II OSK 1254/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej grupy mieszkańców gminy L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 681/09 w sprawie ze skargi grupy mieszkańców gminy L. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 681/09, oddalił skargę grupy mieszkańców gminy L. na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przedmiotem skargi grupy mieszkańców gminy L., reprezentowanej przez R. G., oraz występujących we własnym imieniu A. i R. G. oraz M. i D. G., była uchwała Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi K. dotyczącego działki nr [...] w gminie L. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w zakresie działki [...]. Obszar objęty zaskarżoną uchwałą przeznaczono pod teren zabudowy produkcyjnej oraz zabudowy usługowej (symbol P,U) dopuszczając na tym terenie wszelką działalność gospodarczą z zakresu usług, produkcji, składów, baz i magazynów z wyłączeniem: zakładów o zwiększonym ryzyku albo zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, wytwórni mas bitumicznych, szpitali i domów opieki społecznej, budynków związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży i obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 300 mkw. Wskazano również, że na tym terenie dopuszcza się maksymalnie dwa mieszkania integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto część obszaru objętego planem przeznaczono pod teren drogi publicznej, ulicy zbiorczej (symbol KDZ). W planie zawarto ustalenia szczegółowe dla wyżej opisanego terenu o symbolu P,U, w tym określono, że teren jest przeznaczony pod zabudowę produkcyjną oraz zabudowę usługową bez ustalania proporcji pomiędzy funkcjami .W ramach zasad ochrony środowiska i przyrody ustalono m.in., że uciążliwości prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą wykraczać poza granice terenu inwestycji oraz wprowadzono zakaz składowania bez zabezpieczeń (np. zadaszenie, trwałe przekrycie) materiałów będących źródłem niezorganizowanej emisji pyłów. W uzasadnieniu uchwały podano, że projekt planu obejmuje obszar o powierzchni 3 ha, będący w całości gruntem prywatnym. Mając zaś na uwadze istniejące uwarunkowania przyrodniczo-krajobrazowe, a także położone na południowy-zachód od obszaru opracowania zmiany planu tereny mieszkaniowo-usługowe, ustalenia planu wprowadziły możliwie zrównoważone rygory, które winny w pełni minimalizować lub wykluczyć ewentualne uciążliwości oddziałujące na położoną w niedalekim sąsiedztwie zabudowę mieszkaniowo-usługową. Ponadto Rada Gminy zawarła w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały stanowisko w sprawie wniesionych do projektu planu uwag Komitetu Protestacyjnego Przeciwko Budowie Betoniarni z siedzibą w K., A. i R. G. oraz M. i D. G. W skardze na powyższą uchwałę podniesiono zarzuty naruszenia art. 1, art. 2, art. 6, art. 9 ust. 2 pkt 4, art. 14 ust. 5 oraz art. 17 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a także art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz działanie sprzeczne z zasadami sprawowania władzy terytorialnej zawartymi w przepisach ustawy zasadniczej oraz ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący wskazali, że w trakcie zebrania wiejskiego w dniu [...] grudnia 2007 r. Wójt Gminy L. poinformował mieszkańców wsi K. o zamiarze pobudowania wytwórni betonu na działce nr [...] oraz o zamiarze dokonania zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w celu realizacji tej inwestycji. Skarżący przedstawili przebieg prac nad zaskarżoną uchwałą wskazując, że ich uwagi i stanowisko nie zostało wzięte pod uwagę przez Radę Gminy. Podnieśli, że obowiązujący dotychczas plan na ww. działce dopuszczał realizację następujących funkcji: działalność usług komunikacyjnych lub usług o podobnej uciążliwości, budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne oraz zieleń urządzona rekreacyjna. Zgodnie zaś ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. przedmiotowa działka położona jest na obszarze o funkcji mieszanej (usługi, mieszkalnictwo) z przewagą funkcji usługowej. W ocenie skarżących organy gminy mylnie interpretują dotychczas obowiązujące zapisy studium i planu. Ich zdaniem dopuszczenie funkcji mieszkaniowej na tym obszarze eliminuje lokalizację produkcji na skalę przemysłową, czyli m.in. wolnostojącej instalacji wytwórni betonu, bowiem pogorszy ona standardy życia mieszkańców obecnych i przyszłych. Dopuszczenie natomiast w zaskarżonej uchwale możliwości budowy dwóch mieszkań związanych z działalnością jest zabiegiem mającym pozornie uwiarygodnić zgodność tej zmiany ze studium. Zdaniem skarżących planowany zakres i wielkość produkcji czyni z planowanej inwestycji działalność przemysłową. Taka zaś produkcja przewidziana jest w gminie L. w innym miejscu. Skarżący wskazali także, że nie mieli możliwości zapoznania się z prognozą oddziaływania projektu planu na środowisko, która powinna być wyłożona do publicznego wglądu wraz z projektem planu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy L. wskazała, że wszczęła postępowanie w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiotowym zakresie na skutek wniosku potencjalnego inwestora chcącego realizować na tym terenie inwestycję w postaci budowy betoniarni. Za zaakceptowaniem zmiany przemawiał fakt, że funkcjonująca obecnie betoniarnia znajduje się, według informacji inwestora, w końcowym stadium eksploatacji. Jej usytuowanie jest bardzo niekorzystne, ponieważ wywożenie betonu w stronę W. i T. powoduje, iż tabor musi przejeżdżać przez całą miejscowość, co zwiększa potencjalne niebezpieczeństwo dla ludzi. Proponowana obecnie lokalizacja, w związku z usytuowaniem na głównej trasie S.-W. jest znacznie korzystniejsza pod względem bezpieczeństwa dla ludzi oraz komunikacji z potencjalnym rynkiem zbytu. Opinie z zakresu urbanistyki oraz ochrony środowiska były pozytywne, tzn. wskazywały, że planowana inwestycja zgodna jest ze studium oraz nie będzie oddziaływać na środowisko w sąsiedztwie. Ponadto Rada wskazała, że – wbrew twierdzeniom skarżących - prognoza oddziaływania na środowisko była wyłożona i mieszkańcy zostali o niej prawidłowo powiadomieni. W piśmie z dnia 25 listopada 2009 r. strona skarżąca podniosła, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przeznacza pod przemysł nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], która również jest położona przy trasie S.-W. Wskazali, że mieszkańcy wsi K. nie zgadzają się na realizację na działce nr [...] produkcji przemysłowej, która wykracza swoim oddziaływaniem poza teren działki. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. i R. G. oraz M. i D. G. Na rozprawie przed Sądem I instancji w dniu 28 kwietnia 2010 r. przedstawiciel skarżących R. G. wyjaśnił, że osoby wchodzące w skład skarżącej grupy mieszkańców są właścicielami nieruchomości sąsiadujących z budową wytwórni betonu. Podniósł, że plan ogranicza jego prawo własności. Wyjaśnił, że posiada decyzję o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego na swojej nieruchomości i oświadczył, że nie może wybudować tego budynku, ponieważ nikt rozsądny nie będzie budował budynku w granicach oddziaływania wytwórni betonu. W jego ocenie zrealizowana inwestycja będzie oddziaływała na sąsiadujące nieruchomości poprzez hałas. A. G. wyjaśniła, że jest właścicielką nieruchomości i podniosła, że pogorszą się jej warunki życia. Wskazała na zakłócenia ciszy nocnej oraz nadmierny ruch uliczny, który się zwiększy po wybudowaniu wytwórni betonu. J. G. wyjaśniła, że nie jest właścicielką bezpośrednio sąsiadującej nieruchomości i podniosła, że wybudowanie wytwórni betonu w powiązaniu z już istniejącymi zakładami będzie zwiększało zagrożenie. Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. A. G. oświadczyła, że przed zmianą plan przewidywał przeznaczenie przedmiotowego terenu po części na usługi komunikacyjne, w części pod zabudowę mieszkaniową, a w części pod zieleń rekreacyjną. Skarżąca wskazała na legendę do studium i na oznaczenie koloru, którym oznakowana jest przedmiotowa działka jako przeznaczona pod zabudowę mieszaną z przewagą zabudowy mieszkaniowej. R. G. wskazał, że planował zbudować na swojej działce dom i w 2008 r. uzyskał pozwolenie na budowę, jednakże na skutek uchwalenia zaskarżonego planu musiał zrezygnować z tej inwestycji, ponieważ przeznaczenie sąsiedniego terenu pod budowę betoniarni spowoduje uciążliwość w postaci hałasu i zwiększonego ruchu. W raporcie oddziaływania na środowisko nie uwzględniono faktu, że w sąsiedztwie znajduje się droga, która już wytwarza hałas w wielkości 70 decybeli, poza tym przy obliczeniach przyjęto zbyt krótki czas pracy betoniarni. Ponadto oświadczył, że toczy się postępowanie dotyczące ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie betoniarni, w którym to postępowaniu skarżący złożyli swoje wnioski i zastrzeżenia. J. G. wskazała, że produkcja będzie powodowała wysoki poziom hałasu, a poza tym zagrażać będzie bezpieczeństwu ze względu na brak właściwej sieci dróg na tym terenie. W K. byłoby inne miejsce do zlokalizowania funkcji o takiej uciążliwości a nadto inwestor posiada tam również swoją nieruchomość. Podniosła, że w ocenie mieszkańców tego rodzaju produkcja może pogorszyć sytuację w dostawie wody, co wynika z braku dostosowania infrastruktury. W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Rada Gminy L. podniosła, że okoliczność, iż w okolicy terenu objętego zaskarżonym planem znajduje się inna betoniarnia nie ma znaczenia prawnego, albowiem sprawa dotyczy planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na który inwestor złożył wniosek, jako jego właściciel . Podniosła również, że na posiedzeniu komisji gospodarczej Rady Gminy biegły wskazał, że nie można dokonać analizy kumulatywnej dwóch źródeł hałasu, tj drogi i pracy betoniarni, gdyż są to różne wartości, których nie można sumować. Przedmiotowa działka już w latach dziewięćdziesiątych była przeznaczona pod przemysł – wytwórnię mas bitumicznych. Dopiero kolejny plan zmienił jej przeznaczenie na usługi z dodatkową funkcją mieszkalną. Dlatego też powstanie w tym miejscu betoniarni jedynie przywróci podobne przeznaczenie jak w latach dziewięćdziesiątych. Po przeciwnej stronie drogi jest stacja benzynowa, obok usługi, a więc jest to większy teren związany z działalnością gospodarczą opartą o dostęp do drogi krajowej nr [...], co ma duże znaczenie dla jej prowadzenia. Na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. A. i R. G. oświadczyli, że są właścicielami działki nr [...]. Okazali na mapie położenie swojej działki, teren przyszłej inwestycji oraz pas lasu oddzielający teren ich działki od terenu inwestycji. Na rozprawie w tym samym dniu Sąd postanowił oddalić wniosek o dopuszczenie dowodu z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko z grudnia 2010 r. zawarty w piśmie skarżących z dnia [...] grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 681/09 oddalił skargę wniesioną przez grupę mieszkańców gminy L. na uchwałę Gminy L. z dnia [...] czerwca 2009 r., stwierdzając że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że uznając, iż strona skarżąca wypełniła w niniejszej sprawie wymóg wezwania Rady Gminy L. do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, Sąd zobowiązany był w świetle przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) dokonać oceny legitymacji skargowej strony skarżącej. Podkreślono, że legitymację skargową w rozpoznawanej sprawie wyznacza treść powołanego wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym aktem. Dokonując interpretacji tego przepisu Sąd, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06, podkreślił, że legitymacja skargowa nie przysługuje z tytułu samej przynależności do wspólnoty samorządowej, nie ma bowiem charakteru actio popularis; oprócz zatem wskazania niezgodności z prawem uchwały lub zarządzenia organu gminy, wskazać również należy naruszenie konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikających z regulacji materialnoprawnej. Przy tak rozumianym pojęciu legitymacji skargowej Sąd uznał w niniejszej sprawie, że strona skarżąca nie zdołała wykazać legitymacji skargowej do skutecznego kwestionowania zaskarżonej uchwały. Wśród osób tworzących skarżącą grupę mieszkańców Gminy L. brak jest bowiem podmiotów, którym służyło jakiekolwiek prawo podmiotowe do nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał, że jedynie M. i D. G. oraz A. i R. G. sprecyzowali, jakich nieruchomości są właścicielami, przy czym – jak podkreślono - są to nieruchomości nie tylko nieobjęte zakresem zaskarżonej uchwały, lecz również niegraniczące bezpośrednio z terenem nieruchomości objętej tą uchwałą. Co prawda, jak wskazał Sąd, o naruszeniu interesu prawnego skarżącego może decydować zmiana sytuacji prawnoplanistycznej działki sąsiedniej, o ile ma ona istotny wpływ na wykonywanie prawa własności w stosunku do określonej nieruchomości, jednakże w niniejszej sprawie Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, aby określony w zaskarżonej uchwale sposób zagospodarowania terenu wywierał wpływ na uprawnienia lub obowiązki członków skarżącej grupy mieszkańców Gminy L. W ocenie Sądu koniecznym było wskazanie, w świetle postanowień przedmiotowej uchwały, że uciążliwości prowadzonej działalności gospodarczej wykraczają poza granice terenu inwestycji. Skoro zatem nieruchomości podmiotów tworzących skarżącą grupę mieszkańców nie są objęte zaskarżonym planem, nie podlegają żadnym ograniczeniom w planie tym przewidzianym. Zapisy planu wykluczają uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę dla inwestycji na terenie objętym planem, której uciążliwości wykraczałyby poza obszar wyznaczony planem. Wydanie zatem decyzji o pozwoleniu na budowę wbrew tym zapisom, w sytuacji, gdy obszarem oddziaływania planowanego obiektu budowlanego objęte byłyby nieruchomości skarżących, rodziłoby po ich stronie uprawnienie do zaskarżenia takiej decyzji. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżących A. i R. G. okoliczności, że na skutek uchwalenia zaskarżonej uchwały będą musieli zrezygnować z planowanej zabudowy swojej nieruchomości z uwagi na przewidywany hałas związany z planowaną na terenie objętym planem inwestycją, wskazują na istnienie po stronie ww. skarżących jedynie interesu faktycznego. Zaskarżona uchwała nie wprowadza bowiem ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki skarżących i w istocie nie wyklucza zabudowy nieruchomości według dotychczasowych zamierzeń inwestycyjnych skarżących. Jak podkreślono, żaden właściciel nieruchomości planując jej wykorzystanie, określoną zabudowę, inwestycję, rodzaj działalności gospodarczej nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia. Z tego względu za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skargi, w którym podniesiono, że skarżący zabudowali swoje nieruchomości znacznie wcześniej przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały. Wskazując na powyższe Sąd uznał, iż w sytuacji wniesienia skargi przez "grupę mieszkańców" interes prawny lub uprawnienie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dające legitymację do zaskarżenia uchwały, przysługiwać powinno indywidualnie zarówno skarżącemu, jak i każdemu z imiennie oznaczonych członków "grupy mieszkańców". W niniejszej zaś sprawie skarżący nie wykazali jednocześnie przysługującego im, jako członkom grupy mieszkańców, interesu prawnego o charakterze indywidualnym, który to interes dotyczyłby jednocześnie każdego z członków tej społeczności. Stwierdzając brak legitymacji skargowej po stronie grupy mieszkańców Sąd I instancji uznał, że nie została otwarta droga do merytorycznej oceny zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego zaskarżoną uchwałą. Ze wskazanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła grupa mieszkańców gminy L., reprezentowana przez radcę prawnego, opierając zarzuty na następujących podstawach: I. naruszeniu prawa materialnego przez: 1) błędną wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiadają interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 2009 r. , nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi K., 2) błędną wykładnię art. 144 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że nie doszło do naruszenia tzw. prawa sąsiedzkiego ustanawiającego zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość. I. naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną wykładnię art. 144 kodeksu cywilnego, co spowodowało oddalenie skargi bez jej merytorycznego rozpoznania. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy L., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania która w niniejszej sprawie nie występuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych zarzutów, a tym samym brak było podstaw do jej uwzględnienia. Zarzut błędnej wykładni art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.) poprzez przyjęcie, że skarżący nie mają interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwalę Gminy L. z [...] czerwca 2009 r. nie może być uznany za uzasadniony. Powołany przepis wymaga dla skutecznego wniesienia skargi na uchwałę organu gminy wykazanie nie tylko istnienia po stronie skarżących interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Interes prawny jest kategorią prawa materialnego, obejmuje uprawnienia oparte na prawie. Wnosząc skargę należy wykazać, że zaskarżana uchwała godzi w tak rozumiany interes prawny lub uprawnienie skarżących w rezultacie prowadząc do zmiany lub uszczuplenia ich sfery prawnej (do zniesienia, ograniczenia lub uniemożliwienia korzystania z prawa). Ponadto należy wskazać konkretną normę prawa materialnego, z której to uprawnienie lub interes prawny są wywodzone i która to norma została naruszona. Nie wystarczy przy tym wskazanie naruszenia szeroko rozumianych przepisów dotyczących wymogów ochrony środowiska. Naruszony interes musi być bezpośredni i aktualny, realny. Do wniesienia skargi nie uprawnia istnienie jedynie potencjalnego zagrożenia naruszenia interesu prawnego skarżących. Potencjalne, przewidywane naruszenia praw wynikających z własności nieruchomości nie dają podstaw do uznania istnienia naruszenia interesu prawnego o jakim mowa w powołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Tylko naruszenie zindywidualizowanego interesu prawnego i wykazanie związku pomiędzy prawnie określoną sytuacją poszczególnych członków "grupy mieszkańców" a zaskarżoną uchwałą, naruszającą ich konkretny interes prawny lub uprawnienie poprzez ograniczenie lub pozbawienie konkretnych uprawnień może prowadzić do uwzględnienia skargi. Uprawnienia wynikające z prawa własności mogą być naruszone uchwałą organu gminy, ale wykazanie tego naruszenia nie może opierać się na ogólnym jedynie wskazaniu – jako potencjalnie naruszonego – prawa sąsiedzkiego opartego na art. 144 kodeksu cywilnego. Rozważanie tak ogólnie określonych naruszeń wykracza poza zakres kompetencji sądu administracyjnego, w sytuacji gdy zaskarżony plan stanowi o ograniczeniu uciążliwości inwestycji do obszaru działki objętej planem, a działki skarżących usytuowane są poza obszarem planu. Tym samym także drugi z zarzutów materialno - prawnych nie jest uzasadniony. Nie jest zasadny także powiązany ze wskazanymi zarzutami, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bo Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, nie naruszył art. 151 p.p.s.a. W tej sytuacji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.