I FSK 398/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 774/09 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. oraz od stycznia do czerwca 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 774/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 31 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. oraz od stycznia do czerwca 2005 r. 2. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z 31 sierpnia 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 1 czerwca 2009 r. wydaną po wznowieniu postępowania podatkowego, którą odmówiono uchylenia decyzji ostatecznych Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z 16 marca 2007 r. w przedmiocie zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja 2004 r. do czerwca 2005 r. Strona skarżąca powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "O.p."), jako przesłankę wznowieniową wskazywała wydanie przez Prokuraturę Rejonową postanowienia z 31 maja 2007 r., o umorzeniu postępowania karnego, w uzasadnieniu którego stwierdzono, że podatniczka nabyła paliwo przy czym nie miała świadomości, że podmiot je sprzedający nie jest do tego uprawniony. W ocenie skarżącej ujawniły się w ten sposób nowe okoliczności, o których organ nie miał wiedzy wydając rozstrzygnięcie. Skarżąca podniosła, że zachodzą nadto przesłanki wznowieniowe przewidziane w art. 240 § 1 pkt 9 i 11 O.p. Skarżąca zarzuciła, że organ nie zastosował w sprawie bezpośrednio przepisów Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE. L. z 1977 r., Nr 145, poz. 1 – dalej: "VI Dyrektywa"), które nie zawierają ograniczeń zasady neutralności. Dodatkowo podkreśliła, że nie uwzględniono orzecznictwa ETS, gdzie wielokrotnie podkreślano, że konsekwencji nieuczciwych działań sprzedającego nie może ponosić nabywca, jeżeli o nadużyciach kontrahenta nie mógł dowiedzieć się mimo zachowania należytej staranności. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji, że podane we wniosku okoliczności nie uzasadniają wznowienia postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania, którego wznowienia żądała skarżąca, ustalono, że podatniczka udokumentowała prawo do obniżenia podatku należnego fakturami wystawionymi przez podmiot, który nie był zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku VAT, nie składał deklaracji podatkowych dla potrzeb podatku VAT, wedle danych urzędu była to osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej. W konsekwencji organ zakwestionował dokonane przez stronę obniżenie podatku należnego o podatek naliczony z ww. faktur VAT. Organ podkreślił, że ujawnienie nowych okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję. W przywołanej normie chodzi bowiem o określony stan faktyczny, który istniał w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz nie był znany organowi z powodu przyczyn od niego niezależnych i mających wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ zaznaczył, że nie jest nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów. Organ odwoławczy uznał, więc, że powoływane przez stronę okoliczności były znane organowi pierwszej instancji rozpatrującemu sprawę i brane pod uwagę przy jej rozstrzyganiu, natomiast dowód w postaci postanowienia o umorzeniu postępowania nie istniał w ogóle w dacie rozstrzygania sprawy. Organ podatkowy nie stwierdził zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Organ zauważył, że strona nie wskazała konkretnie w uzasadnieniu wniosku, które z orzeczeń ETS mają wpływ na treść ostatecznych rozstrzygnięć w sprawie. Rozpatrując natomiast argumenty strony odwołującej się do orzecznictwa ETS, organ odwoławczy uznał, że strona zmierza do podważenia postępowania wymiarowego, co nie jest dopuszczalne w świetle ustawowych przesłanek wznowienia. 3. W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, 187 i 188 O.p. z uwagi na błędne poczynienie ustaleń faktycznych, tj. nieuwzględnienie okoliczności faktycznego zakupu paliwa przez skarżącą i braku świadomości nieuczciwości kontrahenta, co zgodnie z zasadą neutralności, winno skutkować przyznaniem skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z kwestionowanych przez organ faktur. Skarżąca podkreśliła, że powyższe okoliczności faktyczne wynikają wprost z przywołanego postanowienia o umorzeniu postępowania i jako takie niewątpliwie stanowią przesłankę wznowienia postępowania. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, nie doszło bowiem do naruszenia stanowiących podstawę prawną decyzji przepisów prawa, w szczególności art. 240 § 1 pkt 5, 9 i 11 O.p. Zdaniem Sądu pierwszej instancji postanowienie o umorzeniu postępowania karnego nie może być uznane za nowy dowód, ponieważ zostało wydane już po rozstrzygnięciu sprawy przez organ drugiej instancji, zatem nie istniało w dacie wydawania decyzji. Dodatkowo, Sąd podkreślił, że tego rodzaju postanowienie nie ma w świetle obowiązujących przepisów żadnej mocy wiążącej w postępowaniu podatkowym. Jedynie bowiem ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa są wiążące dla innych organów i sądów. Powoływane przez stronę skarżącą orzeczenie jest orzeczeniem o charakterze procesowym, kończącym postępowanie bez rozstrzygania o istocie i treści konkluzji zawartych w jego uzasadnieniu nie może więc rzutować na ustalenia czynione w postępowaniu podatkowym. Sąd uznał, że organ trafnie ocenił, iż powołane przez stronę jako nowe okoliczności, a mianowicie faktyczny zakup paliwa i brak świadomości o statusie sprzedającego nie mają przymiotu "nowości" niezbędnego dla wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu organ w toku postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług zbadał okoliczności związane z transakcjami zakupu pod kątem faktów mających znaczenie dla sprawy. Analizując podane przez skarżącą okoliczności, Sąd, podobnie jak organ odwoławczy, doszedł do przekonania, że skarżąca zmierza do narzucenia organowi podatkowemu oceny okoliczności sprawy dokonanej przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze. Zdaniem Sądu nawet błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Stanowi ją jedynie wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Przechodząc do weryfikacji oceny kolejnej z powołanych przez stronę przesłanek wznowienia postępowania, mianowicie z art. 240 § 1 pkt 9 O.p. (wystąpienie sytuacji, gdy ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest RP ma wpływ na treść wydanej decyzji) Sąd uznał za stosowne podkreślić, że istotą postępowania o wznowienie postępowania jest zbadanie, czy wystąpiły kwalifikowane wady enumeratywnie wskazane przez ustawodawcę. Dlatego wplatane przez stronę skarżącą do argumentacji kryteria odnoszące się do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej, nie mogą być brane pod uwagę. Z tego względu Sąd skoncentrował się wyłącznie na zbadaniu, czy istotnie ratyfikowana umowa międzynarodowa, bądź też umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa miała wpływ na treść decyzji. W przekonaniu Sądu organ podatkowy słusznie uznał, że VI Dyrektywa nie ma mocy aktu prawnego, o którym mowa w przywołanym przepisie. Są to bowiem wyłącznie akty wewnętrzne Unii Europejskiej, a więc wspólnoty państw, stanowione przez jej organy w celu wykonania swoich kompetencji. Przepisy dyrektywy nie mają bezpośredniej mocy wiążącej, są dla państw członkowskich wiążące wyłącznie co do celu, jaki ma być osiągnięty w zakresie przedmiotu jej regulacji. Z tego względu, zdaniem Sądu, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że argumentacja skarżącej co wystąpienia przesłanki z 240 § 1 pkt 9 O.p. jest chybiona. Sąd nie znalazł podstaw, by zakwestionować dokonaną przez organ odwoławczy ocenę wystąpienia przesłanki wznowieniowej wskazanej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., tj. sytuacji, gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wskazany przepis zezwala wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli zapadłoby orzeczenie ETS mające wpływ na treść wydanej uprzednio ostatecznej decyzji. Zgodnie z art. 241 § 2 pkt 2 O.p. żądanie wznowienia postępowania mogło nastąpić w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia. Powołany przepis jest bezwarunkowy. Dla skutecznego podniesienia opisanego wyżej warunku wznowienia postępowania niezbędne jest wskazanie konkretnego orzeczenia ETS i jego wpływu na treść wzruszanego aktu, a nadto wykazanie zachowania miesięcznego terminu zakreślonego przez ustawę dla zgłoszenia ww. przesłanki. Skoro strona wnosząca o wznowienia żadnego z ww. warunków nie spełniła, zasadnie, zdaniem Sądu, organ stwierdził brak podstawy do wznowienia postępowania. Ostatecznie Sąd I instancji stanął na stanowisku, że organy prawidłowo oceniły, iż skarżąca nie wykazała żadnej z przesłanek wznowienia postępowania z art. 240 § 1 O.p. 6. Skarżąca, zastępowana przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.) autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego, w szczególności: - art. 240 § 1 pkt 5, 9 i 11 O.p., poprzez błędną wykładnię i zastosowanie; - przepisów VI Dyrektywy, w szczególności art. 17 ust a i art. 18 ust 1a., poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że w toku postępowania skarżąca nie dążyła, do wykazania zakupu paliwa, lecz wskazywała, że nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności w oparciu o ustalenie, że jej kontrahent nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Skarga kasacyjna sprowadza się do tezy, ze organy podatkowe w toku postępowania w żadnym zakresie nie odnosiły się do okoliczności istniejącej w toku postępowania, tj. braku winy lub wiedzy, że sprzedający nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się z Sądem I instancji w zakresie nieuznania za nowy dowód postanowienia Prokuratury Rejonowej w G. z 31 maja 2007 r. oraz uznał za niezrozumiałe stanowisko Sądu w zakresie stwierdzenia, że VI Dyrektywa nie ma mocy aktu prawnego i że jest to wyłącznie "wewnętrzny akt Unii Europejskiej". 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje 8. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty są niezasadne. Trzeba zaś zaznaczyć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W konsekwencji kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest wyłącznie w takich ramach, które zakreślają podstawy kasacyjne, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Sposób sformułowania skargi kasacyjnej determinuje nie tylko zakres kontroli kasacyjnej, lecz również kolejność, w jakiej tę kontrolę należy przeprowadzić. Jeśli bowiem w skardze tej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. 8.1.W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu naruszenia art. 240§1 pkt 5,9 O.p. Zarzuty naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej wiąże przede wszystkim z tym, że organy podatkowe nie zastosowały norm zawartych w VI Dyrektywie a przez to w toku całego postępowania nie odniosły się do okoliczności istniejącej w toku postępowania, tj. braku winy lub wiedzy, że sprzedający nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania można mówić wówczas, gdy zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) są one istotne dla sprawy, (co znaczy, że mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie), 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji. Autor skargi kasacyjnej jako przesłankę wznowieniową wskazuje wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania karnego, w uzasadnieniu którego stwierdzono, że podatniczka nabyła paliwo przy czym nie miała świadomości, że podmiot je sprzedający nie jest do tego uprawniony. Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że postanowienie z 31 maja 2007 r. o umorzeniu postępowania karnego nie może być uznane za nowy dowód, ani też za nową okoliczność, o której mowa w omawianym przepisie. Nowa okoliczność, (czy też nowy dowód) w rozumieniu tej normy, to taka, która nie była znana organowi w dacie orzekania. Przedmiotowe postanowienie o umorzeniu postępowania karnego nie mogło zostać uznane za nowy dowód, ponieważ zostało wydane już po rozstrzygnięciu sprawy przez organ drugiej instancji, zatem nie istniało w dacie wydawania decyzji. Nie będzie natomiast "nową okolicznością", wynikający z uzasadnienia przedmiotowego postanowienia, stan faktyczny, z którego strona skarżąca wywodzi, że nabywała paliwo oraz, że nie miała świadomości o statusie sprzedającego. Informacje te nie mają przymiotu "nowości" niezbędnego dla wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Okoliczności te nie mają charakteru nowych, ponieważ jak trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, kwestie te były badane w toku postępowania zwyczajnego i organ poddał je własnej ocenie. Strona skarżąca w istocie zmierza do narzucenia organowi podatkowemu oceny okoliczności sprawy dokonanej przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze. Tymczasem nawet błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Stanowi ją jedynie wadliwe ustalenie stanu faktycznego, a taka sytuacja, jak wynika z powyższych ustaleń, nie zaistniała w tym postępowaniu. Zatem wskazane okoliczności, które należy oceniać w kategorii zarzutu błędnej oceny stanu faktycznego, a nie braku wiedzy o określonej okoliczności, a wyłącznie ta ostatnia stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie mogły stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 9 O.p. Zarzut ten autor skargi kasacyjnej wiąże z naruszeniem VI Dyrektywy VAT. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeżeli ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji. W tym względzie należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że wystąpienie sytuacji, gdy ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest RP ma wpływ na treść wydanej decyzji nie odnosi się do VI Dyrektywy. Dyrektywy są to bowiem, jak wskazał Sąd I instancji, akty wewnętrzne Unii Europejskiej, a więc wspólnoty państw, stanowione przez jej organy w celu wykonania swoich kompetencji. Przepisy dyrektywy nie mają bezpośredniej mocy wiążącej, są dla państw członkowskich wiążące wyłącznie co do celu, jaki ma być osiągnięty w zakresie przedmiotu jej regulacji. Już więc z tego powodu wskazane przez skarżącą okoliczności nie stanowią przesłanki do wznowienia postępowania. Przesłanka taka nie zaistniała by nawet wówczas, gdyby uznać, że umową międzynarodową mającą wpływ na treść wydanej decyzji jest Traktat z 16 kwietnia 2003 r. dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej. (Dz. U.UE.L.2003 r. nr 236 poz. 17). Wskazać bowiem należy, iż w art. 240 § 1 pkt 9 O.p. mowa o umowach ratyfikowanych po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej, które zawierają rozwiązania retroaktywne. Pogląd taki został wyrażony w doktrynie (por. B Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa Komentarz", Warszawa 2006, s. 698; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa Komentarz 2007", Wrocław 2007, s. 943). Zwrócić należy uwagę, że art. 91 ust. 1 Konstytucji RP stwierdza, iż umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw "stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana", rozpatrzenie sprawy z pominięciem przepisów takiej umowy międzynarodowej w trakcie jej obowiązywania nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, lecz- ewentualnie- przesłankę stwierdzenia nieważności. W tym kontekście bezzasadne było by powołanie się strony na Układ Europejski. Z tych samych względów nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej stawia zarzut naruszenia przepisów VI Dyrektywy VAT, a w szczególności art. 17 i art. 18 ust.1 poprzez ich niezastosowanie. Jak wyżej wskazano ewentualne naruszenie przepisów VI Dyrektywy nie mogło być przesłanką wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 9 O.p. Naruszenie przepisów prawa materialnego nie spełnia również żadnej innej przesłanki wznowienia postępowania. Zarzut naruszenia prawa materialnego mógł być podniesiony jedynie w kontekście rażącego naruszenia prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji o której mowa w art. 247§1 pkt3 O.p. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji była natomiast decyzja w przedmiocie wznowienia postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniała również przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art.240§1 pkt11 O.p. W tym przypadku wznowienie postępowania wiąże się z faktem wydania orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które ma wpływ na treść wydanej decyzji. Art. 241 § 2 pkt 2 O.p. stanowi, że wznowienie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa art.240§1 pkt11 O.p. zaistnieje jedynie wówczas, gdy już po wydaniu ostatecznej decyzji zapadłoby orzeczenie ETS mające wpływ na treść tej decyzji. Dla skutecznego podniesienia opisanego wyżej warunku wznowienia postępowania niezbędne jest wskazanie konkretnego orzeczenia ETS i jego wpływu na treść wzruszanego aktu, a nadto wykazanie zachowania miesięcznego terminu zakreślonego przez ustawę dla zgłoszenia ww. przesłanki. Skoro strona wnosząca o wznowienie żadnego z ww. warunków nie spełniła, zasadnie Sąd I instancji uznał za zgodne z prawem stanowisko organów podatkowych, które stwierdziły brak podstawy do wznowienia postępowania. Wobec powyższego na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.