I OSK 874/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.), Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędzia WSA del. do NSA Jolanta Rudnicka, Protokolant asystent sędziego Aleksandra Żurawicka, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010r. sygn. akt II SA/Wa 1501/09 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1501/09, oddalił skargę A. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu A. W. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W motywach uzasadnienia organ podał, że A. W. odszedł ze służby w Policji z dniem 31 lipca 2002 r. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Komendant Powiatowy Policji w Ł. orzekł o uchyleniu własnej decyzji nr [...] o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, którą następnie utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji organ uznał, że brak jest podstaw określonych w art. 156 K.p.a. wyjaśniając, iż prawo do równoważnika przestało przysługiwać skarżącemu w związku z uchyleniem § 8 rozporządzenia MSWiA z 6 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 70, poz. 633), który to przepis stanowił materialnoprawną podstawę do przyznania tego prawa policyjnym emerytom i rencistom, a zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08, w odniesieniu do tej grupy zachodziła konieczność orzekania o utracie prawa do utrzymywania przedmiotowego świadczenia. Decyzja MSWiA z dnia [...] maja 2009 r. stała się przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie jej oraz decyzji z dnia [...] maja 2005 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z [...] czerwca 2005 r. w przedmiocie uchylenia prawa do równoważnika pieniężnego podnosząc, że odchodząc na emeryturę nie otrzymał przysługującego mu lokalu mieszkalnego a jedynie równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, który do chwili obecnej gwarantuje mu ustawa o Policji oraz rozporządzenie wykonawcze. Dla skarżącego, sam fakt uchylenia § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. pozostaje bez wpływu na prawo emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 245/06. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, iż istota sporu sprowadza się do oceny, czy uchylając decyzję z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...], którą to przyznano skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego, doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa tj. art.156 K.p.a. W ocenie Sądu I instancji, decyzja z dnia [...] maja 2005 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. nie zostały wydane z naruszeniem art. 156 K.p.a., co skutkuje uznaniem, że odpowiadają prawu. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, iż kwestię równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego regulują przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.). Rozporządzeniem MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 70, poz. 633), ustawodawca dokonał nowelizacji ww. rozporządzenia uchylając § 8, co skutkowało utratą uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przez emerytów i rencistów. Powyższy przepis stanowił materialnoprawną podstawę przyznania emerytom prawa do równoważnika. Wykładnia art. 92 ustawy o Policji, jak i § 1 ust. 1 znowelizowanego rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przysługuje jedynie policjantom w służbie stałej i wyklucza z kręgu uprawnionych, emerytów i rencistów policyjnych. Zaś prezentowany pogląd znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu TK z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/2008, w którym TK uznał, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, umożliwia jedynie dalsze korzystanie z mieszkań, przyznanych im w drodze decyzji administracyjnych. Ponadto uznał, że § 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 kwietnia 2005 r. jest zgodny z Konstytucją, co oznacza, że decyzja, będąca przedmiotem niniejszego postępowania, odpowiada obowiązującym przepisom prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, iż przywołany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 245/06, został wydany przed wydaniem w dniu 27 października 2008 r. omawianego wyroku TK, nadto dotyczył postępowania zwykłego, a nie nadzwyczajnego – o stwierdzenie nieważności. I co szczególnie zaakcentowano, wyrok ten dotyczył decyzji o wygaśnięciu prawa do równoważnika wydanej na podstawie art. 162 K.p.a., a niniejsza sprawa dotyczy uchylenia decyzji o przyznaniu prawa do równoważnika w oparciu o art. 163 K.p.a. Zatem, zdaniem WSA, nawet per analogiam wyrok ten w rozpoznawanej sprawie nie mógł być brany pod uwagę, bowiem różne są przesłanki wydania decyzji o wygaśnięciu prawa (art.162 K.p.a.) i uchyleniu decyzji (art. 163 K.p.a.). Natomiast przywołany w skardze § 9 ust. 2 omawianego rozporządzenia wykonawczego dotyczy jedynie właściwości organu i pozostaje bez wpływu dla oceny, czy równoważnik co do zasady przysługuje emerytowi policyjnemu. Od powyższego wyroku, na podstawie art. 173, art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesiono skargę kasacyjną zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: - art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), poprzez przyjęcie, że przepis ten nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak mieszkania w sytuacji, gdy przepis ten stanowił i dalej stanowi materialnoprawną podstawę uprawnienia emeryta i rencisty policyjnego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, - art. 92 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. polegające na przyjęciu, że w/w przepisy wykluczają z kręgu osób uprawnionych do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego emerytów i rencistów policyjnych, w sytuacji, gdy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji wynika, iż funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty mają prawo do lokalu mieszkalnego. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy, - art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim chroni on prawo nabyte, albowiem skarżący przechodząc na emeryturę nabył prawo do równoważnika pieniężnego za brak mieszkania i prawo to zostało mu następnie odebrane decyzją administracyjną. Bezspornie skarżący przechodząc na emeryturę nabył prawo do równoważnika za brak mieszkania, a zatem zgodnie z konstytucyjną zasadą praw nabytych powinien on to prawo zachować. Przemawia za tym także to, iż jeżeli, zgodnie z zapatrywaniem Sądu emeryci i renciści policyjni, którzy otrzymali mieszkania w drodze decyzji administracyjnych mogą z nich dalej korzystać, to dlaczego osoba która nabyła jako emeryt prawo do równoważnika pieniężnego za brak mieszkania nie może z niego w dalszym ciągu korzystać. Stoi to w sprzeczności z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, 2. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi: - naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 8 i 11 K.p.a., wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z intencją ustawodawcy w zakresie przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Nazbyt formalistyczne podchodzenie do wykładni sformułowania "prawo do lokalu mieszkalnego" użytego w art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie jest do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd sprawując kontrolę legalności, winien był zastosować środek określony w ustawie i stwierdzić jej nieważność, - naruszenia art. 156 K.p.a. poprzez wyrażenie poglądu, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy policyjny emeryt lub rencista posiadał prawo do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów rangi ustawowej a mianowicie art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, który stanowił i nadal stanowi materialnoprawną podstawę emeryta lub rencisty policyjnego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego jak również złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. zwolnienie od opłat sądowych w całości od niniejszej skargi, z uwagi na to, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zgodzono się ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku, który wraz z decyzjami nie został wydany z wszechstronnym rozważeniem obowiązujących norm prawnych oraz dotychczasowego orzecznictwa NSA w tej materii. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawo do równoważnika pieniężnego i dalej stanowi materialnoprawną podstawę tegoż uprawnienia. Z treści tegoż przepisu wynika również, iż funkcjonariusze zwolnieni ze służby, emeryci i renciści mają prawo do lokalu mieszkalnego, do których stosuje się przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast art. 92 ustawy o Policji i oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. nie mogą wykluczać z kręgu osób uprawnionych do otrzymywania równoważnika za brak lokalu emerytów i rencistów, bowiem zakres upoważnienia ustawowego z art. 92 ust. 1 nie daje podstaw do tego, aby wydany na jego podstawie akt wykonawczy - rozporządzenie mogło regulować uprawnienia emeryta i rencisty do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, bowiem to rozporządzenie wykraczało poza zakres delegacji ustawowej. Zatem fakt uchylenia § 8 pozostawał bez wpływu na prawo tych grup do otrzymywania równoważnika pieniężnego. Takie też stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 245/06. Skarżący przechodząc na emeryturę bezspornie nabył prawo do równoważnika pieniężnego i jako takie powinien je zachować, bowiem jeśli emeryt lub rencista policyjny nabył w drodze decyzji prawo do lokalu mieszkalnego, to dlaczego przy równoważniku nie może dana osoba z niego nadal korzystać. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z intencją ustawodawcy, bowiem gdyby pragnął on znieść uprawnienia do równoważnika za brak mieszkania to zmieniłby treść art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, zaś uchylenie § 8 należy uznać za operację przeprowadzoną jedynie w celu doprowadzenia treści tego rozporządzenia do stanu zgodnego z ustawą o Policji. Wydanie zaskarżonych decyzji stanowiło naruszenie art. 156 K.p.a. poprzez wyrażenie w nich poglądu, jakoby uchylenie § 8 rozporządzenia skutkowało utratą materialnoprawnej podstawy do przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy prawo takie wynikało z innego przepisu tj. art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Dlatego też decyzje powinny być wyeliminowane z obroty prawnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie na koszt skarżącego. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie zarzucił zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, wobec czego w pierwszej kolejności wymaga odniesienie się do wskazanych naruszeń przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim należy przypomnieć, iż skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia musi spełniać odpowiednie wymogi, zaś w elemencie podstawowym jakim są zarzuty, czy to naruszenia prawa materialnego czy też procesowego, trzeba wskazać wszystkie przepisy, które zdaniem strony skarżącej zostały złamane kwestionowanym orzeczeniem. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że przedmiotowa powinność musi być zrealizowana przez wskazanie konkretnych norm prawnych, a zatem w przypadku przepisów wieloczłonowych, składających się z ustępów, paragrafów i punktów, niezbędne jest podanie jeszcze jednostki redakcyjnej (jednostek redakcyjnych), którym miał, w ocenie skarżącego, uchybić Sąd I instancji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż nieprawidłowo postawiono zarzut naruszenia art. 156 K.p.a., bowiem zarówno z petitum skargi kasacyjnej jak również z uzasadnienia nie wynika, które jednostki redakcyjne wymienionego przepisu, zdaniem skarżącego, zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszone zaskarżonym orzeczeniem, co powoduje niemożność odniesienia się do niego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie, z własnej inicjatywy zmieniać czy też uzupełniać zarzutów za stronę skarżącą. Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Przedmiotem oceny Sądu I instancji była decyzja MSWiA z dnia [...] maja 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., wydaną w ramach postępowania nadzorczego, prowadzonego na podstawie art. 156 i nast. K.p.a., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2005 r. Komendanta Powiatowego Policji w Ł., którą organ uchylił, na mocy art. 163 K.p.a., swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 1998 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sąd I instancji zobowiązany był zatem do oceny, czy organy administracji - odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 163 K.p.a. – zasadnie przyjęły brak zaistnienia przesłanek nieważności tej decyzji, a w szczególności brak zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia art. 163 K.p.a. Decyzją Komendanta Rejonowego Policji w Ł. z dnia [...] lutego 1998 r. przyznano skarżącemu równoważnik za remont lokalu mieszkalnego od dnia 1 stycznia 1998 r., który pobierał nadal po przejściu na emeryturę z dniem 31 lipca 2002 r. Równoważnik ten nie był jednak uprawnieniem ustawowym, co jednoznacznie potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08 (OTK-A z 2008 r. Nr 8, poz. 141) wskazując, iż §1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 70, poz. 633) jest zgodny z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, ze zm.) oraz jest zgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powołanym przepisem §1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2005 r. uchylono bowiem §8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918), który stanowił, iż przepisy tego rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Z tej właśnie podstawy prawnej, skarżącemu kasacyjnie w niniejszej sprawie przyznano równoważnik pieniężny. Tymczasem, w uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że: "Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. (...) Krąg osób uprawnionych do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego stanowi materię uregulowaną w ustawie. Zagadnienie to nie zostało przekazane do unormowania w drodze rozporządzenia. Trybunał Konstytucyjny zwracał na to uwagę w (...) wyroku z 29 listopada 2004 r. sygn. K 7/04, stwierdzając, że "zarówno krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania przedmiotowego świadczenia, jak i funkcja świadczenia są określone bezpośrednio w samej ustawie". (...) W świetle wcześniejszych ustaleń (...) przepis [art. 29 ust. 1 ustawy zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji] nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W tym kontekście uchylenie §8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji)." Uchylenie §8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. z dniem 1 stycznia 2006 r. należy uznać za odpadnięcie formalnej podstawy prawnej do dalszego wypłacania skarżącemu kasacyjnie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, po upływie 2005 r., skoro źródłem przyznania tego równoważnika nie było uprawnienie materialnoprawne sformułowane w ustawie, lecz jedynie formalna podstawa zawarta w §8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., na której oparto decyzję administracyjną o przyznaniu skarżącemu kasacyjnie równoważnika pieniężnego. Wobec powyższego, decyzja o uchyleniu decyzji przyznającej równoważnik pieniężny nie odebrała skarżącemu prawo nabyte, skoro prawo te nie zostało przyznane przez ustawodawcę. Dlatego też, zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji(...) jak również art. 92 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. oraz art. 2 Konstytucji nie mogły zostać uwzględnione. Prawo do równoważnika pieniężnego emerytowi (renciście) policyjnemu, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie wynika z art. 29 w/w ustawy, ponieważ nie reguluje on kwestii równoważnika pieniężnego. Natomiast zd. 2 tegoż przepisu nie formułuje ogólnego nakazu stosowania do wszystkich emerytów i rencistów policyjnych całokształtu przepisów o uprawnieniach mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, a jedynie nakaz stosowania odpowiedniego przepisów szczegółowych dotyczących przyznawania funkcjonariuszom Policji mieszkań pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych i administracji lub podległych organów. Decyzja o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego adresowana była do skarżącego jako do funkcjonariusza Policji w służbie stałej, zaś z chwilą utraty tego statusu - przez przejście na emeryturę policyjną - utracił prawo do równoważnika pieniężnego. Tym samym, należy stwierdzić, iż Sąd I instancji słusznie zatem ocenił brak podstaw do przypisania zaskarżonym decyzjom nadzorczym naruszenia art. 156 K.p.a., w szczególności § 1 pkt 2., co w konsekwencji musiało prowadzić do odmowy stwierdzenia nieważności tych decyzji. Zarzuty skargi kasacyjnej stanowią więc jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i oceną Sądu I instancji, dlatego nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem ani emerytom, ani rencistom policyjnym nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego z mocy ustawy. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.