II SA/Wr 488/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zbiornika wodnego wybudowanego bez stosownego pozwolenia I. uchyla decyzję I i II instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art. 48 ust. 4 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał K. i K. G. rozbiórkę obiektu budowlanego zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce nr[...], AM-[...], obręb Ś. P., wybudowanego bez stosownego pozwolenia. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu[...]r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. wpłynęło pismo od Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sprawie nielegalnego podnoszenia terenu oraz budowy zbiornika wodnego na wskazanej wyżej działce. W związku z tym w dniu [...] r. przeprowadzono kontrolę na tej nieruchomości, w trakcie której ustalono, że na przedmiotowej działce został wykonany zbiornik wodny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. przedstawił następnie przebieg postępowania i powołując się na analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz na treść art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) podniósł, iż wykonywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, z wyjątkiem między innymi ziemnych stawów hodowlanych. Obiekt taki podlega zatem szerszej reglamentacji prawa budowlanego i samo zgłoszenie jego budowy – tak jak w odniesieniu do pozostałych urządzeń melioracji wodnych szczególnych – nie jest wystarczające. Oznacza to, że w zasadzie wszelkie obiekty budowlane stanowiące stawy (należące do szeroko rozumianej kategorii budowli), niezależnie od ich przeznaczenia wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że właściciele działki K.i K. G. "nie uzyskali stosownych zgłoszeń i pozwoleń dla omawianego przedsięwzięcia" i nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy zbiornik wodny został wykonany w ramach samowoli budowlanej. Podnosząc, iż zanim organ nadzoru budowlanego wyda restrykcyjną względem inwestora decyzję "rozbiórkową", powinien podjąć działania zmierzające do ustalenia, czy możliwa jest legalizacja tejże samowoli, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż uzależniona ona będzie od pozostawania zamierzenia w zgodności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – w przypadku braku planu. W takim przypadku należy zastosować procedurę, o której mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. W związku z powyższym w dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wydał postanowienie nr [...] nakładające na K. i K. G. obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów, wyznaczając termin na ich złożenie do [...]r. Do dnia podjęcia niniejszego postanowienia nałożony obowiązek nie został jednak wypełniony. Wskazując, iż zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, wybudowanego bez pozwolenia na budowę, organ I instancji orzekł jak na wstępie. W odwołaniu od tej decyzji skarżący K. G. podał, że niedostarczenie dokumentów zostało spowodowane tym, że decyzja o warunkach zabudowy zostanie wydana w dniu [...]r., co wynika z długiej procedury uzgodnień. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując art. 28, art. 29, art. 48, art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego oraz wyroki NSA z dnia 11 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 2759/95, z dnia 3 marca 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1269/97, z dnia 9 lutego 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 588/98 i z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 106/08, wywodził, że organ I instancji w sposób prawidłowy zakwalifikował przedmiotowy wykop o nieregularnych kształtach jako budowlę ziemną w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i tym samym zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy należy uznać, że obiektem budowlanym jest nie tylko budynek czy obiekt małej architektury, ale również budowla, przez którą należy rozumieć budowle ziemne. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że z uwagi na fakt, iż na budowę przedmiotowego obiektu nie było wydane pozwolenie na budowę, zachodzi podstawa do wszczęcia postępowania zmierzającego do legalizacji tego obiektu w trybie art. 48 ust. 2, 3 i 5 Prawa budowlanego. Przywołując następnie unormowania zawarte w art. 48 ust. 2, 3 i 4 Prawa budowlanego, organ II instancji podniósł, że w niniejszej sprawie inwestor nie przedłożył stosownych dokumentów, co obligowało organ nadzoru budowlanego do zastosowania art. 48 ust. 4, poprzez nakazanie rozbiórki. Odnosząc się do zarzutów wysuwanych w toku postępowania przez K.G. Wojewódzki Inspektor podał, że wykonane roboty budowlane nie były jedynie oczyszczeniem istniejącego już zbiornika wodnego, czego potwierdzeniem jest między innymi protokół z wizji terenowej z dnia [...] r., sporządzony przez Kierownika Nadzoru Wodnego w O., stwierdzający, że na terenie przedmiotowej działki znajduje się zbiornik wodny. Poza powiększeniem zbiornika dokonano podniesienia poziomu gruntu o ok. 1,5 – 2 m i zlikwidowano lokalne wyniżenia terenu, poprzez nawiezienie materiałem przywiezionym z zewnątrz. Powyższe ustalenia potwierdzone zostały w trakcie kontroli przeprowadzonej [...] r. przez pracowników PINB w O. Ponadto K. G. w piśmie z dnia [...] r., skierowanym do organu I instancji, oświadczył, iż przedmiotowy zbiornik wodny został powiększony o około 500 do 700 m². W opinii organu odwoławczego, trudno podzielić zarzut skarżącego o naruszeniu ustawy Prawo wodne, poprzez prowadzenie i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie Prawa budowlanego, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zastosowane w niniejszej sprawie przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów Prawa wodnego. Odnosząc się do kwestii zaskarżenia postanowienia organu II instancji z dnia [...] r. nr[...], stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na inwestorów obowiązku dostarczenia dokumentów wynikających z art. 48 Prawa budowlanego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że jakkolwiek organ I instancji w postanowieniu tym błędnie poinformował strony o prawie wniesienia środka zaskarżenia na to postanowienie, niemniej jednak organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] wyjaśnił, że na postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nie służy zażalenie, a można je jedynie zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Reasumując, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zarówno całe postępowanie, jak i wydane rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest prawidłowe. Na powyższą decyzję K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenie art. 3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 7, art. 29 ust. 2 pkt 1 oraz art. 9 Prawa budowlanego. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o połączenie tej sprawy do wspólnego prowadzenia ze sprawą zawisłą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pod sygnaturą II SA/Wr 273/09 z jego skargi przeciwko tej samej stronie, "a sprawa rodzajowo i przedmiotowo łączy się z tym sporem" oraz o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie "zaskarżonych nią uchwał". W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że: "Organ rozstrzygający błędnie, a nawet wcale, ustalił stan faktyczny sprawy i przez to naruszył wskazane w części wstępnej tej skargi normy prawa budowlanego". Zdaniem skarżącego, nie polega na prawdzie, że wykonane przez niego prace "są czymś więcej niż czynnościami remontowo-porządkowymi regulującymi stosunki wodne przez przywrócenie na tym terenie pożądanego – z tego punktu widzenia – stanu pierwotnego, który z dawna tam istniał, zaś dewastacja była skutkiem wieloletnich zaniedbań". Dlatego "organ administracyjny nie miał prawa przyjąć", że skutkiem działalności skarżącego było powstanie budowli w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. W opinii skarżącego, jego działalność "w całości mieści się w dyspozycjach art. 29 ust. 2 pkt 1 i pkt 9 Prawa budowlanego – albowiem (w pojęciu cytowanych przepisów) był to klasyczny remont". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a procedurę ich podjęcia regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 3 Prawa budowlanego stanowi w pkt 1, 3, 6, 7, 7a i 8, że ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; 6) budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego; 7) robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego; 7a) przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego; 8) remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Po myśli art. 28 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga między innymi budowa: obiektów budowlanych piętrzących wodę i upustowych o wysokości piętrzenia poniżej 1 m poza rzekami żeglownymi oraz poza obszarem parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin (pkt 14); przydomowych basenów i oczek wodnych o powierzchni do 30 m2 (pkt 15); opasek brzegowych oraz innych sztucznych, powierzchniowych lub liniowych umocnień brzegów rzek i potoków górskich oraz brzegu morskiego, brzegu morskich wód wewnętrznych, niestanowiących konstrukcji oporowych (pkt 17). W myśl ust. 2 pkt 1 i 9 tego artykułu, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: 1) remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków; 9) wykonywaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, z wyjątkiem: a) ziemnych stawów hodowlanych, b) urządzeń melioracji wodnych szczegółowych usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin. Stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po myśli ust. 2 tego artykułu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Zgodnie z ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przepis ust. 4 omawianego artykułu stanowi, iż w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Zgodnie z ust. 5 tego artykułu, przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Oprócz powyższych przepisów Prawa budowlanego, mających lub mogących mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, przy jej rozpatrywaniu należy mieć na uwadze, iż ze względu na fakt, że przedmiotowym obiektem budowlanym jest zbiornik wodny, dla jej rozstrzygnięcia znaczenie mogą mieć nie tylko przepisy Prawa budowlanego, ale również przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). W szczególności zauważyć trzeba, że na obecnym etapie postępowania nie można wykluczyć, iż w sprawie tej może mieć zastosowanie art. 64 Prawa wodnego, którego ust. 1 stanowi, że utrzymywanie urządzeń wodnych polega na ich eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji. Zbyt skąpy materiał dowodowy i skoncentrowanie się przez organy nadzoru budowlanego w istocie jedynie na kwalifikacji przedmiotowego zbiornika wodnego jako obiektu budowlanego oraz fakcie, iż skarżący nie przedłożył w wyznaczony terminie stosownych dokumentów sprawia, że nie jest możliwe stwierdzenie, czy wykonane przez skarżącego prace były jedynie, jak on twierdzi, "czynnościami remontowo-porządkowymi regulującymi stosunki wodne przez przywrócenie na tym terenie pożądanego – z tego punktu widzenia – stanu pierwotnego, który z dawna tam istniał, zaś dewastacja była skutkiem wieloletnich zaniedbań". Brak jest ustaleń, które pozwoliłyby odnieść się do powyższych twierdzeń skarżącego. W szczególności organy administracyjne nie ustosunkowały się do znajdujących się w aktach oświadczeń dotyczących wcześniejszego istnienia naturalnego zagłębienia – zbiornika o powierzchni lustra wody około 2500 m². Dopiero po dokładnym i wnikliwym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego będzie możliwa prawidłowa ocena argumentów podnoszonych przez skarżącego i podjęcie właściwego rozstrzygnięcia. Jak już wyżej zaznaczono, procedurę podjęcia zapadłych w sprawie decyzji regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 7 kpa stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 8 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W myśl art. 9 kpa, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po myśli art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów procedury administracyjnej, bowiem organy administracyjne obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii i dlatego konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego znacznie dokładniej i wnikliwiej niż uczyniono to dotychczas. Stwierdzone naruszenie przepisów proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można wykluczyć, że gdyby należycie wyjaśniono wszystkie ważne dla rozstrzygnięcia okoliczności, mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie. Braki w ustaleniach faktycznych sprawiają, że ocena zastosowanych przepisów prawa materialnego i podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia takich przepisów byłaby przedwczesna. Dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwoli na zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do wniosku skarżącego o połączenie tej sprawy do wspólnego prowadzenia ze sprawą zawisłą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pod sygnaturą II SA/Wr 273/09 z jego skargi przeciwko tej samej stronie, zauważyć należy, iż sprawa II SA/Wr 273/09 ze skargi K. G. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia została już zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2009 r., oddalającym skargę. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.