II SA/Rz 754/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Jolanta Ew Wojtyna /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "A." kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją [...] z dnia [...] lipca 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia " A." z siedzibą w R. od decyzji Prezydenta Miasta [...] [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, utrzymało ją w mocy. Jako podstawę prawną powołano art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960e. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej następnie k.p.a. w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227) oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Postępowanie wszczęte zostało na wniosek B. Sp. z o.o z siedzibą w W. z dnia 19 stycznia 2007r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] na działkach nr ewid. 1153/3, 1154/2 i 1154/4 w obrębie [...] przy ul. K. Do wniosku dołączono mapę w skali 1:500 oraz raport o oddziaływaniu na środowisko ze stycznia 2007r. Przy piśmie z dnia 26 kwietnia 2007r. pełnomocnik strony składającej wniosek przedstawiła nowy raport o oddziaływaniu na środowisko z kwietnia 2007r., w związku ze zmianą koncepcji rozmieszczenia anten. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007r. [...] Wojewoda uzgodnił warunki realizacji powyższego przedsięwzięcia. Natomiast postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009r. [....] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze wywołane zażaleniem Stowarzyszenia "A." na wskazane wyżej postanowienie Wojewody. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. Prezydent Miasta [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...]", zlokalizowanej na działkach nr ewid. 1153/3, 1154/2, 1154/4 w obrębie [...]. Argumentując rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w dniu 31 sierpnia 2007r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) zmieniające rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Wedle obecnego brzmienia § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. przedsięwzięciami takimi są tylko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (EIRP) wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Mając na uwadze powyższe brzmienie regulacji prawnej organ podniósł, że rozpatrywane przedsięwzięcie nie spełnia warunków kwalifikacji, a mianowicie dla anten o maksymalnym EIRP wynoszącym 1261,9 W, w odległości do 70m od środka elektrycznego anten, wzdłuż osi głównych wiązek ich promieniowania, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Prezydent Miasta podniósł także, iż w świetle art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska, eksploatacja przedsięwzięcia nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Tym samym obiekt nie może być użytkowany, w przypadku gdy na terenach dostępnych dla osób trzecich wystąpią przekroczenia dopuszczalnego poziomu pół elektromagnetycznych. Organ I instancji ustalił także, mając na uwadze § 4 i § 5 rozporządzenia, że planowana inwestycja nie będzie powodować zagrożenia wystąpienia poważnych awarii, nie będzie oddziaływać transgranicznie, nie wymaga również ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W obrębie terenu przeznaczonego pod przedsięwzięcie nie występują obiekty zabytkowe prawnie chronione oraz stanowiska archeologiczne. Organ podkreślił, iż budowa i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie miała wpływu na obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.). Inwestycja nie wpłynie także na dobra materialne i dobra kultury. Odwołanie od rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji złożyło Stowarzyszenie "A." z siedzibą w R. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zarzucając następujące naruszenia: - art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 84 oraz art. 107 § 3 k.p.a., - przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska a to: art. 11 (poprzez zastosowanie), art. 46 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 (przez pominięcie), art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 w powiązaniu z § 3 ust. 2 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (przez pominięcie), art. 51 ust. 2 w powiązaniu z art. 51 ust. 5 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 (przez ich niezastosowanie) oraz art. 51 ust. 1 w zw. z art. 135 ustawy w zw. z art. 140 oraz art. 143 kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP, - przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. a to: § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 5, § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 5 i § 4. Stowarzyszenie zwróciło uwagę, iż kwestia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko lub też braku potrzeby jego sporządzenia rozstrzygana jest w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, a następnie skarga do Sądu. Dopiero po podjęciu takiego postanowienia organ może przystąpić do dalszych czynności. W niniejszej sprawie taka kolej rzeczy nie została zachowana. Stowarzyszenie zarzuciło organowi ignorowanie orzecznictwa sadowoadministracyjnego dotyczącego problematyki jak w niniejszej sprawie. W świetle tego orzecznictwa organ obowiązany był do jednoznacznego wskazania odległości miejsc dostępnych dla ludności od anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania. Tymczasem organ powołuje się na ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności w stosunku do osi głównej, a więc dokonał analizy stanu, który nie został przewidziany w ustawie. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia ustalenie, iż żądanie strony nie zasługuje na uwzględnienie powoduje konieczność wydania merytorycznej decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku, w żadnym wypadku nie czyni zaś postępowania bezprzedmiotowym. Strona skarżąca zarzuciła też, iż decyzja w dniu jej wydania była niewykonalna a niewykonalność ta ma charakter trwały. W dniu jej podejmowania obowiązywała ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nawet więc w razie wydania decyzji środowiskowej, organ nadzoru budowlanego i planowania oraz zagospodarowania przestrzennego zobligowany byłby do stosowania nowej regulacji. Dlatego też w niniejszej sprawie winno mieć zastosowanie to nowe unormowanie. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło także brak objaśnienia przez Prezydenta Miasta sposobu wyznaczania odległości, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, jak też użytych tam pojęć: "miejsce dostępne dla ludności", "środek elektryczny", czy "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny". Nie wyjaśniono także, czy wokół terenu inwestycji występują jakieś miejsca dostępne dla ludności i w jakich faktycznie odległościach. Doszło też, w ocenie składającego skargę, do zaniżenia mocy maksymalnej anten. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy kwestionowaną odwołaniem decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2009r. Na wstępie zwróciło uwagę na art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji ..., wskazujący na konieczność stosowania dotychczasowych przepisów w związku ze zmianą ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Następnie organ przytoczył treść art. 46 ust. 1 tej ostatniej ustawy określający przypadki, w których konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Powołał się także na § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. wymieniające sytuacje, gdy sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane oraz przypadki, w których jest to fakultatywne. Organ zwrócił uwagę na nowelizację powołanego wyżej aktu wykonawczego dokonaną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r., po czym powołał się na nowe brzmienie § 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia z 2004r. wymieniającego rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium wskazało też na § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d tego ostatniego rozporządzenia, przewidującego sytuacje, w których jedynie możliwe jest sporządzenia przedmiotowego raportu. Kolegium podkreśliło, że wspomniana zmiana rozporządzenia weszła w życie w trakcie trwania niniejszego postępowania tj. na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Skoro jednak wskazana nowelizacja nie zawiera żadnych przepisów intertemporalnych, należało przyjąć, iż wywołuje skutki prawne również w odniesieniu do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie. SKO zwróciło uwagę, iż z opisu planowanego przedsięwzięcia oraz ze znajdujących się w aktach sprawy rysunków przedstawiających anteny przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wynika, że na azymucie: 10°, 130° i 250° w rozpatrywanej odległości do 70m od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż osi głównej wiązek jej promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, w ocenie Kolegium, nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organ I instancji w sposób prawidłowy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny dla rozpoznania sprawy i dokonał jego właściwej oceny. Uwzględniając powyższe organ stwierdził brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż przedsięwzięcia planowanego przez inwestora nie można zakwalifikować jako takiego, które może znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie SKO, analiza skarżonej decyzji przy uwzględnieniu brzmienia art. 122a i art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., jak także unormowań ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883 ze zm.) nie pozwala na stwierdzenie istnienia podstaw natury faktycznej i prawnej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Kolegium podniosło, iż niewyjaśnienie przez organ I instancji użytych w uzasadnieniu i wyszczególnionych w odwołaniu pojęć prawnych nie miało istotnego wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, skoro dokonana przez Prezydenta Miasta ocena doprowadziła do właściwej kwalifikacji objętego wnioskiem przedsięwzięcia. Końcowo SKO zwróciło uwagę, iż zmiana przepisów prawnych w taki sposób, że "odpada" podstawa prawna dla prowadzenia określonego postępowania przez organ administracji uzasadnia jego umorzenie. Z decyzją SKO z dnia [...] lipca 2009r. nie zgodziło się Stowarzyszenie "A." z siedzibą w R., wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia przepisów wskazanych uprzednio w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Dodatkowo zarzuciło naruszenie art. 105 k.p.a., art. 51 ust. 7 (poprzez jego pominięcie) oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. tj. § 3 (przez niewłaściwą interpretację), § 4 (przez nieuwzględnienie) oraz § 5 (przez pominięcie). W uzasadnieniu strona skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące § 4 rozporządzenia z 2004r., wskazując, że organy nie postąpiły zgodnie z zawartym tam stanowiskiem. Zwróciła uwagę na niemożliwość weryfikacji twierdzenia organu o dokonaniu oceny § 5 tego rozporządzenia, albowiem brak jest jakichkolwiek ustaleń w tym przedmiocie w skarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu skargi nie podzieliło poglądu dotyczącego konieczności zastosowania w sprawie § 4 rozporządzenia z 9 listopada 2004r. W ocenie SKO, przepisu tego nie stosuje się do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d tego rozporządzenia, na co wskazuje ostatnio powołany przepis nakazujący przyjmować "równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego umarzająca , jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...]. W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 129 poz. 902 z 2006 roku ) zwanej dalej "Poś". Zmiany w tej ustawie wprowadzone zostały art. 144 ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, obowiązującej od dnia 15 listopada 2008 roku (Dz.U. Nr 199 poz. 1227 z 2008 r. ze zm.). W przepisie art. 153 stanowi ona, że do spraw wszczętych , na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 , przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust.1 , przepisy dotychczasowe. Zgodnie z przepisem art. 46a ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia następuje w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia . Ustawa zawiera szereg regulacji procesowych, które uwzględniają specyfikę spraw z zakresu ochrony środowiska, które muszą być stosowane w tym postępowaniu, jednak nie zawierają one kompleksowych rozwiązań zastępujących uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Dlatego w zakresie nieuregulowanym w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uregulowaniach organy zobowiązane są stosować przepisy k.p.a. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie zaniedbały obowiązki proceduralne wynikające z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. , co spowodowało, że uzasadnienia ich decyzji nie odpowiadają wymaganiom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Z tego powodu Sąd uznał, że przedwczesne było umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 46 ust.1 pkt.1 i 2 tej ustawy uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymaga realizacja : 1/ planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust.1 pkt.1 i 2, 2/ planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust.1 pkt.1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko określone w art. 51 ust.1 pkt. 1 ustawy to takie, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust.1 pkt.2 ustawy to takie, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być stwierdzony na podstawie art. 51 ust.2 ustawy. Z raportu sporządzonego przez J. K. – Firma [...], znajdującego się w aktach sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało żadnego wpływu na obszary Natura 2000. Stąd też należy przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca byłby zwolniony od obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyby planowana inwestycja była przedsięwzięciem , w stosunku do którego przepisy prawa nie wymagają sporządzenia raportu, nawet w sposób fakultatywny. Zaskarżona decyzja powołuje się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 roku zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. Nr 158 poz. 1105 z 2007 r./. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 31 sierpnia 2007 roku , a zatem w toku postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 19 stycznia 2007 roku podmiotu planującego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Rozporządzenie nie zawiera przepisów intertemporalnych i wobec tego nowelizacja wywołuje skutki prawne w stosunku do postępowań administracyjnych wszczętych przed jej wejściem w życie. Prawidłowo więc organy orzekające w sprawie uznały, że są związane nowym stanem prawnym . Bezsporne jest, że stacja bazowa telefonii komórkowej [...] nr [...] ma być wyposażona w urządzenia promieniujące pole elektromagnetyczne, natomiast parametry anten sektorowych wchodzących w jej skład, jak wynika z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko , przesądzają o tym ,że w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego / gdy obowiązywało rozporządzenie w brzmieniu sprzed nowelizacji/ , planowana inwestycja należała do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne, zgodnie z § 2 ust.1 pkt. 7 rozporządzenia. Wówczas przesłanką konieczną do zakwalifikowania instalacji do obowiązkowego raportu o oddziaływaniu na środowisko była okoliczność, by instalacje emitowały pola elektromagnetyczne , których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitując pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Zgodnie z przepisem § 2 ust.1 pkt.7 rozporządzenia po nowelizacji , sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi : a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny , d) nie mniej niż 20.000 W. Zgodnie z kolei z § 3 ust.1 pkt.8 rozporządzenia w znowelizowanym brzmieniu , sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust.1 pkt.7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi : a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniejszej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniejszej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego , wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z powyższego wynika, że kryteria według których kwalifikuje się daną inwestycję jako wymagającą sporządzenia raportu obligatoryjnie, czy też fakultatywnie uległy zmianom. Kryterium tym nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonego oraz częstotliwość wartości emisji pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zatem –o potrzebie sporządzenia raportu nie przesądza sam fakt spełniania przez inwestycję określonych parametrów technicznych ale też lokalizacja wokół terenu inwestycji miejsc dostępnych dla ludności. Organy obu instancji uznały, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż planowanego przedsięwzięcia nie można zakwalifikować jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Z raportu oddziaływania na środowisko / Firmy [...] J. K./ , znajdującego się w aktach sprawy wynika, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej składać się będzie z trzech anten sektorowych / na wysokości 23,0m, 26,5m i 23,0 m / ,czterech anten radiolinii / na wysokości 18,5m, 25,0m, 18,0m i 24,5m/ zlokalizowanych na wieży i budynku kościoła , kabli antenowych i pomieszczenia technicznego z wyposażeniem elektryczno – przesyłowym. Anteny sektorowe pracować mają w paśmie 2000 MHz, a anteny radiolinii na częstotliwości 32 GHz. Z opisu lokalizacji wynika, że najbliższy budynek mieszkalny, II kondygnacyjny , zlokalizowany jest w odległości około 20 m od kościoła i posiada wysokość 9m. Wymieniony wyżej raport, na stronie 23 zawiera dane anten , wskazując , że równoważna moc promieniowania izotropowo pojedynczej anteny /EIRP/ dla anten sektorowych wynosi 1261,9 W, a dla radiolinii 1993,8 W. W sumie – EIRP całego systemu antenowego przedmiotowej stacji bazowej ma wynieść 11 760,9 W. Przytoczony wyżej przepis § 3 ust. 1 pkt.8 lit. b rozporządzenia stanowi, że raportu mogą wymagać instalacje emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 100 W , a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do tej kwestii, ograniczając się do przytoczenia przepisów rozporządzenia i wyjaśnienia znaczenia pojęć fachowych dostępnych na stronie internetowej Ministerstwa Środowiska. W tej sytuacji stwierdzenie organu odwoławczego, który odwołując się do rysunków przedstawiających anteny przedmiotowej stacji bazowej, w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że w odległości do 70 metrów od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż osi głównej wiązek jej promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności jest niezgodne z raportem dołączonym do akt sprawy. . Zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawarto w odwołaniu . Przepis art. 138 k.p.a. daje możliwość organowi odwoławczemu wydania alternatywnie kilku rozstrzygnięć, zależnie od zakresu rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności do tych , które dotyczyły oddziaływania promieniowania na tereny zamieszkałe. W ocenie Sądu ustalenia organu są niewystarczające a motywy rozstrzygnięcia nie wskazują, czy zostały prawidłowo wszystkie wyznaczone miejsca dostępne dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż głównej osi promieniowania, a także , czy właściwie wskazano równoważną moc wypromieniowanej izotropowo EIRP wyznaczonej dla pojedynczej anteny. . Organ odwoławczy nie odniósł się do nich , odpowiadając na nie ogólnikowo Przepis art. 7 k.p.a. zobowiązuje organ administracji państwowej do przestrzegania zasady dochodzenia prawdy obiektywnej poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy . Przepisy art. 77 § 1 i 80 k.p.a. obligują organ do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego , a uzasadnienie rozstrzygnięcia musi spełniać wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie organ obowiązany był ustalić dla każdej z anten, czy w określonej w znowelizowanym rozporządzeniu odległości w przestrzeni oddziaływania wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludzi i w oparciu o taką analizę winien wskazać, czy zachodzi / lub nie / przypadek wymieniony w powoływanym wyżej przepisie rozporządzenia. Mimo podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących Organ odwoławczy nie przeprowadził rozważań w tym zakresie , co stanowi naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. mogące mieć wpływ na wynik sprawy , co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ sprawdzi, czy wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia odpowiada kryteriom takiego wniosku w związku z nowelizacją przepisu art. 46 a P.o.ś. Następnie uzupełni materiał dowodowy sprawy w kierunku ustalenia parametrów projektowanej inwestycji w celu dokonania oceny, czy mieści się ona w katalogu instalacji określonych w § 3 pkt.8 rozporządzenia. W przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie mieści się w tym katalogu, należy nałożyć na wnioskodawcę stosowny obowiązek. Natomiast w przypadku stwierdzenia, że obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynika z przepisu art. 46 ust.1 pkt.1 w zw. z art. 51 ust.1 pkt. 2 ustawy P.o.ś oraz § 3 ust.1 pkt.8 powoływanego rozporządzenia Rady Ministrów, należy odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując na brak podstaw prawnych do jego wydania, a nie umarzać postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c P.p.s.a, o kosztach orzekając w oparciu o przepis art. 200 tej ustawy.