II GZ 368/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 662/09 w zakresie odmowy sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 662/09 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 maja 2011 r. odmówił sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2010 r., którym oddalono skargę strony. Wniosek o sprostowanie złożył skarżący – E. J. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) może z urzędu lub na wniosek dokonać sprostowania wadliwości zarówno sentencji jak i uzasadnienia. Sprostowanie może dotyczyć niedokładności lub oczywistej omyłki, tj. oznaczenia strony lub innych uczestników postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu. Nie mogą być natomiast przedmiotem sprostowania mylne ustalenia faktyczne sądu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. WSA w Warszawie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi wadliwość, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie WSA w Warszawie zażalenie podnosząc, że zarówno on jak i jego pełnomocnik nie byli zawiadomieni o terminie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. W sprawie, co wynika z wniosku o sprostowanie z [...] grudnia 2010 r. oraz uzupełnienia tego wniosku z [...] stycznia 2011 r., skarżący domaga się wprost sprostowania uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji poprzez zawarcie w nim faktów, które w jego ocenie miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy jednak uznać, iż są to okoliczności wykraczające poza stan faktyczny, jaki przyjął Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę. Tym samym zmiany, których domaga się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale miałyby dotyczyć merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. post. SN z 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, Lex nr 7806; uchwała SN z 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.