kontrolowanej inwestycji, tj. na budowę tarasu oraz schodów zewnętrznych. Podkreślono, że poprzez wykonanie tarasu oraz schodów zewnętrznych niewątpliwie doszło do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego, jak również zwiększyła się jego długość. W takiej sytuacji organ zobligowany był rozpoznać przedmiotową sprawy na podstawie przepisów art. 48 Prawa budowlanego, gdyż to właśnie te uregulowania prawne znajdują zastosowanie w przypadku samowolnej realizacji obiektu budowlanego będącego w budowie albo już wybudowanego, a nie w trybie art. 50-51. W konsekwencji należy z całą stanowczością stwierdzić, iż błędnym było zastosowanie przez organ pierwszej instancji procedury określonej w art. 50-51 Prawa budowlanego w stosunku do budowy tarasu oraz schodów zewnętrznych wraz z balustradą i zadaszeniem, którą stosuje się tylko w przypadku samowolnie wykonanych robót budowlanych, ale innych niż budowa obiektu budowlanego. Mając to na uwadze organ drugiej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów materialnych tj. ustawy Prawo budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie procedur w niej określonych, co obliguje organ drugiej instancji do wyeliminowania jej z obrotu prawnego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i zajęcia właściwego rozstrzygnięcia znajdującego oparcie w obowiązujących przepisach prawnych. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli H. i M. B. Podnieśli, że DWINB w uzasadnieniu swojej decyzji podważa możliwość zastosowania do rozwiązania sprawy trybu, przewidzianego w art. 50-51 Prawa Budowlanego, z którego skorzystał PINB i wskazuje jako właściwy dla tej sprawy przepis art. 48 Prawa budowlanego. Skarżący uważają, że zastosowanie trybu postępowania według przepisów art. 48 byłoby nieadekwatne do sytuacji i mocno krzywdzące ich jako inwestorów, gdyż kończy się ono rozbiórką lub pobraniem opłaty legalizacyjnej w wys. 50 tyś. zł, co znacznie przekracza koszty wykonanych przez nich robót budowlanych. Każde z tych rozwiązań powodowałoby obciążenie finansowe, któremu nie będą w stanie sprostać. Skarżący podkreślili, że roboty budowlane związane z wykonaniem tarasu oraz schodów zewnętrznych, wraz z balustradą i zadaszeniem prowadzone były w ramach rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr 33 i w czasie jej realizacji. Dowodem na to są załączone do skargi: kopia mapy zasadniczej aktualnej na dzień 25 maja 2004 r. - przed podjęciem rozbudowy, inwentaryzacja powykonawcza rozbudowy z datą [...] lipca 2005 r. Na tę rozbudowę został zatwierdzony projekt i wydana została przez Starostę Lubińskiego decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Robót tych nie należy więc traktować w oderwaniu od budowy obiektu budowlanego, na który uzyskano pozwolenie na budowę. Nie można zatem tego przypadku rozpatrywać w trybie art. 48, jak sugeruje DWINB, ponieważ obiekt budowlany, jakim jest budynek mieszkalny rozbudowywano posiadając wymagane pozwolenie na budowę. Skarżący przyznali, że przy realizacji rozbudowy objętej pozwoleniem na budowę, z chęci poprawienia funkcjonowania ich mieszkania, rozszerzyli zakres robót budowlanych o wykonanie tarasu oraz schodów zewnętrznych wraz z balustradą i zadaszeniem, bez świadomości, że jest to istotne odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w udzielonym pozwoleniu na rozbudowę. Uważają, że przypadek ten jest inny niż określony w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, a najbardziej odpowiednim dla rozwiązania tej sprawy jest tryb postępowania określony w art. 50, na który powołuje się PINB w uchylonej decyzji. Mając na uwadze podniesione okoliczności skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu drugiej instancji. W kolejnym, obszernym piśmie procesowym strona skarżąca podniosła, że oceniany przez organy nadzoru budowlanego przypadek wykonanych przez skarżących robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia stanowi w istocie "poszerzenie" robót budowlanych w stosunku do tych, na które inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę. W konsekwencji zastosowanie przez organ pierwszej instancji trybu naprawczego z przepisów art. 50 in. Prawa budowlanego stanowi prawidłową formę działania tego organu. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że podstawę prawną wydanej w sprawie decyzji organu odwoławczego stanowi przepis art. 138 § 2 k.p.a. Zastosowanie tego właśnie przepisu przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wynikało z uznania przez ten organ, że prowadzone dotychczas przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego postępowanie administracyjne, mające doprowadzić do legalizacji (niespornej) samowoli budowlanej było prowadzone z zastosowaniem błędnych przepisów Prawa budowlanego. W przypadku stwierdzonej samowoli budowlanej materialnoprawną podstawę działań kompetentnych organów stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że wykonanie tarasu i schodów zewnętrznych, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę wymaga wszczęcia procedury wskazanej w art. 48 ustawy. Pozostaje bowiem poza sporem, że inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę wskazanych elementów budynku mieszkalnego. Stosownie zaś do art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast analiza pojęć ustawowych, określonych w słowniczku (art. 3 ust. 6 ustawy) wskazuje, że budowa jest to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowa, rozbudowa, czy nadbudowa obiektu budowlanego. Niewadliwie zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie wskazuje, że zakres wykonanych robót winien być zakwalifikowany jako rozbudowa obiektu budowlanego. Sąd przytoczył i podzielił pogląd, zgodnie z którym przez określoną w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego rozbudowę - należy rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wykonanie tarasu oraz schodów zewnętrznych, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, niewątpliwie doprowadziło do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego, jego kubatury i długości. Aby realizować taką inwestycję skarżący musieli się zatem legitymować ostateczną decyzją udzielająca pozwolenia na budowę. Dodatkowo w uzasadnieniu wyroku wskazano, że nie mogą być uznane za wiarogodne późniejsze tłumaczenia skarżących, jakoby kontrolowana inwestycja stanowiła odstąpienie od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2005 r. Decyzja dotyczy bowiem "rozbudowy, nadbudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu (przyległego do budynku mieszkalnego) z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne. Z mapy (k. 18) akt PINB wynika, że projektowana przebudowa obiektu (objęta pozwoleniem) znajduje się po lewej stronie budynku mieszkalnego, taras zaś i weranda z tyłu tegoż budynku, od strony ogrodu. Nadto wyjaśnienia inwestora są tu niespójne i niekonsekwentne. Strona z jednej strony oświadczyła, że taras wykonał ok. 20 lat wcześniej poprzedni właściciel, natomiast do protokołu oględzin skarżący powiedział, że "roboty związane z wykonaniem tarasu zostały zakończone w 2003 r. i na ich wykonanie nie uzyskano pozwolenia na budowę. Natomiast w 2007 r. wykonano otwór drzwiowy w miejsce istniejącego otworu okiennego oraz schody wejściowe do przybudówki wykonanej w 2006 r. na podstawie pozwolenia. Na wykonanie tych robót również nie wykonano pozwolenia na budowę". Protokół ten został podpisany bez uwag. Dalej Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji, po uchyleniu zakwestionowanej decyzji przez organ odwoławczy, będzie zobowiązany (zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a.) do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym istotnej dla sprawy okoliczności w jakim czasie kontrolowana samowola budowlana była wykonana. Kolejną ważką okolicznością którą organ orzekający winien wziąć pod uwagę jest wpływ zrealizowanej inwestycji na stan techniczny całego budynku (ta okoliczność winna być kontrolowana w ramach badania zgodności robót z przepisami techniczno-budowlanymi). Jak bowiem zdaje się wynikać z akt sprawy dobudowa ma mieć wpływ na stan techniczny lokalu na piętrze, co jest przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Zaznaczono jednocześnie, że po uchyleniu decyzji o umorzeniu postępowania organ pierwszej instancji podjął dalsze kroki prawne wydając postanowienie z dnia 7 sierpnia 2009 r., przedmiotem którego jest wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i nakazanie inwestorom szeregu czynności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli H. B. i M.B., zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez: a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 6 w zw. z art. 48 Prawa budowlanego, polegające na uznaniu, że wykonanie przez inwestorów tarasu w postaci płyty żelbetonowej, wspartej na słupach żelbetonowych na poziomie parteru, wykonanie schodów zewnętrznych oraz zamienienie otworu okiennego na drzwiowy nie kwalifikuje tych prac do kategorii robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, podczas gdy stan faktyczny sprawy uprawniał organ nadzoru budowlanego do zastosowania art. 3 ust 7 w zw. z art. 50 Prawa budowlanego; b) błędną wykładnię i niezastosowanie przepisu art. 50 i n. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz niewłaściwe zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego w wyniku uznania, że wykonanie tarasu w postaci płyty żelbetonowej wspartej na słupach żelbetonowych na poziomie parteru, wykonanie schodów zewnętrznych oraz zamienienie otworu okiennego na drzwiowy wiąże się z robotami budowlanymi wymagającymi uzyskania pozwolenia na budowę, a w razie wykonania robót budowlanych bez uzyskania takiego pozwolenia, należy stosować przepis art. 48 Prawa budowlanego, a nie przepis art. 50 i n. ustawy; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 105 § 1 k.p.a., poprzez mylne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki uprawniające organ administracji publicznej do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i orzeczenie co do istoty poprzez "oddalenie odwołania M. i E. C., z zasądzeniem kosztów postępowania związanego ze skargą kasacyjną, w tym kosztami zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy wymienionemu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego, za wszystkie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W pierwszej kolejności wskazania wymaga fakt, że w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się żadnej z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. Tym samym dokonano kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. Niezasadnym okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania tj. art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Abstrahując od wadliwego sformułowania tego zarzutu, który nie został powiązany ze stosownymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Niezależnie od tego jak zostałyby zakwalifikowane roboty budowlane wykonane przez inwestora, tj. czy jak wskazują skarżący kasacyjnie jako roboty budowlane z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, czy jak wskazał Sąd pierwszej instancji jako budowa o której mowa w art. 3 pkt 6 tej ustawy, podkreślić należy, że do ich wykonania wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Prace budowlane będące przedmiotem niniejszego postępowania nie zostały bowiem ujęte w przepisach art. 29 oraz 30 ustawy Prawo budowlane, w których uzyskanie pozwolenia na budowę nie jest wymagane. Tym samym, skoro inwestor prowadził prace budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę, co podkreślono w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji jak i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, brak było podstaw do uznania, że postępowanie w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę było bezprzedmiotowe, co uzasadniałoby umorzenie postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznał, że wskazane prace budowlane, najbliższe są pojęciu budowy o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przez budowę należy rozumieć nie tylko wykonywanie obiektu w określonym miejscu, ale także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Prace budowlane wykonane przez inwestora nie powinny być również zakwalifikowane jako przebudowa o której mowa w pkt 7a art. 3 ww. ustawy, albowiem w ich wyniku nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów obiektu – w tym przypadku powierzchni zabudowy, kubatury, oraz długości obiektu budowlanego. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 6 w zw. z art. 48 Prawa budowlanego. Jednocześnie, skoro jak wskazano powyżej prace budowlane wykonane przez inwestorów zakwalifikowane winny być jako rozbudowa, a więc w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane jako budowa, właściwym trybem legalizacji takiej inwestycji, jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji, jest tryb określony w przepisie art. 48 tej ustawy, co powoduje, że także drugi z zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.