II GSK 423/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 754/09 w sprawie ze skargi Ł. M. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 14 grudnia 2009 r. o sygn. akt I SA/Gd 754/09 uwzględnił skargę Ł. M. na decyzję Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia 26 lutego 2009 r. nr [..] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Łukasz Mucha wystąpił w dniu 26 kwietnia 2007 r. do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych za rok 2007. We wniosku rolnik zadeklarował sześć działek rolnych o łącznej powierzchni 32,59 ha. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. decyzją z dnia 18 kwietnia 2008 r. przyznał stronie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w łącznej wysokości 11967,20 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Od powyższej decyzji Ł. M. wniósł w dniu 30 kwietnia 2008 r. odwołanie, w którym zakwestionował zasadność odmowy przyznania mu uzupełniającej płatności obszarowej. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. decyzją z dnia 23 września 2008 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wskazując, że organ I instancji nie spełnił wymogów art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia 5 grudnia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. przyznał stronie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w łącznej wysokości 11967,20 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Decyzją z dnia 26 lutego 2009 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Od tej ostatecznej decyzji Ł. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Sąd I instancji uwzględniając skargę stwierdził, iż wbrew twierdzeniom organu uzupełniony materiał dowodowy przedłożony w trakcie postępowania administracyjnego nie potwierdza, że w 2006 r. panu Ł. M. nie została przyznana płatność uzupełniająca do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych. Złożony przez wnioskodawcę w 2006 r. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz wydane orzeczenie o płatnościach uzupełniających potwierdza, że na zadeklarowanych działkach w 2006 r. uprawiana była mieszanka traw z roślinami motylkowatymi drobnonasiennymi. Zaś w § 1 ust. 2 rozporządzenia zapisano, że płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na użytkach zielonych są objęte wszystkie rodzaje takich roślin wymienionych w § 1 ust. 1 z wyłączeniem traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy. Z powołanego przepisu wynika zatem, że uprawa mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami na trwałych użytkach zielonych może być objęta płatnością zwierzęcą. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zaniechanie wskazania przez Sąd I instancji przepisów postępowania, których naruszenie przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. mogło mieć w ocenie Sądu I instancji wpływ na wynik sprawy; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie: - wskazania oraz wyjaśnienia co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, podczas gdy Sąd orzekający powinien stosując ww. przepis wskazać, jakim przepisom uchybił organ II instancji i wyjaśnić na czym to naruszenie polegało; - zamieszczenia wskazań Sądu I instancji co do dalszego postępowania przez organ administracji, podczas gdy potrzeba takiego wskazania wynika z faktu, że uwzględnienie przez Sąd I instancji skargi skutkuje koniecznością zakończenia sprawy przez organ administracji, co powinno nastąpić w sposób umożliwiający temu organowi usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz - w następstwie tego - doprowadzenie w sprawie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze organ skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na zarzutach naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach wymienionych w § 2 tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania nie wystąpiła zatem zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego będą wyznaczać zarzuty skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w G. zarzucił jedynie naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. W ramach drugiego zarzutu skarżący zarzucił Sądowi I instancji wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia polegającą na niewyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niepodaniu wytycznych organowi odwoławczemu, co do czynności jakie powinien podjąć przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania może być skutecznie podniesiony, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem dotyczy to następującej sytuacji: gdyby Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania, to wówczas powinno zapaść rozstrzygnięcie w sprawie o odmiennej treści. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji publicznej, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Skarżący organ nie podał jednak w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów, które powinien wskazać Sąd I instancji w uzasadnieniu zakwestionowanego wyroku i jaki wpływ ma to uchybienie na zapadłe rozstrzygnięcie w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego organu Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną wyroku. Sąd I instancji zaznaczył, iż spór dotyczy interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 303 ze zm.) a w szczególności przepisu § 1 i § 4 rozporządzenia. Wskazał też jakie uchybienia w zakresie postępowania dowodowego popełnił organ w świetle tego przepisu. Sąd I instancji zaznaczył, iż przedłożony w trakcie postępowania administracyjnego materiał dowodowy, nie potwierdza, wbrew twierdzeniom organu, iż w 2006 r. Ł. M. nie została przyznana płatność uzupełniająca do powierzchni trwałych użytków zielonych. Sąd I instancji podkreślił, iż złożony przez wnioskodawcę w 2006 r. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz wydane orzeczenie o płatnościach uzupełniających potwierdza, iż na zadeklarowanych działkach w 2006 r. uprawiana była mieszanka traw z roślinami motylkowymi drobnonasiennymi. W dalszej części uzasadnienia Sąd podkreślił, iż z treści przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia wynika, że uprawa mieszanki roślin motylkowych drobnonasiennych z trawami na trwałych użytkach zielonych może być objęta płatnością zwierzęcą. W ten sposób Sąd I instancji pośrednio wskazał, iż organ załatwiający sprawę przy wydawaniu decyzji odmawiającej przyznania Ł. M. uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach rolnych na 2007 r., nie dokonał dokładnej analizy materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy i było przesłanką uchylenia decyzji administracyjnej. W tej sytuacji niepodanie w uzasadnieniu wyroku konkretnych przepisów postępowania administracyjnego, które naruszył organ nie jest uchybieniem na tyle istotnym, że miałoby wpływ na wynik sprawy tzn. zmieniłoby treść rozstrzygnięcia Sądu. Brak precyzyjnego określenia przepisów k.p.a. przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie jest jeszcze przesłanką prowadzącą do uchylenia tego orzeczenia, skoro z treści uzasadnienia można wysnuć wniosek jakiego rodzaju naruszeń dopuścił się organ przy załatwieniu sprawy. Trzeba również zaznaczyć, iż ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku z tego powodu nie doprowadziłoby do wydania odmiennego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w sprawie, lecz wyłącznie przyczyniłoby się do doprecyzowania uzasadnienia tego wyroku o konkretnie naruszone przepisy k.p.a. Skoro z uzasadnienia wyroku wynika, jakiego rodzaju naruszenia procedury administracyjnej w postępowaniu w sprawie Ł. M. dopuścił się organ odwoławczy, to za chybiony należy uznać zarzut braku wytycznych dla tego organu co do dalszego postępowania. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.