II SA/Bd 964/09

29 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie WSA: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2009r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew oddala skargę. Pismem z dnia 17 listopada 2008 r. skierowanym do Burmistrza Miasta G. Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej G. ul. Ż., wystąpił z wnioskiem o wyrażenie zgody na usunięcie drzew z terenu nieruchomości położonej przy ul. S., oznaczonej nr geodezyjnym [...] obręb 7, będącej współwłasnością wnioskodawcy, na stronie drugiej powyższego wniosku zawarto spis wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz Miasta G., na podstawie art. 83 ust. 1 i 3 oraz art. 86 ust.1 pkt 4 i 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 880 ze zm.) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), udzielił zezwolenia Zarządowi Spółdzielni Mieszkaniowej w G. na usunięcie znajdujących się na terenie nieruchomości przy ul. S., następujących drzew: jednej akacji o obwodzie pnia 60 cm rosnącej przy wiacie śmietnikowej, jednej topoli o obwodzie pnia 185 cm rosnącej przy wiacie śmietnikowej od strony deptaku, jednej topoli o obwodzie pnia 182 cm rosnącej między klatkami III i IV oraz jednej akacji o obwodzie pnia 82 cm rosnącej od strony balkonów, na szczycie bloku od ul. S., w terminie 2 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji, pod warunkiem posadzenia przez wnioskodawcę sześciu drzew liściastych na terenie tej samej nieruchomości w terminie do 30 września 2009 r. W punkcie drugim decyzji organ wskazał, iż za usunięcie w/w drzew opłaty się nie pobiera. Jednocześnie organ nie wyraził zgody na usunięcie jednej topoli o obwodzie pnia 176 cm rosnącej między klatkami II i III. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż po złożeniu przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej w G. wniosku o udzielenie zezwolenia na usunięcie w/w drzew, w dniu 11 grudnia 2008 r. przeprowadzono oględziny drzew rosnących na terenie przedmiotowej nieruchomości, przy udziale przedstawiciela Urzędu Miasta oraz Przewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska Rady Miasta G., w wyniku których ustalono, że dwie akacje o obwodzie pnia 60 cm i 82 cm oraz dwie topole o obwodzie pnia 185 cm i 182 cm, ze względu na stan zdrowotny oraz ich usytuowanie, należy usunąć, natomiast topola o obwodzie pnia 176 cm, rosnąca między klatkami II i III, z tych samych względów, nie nadaje się do wycięcia. Organ wyjaśnił, iż z uwagi na wielkość drzew kwalifikujących się do wycięcia oraz dla zachowania środowiska przyrodniczego w tej okolicy, zezwolenia na ich usunięcie udzielono pod warunkiem posadzenia przez wnioskodawcę sześciu nowych drzew gatunku liściastego. Od powyższej decyzji współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości: M. i A. G., P. G., H. i P. B. oraz A. i S. K., wnieśli odwołanie, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, z uwagi na wydanie jej bez uzyskania zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. W przypadku przedmiotowej nieruchomości występuje, jak wyjaśnili, wielość podmiotów po stronie właściciela, co wynika z ustanowienia odrębnych własności lokali, w związku z czym usunięcie drzew z terenu nieruchomości, jako czynność przekraczająca zwykły zarząd, w myśl art. 199 Kodeksu cywilnego (kc), wymagało zgody wszystkich współwłaścicieli. Tymczasem w postępowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji, nikt do odwołujących, jako współwłaścicieli nieruchomości, nie wystąpił o wyrażenie stosownej zgody. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., na podstawie art. 83 ust. 1 i 3 oraz art. 86 ust. 1 pkt 4 i 10 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ustępu 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości, a jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem to do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Zgoda właściciela na usunięcie drzew, jak wskazał organ, nie może być dorozumiana, lecz wyraźna i choć ustawodawca nie określił jej formy przyjąć należy, że powinna być ona wyrażona na piśmie bądź złożona ustnie do protokołu. Wyrazić ją muszą, zgodnie z treścią art. 199 kc, wszyscy współwłaściciele, gdyż usunięcie drzew jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a zatem nie wyrażenie zgody przez któregokolwiek z nich skutkować powinno odmową wydania przez organ administracyjny zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Od tej zasady ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków. Reprezentacja w sprawach dotyczących wystąpienia o udzielenie zezwolenia na usuniecie drzew lub krzewów, jak wyjaśnił, w sytuacji gdy drzewo lub krzew rośnie na nieruchomości stanowiącej współwłasność w częściach ułamkowych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, uzależniona jest od przesądzenia, czy usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości jest czynnością zwykłego zarządu czy też poza ten zakres wykracza. Gdyby to była czynność zwykłego zarządu to od strony cywilistycznej potrzebna byłaby zgoda większości współwłaścicieli, zaś w sytuacji, gdyby czynność ta przekraczała zakres zwykłego zarządu, tak jak w przedmiotowej sprawie, to zgodę wyrazić muszą wszyscy współwłaściciele. Wymóg zawarty w art. 83 ustawy o ochronie przyrody tj. wymóg załączenia do wniosku zgody właściciela (współwłaściciela) jest przejawem także konstytucyjnej zasady ochrony własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP), która dotyczy każdej własności bez względu na kryterium podmiotowe czy przedmiotowe. Odnosząc się do stanowiska organu I instancji, który przekazując odwołanie organowi odwoławczemu uzasadnił rozstrzygnięcie powołując się na art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, określający zakres stosowania ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali do odrębnej własności lokali w spółdzielni mieszkaniowej, oraz na fakt sprawowania przez spółdzielnię mieszkaniową tzw. zarządu powierzonego, organ odwoławczy wskazał, iż odwołujący się nie negują sposobu zarządu sprawowanego przez spółdzielnię mieszkaniową na terenie przedmiotowej nieruchomości oraz jego podstawy prawnej, ale wskazują na sprzeczny z prawem, tj. z art. 83 ustawy o ochronie przyrody, sposób wystąpienia spółdzielni z wnioskiem do Burmistrza Miasta G. o wyrażenie zgody na usunięcie drzew, pomijający wynikający ze wskazanego przepisu wymóg załączenia do wniosku zgody wszystkich współwłaścicieli. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych pozostawiła pełną swobodę spółdzielniom i spółdzielcom w kształtowaniu statutowych uprawnień jej organów tj. walnego zgromadzenia, rady nadzorczej i zarządu w zakresie szeroko rozumianego zarządzania nieruchomością wspólną. Wskazał, iż oczywistym jest, że to zarząd spółdzielni będzie podejmował wszelkie czynności obejmujące tzw. zwykły zarząd, natomiast statut musi rozstrzygać jaki organ w spółdzielni będzie decydować o czynnościach przekraczających zakres zwykłego zarządu. Niemniej jednak swobodę kształtowania uprawnień statutowych organów spółdzielni ograniczają bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawowe, które do dokonania niektórych czynności wymagają na przykład, niezależnie od zgody walnego zgromadzenia spółdzielni, zgody wszystkich właścicieli lokali w danej nieruchomości. Na powyższą decyzję organu odwoławczego, Spółdzielnia Mieszkaniowa w G. wnosiła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła oparcie jej na błędnej przesłance, że Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej zobowiązany jest, w myśl art. 199 kc w zw. z art. 83 ustawy o ochronie przyrody, uzyskać zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, w sprawie wystąpienia do właściwego organu o uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew, rosnących na terenie nieruchomości stanowiącej współwłasność spółdzielni mieszkaniowej oraz właścicieli lokali wyodrębnionych. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji nie należy stosować zasad określonych w kodeksie cywilnym, lecz reżim ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Tak też przesądził, jak wskazała skarżąca, Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt III CZP 100/08, określającej zasady zarządzania nieruchomością wspólną w sytuacji przysługiwania praw do lokali wyodrębnionych (odrębna własność lokali) podmiotom będącym lub niebędącym członkami spółdzielni oraz, w pozostałym zakresie, praw do lokali niewyodrębnionych spółdzielni mieszkaniowej. W uchwale tej skład orzekający wskazał, iż z treści art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wynika, że ustawodawca przesądził, iż do zarządu nieruchomością wspólną funkcjonującą w ramach spółdzielni mieszkaniowej w związku z ustanowieniem odrębnej właścicieli lokali, należy stosować procedury spółdzielcze, a nie powszechne tj. wynikające z ustawy o własności lokali zasady zarządu nieruchomością wspólną. W rezultacie więc, jak wskazała skarżąca, w okolicznościach niniejszej sprawy, właścicielem którego zgoda wymagana była do złożenia wniosku z art. 83 ustawy o ochronie przyrody, jest wyłącznie Spółdzielnia Mieszkaniowa w G., zaś po stronie odwołujących się właścicieli wyodrębnionych lokali zachodzi brak interesu prawnego opartego na przepisie prawa materialnego, z którego można byłoby wywodzić uprawienie lub obowiązek odwołujących się, pozostający w związku z treścią kwestionowanej decyzji. Nie jest nim bowiem przepis art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, odnoszący się wyłącznie do skarżącej Spółdzielni. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, Sąd oceniając legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, iż odpowiada ona prawu. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy spółdzielnia mieszkaniowa będąca współwłaścicielem nieruchomości wspólnej, musi uzyskać zgodę pozostałych współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, występując z wnioskiem do właściwego organu o udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na tej nieruchomości. Problem dotyczy sytuacji prawnej, związanej z ustanowieniem odrębnej własności lokali, w budynku wcześniej wybudowanym lub nabytym przez spółdzielnię mieszkaniową. Lokale w takim budynku są wówczas przedmiotem praw spółdzielczych oraz przedmiotem odrębnej własności przysługującej spółdzielni lub podmiotom będącym albo niebędącym jej członkami, natomiast grunt na którym położony jest taki budynek oraz pozostałe części wspólne, są wówczas przedmiotem współwłasności wskazanych podmiotów, w której każdy z nich posiada stosowny udział. Zdaniem odwołujących się oraz organu odwoławczego, w takim wypadku, zgodę na usunięcie drzew z nieruchomości wspólnej, jako czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, muszą wyrazić zgodnie z treścią art. 199 kc wszyscy współwłaściciele nieruchomości, natomiast według skarżącej, w takiej sytuacji nie należy stosować zasad określonych w kodeksie cywilnym, lecz reżim ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, co w konsekwencji przesądza, że właścicielem, którego zgoda jest wymagana do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew jest wyłącznie spółdzielnia mieszkaniowa. Rozstrzygając przedmiot sporu należy w pierwszej kolejności wskazać, iż rację ma skarżąca twierdząc, że gdy spółdzielnia mieszkaniowa pozostaje współwłaścicielem nieruchomości wspólnej, to do zarządu tą nieruchomością nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego, w tym art. 199 kc. Tutejszy Sąd podziela stanowisko prawne wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt III CZP 100/08, iż w takim wypadku, potencjalnie może wystąpić kolizja dwóch ustaw określających reżim zarządu nieruchomością wspólną: tj. ustawy o własności lokali i ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, niemniej ustawodawca w art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1116 ze zm.) rozstrzygnął o wyborze spółdzielczego, a nie powszechnego, reżimu zarządu nieruchomością wspólną. Wprawdzie, w myśl art. 27 ust. 1 wskazanej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, co może sugerować poddanie omawianej sfery stosunków unormowaniom ustawy o własności lokali, jednakże zakres stosowania przepisów o zarządzie nieruchomością wspólną określa nie ust. 1, lecz ust. 2 tego artykułu, rozstrzygający o bardzo ograniczonym stosowaniu odpowiednich przepisów ustawy o własności lokali. Zgodnie bowiem z treścią art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomością wspólną stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, z zastrzeżeniem art. 24¹ i art. 26. Oznacza to, iż spółdzielnia sprawuje zarząd nieruchomością wspólną z mocy ustawy i zarządza nią tak jak zarządza nieruchomościami stanowiącymi jej wyłączną własność, stosownie do założeń ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 188, poz. 1848 ze zm.). Z treści zatem art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wynika de facto, że do nieruchomości wspólnych stanowiących współwłasność spółdzielni nie mają zastosowania te przepisy ustawy o własności lokali, które dotyczą zarządu nieruchomością wspólną, w tym w szczególności procedura funkcjonowania wspólnoty mieszkaniowej, powołanej głównie po to, aby właściciele lokali mogli sprawnie zarządzać nieruchomością wspólną. Wyłączenie stosowania przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną jest w spółdzielniach mieszkaniowych zrozumiałe, gdyż w innym przypadku mielibyśmy do czynienia ze stosowaniem dwóch procedur dotyczących zarządzania tą samą nieruchomością, tj. procedur właściwych dla spółdzielni i procedur właściwych dla wspólnoty mieszkaniowej, co w konsekwencji prowadziłoby do sytuacji, w której w tym samym przedmiocie dwa różne ciała mogłyby podjąć różne decyzje. Dlatego też ustawodawca zdecydował, iż w spółdzielniach mieszkaniowych, po pojawieniu się także innych, niż spółdzielnia właścicieli lokali, należy stosować procedury spółdzielcze. Skoro więc do zarządu nieruchomością wspólną funkcjonującą w ramach spółdzielni mieszkaniowej w związku z ustanowieniem praw odrębnych własności lokali, nie mają zastosowania przepisy ustawy o własności lokali, to tym samym nie ma do niego zastosowania także art. 19 ustawy o własności lokali, odsyłający do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego odnośnie zarządu nieruchomością wspólną w sytuacji gdy liczba lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych nie jest większa niż siedem (tzw. system zarządu bezpośredniego). Spółdzielczy reżim zarządu nieruchomością wspólną wyłącza bowiem zarówno system zarządu pośredniego (art. 20 w/w ustawy) jak i bezpośredniego (art. 19 w/w ustawy), a także procedurę funkcjonowania wspólnoty mieszkaniowej (art. 6 w/w ustawy), określonych ustawą o własności lokali, opierając się na zarządzie sprawowanym z mocy prawa przez spółdzielnie mieszkaniową stosownie do założeń ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i ustawy - Prawo spółdzielcze. Przesądzenie o spółdzielczym reżimie zarządu nieruchomością wspólną, gdy spółdzielnia mieszkaniowa pozostaje jej współwłaścicielem, nie oznacza jednak, wbrew twierdzeniom skarżącej, iż właścicielem którego zgoda jest wymagana do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew jest wyłącznie spółdzielnia mieszkaniowa, albowiem w stosunku do pozostałych współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, w tym zakresie, zachodzi brak interesu prawnego opartego na przepisie prawa materialnego. Nie jest koniecznym również badanie kwestii umocowania zarządu, w ramach uprawnień wynikających z prawa spółdzielczego i konkretnych unormowań statutu spółdzielni, do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew. Rozstrzygnięcie bowiem, o tym, kto w myśl obowiązujących przepisów prawnych, jest uprawniony do realizacji prawa własności i w jakim zakresie, w sytuacji gdy spółdzielnia mieszkaniowa pozostaje współwłaścicielem nieruchomości wspólnej, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o przedmiocie sprawy. Normą bowiem prawa materialnego określająca krąg podmiotów uprawnionych do wyrażenia zgody na usunięcie drzew i do wystąpienia z wnioskiem do właściwego organu o uzyskanie zezwolenia na ich usuniecie, mającą charakter normy lex specialis, w stosunku zapisu art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, jest art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Z przytoczonego przepisu wynika, iż w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew przez posiadacza niebędącego właścicielem nieruchomości niezbędne jest wyrażenie zgody przez właściciela nieruchomości. Tak samo jest w sytuacji gdy nieruchomość ma kilku właścicieli. W takim przypadku również potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Współwłasność jest bowiem prawem własności, tyle że przysługującym niepodzielnie kilku osobom w stosunku do tej samej rzeczy (art. 195 kc), w związku z czym przepis art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w pełni się do niej odnosi. Tym samym organy administracji, rozpatrując wniosek o udzielnie zezwolenia na usuniecie drzew, zobligowane są do badania, czy w sprawie zgodę na usunięcie drzew wyrazili, poza wnioskodawcą, wszyscy pozostali współwłaściciele nieruchomości lub jedyny właściciel nieruchomości. Celowi temu służy niewątpliwie obowiązek załączenia do wniosku stosownej zgody właścicieli oraz wskazanie w samym wniosku informacji dotyczących imienia, nazwiska i adresu albo nazwy i siedziby posiadacza i właściciela nieruchomości oraz tytułu prawnego władania nieruchomością. Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie, Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej dołączył do wniosku o wyrażenie zgody na usunięcie drzew spis wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, określający wielkość przysługujących im w niej udziałów. Wniosek ten jednak nie zawierał zgody wskazanych w spisie współwłaścicieli nieruchomości na usunięcie wnioskowanych drzew. Dlatego też należy stwierdzić, iż organ odwoławczy słusznie uznał, że w sprawie organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, gdyż pominięcie wynikającego ze wskazanego przepisu obligatoryjnego wymogu załączenia do wniosku zgody wszystkich współwłaścicieli, czy też ewentualnie uzyskania jej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, przesądziło o jej niezgodności z prawem. Niezależnie bowiem od formy sprawowania zarządu nieruchomością wspólną, (w przedmiotowej sprawie był to zarząd sprawowany jako zarząd powierzony), obowiązek wyrażenia zgody przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, ma charakter obligatoryjny i wynika, jak już wcześniej wskazano, z normy prawnej mającej charakter lex specialis w stosunku do norm określających zarząd nieruchomością wspólną w sytuacji gdy spółdzielnia mieszkaniowa pozostaje jej współwłaścicielem. W stosunku bowiem do norm, których zakresy stosowania pozostają w stosunku zawierania się, norma lex specialis wyłącza zastosowanie w konkretnej sprawie normy lex generalis, w myśl reguły lex specialis derogat legi generali, określającej kryteria obowiązywania aktów normatywnych oraz zawartych w nich przepisów prawnych w przypadku ich zbiegu. Podnieść należy, że wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji kasacyjnej uzasadnia konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich współwłaścicieli nieruchomości jako jego stron, niezależnie od kwestii uzyskania ich zgody na wycięcie drzew. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o oddaleniu skargi.