II OSK 683/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 690/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 414 zł (czterysta czternaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 690/09 oddalił skargę [...] Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 24 lutego 2009 r. [...] Sp. z. o.o. z siedzibą w P., zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...], którą orzeczono o obowiązku usunięcia odpadów z działki nr [...] położonej w W.. Zdaniem wnioskodawców, decyzja powyższa została wydana z rażącym naruszeniem prawa przez przyjęcie, że jej adresat - [...] Sp. z. o.o., jest wytwórcą odpadów, gdy tymczasem ich właścicielem jest poprzedni użytkownik wieczysty nieruchomości. Podkreślono, że organ I instancji nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia, jaki podmiot jest rzeczywiście obowiązany do usunięcia odpadów, czym naruszył ogólne zasady postępowania administracyjnego. Wskazano, że nałożenie przedmiotowego obowiązku na wnioskodawców narusza zasady sprawiedliwości oraz konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Wreszcie podniesiono, że sama ustawa o odpadach przewiduje, że obowiązek wywozu odpadów spoczywa na posiadaczu odpadów, nawet w przypadku, gdy wstrzymał on swoją działalność. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że kwestionowana decyzja z dnia [...] maja 2008 r. była przedmiotem postępowania odwoławczego. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Jarocina w części dotyczącej terminu usunięcia odpadów, określając termin wykonania decyzji na dzień [...] października 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza stwierdzając, że jest ona zgodna z przepisami ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.). Rozstrzygnięcie powyższe zostało następnie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Po 932/08, skargę oddalił. W dalszej kolejności organ, w powołaniu na art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych wskazał, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Tym samym sąd bada rozstrzygnięcia, jakie zapadają w postępowaniu administracyjnym pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skarżącego. Kontrola sądowa uwzględnia z urzędu wszelkie naruszenia prawa. Oznacza to, że sąd może uchylić decyzję również z innych przyczyn, niż wskazane w skardze. Skoro więc skarga [...] Sp. z o.o. została oddalona, to brak jest podstaw do zarzucenia decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r. nie tylko wadliwości kwalifikowanej, określonej w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), ale i jakiejkolwiek innej wadliwości. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia [...] lutego 2009 r. argumentując, że zaskarżona decyzja Burmistrza Jarocina objęta była trybem odwoławczym jedynie w zakresie terminu wyznaczonego przez organ do wykonania nałożonych na skarżącą spółkę obowiązków, natomiast w pozostałym zakresie decyzja uprawomocniła się i pozostawała poza kognicją sądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2008 r., podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o odpadach. Za nietrafny tym samym należało uznać zarzut, jakoby Sąd nie objął kontrolą całości rozstrzygnięć administracyjnych. W dalszej kolejności podtrzymano stanowisko, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu miał w sprawie moc wiążącą i powodował niemożność zarzucenia zarówno decyzji Burmistrza Jarocina jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium jakiejkolwiek wadliwości. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] Sp. z .o.o. z siedzibą w P., podnosząc zarzuty zaprezentowane w treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 grudnia 2009 r. oddalił powyższą skargę. Sąd I instancji zaznaczył, że w myśl art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak powszechnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, moc prawna orzeczenia oddalającego skargę na decyzję organu administracji publicznej powoduje zamknięcie organowi administracyjnemu drogi do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu. Skoro bowiem wniesienie skargi do sądu administracyjnego powoduje, że sąd, z mocy dyspozycji art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązany jest do dokonania wszechstronnej oceny kwestionowanego aktu, nie będąc jednocześnie związanym zarzutami strony, orzeczenie, w którym sąd oddala skargę przesądza, że dany akt jest aktem prawidłowym, pozbawionym wad. Sąd stwierdził też, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 311/07 LEX 468742, iż sentencja wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną zawiera wiążącą ocenę prawną braku podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, co oznacza, że organ administracji publicznej, prowadząc po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie może podważyć mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądowego. Sąd I instancji wskazał wobec powyższego, iż za nietrafne uznać należy podnoszone przez skarżącą argumenty, jakoby orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2009 r., było ograniczone jedynie do części kwestionowanej decyzji. Jak bowiem wyżej wskazano, kontrola sądowa, zapoczątkowana wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2008 r., objęła swoim zakresem również prawidłowość kwestionowanej przez skarżącą decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r. Tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2009 r. przesądził o prawidłowości przytoczonej powyżej decyzji Burmistrza Jarocina. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o., żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 52 § 1 oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przyjęciu, że w sprawie niniejszej oddalenie przez sąd administracyjny skargi na decyzję SKO w Kaliszu z dnia [...] lipca 2008 r., wydaną na skutek odwołania skarżącej od decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r., nakazującej usunięcie odpadów z działki nr [...] położonej w W., uniemożliwia stwierdzenie nieważności tej ostatniej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r. zaskarżona została do SKO w Kaliszu jedynie w zakresie terminu wyznaczonego przez organ do usunięcia odpadów, w pozostałym zaś zakresie stała się prawomocna, wobec czego nie mogła być przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem przez sąd administracyjny. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W przypadku decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r., środki zaskarżenia wyczerpane zostały jedynie w odniesieniu do części tej decyzji, tj. w zakresie terminu do usunięcia odpadów. W pozostałym zakresie decyzja nie została zaskarżona, nie mogła więc być, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, utrzymana w mocy. Zakres zaskarżenia decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r. wynika z odwołania z dnia [...] maja 2008 r., które w sposób jednoznaczny stwierdza, iż decyzja zaskarżona zostaje w zakresie, "w jakim określa ona termin na usunięcie składowanych odpadów opakowaniowych". W takim stanie rzeczy, błędem było zamieszczenie przez SKO w Kaliszu w punkcie 2. decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. rozstrzygnięcia o treści "w pozostałym zakresie decyzję utrzymać w mocy", albowiem decyzja ta w pozostałym zakresie był już wówczas prawomocna. Zamieszczenie takiego rozstrzygnięcia w decyzji SKO nie zmienia jednakże faktu, że przedmiotem badania przez wojewódzki sąd administracyjny mogło być tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie Burmistrza Jarocina w zakresie wyznaczonego terminu do usunięcia odpadów. Jeżeli zaś wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2008 r., nie mógł badać zgodności z prawem decyzji Burmistrza Jarocina z dnia [...] maja 2008 r. co do jej istoty, to tym samym oddalenie skargi nie może przesądzać o niemożliwości stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które w niniejsze sprawie nie występują. Wynikająca z art. 183 p.p.s.a. zasada związania sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd ten jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia jak i podstawy zaskarżenia z art. 174 p.p.s.a. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, w związku z czym jest zasadna, mimo, że sposób sformułowania w niej zarzutów, wskazujących na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 52 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a., nie jest w pełni prawidłowy. Autor skargi kasacyjnej nie ustrzegł się błędów w formułowaniu jej podstaw po pierwsze dlatego, że nie powołał się na wyróżniający ten rodzaj naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz po drugie, ponieważ nie wskazał, na czym polega to naruszenie, nie wykazując ponadto, iż może ono mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Ogranicza to istotnie poprawność tak sformułowanych zarzutów, zwłaszcza, że nie jest wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w jakim kontekście autor skargi kasacyjnej ujmuje te naruszenia, tzn. w jakim zakresie można zarzucić Sądowi naruszenie przepisu wskazującego na konieczność wyczerpania przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego I instancji, służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) oraz naruszenie przepisu nakazującego Sądowi zastosowanie przewidzianych w ustawie środków w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.). Nie ma bowiem mowy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ani o tych aktach i czynnościach, które miałyby być uchylone, ani też o rodzajach postępowania, w których one miałyby być podejmowane. Jest to zatem zarzut zupełnie nietrafny, zwłaszcza, że zastosowanie art. 135 p.p.s.a. wchodzi w grę przy rozstrzygnięciach Sądu I instancji, uchylających decyzję zaskarżoną, co w zaskarżonym wyroku nie miało miejsca. Mimo powyższych istotnych uchybień w sposobie sformułowania zarzutów, autor skargi kasacyjnej wskazał w podstawie skargi kasacyjnej argument, określający ich sens. Odnosi się to do stwierdzenia, iż oddalenie przez sąd administracyjny skargi na decyzję SKO, uniemożliwia stwierdzenie nieważności tej ostatniej. Wypowiedź powyższa, w powiązaniu z odwołaniem się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. daje podstawy do dokonania kontroli kasacyjnej w kontekście uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. (I OPS 6/09). Uchwała ta wprawie dotyczy przede wszystkim kwestii odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji oddalenia skargi na tę decyzję przez sąd administracyjny, niemniej z jej tezy wynika, że w pozostałych sytuacjach, poza stwierdzeniem przez organ administracji przeszkody przedmiotowej, czyniącej rozpoznanie wniosku niedopuszczalnym, organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie strony co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie uchwały wskazuje na to, iż "fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny, zamyka organom administracji możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte były zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego’ (s. 6 uzasadnienia uchwały). Ponadto, co wynika z innego fragmentu uzasadnienia, możliwa jest sytuacja, "w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu (...). Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy powoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania" (s. 7 uzasadnienia uchwały). Nie można zatem w świetle powyższej uchwały przyjąć, że prawomocny wyrok sądu oddalający skargę, przesądza jednoznacznie i zawsze o tym, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co z kolei przesądza to braku możliwości stwierdzenia, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W toku kontroli wywołanej niniejszą skargą kasacyjną należy natomiast stwierdzić, że Sąd I instancji, akceptując stanowisko Kolegium, na s. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku sformułował stanowisko odnośnie do skutku wydanego wcześniej wyroku sądu administracyjnego, oddalającego skargę na decyzję, polegającego na wyłączeniu możliwości dokonania kontroli w ramach postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji, określając ją jako niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu. W ocenie Składu Orzekającego, związanego konkluzją ostatniego zdania sentencji uchwały NSA, rozwiniętego w cytowanych poglądach wyrażonych w uzasadnieniu tej uchwały, wprawdzie postępowanie przez sądem I instancji obejmuje samodzielne badanie przez ten sąd zgodności z prawem podjętej decyzji w granicach danej sprawy, niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że sąd I instancji w przypadku kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej winien badać przesłanki jej legalności niezależnie od treści skargi, niemniej nie przesądza to ,,z góry" losów wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Nie oznacza to bowiem, że organ administracyjny z powyższego zakresu kontroli może wyciągnąć wniosek, że nie podlega badaniu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jakakolwiek przesłanka nieważnościowa z tego tylko powodu, że każda kontrola sądu jest modelowo kontrolą wszechstronną, obejmującą potencjalnie wszystkie przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. W tym kontekście istotne jest zbadanie, jak to wskazuje powoływana wyżej uchwała, czy i na ile sąd rzeczywiście te przesłanki badał i czy dał temu wyraz w uzasadnieniu swojego wyroku. Jeśli bowiem okazałoby się, że Sąd ten dał wyraz w uzasadnieniu wyroku, iż rozpatrywał również przesłanki nieważnościowe, ponowny brak ich badania byłby uzasadniony. Nawet jeśli się uzna, iż uzasadnienie wyroku nie jest jedynie odzwierciedleniem i opisem przeprowadzonych rozumowań, wskazanie na rozpatrywane argumenty w zakresie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. nie mogłoby negować wzięcia ich pod uwagę i poddania analizie. Brak uzasadnienia wyroku, co miało miejsce w toku kontroli sądowej zakończonej oddaleniem skargi w niniejszej sprawie, utrudnia niezawodną kwalifikację. Nie może jednak prowadzić do przyjęcia, właśnie z powodu braku pewności co do treści rozumowań Sądu I instancji, iż Sąd ten przesłanki te rozważał. Jeśli zatem brak jest takiego przekonania, formuła wyrażona w uchwale NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. powinna wywołać skutek w postaci stwierdzenia, iż nie jest prawidłową odmowa stwierdzenia nieważności decyzji wyłącznie z powodu wcześniejszej kontroli sądowej tej decyzji. W tym kontekście nieprawidłową okazała się akceptacja przez Sąd w zaskarżonym wyroku stanowiska organów administracji, iż kontrola z punktu widzenia zaistnienia przesłanek nieważnościowych została już przez sąd dokonana, mimo braku jakichkolwiek oznak takiej kontroli. Nieprawidłowość ta wynika przy tym, przede wszystkim z treści powoływanej wyżej uchwały NSA, podjętej w dniu 7 grudnia 2009 r. (a więc na 10 dni przed podjęciem zaskarżonego wyroku) którą Skład Orzekający dokonujący niniejszej kontroli jest związany. W świetle powyższego, będąc związanym treścią skargi kasacyjnej, rozumianej jako treść jej zarzutów oraz treść jej uzasadnienia, mimo nieprawidłowego wskazania przepisów postępowania oraz braku trafnego argumentacyjnego rozwinięcia zarzucanego naruszenia, przy jednoznacznym zasadnym określeniu skutków uprzedniej kontroli sądowej decyzji w stosunku do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, odwołując się do treści powoływanej wyżej uchwały Składu 7 Sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. (I OPS 6/09), należało uznać, że Sąd I instancji naruszył wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisy. Sąd I instancji zatem, wydając wyrok w toku ponownego orzekania, wykorzystując powyższe ustalenia, określi jednoznacznie, spełniając wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a., relację pomiędzy zakresem sądowej kontroli administracji a obowiązkiem, określonym także w uchwale NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. (I OPS 6/09), polegającym na konieczności rozpoznania przez organy administracji żądania strony co do istoty, czyli zbadania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji co do faktu ewentualnego wystąpienia którejś z przesłanek nieważności, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Mając zatem na uwadze sformułowanie w skardze kasacyjnej jedynie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, należało w świetle przedstawionej wyżej argumentacji, na gruncie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.