II GSK 474/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Z. O. Z. F. M. Region [...] w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1827/09 w sprawie ze skargi N. Z. O. Z. F. Medycyna Region [...] w O. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od N. Z. O. Z. F. M. Region [...] w O. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. Akt VI SA/Wa 1827/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F.-. Region [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej powoływany także jako Prezes Funduszu) z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], w przedmiocie odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umówy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2008 r. o nieuwzględnieniu odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert dotyczącego zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny - ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół ratownictwa medycznego podstawowy na terenie województwa [...] (S. W. J. M.). Od powyższej decyzji Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej F.-M. Region [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1640/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję organu II instancji orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a). W wymienionym wyroku - wskazując na naruszenie przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim art. 7, 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., tekst jednolity, dalej: k.p.a.) zwrócono uwagę na brak wyjaśnienia, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymagań art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., tekst jednolity, dalej: ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej) - w szczególności co do równego traktowania wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu o zawarcie przedmiotowej umowy. Zobowiązując do zbadania okoliczności związanych z zasadnością dokonanego wyboru oferenta podniesiono konieczność dokonania kontroli dokumentacji drugiego uczestniczącego w konkursie oferenta (stanowić ona musi, jak zaznaczono materiał dowodowy w sprawie) i poddania jej szczegółowej analizie celem wykazania w oparciu o przepisy materialne, iż wyliczenie ilości punktów przypadających na daną kategorię zostało dokonane w oparciu o jednakowe kryteria dla wszystkich oferentów. Według omawianego wyroku zbadać również należało czy brak ujawnienia wszystkich związanych z konkursem naruszał art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i miał wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazano także na potrzebę rozważenia zgodności wymagań stawianych oferentom z normami polskimi i europejskimi oraz okoliczność potwierdzenia ich przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia rozpoznając ponownie, w dniu [...] lipca 2009 r. odwołanie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. Region [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji zaznaczył, iż oferenci przystępujący do postępowania w sprawie zawarcia konkretnego typu umów oprócz wymagań wynikających z prawa powszechnie obowiązującego powinni spełniać wymagania określone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia tj.: 1) zarządzeniu nr 53/2007/DSOZ z dnia 10 września 2007 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ze zm. ; 2) zarządzeniu nr 82/2007/DSM z dnia 9 października 2007 r. w sprawie określenia umów w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny - ratownictwo medyczne ze zm. Ocena ofert w niniejszej sprawie następowała w oparciu o zarządzenie nr 71//2007DOSZ z dnia 27 września 2007 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Po objęciu kontrolą dokumentacji drugiego oferenta, biorącego udział w przedmiotowym postępowaniu oraz analizie całości zgromadzonej podczas postępowania konkursowego dokumentacji stwierdził, iż wymienione postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Zapewnione zostało, bowiem równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Organ II instancji wskazał również, iż oferenci biorący udział w przedmiotowym postępowaniu złożyli oświadczenia o zapoznaniu się z warunkami postępowania dotyczącymi zawierania umów i nie zgłaszali do nich zastrzeżeń oraz przyjęli je do stosowania. Za niezasadny uznany został zarzut dotyczący określenia w ogłoszeniu konkretnego miejsca wyczekiwania zespołów ratownictwa medycznego. Wskazano przy tym, iż w ogłoszeniu konkursowym zawarto informację, iż świadczenia mają być realizowane na terenie województwa [...] a postępowanie prowadzone jest w oparciu o wytyczne Wojewódzkiego Planu Działania Państwowe Ratownictwo Medyczne na lata 2008-2010 dla woj. [...] i dotyczy zabezpieczenia podstawowych wodnych zespołów ratownictwa medycznego na S. W. J. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż odpowiednie zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 8 września 2006 r. Fundusz uwzględnił zatem (art. 21 ust 2 pkt 2) określoną w planie liczbę i rozmieszczenie jednostek systemu. Określenie jednak w planie działania systemu rozmieszczenia jednostek systemu poprzez wskazanie adresów i nazw jednostek nie było jednak wiążące dla prowadzącego postępowanie dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. W tym zakresie zastosowanie miały bowiem określone w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej, dotyczące konkurencyjności i równego dostępu ośrodków publicznych oferentów biorących udział w postępowaniu. Obie oferty zostały porównane zgodnie ze wszystkimi kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej a kryterium różnicującym oferentów okazało się jedynie kryterium jakości. Kryteria oceny ofert, zostały podane w § 2 zarządzenia nr 71/2007/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 27 września 2007 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Ocena punktowa dokonywana była w sprawie automatycznie przez system komputerowy Funduszu na podstawie ankiet wypełnianych przez oferentów w czasie składania ofert. Wskazano, iż różnicujący oferty w zakresie kryterium jakości (na niekorzyść składającego odwołanie) udział w zespole ratownictwa medycznego podstawowego lekarza posiadającego kwalifikacje w dziedzinie medycyny ratunkowej był warunkiem rankingującym - niewymagalnym, ale dodatkowo punktowanym. Zaznaczono przy tym, iż czynnikiem różnicującym – uwzględnionym tym razem na korzyść odwołującego było także przedstawienie zewnętrznej oceny jakości. Skarżący w ocenie końcowej oferty otrzymał w sumie 42,5 i tak - za kryterium ciągłości 15 pkt., za kryterium jakości 12,5 pkt. natomiast za kryterium ceny 15 pkt. Drugi z oferentów otrzymał w końcowej ocenie punktowej w sumie 70 pkt., w tym za kryterium ciągłości 15 pkt., jakości 40 pkt. natomiast za kryterium ceny 15 pkt. Jak podkreślono z analizy zgromadzonej podczas postępowania dokumentacji wynika, iż komisja konkursowa stosowała warunki oceny ofert w ramach poszczególnych kryteriów oceny ofert do omawianego rodzaju świadczeń opieki zdrowotnej, oceniając w sposób obiektywny wszystkie złożone oferty. Powyższe warunki oceny były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Wskazano też, iż po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu wydania w postępowaniu rozstrzygnięcia. Nie uwzględniono zatem w końcowym porównaniu ofert nowego formularza ofertowego złożonego przez skarżącego w późniejszym okresie (dopiero na etapie negocjacji). Za bezzasadny uznano zarzut dotyczący określenia w ogłoszeniu przedmiotowego postępowania minimalnych wymagań dla środków transportu. Przedmiotowe postępowanie ogłoszone zostało zgodnie z art. 139 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i zawierało wszystkie elementy wskazane w powyższym przepisie jak również wskazywało, iż oferty mogą składać podmioty będące świadczeniodawcami w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa, oraz spełniające wymagania określone w przepisach aktów prawnych wyszczególnionych w ogłoszeniu konkursowym. Omawiane warunki miały charakter jedynie zalecenia i ich spełnienie bądź, nie miało bezpośrednio wpływu na ocenę złożonych w postępowaniu ofert, o czym odwołujący został poinformowany w piśmie z dnia 16 maja 2008 r.(termin składania ofert mijał 30 maja 2008r.) Organ II instancji podkreślił także, iż warunki wymagane od świadczeniodawców, określone przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, opisane zostały z uwzględnieniem Polskich Norm wprowadzających normy europejskie, europejskich aprobat technicznych lub norm państw członkowskich Unii Europejskiej wprowadzających europejskie normy zharmonizowane oraz klasyfikacji statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Za niezasadny uznano zarzut dotyczący wskazania przez Fundusz 7 metrów jako minimalnej długości łodzi wykorzystywanej jako środek transportu medycznego wodnego. Minimalne wymagania dotyczące specjalistycznych usług transportu medycznego wodnego, określone zostały w Polskiej Normie PN-EN 13718-2 przenoszącej europejskie normy zharmonizowane - "Środki transportu medycznego powietrznego, wodnego terenowego. Część 2: Wymagania eksploatacyjne i techniczne zapewniające ciągłość opieki nad pacjentem", której zapisy świadczeniodawca powinien spełniać. Wskazano też, iż brak ujawnienia w postępowaniu wcześniejszym wszystkich dokumentów związanych z postępowaniem nie miało wpływu na rozstrzygnięcie odwołania. Wybrana zaś została oferta, która w końcowej ocenie punktowej uzyskała większą ilość punktów. Zdaniem organu II instancji zarówno na etapie części jawnej konkursu, jak i niejawnej oferty były rozpatrywane na tych samych zasadach, zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak i przepisami wydanymi na ich podstawie przez Prezesa Funduszu w warunkach poszanowania zasady równego traktowania wszystkich oferentów. W obszernej skardze Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej F.-M. Region [...] w O. jako jednostka organizacyjna "F. M." sp. z o.o. wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniesiono w niej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego(art.7, 8 , 9, 10 § 1,15, 77 § 1 i 4,107 § 1 i 3 oraz 73 w związku z art. 74 k.p.a.) w szczególności przez brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w ten sposób, że nie udostępniono stronie niniejszego postępowania pełnych akt sprawy tj. uzasadnienia punktacji otrzymanej przez drugą stronę prawa materialnego oraz oferty drugiej strony, a także prawa materialnego (art. 132 ust. 1, art. 134 ust. 1 w związku z art. 32 Konstytucji RP, art. 139 ust. 2 pkt 1, art. 139 ust. 3 pkt 3 , art. 140 ust. 2 pkt 1, art. 142 ust. 5, art. 148 pkt 1 i 2 , art. 155 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i naruszenie zasady równości wobec prawa. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, iż warunek dotyczący środków transportu był wymogiem podstawowym i sprzecznym z polskimi normami. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zauważył, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd I instancji nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów wydających decyzje. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja była wyczerpująca. Wskazano na związanie przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1640/08. Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji zastosował się do zaleceń wskazanych w wymienionym wyroku dotyczących w szczególności obowiązku rozważenia zgodności wymagań z normami polskimi i europejskimi oraz okoliczności potwierdzenia ich przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Organ odwoławczy dokonał także wnikliwej analizy dotyczącej kryterium oceny poszczególnych ofert oraz przyznawania punków, jak również możliwości naruszenia przez Fundusz zasad postępowania określonych przez ustawę. Jak wynika z akt administracyjnych organ objął kontrolą dokumentację drugiego uczestniczącego w konkursie oferenta i poddał je szczegółowej analizie wykazując w oparciu o przepisy materialne, iż wyliczenie ilości punktów przypadających na daną kategorię zostało dokonane w oparciu o jednakowe kryteria dla obu oferentów. Podał także, z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kategoriom oceny wiążą się określone ilości punktów. Ponadto organ wyjaśnił, iż brak ujawnienia wszystkich dokumentów związanych z konkursem nie naruszyło art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd I Instancji stwierdził, iż organy Narodowego Funduszu Zdrowia przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy z zachowaniem przepisów prawa. Wszyscy świadczeniodawcy ubiegający się o zawarcie umowy byli równo traktowani, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania i warunki związane z postępowaniem konkursowym zostały udostępnione obu oferentom a skarżący złożył wyjaśnienie o zapoznaniu się z nimi. Komisja konkursowa zaprosiła obydwu oferentów do negocjacji zakończonych podpisaniem protokołu. Podczas negocjacji komisja konkursowa wprawdzie przyjęła dokumenty dotyczące zapewnienia przez skarżącego w zespole ratownictwa wodnego w R. lekarzy w tym specjalistów medycyny ratunkowej. Uznała jednak, iż zawarta w nich treść - biorąc pod uwagę czas ich złożenia nie podlega uwzględnieniu, albowiem uwzględnienie ich na tym etapie postępowania naruszyłoby zapis art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. W części niejawnej postępowania komisja, zgodnie z art. 148 ustawy oświadczeniach opieki zdrowotnej, dokonała oceny i porównania ofert złożonych do postępowania. Kryterium różnicującym było kryterium jakości. Kryterium to miało charakter decydujący - oferta skarżącego uzyskała mniejszą ilość punktów w ocenie końcowej, co skutkowało wyborem oferty innego świadczeniodawcy. W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej F. M. Region [...] w O., zaskarżając go w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I Instancji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie przez NSA co do "meritum" sprawy zgodnie z art. 188 § 1 p.p.s.a, a także o uwzględnienie przy orzekaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny niezbędnych kosztów postępowania poniesionych przez Skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego i ich zasądzenie, na zasadzie art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisów prawa proceduralnego tj. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., a także art. 1 p.p.s.a., podczas gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów Narodowego Funduszu Zdrowia dotknięte było wadami, co doprowadziło do sytuacji braku prawidłowego ustalenia, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA), stanu faktycznego w sprawie: 1) poprzez błędne uznanie przez WSA, że nie udostępnienie pełnomocnikowi skarżącego oferty i szczegółowej punktacji przyznanej pozostałym oferentom, wraz z uzasadnieniem tej punktacji, nie mogło, decydująco, wpłynąć na wynik sprawy, gdy tymczasem brak udostępnienia oferty i punktacji uniemożliwia skorzystanie przez Skarżącego z uprawnienia weryfikacji tej punktacji, na podstawie dokumentów złożonych przez oferentów. Uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącego zapoznania się z dokumentami dotyczącymi innych stron postępowania, tj. ofertą oraz szczegółowym uzasadnieniem przyznanej innym stronom punktacji, na etapie postępowania poprzedzającym złożenie skargi do WSA, uniemożliwia pełnomocnikowi skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie oraz ochronę praw strony postępowania; 2) poprzez błędne uznanie, iż WSA orzekając dysponował "aktami sprawy w rozumieniu art. 54 ust. 2 p.p.s.a. z uwagi na brak załączenia do akt dokumentów innych stron postępowania; 3) poprzez zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy i w konsekwencji wydanie wyroku po przeprowadzeniu postępowania w sposób wadliwy i w oparciu o niewyjaśniony w pełni stan faktyczny, co spowodowało przedstawienie w uzasadnieniu wyroku wadliwego stanu faktycznego sprawy oraz przedstawienie wadliwej podstawy prawnej wraz z jej wyjaśnieniem, co następnie spowodowało błędną wykładnię, powołanych dalej, przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej i doprowadziło także do nieprawidłowego ustalenia zakresu kontroli sądowoadministracyjnej; 4) poprzez brak rozpoznania wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze, o czym świadczy brak odniesienia się do zarzutów oferenta w uzasadnieniu wyroku, co doprowadziło do sytuacji braku prawidłowego ustalenia przez WSA stanu faktycznego w sprawie, a w szczególności poprzez brak odniesienia się do podnoszonych przez oferenta naruszeń przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia: - art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że Prezes Narodowego Funduszu rozpoznając ponownie sprawę, zapewnił i wykazał "równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców", podczas gdy Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wskazując na prawidłowość przeprowadzonego pominął następujące okoliczności tj.: a) jak wynika z uzasadnienia decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nie została wzięta pod uwagę okoliczność, iż zgodnie z ogłoszeniem zostały dokładnie, co do miejsca - konkretnego adresu, wskazane miejsca wyczekiwania zespołów ratownictwa medycznego tj. w G. w siedziba WOPR oraz w Ośrodku PAN w W. Utrudnia to konkurencję z uwagi, na to, iż w przypadku zarejestrowania już jednego podmiotu - Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, pod wskazanym adresem, nie ma możliwości zarejestrowania pod tym samym konkretnym adresem innego podmiotu - Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej. Wpis do rejestru jednego podmiotu - Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej pod wskazanymi adresami tj. G. w siedziba WOPR oraz w Ośrodku PAN w W. wyklucza możliwość wpisu do rejestru innego podmiotu pod wskazanymi adresami, a więc wyklucza konkurencję i równe traktowanie podmiotów; b) jak wynika z uzasadnienia decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nie została wzięta pod uwagę okoliczność, iż oferent nie miał wiedzy na temat wykładni warunków prowadzenia postępowania w zakresie zapewnienia udzielania świadczeń zdrowotnych przez lekarza medycyny ratunkowej, a wiedza taka została powzięta przez oferenta w czasie postępowania; c) jak wynika z uzasadnienia decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia komisja konkursowa pomimo uzyskania wiedzy, w trakcie prowadzenia postępowania - posiedzenia komisji konkursowej, że Skarżący zapewni udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarza medycyny ratunkowej nie przyznała mu dodatkowych punktów z tego tytułu, co jest sprzeczne z wykładnią przyjętą przez Prezesa NFZ w decyzji numer 13/08 wydanej w innej sprawie; d) zostały określone przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia minimalne wymagania dotyczące środków transportu - minimalna długość 7 metrów, które to wymaganie nie znajduje racjonalnego uzasadnienia, biorąc pod uwagę, że w poprzednich latach nie zostały określone minimalne wymagania dotyczące długości łodzi tj. świadczenia były wykonywane łodziami krótszymi oraz, że na terenie całego kraju dostępnych jest tylko kilka takich Łodzi, a ponadto, że warunek taki nie jest zgodny z normami europejskimi i polskimi, a który to warunek doprowadził do sytuacji, w której Skarżący nie dysponując łodziami o długości 7 metrów wziął udział w postępowaniu wyłącznie w zakresie jednej łodzi; e) zostały określone przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia minimalne wymagania dotyczące środków transportu - minimalna długość 7 metrów, którego to warunku nie potwierdził Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, a który to warunek doprowadził do sytuacji, w której Skarżący nie dysponując łodziami o długości 7 metrów wziął udział w postępowaniu wyłącznie w zakresie jednej łodzi; f) nie została uwzględniona okoliczność naruszenia zasady równości postępowania w wyniku przeprowadzenia postępowania kontrolnego wyłącznie w stosunku do jednego pomiotu tj. w stosunku do Skarżącego - patrz rozstrzygnięcie w postaci uchylenia decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia i decyzji Dyrektora Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, zapadłymi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W., w dniu 7 maja 2008 r., w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 262/08, wszczętej na skutek skargi złożonej przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej F. M. Region [...]; - art. 139 ust. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wskazując na prawidłowość przeprowadzonego postępowania pominął okoliczności tj. pkt d, - art. 140 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie przez WSA, że brak jest naruszenia zasad uczciwej konkurencji w opisie przedmiotu zamówienia dotyczącym minimalnych wymagań środków transportu tj. pkt d, - art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. pkt a-e. II. Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj.: 1) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że Prezes Narodowego Funduszu rozpoznając ponownie sprawę zapewnił i wykazał "równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców", podczas gdy Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wskazując na prawidłowość przeprowadzonego pominął ww. okoliczności (tj. pkt a-f), 2) art. 139 ust. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że WSA nie wziął pod uwagę, iż Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wskazując na prawidłowość przeprowadzonego postępowania pominął okoliczności wskazane w pkt d, 3) art. 140 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez WSA, że brak jest naruszenia zasad uczciwej konkurencji w opisie przedmiotu zamówienia dotyczącym minimalnych wymagań środków transportu tj. pkt d, 4) art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę pkt a-e. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego środka odwoławczego było możliwe wobec tego, iż spełnione zostały warunki formalne określone w art. 175 § 1, 176 i 177 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a więc nie w całokształcie sprawy tak jak Sąd I instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Prawidłowo skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej winien wskazywać, jaki to przepis prawa został naruszony poprzez wydanie zaskarżonego wyroku, wyjaśnienie (uzasadnienie) na czym naruszenie danego przepisu polegało, a w przypadku przepisów postępowania wskazanie, dlaczego podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach wskazanych w cytowanym przepisie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z postawionych zarzutów nie prowadzi do podważenia zaskarżonego wyroku. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę na decyzję administracyjną Prezesa NFZ wniesioną w oparciu o przepis art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Przepis ten stanowi, że świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 tej ustawy. Przytoczony przepis kreuje nie tylko uprawnienia świadczeniodawców do wnoszenia środków odwoławczych, ale także określa niezbędne przesłanki determinujące wynik postępowań odwoławczych jak i wynik sądowoadministracyjnej kontroli. Dla uznania skuteczności wniesionych środków odwoławczych konieczne jest bowiem najpierw pozytywne ustalenie, że w przeprowadzonym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej zostały naruszone zasady tegoż postępowania, po czym ustalenie, że naruszenie to spowodowało uszczerbek w interesie prawnym strony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w kontrolowanym orzeczeniu, iż w toku postępowania o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny – ratownictwo medyczne: świadczenia udzielane przez zespół ratownictwa medycznego podstawowy na terenie województwa [...] (S. W. J. M.), Fundusz nie naruszył zasad prowadzenia postępowania, jak również przepisów prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej w oparciu o kryterium legalności. Zgodnie zaś z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w oparciu o akta sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast, co do zasady, ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz bada jedynie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu. Nie znajduje zatem podstaw zarzut nieprawidłowego ustalenia w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., albowiem Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonywał ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził w zaskarżonym wyroku naruszeń art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 oraz art. 1 p.p.s.a., które uzasadniałyby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Za zupełnie bezzasadny uznać należy zarzut oznaczony w skardze kasacyjnej nr 2, w którym autor skargi kasacyjnej podnosi, że WSA błędnie uznał, że dysponuje "aktami sprawy" w rozumieniu art. 54 ust. 2 p.p.s.a. z uwagi na brak załączenia do akt dokumentów innych stron postępowania. Po pierwsze, w art. 54 p.p.s.a. brak jest wskazanej przez skarżącego jednostki redakcyjnej ("ust. 2"), pod drugie zaś, przyjmując nawet, że autor skargi kasacyjnej odnosił się do § 2 art. 54 p.p.s.a., dokumenty dotyczące drugiej strony postępowania konkursowego zostały, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, do akt sprawy kasacyjnej, załączone. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało przyjąć, że w przedmiotowej sprawie odmowa udostępnienia pełnomocnikowi skarżącego przez organy NFZ oferty drugiego uczestnika postępowania konkursowego (na co mogłoby wskazywać oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej z dnia 9 lipca 2009 r. zawarte w aktach administracyjnych), nie stanowiła naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu. Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie poprzestaje jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącego zapoznania się z dokumentami dotyczącymi innych stron postępowania konkursowego na etapie poprzedzającym wniesienie skargi uniemożliwia pełnomocnikowi skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie oraz ochronę praw strony postępowania. Wprawdzie nieudostępnienie pełnomocnikowi strony skarżącej, na etapie postępowania administracyjnego dokumentacji dotyczącej drugiego oferenta należy kwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jednak należy przyjąć, że nie mogło mieć ono wpływu na wynik sprawy skoro strona skarżąca na podstawie przedstawionej Sądowi dokumentacji dotyczącej drugiego oferenta nie precyzuje w istocie zarzutów. Nie był skuteczny zarzut nierozpoznania przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze, co miało doprowadzić do braku prawidłowego ustalenia przez WSA stanu faktycznego w sprawie. Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jak już zaznaczono nie jest ustalenie stanu faktycznego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wskazano w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu w zakresie wymaganym przez przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., w wyniku której nie dopatrzył się jednak w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zarzuty, na których nierozpoznanie powołuje się autor skargi kasacyjnej, a które ponownie stawia zaskarżonemu wyrokowi w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a, jako bezzasadne, nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu, co zostanie wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutów wywiedzionych w skardze kasacyjnej na podstawie wskazanej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. już na wstępie wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej podnosząc błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 134 ust. 1, 139 ust. 3 pkt. 3, 140 i 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej nie wyjaśnia, na czym polegała błędna wykładnia tych przepisów oraz jaka winna być, w jego ocenie, wykładnia prawidłowa. Ponadto, formułując zarzut naruszenia art. 140 przedmiotowej ustawy, autor skargi kasacyjnej pomija fakt, że na art. 140 ustawy składają się dwie jednostki redakcyjne (ust. 1 i ust. 2). Ust. 2 art. 140 ustawy dzieli się z kolei jeszcze na dwie jednostki redakcyjne niższego stopnia (pkt. 1 i 2). Stawiając ogólny zarzut naruszenia art. 140 ustawy autor skargi kasacyjnej nie wskazał w istocie konkretnego przepisu prawa, którego obrazy miał się dopuścić Sąd I instancji. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 134 ust. 1, 139 ust. 3 pkt. 3, 140 i 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej sprowadzają się w istocie do błędnego, w ocenie skarżącego, uznania przez Sąd I instancji, że organ ponownie rozpoznając sprawę zapewnił i wykazał równe traktowanie świadczeniodawców, podczas gdy zdaniem autora skargi kasacyjnej przy przeprowadzaniu przedmiotowego konkursu naruszone zostały zasady uczciwej konkurencji, wskutek: 1. Wskazania miejsc (adresów) wyczekiwania zespołów ratownictwa medycznego; 2. Określenia minimalnych wymagań dotyczących środka transportu (minimalna długość łodzi – 7 metrów); 3. Nieprzyznania dodatkowych punktów, mimo, że w trakcie posiedzenia komisji konkursowej skarżący oświadczył, że zapewni udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez lekarza; 4. Naruszenia zasady równości postępowania poprzez przeprowadzenie postępowania wyłącznie w stosunku do jednego z oferentów (skarżącego). W art. 139 ustawy o świadczeniach zdrowotnych ustawodawca wskazał na podstawowe elementy treści ogłoszenia o konkursie ofert. Przedmiotowe ogłoszenie winno, zgodnie z ust. 3, zawierać m.in. wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, z uwzględnieniem Polskich Norm wprowadzających normy europejskie, europejskich aprobat technicznych lub norm państw członkowskich Unii Europejskiej wprowadzających europejskie normy zharmonizowane oraz klasyfikacji statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Z kolei art. 140 w ust. 1 przedmiotowej ustawy statuuje wymóg jednoznacznego i wyczerpującego opisu przedmiotu zamówienia. Natomiast w ust. 2 wprowadzono zakaz opisywania przedmiotu zamówienia w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję (pkt. 1); lub przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, chyba że jest to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia lub zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń, a wskazaniu takiemu towarzyszą wyrazy "lub równoważne" lub inne równoznaczne wyrazy (pkt. 2). Zgodnie z art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją. Wreszcie, w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach z opieki zdrowotnej, którego naruszenie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi, ustawodawca sformułował zasadę, że Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Jak trafnie podniósł Sąd I instancji obowiązkiem organu, w ramach procedury uruchamianej wskutek wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli jest zatem związany ściśle z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa. Na temat rozumienia pojęcia "interes prawny" niejednokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyroku z dnia 19 marca 2002 r. (IV SA 1132/00, niepubl.). Stwierdzono w nim, co następuje: "Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Może to być norma należąca do prawa administracyjnego bądź do innych gałęzi prawa, na przykład prawa cywilnego." W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, uznawany również w doktrynie, iż podstawą legitymacji procesowej strony jest przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu. Szczególnymi cechami interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa materialnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że jeżeli sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Określone wyżej granice interesu prawnego mają zastosowanie w przedmiotowym przypadku, z zastrzeżeniem jednak, że przepis art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wprowadza dodatkową przesłankę uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania dojść może wówczas, jak trafnie zauważono w zaskarżonym orzeczeniu, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowania, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Oznacza to, że konieczne jest stwierdzenie naruszenia zasad postępowania, które musi naruszać rzeczywiście istniejący interes świadczeniodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie uznał Sąd I instancji, że w świetle akt sprawy organy NFZ prowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasady równego traktowania uczestników postępowania konkursowego i uczciwej konkurencji. Oferta skarżącej oraz drugiego uczestnika postępowania porównane zostały zgodnie z kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej a kryterium różnicującym oferentów okazało się jedynie kryterium jakości. Skarżący w ocenie końcowej oferty otrzymał w sumie 42,5 i tak - za kryterium ciągłości 15 pkt., za kryterium jakości 12,5 pkt., za kryterium ceny 15 pkt., natomiast drugi z oferentów otrzymał w końcowej ocenie punktowej w sumie 70 pkt., w tym za kryterium ciągłości 15 pkt., jakości 40 pkt., za kryterium ceny 15 pkt. Różnica w liczbie punktów, w zakresie kryterium jakości wynikała zaś jedynie z faktu, że drugi z oferentów w swojej ofercie zapewnił udział w zespole ratownictwa medycznego podstawowego lekarza posiadającego kwalifikacje w dziedzinie medycyny ratunkowej, za co uzyskał dodatkowo 30 pkt, a czego nie zapewniła skarżąca. Z drugiej strony jednak, skarżąca, w przeciwieństwie do drugiego z oferentów, uzyskała w ramach kryterium jakości dodatkowe 2,5 pkt. za przedstawienie zewnętrznej oceny jakości. Przyznanie wskazanych wyżej różnicujących oferentów wartości punktowych nie miało charakteru arbitralnego. Kryteria oceny ofert, zostały bowiem uszczegółowione przepisami zarządzenia nr 71/2007/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 27 września 2007 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (powołanego w ogłoszeniu o konkursie). Zupełnie niezrozumiały jest zarzut autora skargi kasacyjnej, który podnosi, że WSA w W. nie wziął pod uwagę braku wiedzy strony skarżącej na temat wykładni warunków prowadzenia postępowania w zakresie zapewnienia udzielenia świadczeń zdrowotnych przez lekarza medycyny ratunkowej. Słusznie też Sąd I instancji uznał za prawidłowe nieuwzględnienie w ocenie punktowej złożonego przez skarżącą oświadczenia, że zapewni udział lekarza medycyny ratunkowej w zespole ratownictwa medycznego, złożonego już po terminie składania ofert. Niewątpliwie bowiem uwzględnienie takiego oświadczenia prowadziłoby wprost do naruszenia zasad określonych w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, stawiając skarżącą w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do drugiego oferenta. Dodać też należy, iż załącznik do zarządzenia Nr 53/2007/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 10 września 2007 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w § 16 ust. 1 przewiduje, iż oferent może uzupełnić złożoną przez siebie ofertę pod warunkiem, że oddział Funduszu otrzyma pisemne powiadomienie o uzupełnienie oferty przed upływem terminu składania ofert. Nie miały żadnego wpływu na ocenę złożonej przez skarżącą oferty wskazane w skardze kasacyjnej zagadnienia określenia minimalnej długości łodzi ratunkowej i miejsca wyczekiwania zespołów ratownictwa medycznego. Jak zauważono wcześniej, interes prawny strony, chroniony w postępowaniu administracyjnym, a następnie na etapie postępowania przed sądami administracyjnymi musi być interesem realnym, a nie hipotetycznym. Na gruncie niniejszej sprawy omawiane kwestie (minimalnej długości łodzi ratunkowej i miejscem wyczekiwania ratownictwa medycznego) nie spowodowało ani odrzucenia oferty strony skarżącej ani też nie były przyczyną pogorszenia przyznanej punktacji za jej ofertę. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.