II SA/Wa 1151/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], odmawiającą wydania W.P. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż organ I instancji odmówił W. P. wydania wnioskowanego pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, albowiem okoliczności podnoszone przez stronę nie spełniają przesłanek z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2009 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie, zarzucając organowi obrazę zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) oraz prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez nieuwzględnienie wniosku strony, pomimo istnienia wymaganych prawem przesłanek do wydania jej pozwolenia na broń, tj. zagrożenia dla jej życia, zdrowia oraz mienia. Pełnomocnik podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie występują negatywne przesłanki określone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Wnioskodawca ma bowiem nieskazitelny charakter, jest zasłużonym i poważanym członkiem [...]. Od ponad trzydziestu lat posiada pozwolenie na broń palną myśliwską oraz sportową, którą używa i przechowuje zgodnie z obowiązującymi przepisami, jak również nigdy nie spowodował zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast uwzględniając wiedzę i doświadczenie życiowe zasadnym jest uznanie, iż realne i poważne zagrożenie życia oraz zdrowia strony wynika z posiadania przez nią wielohektarowego gospodarstwa rolnego ([...] ha) oraz pięćdziesięciohektarowych stawów rybnych hodowlanych, których osobiście pilnuje przed kłusownikami i którzy w przypadku ujęcia ich na gorącym uczynku zachowują się agresywnie i używają przemocy fizycznej. W ocenie pełnomocnika, potwierdzenie zagrożenia ze strony kłusowników stanowi fakt podpalenia samochodu należącego do syna wnioskodawcy. Ponadto realne zagrożenie wynika dla niego z braku bliskiego sąsiedztwa oraz konieczności codziennego przewożenia utargu z lokalu [...], którego jest współwłaścicielem. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z zarzutami odwołania uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2009 r. organ II instancji wskazał, że art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż organ Policji wydaje pozwolenie na broń (bez względu na cel, do którego ma ona służyć), jeżeli okoliczności powołane przez osobę o nie się ubiegającą takie rozstrzygnięcie uzasadniają. Wnioskodawca może zatem przedstawiać wszelkie okoliczności, ale ich ocenę w kontekście przyznania prawa do broni ustawodawca pozostawił organom właściwym w sprawach pozwoleń. W powołanym przepisie brak jest, nawet przykładowego, katalogu takich okoliczności. Dlatego też w praktyce policyjnej, opartej na orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że muszą to być okoliczności szczególne, różniące wnioskodawcę od ogółu obywateli. W przypadku broni palnej bojowej do ochrony osobistej muszą to więc być okoliczności potwierdzające, iż życie i zdrowie osoby ubiegającej się o pozwolenie są w takim stopniu zagrożone, że inne, niż broń palna, środki są niewystarczające do ich ochrony. Niebezpieczeństwo zamachu na te dobra musi być przy tym stałe, realne i ponadprzeciętne na tle innych obywateli, a zatem nie może wynikać tylko z subiektywnego przekonania wnioskodawcy – przykładowo wyrok WSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2167/06 niepublik. Organ odwoławczy stwierdził, że zagrożenie może być związane z rodzajem wykonywanej pracy lub charakterem zajęcia, ale do wydania pozwolenia na broń palną bojową nie są to przesłanki wystarczające. Prowadzenie działalności gospodarczej samo w sobie nie stanowi o zagrożeniu życia osób, które ją prowadzą. Istotne jest bowiem przede wszystkim wykazanie przez wnioskodawcę, że z tego tytułu stopień zagrożenia jego życia i zdrowia jest ponadprzeciętny na tle innych osób prowadzących podobną działalność, ma ścisły związek z rodzajem wykonywanych w jej ramach zadań, a ponadto jego życie i zdrowie znajdują się w stałym i realnym niebezpieczeństwie. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że strona z powodu posiadania wielohektarowego gospodarstwa rolnego i stawów hodowIanych nie znalazła się w sytuacji wymagającej użycia broni palnej bojowej. Strona tylko hipotetycznie zakłada, iż w przyszłości, jako osobie uchodzącej za majętną, może jej grozić niebezpieczeństwo. Powołuje się na zagrożenie ze strony kłusowników oraz fakt, iż w [...] r. uszkodzono przez podpalenie samochód, którym jeździł syn wnioskodawcy. Komendant Główny Policji podkreślił, iż strona posiada stawy rybne o powierzchni 50 hektarów i wielohektarowe gospodarstwo rolne blisko od 20 lat, a [...] prowadzi od 2004 r., a przed wystąpieniem o pozwolenie na broń do ochrony osobistej nie zgłaszała organom ścigania żadnych przypadków, mogących świadczyć o realnym i stałym zagrożeniu jej życia czy zdrowia. Z informacji przekazanych przez Komisariat Policji [...] (pisma z [...] stycznia 2009 r. i [...] lutego 2009 r.) wnioskodawca zgłaszał jedynie organom Policji, iż na terenie stawów hodowlanych napotkał ślady pozwalające przypuszczać, że mogło dojść do połowu ryb przez osoby do tego nieuprawnione, ale w tym zakresie nie były prowadzone żadne postępowania przygotowawcze. Postępowanie prowadzone było jedynie w związku z podpaleniem w roku [...]. samochodu zarejestrowanego na jednego z synów wnioskodawcy [...], a użytkowanego przez drugiego syna [...]. Postępowanie to zostało umorzone z uwagi na niewykrycie sprawcy uszkodzenia mienia. Ponadto nie stwierdzono związku pomiędzy tym czynem a faktem prowadzenia przez odwołującego się stawów hodowlanych. Organ podkreślił ponadto, że dokonywanie kłusownictwa na szkodę strony jest bezprawnym zamachem na jej mienie, a nie życie i zdrowie. Nie jest to więc okoliczność wystarczająca do wydania stronie pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej. Przestępstwa kradzieży mienia są powszechne i dokonywane są przeważnie pod nieobecność właścicieli. Ryzyko kradzieży dotyczy każdego obywatela i nie ma bezpośredniego związku z zagrożeniem życia i zdrowia człowieka. Potwierdza to przykład strony, która z powodu kradzieży uszczerbku na tych dobrach nie doznała. Tymczasem w kwestii udzielenia pozwolenia na broń właściwy organ bada przede wszystkim realność i stałość zagrożenia dla życia i zdrowia wnioskodawcy i nie może kierować się tylko jego subiektywnymi odczuciami, gdyż w przeciwnym wypadku zobowiązany byłby wydać pozwolenie każdemu, kto wystąpiłby z wnioskiem o broń z powodu subiektywnego poczucia zagrożenia, a takie postępowanie organu niewątpliwie byłoby sprzeczne z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu odwoławczego, podniesione przez pełnomocnika argumenty, iż strona jest wieloletnim, poważanym w środowisku kolegów i zasłużonym myśliwym, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co do jej istoty. Ustosunkowując się natomiast do twierdzenia, iż dotychczas strona w sposób wzorowy wywiązywała się z nałożonych przez ustawodawcę obowiązków w zakresie dysponowania bronią, w tym prawidłowo ją przechowywała, organ zauważył, iż prawidłowe przechowywanie broni przez jej posiadacza jest obowiązkiem nałożonym przez ustawodawcę, którego nieprzestrzeganie obwarowane jest sankcjami prawnymi. W ocenie Komendanta Głównego Policji, wnioskodawca istnienia stałego, realnego, ponadprzeciętnego zagrożenia nie wykazał. Za rozstrzygnięciem sprawy zgodnie z wolą strony nie przemawia też argument o odosobnionym położeniu posesji należącej do strony. Podejmując decyzję o zamieszkaniu w oddali od innych zabudowań, osoba taka musi mieć świadomość, iż ryzyko np. ewentualnych kradzieży, będzie w jej przypadku większe. Ustosunkowując się do kwestii narażenia strony na realne i poważne niebezpieczeństwo z tytułu codziennego transportowania przez nią pieniędzy z lokalu, którego jest współwłaścicielem, organ stwierdził, że z wiedzy i doświadczenia organu odwoławczego wynika, iż czynnikiem znakomicie niwelującym, a w każdy razie ograniczającym ewentualną utratę wartości pieniężnych, jest powierzenie ich przewozu wyspecjalizowanym w tego rodzaju usługach przedsiębiorcom. Czyniąc to we własnym zakresie, na dodatek przy braku odpowiednich kwalifikacji, osoba zajmująca się transportem pieniędzy czyni to na własne ryzyko i odpowiedzialność. Nie jest to jednak przesłanka obligująca organy Policji do wydania pozwolenia na broń, w której strona upatruje środka ochrony mającego jej zapewnić poczucie bezpieczeństwa. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji stwierdził, iż dyspozycja art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie została spełniona. Subiektywne przekonanie strony o zagrożeniu jej życia i zdrowia nie daje podstaw do przyznania jej tak szczególnego środka ochrony, jakim jest broń palna bojowa, choć spełnia ona wymogi formalne, określone w ustawie. Samo jednak spełnienie tych warunków nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania stronie pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Wbrew zatem zawartej w odwołaniu opinii, wydanie stronie pozwolenia na broń w takiej sytuacji stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem samej ustawy o broni i amunicji, a tym samym z racjami interesu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż to wynika z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń ma być używana. Pozwolenie na broń nie jest bowiem wydawane "na wszelki wypadek", a jedynie wtedy, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż ze względu na stopień zagrożenia wnioskodawcy inne środki ochrony osobistej byłyby niewystarczające. Strona nie przekonała jednak, iż taka sytuacja zachodzi w jej przypadku. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: 1) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2009 r. w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż wobec skarżącego W. P. zrealizowały się wszystkie wymagane prawem przesłanki, które w świetle przepisów wskazanej ustawy przemawiają na rzecz pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku strony, 2) art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na dowolnym, sprzecznym ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego przyjęciu, iż wynikające z materiału dowodowego okoliczności wskazujące na istnienie zagrożenia bezpieczeństwa dla życia, zdrowia i mienia skarżącego, nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń palną bojową. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie skarżącemu prawa do posiadania broni palnej bojowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wobec W. P. nie została zrealizowała żadna z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji implikujących wydanie decyzji odmownej. Skarżący wykazał i udowodnił istnienie okoliczności, które oceniane w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego wskazują ponad wszelką wątpliwość, iż jego życie, zdrowie i mienie narażone są na realne i poważne zagrożenie. Przeciwne wnioski organów I i II instancji są wynikiem błędnej oceny zabranego w sprawie materiału. Organy obu instancji nie wzięły bowiem w dostatecznym stopniu pod rozwagę faktu, iż skarżący jest właścicielem stawów rybnych hodowlanych o powierzchni [...] ha, [...] oraz gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha na terenie Gminy [...]. Z tego powodu narażony jest na niebezpieczeństwo ze strony kłusowników, którzy nieustannie kłusują na jego terenach. W celu ochrony mienia skarżący osobiście lub z synem pilnują swoich akwenów wodnych, co jest szczególnie niebezpieczne w sytuacji "przyłapania" kłusowników na gorącym uczynku kradzieży ryb. Wówczas bowiem, kłusownicy w obawie przed przekazaniem ich w ręce Policji oraz grożącą odpowiedzialnością karną są wyjątkowo agresywni i bardzo często używają przemocy fizycznej, co kilkakrotnie miało już miejsce. Bez wątpienia takie zachowanie stwarza realne i poważne zagrożenie dla życia i zdrowia odwołującego. Skarżący informacyjnie zgłaszał przypadki kłusownictwa na należących do niego akwenach wodnych. Informował również o podpaleniu pojazdu należącego do jego syna, co w ocenie skarżącego miało oczywisty związek z jego działaniami przeciwko kłusownikom. Wskazane powyżej okoliczności świadczą o istnieniu realnego niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia i mienia skarżącego, które wynika ze specyfiki prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ponadto skarżący zamieszkuje w domu znacznie oddalonym od innych domostw i nie posiada bliskiego sąsiedztwa. Tym samym w razie jakiegokolwiek zagrożenia dla jego życia, zdrowia lub mienia nie może liczyć na pomoc osób trzecich i skazany jest wyłącznie na siebie. Skarżący jest także współwłaścicielem [...], leżącej bezpośrednio przy trasie [...]. W związku z tym niemal codziennie jeździ tą trasą przewożąc dzienny utarg. Tym samym narażony jest na realne i poważne niebezpieczeństwo związane z kradzieżą lub rozbojem. Zatem w stosunku do skarżącego występują okoliczności faktyczne, które uzasadniają pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udzielenie pozwolenia na broń palna bojową do celów ochrony osobistej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy oceniany zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego daje podstawy, aby przyjąć, iż skarżący W. P. znajduje się w szczególnej sytuacji, która usprawiedliwia wydanie pozwolenia na broń palną bojową. Niewątpliwe i częste narażenie jego osoby na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia, a także zagrożenie jego mienia w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i miejscem zamieszkania oraz przestępczym działaniem osób trzecich, przede wszystkim kłusowników, dają uzasadnione podstawy do pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga W. P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nie naruszają prawa. Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 80 k.p.a. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01, stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Jednoznacznie podkreślić należy, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą więc przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za słuszny. Mając na względzie powyższe uwagi wstępne, Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Organ Policji dokonując rozważań w niniejszej sprawie był obowiązany rozważyć, czy okoliczności powoływane przez stronę, uprawdopodabniające występowanie zagrożenia utraty zdrowia i życia powinny być zwalczane poprzez przyznanie prawa do dysponowania bronią palną bojową. Przedmiotowy środek ochrony powinien być stosowany w sytuacjach wyjątkowych, gdy użycie innych środków dla odparcia ataku na przedmiotowe dobra strony mogłyby być niewystarczające. Powyższa sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Organ zasadnie przyjął, że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej (lokalu gastronomicznego zlokalizowanego na trasie o dużym natężeniu ruchu) i przewożenia gotówki z utargu, jak też doglądanie stawów rybnych oraz prowadzenie wielohektarowego gospodarstwa rolnego i zamieszkiwanie w oddaleniu od innych zabudowań mieszkalnych, kwalifikuje skarżącego do grona osób potencjalnie narażonych, przede wszystkim na zabór mienia, a w dalszej kolejności utratę życia lub zdrowia. Skarżący - jako osoba majętna – niewątpliwie mieści się w tej kategorii osób. Jednak okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, na które zasadnie powołał się organ odwoławczy, jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa cytowany powyżej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839). Sąd podziela w pełni ocenę organu, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, a następnie Komendantowi Głównemu Policji, stwierdzić, iż faktycznie strona skarżąca charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Skarżący łączy potrzebę posiadania broni palnej bojowej do celów obronnych z zagrożeniem ze strony osób kłusujących na stanowiących jego własność stawach rybnych oraz z napadem na transport z dziennym utargiem z lokalu gastronomicznego. Z akt sprawy wynika, iż skarżący zgłaszał organom Policji incydenty odnalezienia śladów pozostawionych w pobliżu stawów rybnych, które wskazują na możliwość kłusownictwa. Nie sygnalizował natomiast zdarzeń, z których wynikało, iż był on uczestnikiem zatrzymań kłusowników, użycia z ich strony siły czy też gróźb kierowanych pod adresem skarżącego. Nie zgłaszał także Policji jakikolwiek zdarzeń związanych z zagrożeniem własnej osoby podczas przewożenia utargu. Postępowanie wyjaśniające Policja prowadziła natomiast w związku z podpaleniem w [...] r. samochodu stanowiącego własność syna skarżącego [...], użytkowanego przez drugiego z synów [...]. Przestępstwo to zostało popełnione przeciwko mieniu i nie wykazuje bezpośredniego związku z osobą skarżącego. Jako zdarzenie istotne w sprawie winno podlegać ocenie w kontekście przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Jednak ma ono charakter incydentalny, w którym skarżący nie uczestniczył i jego zdrowie i życie nie było zagrożone, a zatem nie daje podstaw do wystąpienia zagrożenia stałego, realnego i ponadprzeciętnego. Tym samym Sąd podziela ocenę organu, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej, natomiast subiektywne przekonanie, że może on stać się ofiarą zamachu na życie lub zdrowie, nie jest wystarczające. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01), brak poczucia bezpieczeństwa z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji, nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym zarówno z właściwych komend Policji, jak również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń z samego sformułowania art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia - wykazania okoliczności uzasadniających wniosek (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, niepubl.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.