I OZ 122/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010 r. sygnatura akt II SA/Wa 1018/09 o odrzuceniu wniosku o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1018/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek A.K. o wyłączenie sędziego WSA E.D. od orzekania w jego sprawie ze skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż skarżący wystąpił już wcześniej z wnioskiem o wyłączenie między innymi tego samego sędziego, jednak postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r. wniosek strony w tym zakresie został oddalony. Orzeczenie to następnie uchylone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 426/10. Rozpoznając sprawę po jej przekazaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2010 r., wyłączył od orzekania w sprawie sędziego WSA I.D., jednakże wniosek o wyłączenie sędziego WSA E.D. został oddalony z uwagi na niewskazanie przez skarżącego, aby w sprawie zachodziły przesłanki wyłączenia. Z zażaleniem na to postanowienie A.K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który – postanowieniem z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt I OZ 729/10 – oddalił wniesiony środek zaskarżenia. Postanowienie to, wraz z pouczeniem o jego ostateczności i braku możliwości zaskarżenia, doręczono stronie w dniu 5 października 2010 r. W dniu 10 grudnia 2010 r. A.K. wystąpił z ponownym wnioskiem o wyłączenie sędziego WSA E.D., w którym wskazał, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 797/09 – będącej jego zdaniem nierozerwalnie związaną z przedmiotową sprawą – złożony został wniosek o wyłączenie tego sędziego, a wniosek ten nie został jeszcze rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż wniosek z dnia 10 grudnia 2010 r. nie wskazywał żadnych nowych okoliczności, na które skarżący nie powoływałby się wcześniej, jednocześnie wskazując, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 797/09 wniosek o wyłączenie sędziego WSA E.D. został oddalony. Sąd I instancji podkreślił też, iż postanowienie z dnia 4 sierpnia 2010 r., którym oddalono wniosek skarżącego złożony w przedmiotowej sprawie, stało się prawomocne z uwagi na oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia strony. Z tego też powodu, zdaniem Sądu I instancji, ponowiony wniosek był niedopuszczalny, bowiem dotyczy on sprawy prawomocnie już rozstrzygniętej, co powodowało konieczność jego odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zażalenie na postanowienie z dnia 13 grudnia 2010 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.K.. Żalący się podkreślił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał jaki konkretnie przepis, powiązany z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy P.p.s.a., legł u podstaw odrzucenia wniosku strony. Ponadto skarżący wskazał, że Sąd winien był wniosek oddalić, skoro uznał go za niezasadny, a jego odrzucenie stanowiło naruszenie art. 3 § 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. W przedmiotowej sprawie wniosek A.K. o wyłączenie sędziego WSA E.D. był już przedmiotem rozważań zarówno Sądu I instancji jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co uwagę zwrócił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący domagał się wyłączenia wskazanego wyżej sędziego, jednakże żądanie strony zostało dwukrotnie oddalone przez Sąd I instancji, postanowieniami z dnia 24 marca 2010 r. (które zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny) oraz z dnia 4 sierpnia 2010 r., a zażalenie wniesione na to ostatnie orzeczenie oddalone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem za dnia 1 października 2010 r. Oznacza to, że postanowienie z dnia 4 sierpnia 2010 r. stało się prawomocne, także w zakresie, w jakim oddala wniosek A.K. o wyłączenie sędziego WSA E.D. od orzekania w sprawie z jego skargi. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż ponowny wniosek skarżącego – który nie powoływał się na żadne nowe okoliczności uzasadniające wyłączenie wskazanego sędziego – złożony został w sprawie już prawomocnie rozstrzygniętej, co powodowało konieczność jego odrzucenia jako niedopuszczalnego. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.