II SA/Wa 1595/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], którą to decyzją cofnięto S. B. pozwolenie na broń palną bojową. W motywach uzasadnienia organ podał, że kontrolując miejsce i sposób przechowywania broni w miejscu zamieszkania S. B. ustalono, że ww. posiada tylko jeden egzemplarz broni, tj. broń palną – pistolet marki [...], nr [...], oraz że nie posiada zarejestrowanej w dniu [...] maja 1990 r. broni palnej gazowej nr [...]. Nadto organ ustalił, że Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2002 r., sygn. akt. [...] uznał S. B. winnym tego, że pomówił prokuratora w ten sposób, że twierdził, iż ten żądał od niego korzyści majątkowej w kwocie 10.000 zł za uchylenie tymczasowego aresztowania wobec jego zięcia, tj. za czyn z art. 212 § 1 kk (zniesławienie). Organ ustalił też, że wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt [...] S. B. został uznany winnym tego, że spowodował kolizję drogową kierując ciągnikiem, tj. winnego wykroczenia z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń oraz wykroczenia z art. 94 § 2 kw w zw. z art. 9 § 1 kw – brak posiadania stosownych dokumentów do prowadzenia pojazdu. W związku z powyższym Komendant Główny Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) uznał, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu, okoliczności faktyczne sprawy pozwalały na przyjęcie, że w stosunku do strony zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Do przesłanek (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy) – nakazujących cofnąć pozwolenie na broń, należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W motywach uzasadnienia stwierdzono też, że organy Policji ustalając tę okoliczność jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wzięły pod uwagę stopień szkodliwości tego przestępstwa, zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego, umyślność czynu - sprawca świadomie godził się na popełnienie przestępstwa, a także ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił też, że nie był zobowiązany przepisami ustawy do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłuży się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet w przypadku, gdy inne zebrane w sprawie dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Organ stwierdził również, że skarżący stworzył zagrożenie dla ogólnie pojętego bezpieczeństwa w komunikacji, bowiem w wyniku zaistniałego zdarzenia powstała szkoda na mieniu. Obawa, o której mowa jest w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, wynika więc nie z samego faktu skazania za określone przestępstwo lecz z oceny rodzaju naruszonego i zagrożonego jej zachowaniem dobra, okoliczności popełnienia czynu oraz jego ciężaru gatunkowego, tj. znaczenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Tej obawy, w ocenie organu, nie niwelują pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, środowiska. W konsekwencji organ uznał, iż okoliczności popełnionych przestępstw, ich ciężar gatunkowy, umyślność, a także wynikłe z tego bezpośrednie zagrożenie pomimo dobrych opinii uzasadniają obawę, że posłuży się bronią w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ stwierdził też, że w zachowaniu pozwolenia na broń skarżącego sprzeciwia się interes społeczny, który bezwzględnie wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 9, 10, 14, 73, 75, 79, 80, 81, 82 oraz art. 156 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż drobne wykroczenia drogowe nie uzasadniają uznania, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił, że nie popełnił przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Nadto podniósł, iż organ nieprawidłowo interpretuje jego zachowania i intencje stwierdzając, że charakterologiczne cechy skarżącego świadczą o jego awanturniczym zachowaniu. W dalszej części uzasadnienia skarżący zaprezentował ocenę zapadłych w stosunku do niego wyroków w sprawie o "rzekome pomówienie jaśnie pana prokuratora o żądanie łapówki" stwierdzając, że czyn ten nie nosił znamion przestępstwa. Twierdził też, że w sprawie kolizji drogowej "asesor, który nie jest sądem, opierając się na opinii policjanta, który poświadczył nieprawdę wydał skazujący wyrok". W konkluzji stwierdził, iż brak było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące oraz znajdują oparcie w zebranym materiale. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 k.p.a. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów i poddał je ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a. Przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, wybiórcza bądź niekompletna. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie przepisy prawa materialnego i wbrew twierdzeniom skarżącego nie rozszerzył katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. W pełni uprawniona jest, zdaniem Sądu, ocena obu organów, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wykazał związek między popełnionymi przez skarżącego czynami a obawą, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący został dwukrotnie skazany prawomocnym wyrokiem. W pełni podzielić należało ocenę organu, iż skarżący swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowanie (kolizje drogowe) często wywołują tragiczne skutki (w postaci śmierci i kalectwa ludzi) oraz szkody majątkowe. W przedmiotowej sprawie doszło do uszkodzenia mienia innych uczestników ruchu drogowego. Skazanie skarżącego za przestępstwo pomówienia prokuratora również świadczy o cechach charakteru skarżącego, jego stosunku do obowiązującego prawa. Dodatkowo brak kontroli nad posiadaną przez skarżącego bronią, de facto jej zagubienie, brak ustaleń co się z nią stało po śmierci rusznikarza, świadczą zdaniem Sądu o zwyczajnym ludzkim braku odpowiedzialności. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która nie ma nad nią kontroli. Taki stosunek do powierzonej osobom trzecim broni, stanowi swoiste przyzwolenie aby dysponowały nią osoby do tego nieupoważnione. Prowadzenie przez skarżącego ciągnika z doczepionym do niego nieprzystosowanym urządzeniem (broną) bez dokumentów uprawniających do jego prowadzenia i dopuszczenia do ruchu, również świadczy o stosunku skarżącego do obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu przytoczone okoliczności rodzą uzasadnioną obawę, że skarżący może skorzystać z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ta obawa jest realna. Potwierdzają ją wyroki sądowe. Skarżący popełnił czyn wymierzony wprawdzie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale przedmiotem ochrony tej normy prawnej jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. W pełni zgodzić należy się z oceną organu, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, iż od osób ubiegających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenie, należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa przeciwko komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpatrywanej sprawie Komendant Główny Policji wykazał bezpośredni związek przyczynowy między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został prawomocnie skazany a cechami jego charakteru, dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że jako posiadacz pozwolenia na broń może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skoro bowiem dopuścił się kierowania pojazdem mechanicznym (ciągnikiem) i w konsekwencji doprowadził do uszkodzenia mienia i realnie zagroził najwyższym dobrom prawnie chronionym, a mianowicie zdrowiu i życiu, to nie można wykluczyć, że nie użyje też broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz broni użyje jej w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wystarczy zaistnienie uzasadnionego domniemania. Dwa prawomocne wyroki skazujące oraz utrata kontroli nad posiadaną bronią obawę tę w pełni uzasadniają. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.