II SA/Wr 439/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca), Protokolant Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H. i M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 23 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym bez wymaganego pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o znaku PlNB. [...] z dnia 27 maja 2009 r., przywołując w podstawie prawnej art. 105 § 1 kpa, umarzono postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. L. . w Ś. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na uzasadnienie organ wskazał, że dnia 24 lutego 2009 r. wszczęto postępowanie administracyjne na wniosek E. C. w sprawie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. L. [...] w Ś., bez wymaganego pozwolenia na budowę. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 6 marca 2009 r. ustalono, że M. B. do tylnej ściany budynku - od strony ogrodu, dobudował taras w postaci płyty żelbetowej wspartej na okrągłych słupach żelbetowych. Taras wykonany jest na poziomie parteru, gdzie znajduje się mieszkanie zajmowane przez H. i M. B., z którego jest bezpośrednie wyjście na sporny taras. Taras posiada posadzkę z płytek gresowych i zadaszenie pokryte blachą profilowaną. Drewnianą konstrukcję zadaszenia wsparto na słupkach z drewnianych kantówek. Obok tarasu znajduje się część budynku mieszkalnego powstała w wyniku rozbudowy wykonywanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] , wydanej w dniu 11 stycznia 2005 r. przez Starostę L.. Stwierdzono, że M. B. zastąpił istniejące w tej części okno drzwiami - powiększając w tym celu otwór okienny oraz dobudował schody zewnętrzne, wyposażone w balustradę metalową oraz zadaszenie skonstruowane podobnie jak zadaszenie tarasu. W konsekwencji PINB w L. postanowieniem z dnia 30 marca 2009 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na wykonaniu tarasu oraz otworu drzwiowego i schodów zewnętrznych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce oraz nałożył na inwestora – M. B. obowiązek przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Dnia 6 kwietnia 2009 r. do siedziby PINB w L. wpłynęło pismo M. C., który zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie treści postanowienia organu pierwszej instancji, tj. jak należy zabezpieczyć miejsce wykonywania robót przed dostępem osób postronnych oraz czy w związku z obowiązkiem przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót M. B. musi się starać o pozwolenia u współwłaścicieli działki nr [...] w Ś., na której stoi budynek mieszkalny. W związku z tym PINB w L. postanowieniem nr [...] z dnia 23 kwietnia 2009 r. wyjaśnił wątpliwości co do treści postanowienia w następujący sposób: 1) nakaz zabezpieczenia miejsca wykonania robót przed dostępem osób postronnych oznacza, że inwestor jest zobowiązany podjąć wszelkie działania organizacyjne i zastosować środki techniczne zapobiegające dostępowi osób postronnych do miejsca wykonywania robót; 2) wykonanie obowiązku przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności, nie wiąże się z koniecznością "starania się o pozwolenia u współwłaścicieli działki nr [...] w Ś.". W wyniku oprotestowania postanowienia przez E. i M. C., DWINB postanowieniem nr [...] z dnia 15 maja 2009 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie. W dniu 21 maja 2009 r. w siedzibie organu pierwszej instancji przedłożono ocenę techniczną robot budowlanych sporządzoną przez L.T., posiadającego uprawnienia o specjalności konstrukcyjno -budowlanej, zawierającą pozytywną ocenę wykonanych robót oraz stwierdzenie, że ich wykonanie nie spowodowało zagrożenia zdrowia lub życia użytkujących budynek. W związku z tym PINB w L. decyzją o znaku [...] z dnia 27 maja 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. L. [...] w Ś. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzja ta, w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia, została oprotestowana przez E. i M. C., którzy wnieśli od niej odwołanie. Decyzją nr [...] z dnia 23 czerwca 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania E. i M. C., od opisanej decyzji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W motywach orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, z innych powodów niż podniesione w odwołaniu. Wydano ją na podstawie art. 105 § 1 kpa, wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, rozstrzygającej ją co do istoty - temu powinna służyć działalność orzecznictwa administracji publicznej, zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków indywidualnie oznaczonego adresata, wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ten cel nie zawsze jednak może być osiągnięty z przyczyn różnego charakteru. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się wart. 105 § 1 kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Owa bezprzedmiotowość postępowania, w niniejszej sprawie, zdaniem organu stopnia powiatowego, wynika z braku przedmiotu postępowania, co skutkowało jego umorzeniem. Jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym przede wszystkim z przepisami techniczno - budowlanymi. Jeżeli wykonane roboty budowlane są poprawne pod względem techniczno – budowlanym, nie ma w konsekwencji podstaw do wydawania przez organ nadzoru budowlanego jakichkolwiek nakazów, w tym rozbiórki efektu finalnego przedmiotowych robót budowlanych. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 493/04 LEX nr 169372), zgodnie z którym "jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nie ma konieczności wydawania w sprawie decyzji merytorycznej, ponieważ wszystkie czynności, które ewentualnie można nakazać, w sprawie zostały już dobrowolnie wykonane bądź nie ma potrzeby ich wykonywania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno-budowlanym, to organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 Kpa". Jednak zdaniem organu odwoławczego z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zauważa, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W tym miejscu należy zaznaczyć, że inwestor nie uzyskał stosownego pozwolenia na realizację kontrolowanej inwestycji, tj. na budowę tarasu oraz schodów zewnętrznych. Uruchomienie przez organ nadzoru budowlanego trybu określonego w art. 50-51 Prawa budowlanego jest możliwe i prawnie dopuszczalne tylko wtedy, gdy realizowane są roboty budowlane inne niż budowa, wymagające pozwolenia lub zgłoszenia bez uzyskania przez Inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub bez dokonania zgłoszenia. Z kolei art. 3 ust. 6 definiuje pojecie budowy jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowę, rozbudowę, czy nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia należy uznać, że zakres wykonanych robót należy zakwalifikować jako rozbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z przyjętym nazewnictwem przez rozbudowę należy rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" - art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). Poprzez wykonanie tarasu oraz schodów zewnętrznych niewątpliwie doszło do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego, jak również zwiększyła się jego długość. W takiej sytuacji organ zobligowany był rozpoznać przedmiotową sprawy na podstawie przepisów art. 48 Prawa budowlanego, gdyż to właśnie te uregulowania prawne znajdują zastosowanie w przypadku samowolnej realizacji obiektu budowlanego będącego w budowie albo już wybudowanego, a nie w trybie art. 50-51. W konsekwencji należy z całą stanowczością stwierdzić, iż błędnym było zastosowanie przez organ pierwszej instancji procedury określonej w art. 50-51 Prawa budowlanego w stosunku do budowy tarasu oraz schodów zewnętrznych wraz z balustradą i zadaszeniem, którą stosuje się tylko w przypadku samowolnie wykonanych robót budowlanych, ale innych niż budowa obiektu budowlanego. Mając to na uwadze należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów materialnych tj. ustawy Prawo budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie procedur w niej określonych, co obliguje organ drugiej instancji do wyeliminowania jej z obrotu prawnego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części i zajęcia właściwego rozstrzygnięcia znajdującego oparcie w obowiązujących przepisach prawnych. Na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyli inwestorzy. W piśmie podnieśli, że DWINB w uzasadnieniu swojej decyzji podważa możliwość zastosowania do rozwiązania sprawy trybu, przewidzianego w art. 50-51 Prawa Budowlanego, z którego skorzystał PINB i wskazuje jako właściwy dla tej sprawy przepis art. 48 Prawa Budowlanego. Skarżący uważają, że zastosowanie trybu postępowania według przepisów art. 48 byłoby nieadekwatne do sytuacji i mocno krzywdzące nas jako inwestora, gdyż kończy się ono rozbiórką lub pobraniem opłaty legalizacyjnej w wys. 50 tyś. zł, co znacznie przekracza koszty wykonanych przez nas robót budowlanych. Każde z tych rozwiązań powodowałoby obciążenie finansowe, któremu nie będą w stanie sprostać. Roboty budowlane związane z wykonaniem tarasu oraz schodów zewnętrznych, wraz z balustradą i zadaszeniem prowadzone były w ramach rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] i w czasie jej realizacji. Dowodem na to są załączone do skargi: kopia mapy zasadniczej aktualnej na dzień 25 maja 2004 r. - przed podjęciem rozbudowy, inwentaryzacja powykonawcza rozbudowy z datą 7 lipca 2005 r. Na tę rozbudowę został zatwierdzony projekt i wydana została przez Starostę L. decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 11 stycznia 2005 r. Robót tych nie należy więc traktować w oderwaniu od budowy obiektu budowlanego, na który uzyskano pozwolenie na budowę. Nie można zatem tego przypadku rozpatrywać w trybie art. 48, jak sugeruje DWINB, ponieważ obiekt budowlany, jakim jest budynek mieszkalny rozbudowywano posiadając wymagane pozwolenie na budowę. Skarżący przyznają, że przy realizacji rozbudowy objętej pozwoleniem na budowę, z chęci poprawienia funkcjonowania ich mieszkania, rozszerzyli zakres robót budowlanych o wykonanie tarasu oraz schodów zewnętrznych wraz z balustradą i zadaszeniem, bez świadomości, że jest to istotne odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w udzielonym pozwoleniu na rozbudowę. Uważają, że przypadek ten jest inny niż określony w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, a najbardziej odpowiednim dla rozwiązania tej sprawy jest tryb postępowania określony w art. 50, na który powołuje się PINB w uchylonej decyzji. Mając na uwadze podniesione okoliczności skarżący wnoszą o uchylenie decyzji organu drugiej instancji. W kolejnym, obszernym piśmie procesowym strona skarżąca podnosi ponownie, że oceniany przez organy nadzoru budowlanego przypadek wykonanych przez skarżących robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia stanowi w istocie "poszerzenie" robót budowlanych w stosunku do tych, na które inwestorzy uzyskali pozwolenie na budowę. W konsekwencji zastosowanie przez organ pierwszej instancji trybu naprawczego z przepisów art. 50 in. Prawa budowlanego stanowi prawidłową formę działania tego organu. Na swoje twierdzenia strona szeroko cytuje orzecznictwo sądów administracyjnych. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie dokonuje zatem kontroli na podstawie kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę prawną wydanej w sprawie decyzji organu odwoławczego stanowi przepis art. 138 § 2 kpa. Zastosowanie tego właśnie przepisu przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wynikało z uznania przez ten organ, że prowadzone dotychczas przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego postępowanie administracyjne, mające doprowadzić do legalizacji (niespornej) samowoli budowlanej było prowadzone z zastosowaniem błędnych przepisów Prawa budowlanego. W przypadku stwierdzonej samowoli budowlanej materialnoprawną podstawę działań kompetentnych organów stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Wedle art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w związku z art. 50 w sytuacji zaistnienia przypadków innych niż określone w art. 48, właściwy organ, stwierdzając, że inwestycja została prowadzona bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót i przedłożenie projektu budowlanego zamiennego. Z kolei stosownie do brzmienia art. 48 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 48 ust. 2 tej ustawy jeżeli budowa jest zgodna: z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania (fragment przepisu zakwestionowany przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06 [Dz. U. Nr 247, poz. 1844], którym orzeczono o niezgodności przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji), decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ winien wdrożyć procedurę zmierzającą do legalizacji inwestycji. Procedura legalizacji została precyzyjnie określona w art. 48 i 49 ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu (mając na uwadze dotychczasowe rozważania) należy zwrócić uwagę na fundamentalną dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej okoliczność, jaką jest dokonanie prawidłowej subsumcji zaistniałego stanu faktycznego pod właściwą normę prawną. Inaczej mówiąc, jeżeli uznać możliwość prowadzenia postępowania w zakresie próby legalizacji zaistniałej samowoli, należy jednoznacznie rozstrzygnąć, czy wdrożenia wymaga procedura z art. 48 i n., czy też 50 i n. Prawa budowlanego. Stawia to bowiem w konsekwencji inwestora w odmiennej sytuacji. Zdaniem Sądu, jak wskazuje lektura akt administracyjnych dołączonych do odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy uznał, że wykonanie tarasu i schodów zewnętrznych, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę wymaga wszczęcia procedury wskazanej w art. 48 ustawy. Pozostaje bowiem poza sporem, że inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę wskazanych elementów budynku mieszkalnego. Stosownie zaś do art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast analiza pojęć ustawowych, określonych w słowniczku (art. 3 ust. 6 ustawy) wskazuje, że budowa jest to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowa, rozbudowa, czy nadbudowa obiektu budowlanego. Niewadliwie zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie wskazuje, że zakres wykonanych robót winien być zakwalifikowany jako rozbudowa obiektu budowlanego. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 27 marca 2008 r. (II SA/Go 91/08, LEX nr 487202) (i co jest także zgodne ze stanowiskiem komentatorów do Prawa Budowlanego)"przez określoną w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego rozbudowę - należy rozumieć zmianę innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji". Wykonanie tarasu oraz schodów zewnętrznych niewątpliwie doprowadziło do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego, jego kubatury i długości. Aby realizować taką inwestycję skarżący musieli się zatem legitymować ostateczną decyzją udzielająca pozwolenia na budowę. Dodatkowo należy podnieść, że nie mogą być uznane za wiarogodne późniejsze tłumaczenia skarżących, jakoby kontrolowana inwestycja stanowiła odstąpienie od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 11 stycznia 2005 r. (k. IV akt organu pierwszej instancji). Decyzja dotyczy bowiem "rozbudowy, nadbudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejącego garażu (przyległego do budynku mieszkalnego) z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne. Z mapy (k. 18) akt PINB wynika, że projektowana przebudowa obiektu (objęta pozwoleniem) znajduje się po lewej stronie budynku mieszkalnego, taras zaś i weranda z tyłu tegoż budynku, od strony ogrodu. Nadto wyjaśnienia inwestora są tu niespójne i niekonsekwentne. Na k. 4/I II tych akt strona oświadczyła, że taras wykonał ok. 20 lat wcześniej poprzedni właściciel. Natomiast do protokołu oględzin skarżący powiedział, że "roboty związane z wykonaniem tarasu zostały zakończone w 2003 r. i na ich wykonanie nie uzyskano pozwolenia na budowę. Natomiast w 2007 r. wykonano otwór drzwiowy w miejsce istniejącego otworu okiennego oraz schody wejściowe do przybudówki wykonanej w 2006 r. na podstawie pozwolenia. Na wykonanie tych robót również nie wykonano pozwolenia na budowę". Protokół ten został podpisany bez uwag. Dalej wskazać trzeba, że co także dla sprawy istotne organ pierwszej instancji, po uchyleniu zakwestionowanej decyzji przez organ odwoławczy, będzie zobowiązany (zgodnie z dyspozycją art. 7 kpa) do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym istotnej dla sprawy okoliczności w jakim czasie kontrolowana samowola budowlana była wykonana. Kolejną ważką okolicznością którą organ orzekający winien wziąć pod uwagę jest wpływ zrealizowanej inwestycji na stan techniczny całego budynku (ta okoliczność winna być kontrolowana w ramach badania zgodności robót z przepisami techniczno-budowlanymi). Jak bowiem zdaje się wynikać z akt sprawy dobudowa ma mieć wpływ na stan techniczny lokalu na piętrze, co jest przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Na koniec należy jeszcze podnieść, że jak wskazują akta administracyjne, po uchyleniu decyzji o umorzeniu postępowania organ pierwszej instancji podjął dalsze kroki prawne wydając postanowienie z dnia 7 sierpnia 2009 r., przedmiotem którego jest wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych i nakazanie inwestorom szeregu czynności. Reasumując prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej powoduje, że skarga podlega oddaleniu, po myśli art. 151 uppsa.