VI SA/Wa 2011/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5 000 (pięć tysięcy) złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5 000 (pięć tysięcy) złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. stwierdza, że decyzje, o których mowa powyżej nie podlegają wykonaniu w uchylonej części; 5. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. O. kwotę 1 650 (jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego W. O. - utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy w zakresie stwierdzonych naruszeń (pkt 1 decyzji) oraz uchylił tę decyzję w zakresie nałożonej kary w wysokości 18.000 złotych i na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2007 r. w [...], przy ul. [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], prowadzonego przez skarżącego W. O.. W trakcie kontroli kierowca okazał dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy, dowód osobisty, wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej przedsiębiorcy "[...]" spółka z o.o. z siedzibą w [...], umowę współpracy pomiędzy wymienioną spółką i skarżącym, zaświadczenie poświadczające spełnienie wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym, świadectwo legalizacji ponownej taksometru nr [...], książkę kasy rejestrującej oraz wydruk z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe, należącej do skarżącego. Decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 18.000 zł, ograniczając jej wysokość, w oparciu o przepis art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874), do kwoty 15.000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżącemu nie została udzielona licencja na wykonywanie transportu drogowego osób. Wobec tego organ uznał, że przewóz wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego odbywał się bez wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Organ pierwszej instancji stwierdził również wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Stwierdzono bowiem, że na bagażniku dachu kontrolowanego pojazdu zostało umieszczone podświetlane urządzenie (podświetlany plafon) z nazwą "[...]", napisem "[...]" oraz numerami telefonów [...] i [...]. Powyższe, w ocenie organu stanowiło naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Organ ustalił także, iż w kontrolowanym pojeździe znajdował się taksometr fiskalny kasy rejestrującej. W związku z powyższym, organ stwierdził wykonywanie przez skarżącego przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy "w zakresie stwierdzonych naruszeń" oraz uchylił tę decyzję w zakresie nałożonej kary w wysokości 18.000 zł i na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na skarżącego karę w wysokości 15.000 zł. W dniu [...] marca 2008 r. W. O., reprezentowany prze radcę prawnego, zaskarżył obie w/w decyzje organów Inspekcji Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 767/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu WSA stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy zasadnie nałożyły na skarżącego karę pieniężną z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Sąd uznał również, że organy prawidłowo ustaliły fakt naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Skargą kasacyjną z dnia 28 listopada 2008 r. pełnomocnik W. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką; - art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu; - art. 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego; - art. 92 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna; - art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż skarżący, niebędący posiadaczem licencji, nie może wykonywać przewozów na rzecz posiadacza licencji; - art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, poprzez zrównanie taksometru z drogomierzem - dalmierzem, a zatem urządzeniem, którego stosowanie nie narusza art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym; - art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż nie podłączony do instalacji elektrycznej banner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym; - art. 18 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, iż możliwe jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 5 w sytuacji, gdy stronę ukarano także za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji; - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż w kontrolowanym pojeździe zainstalowany był taksometr oraz że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem a drogomierzem - dalmierzem, - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż na dachu samochodu zainstalowane były lampy lub inne urządzenia techniczne; - poprzez błędne ustalenie, iż stroną postępowania jest W. O., podczas gdy powinna nią być spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]; - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako skierowanych do osoby nie będącej stroną postępowania; - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż na W. O. nałożono karę nieznaną ustawie; - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu Il Instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż W. O. został ukarany karą pieniężną na podstawie wykluczających się przepisów; - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż osoba, która podpisała zaskarżoną decyzję - Dyrektor Biura Prawnego i Orzecznictwa, nie była osobą uprawnioną do dokonania takiej czynności, - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy Sąd obowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji wobec faktu, iż organ otrzymał jednocześnie decyzję organu I instancji w zakresie stwierdzonych naruszeń w całości w mocy oraz jednocześnie uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nałożonej kary i nałożył karę pieniężną w innej wysokości. Skarżący zarzucił ponadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzekł i nie wypowiedział się co do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą, co uniemożliwiało zapoznanie się z motywacją sądu w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia. W konsekwencji sąd naruszył prawo strony do rzetelnej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w drodze kontroli instancyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II GSK 25/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzając jednocześnie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. O. kwotę 1.425 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał, iż z treści "Umowy o współpracy" z dnia [...] kwietnia 2007 r. wynika, że skarżący wykonywał działalność na własny rachunek (§ 6 umowy), przewozów dokonywał we własnym imieniu zaś ryzyko wykonywania działalności gospodarczej obciążało w całości skarżącego (§ 7). Skarżący zobowiązany był również na mocy § 3 i 4 umowy do uiszczania na rzecz spółki comiesięcznej opłaty w ustalonej z góry kwocie. Spółka "[...]" natomiast zobowiązana była do zapewnienia skarżącemu całodobowej obsługi w zakresie transferu zamówień za pośrednictwem systemu "[...]" i w ramach tego systemu (§ 1 i 2). NSA zwrócił również uwagę na fakt wpisania skarżącego do ewidencji działalności gospodarczej, gdzie przedmiot tej działalności określony został jako "działalność taksówek, transport pasażerski lądowy pozostały" oraz zarejestrowania na osobę skarżącego kasy rejestrującej "[...]", z której pochodziły paragony fiskalne opatrzone danymi skarżącego. NSA zauważył, że w świetle art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy o transporcie drogowym stroną postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej jest ten, kto wykonuje przewóz drogowy. Wobec powyższego za prawidłowe NSA uznał stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skarżący działał we własnym imieniu, był zatem osobą wykonującą w dniu kontroli przewóz drogowy, a w konsekwencji był również osobą, do której należało skierować decyzję - stroną postępowania administracyjnego. NSA wskazał, że z protokołu kontroli z dnia [...] maja 2007 r. wynika, iż skarżący przedstawił wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej na rzecz przedsiębiorstwa "[...]" sp. z o.o. w [...]. Sam skarżący zaś oświadczył, iż "korzysta z licencji korporacji". Zdaniem NSA oznacza to, iż w dniu kontroli skarżący nie posiadał licencji, a jedynie posługiwał się licencją wystawioną na przedsiębiorcę, z którym łączyła go umowa o współpracy. Zatem – jak wskazał Sąd odwoławczy - wykonując we własnym imieniu zarobkowy przewóz osób, wykonywał go bez wymaganej licencji. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż w skontrolowanym pojeździe zamontowany był taksometr. Według NSA nie został również skutecznie podważony stan faktyczny sprawy w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji przyjął, że na dachu skontrolowanego pojazdu zainstalowany był podświetlany banner. Niemniej Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając sprawę za usprawiedliwiony uznał zarzut niewłaściwego zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. NSA stwierdził, iż ustawa o transporcie drogowym odróżnia przewozy okazjonalne od przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. NSA uznał, że wprowadzenie przez ustawodawcę omawianego rozróżnienia pozwala przyjąć, że zakazy wymienione w art. 18 ust. 5 lit. a) - c) ustawy o transporcie drogowym nie obowiązują przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką i dotyczą jedynie wykonywania przewozów okazjonalnych, a zatem przewozów wykonywanych na podstawie licencji udzielonej na podstawie art. 5 cyt. ustawy. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro w sprawie w sposób niewątpliwy ustalono, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji to znaczy, że nie wykonywał przewozu okazjonalnego. Taki stan rzeczy - zdaniem NSA - wskazuje, że stan faktyczny sprawy nie uzasadnia stosowania wobec skarżącego zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 lit. a) - c) ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). Wyraźnie wskazać należy w niniejszej sprawie, iż zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej NSA mają moc wiążącą, zaś odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Mając na względzie powyższe zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II GSK 25/09. W orzeczeniu tym Sąd drugiej instancji zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozstrzygającemu sprawę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 767/08, iż dopuścił się naruszenia przepisu prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowym orzeczeniu wyraźnie wskazał, że skoro w sprawie w sposób niewątpliwy i prawidłowy ustalono, iż skarżący wykonywał w dniu [...] maja 2007 r. w [...] transport drogowy bez wymaganej licencji, to przyjąć należy, że nie wykonywał przewozu okazjonalnego. Taki stan rzeczy - jak wskazał w wyroku NSA - świadczy o tym, że stan faktyczny sprawy, wbrew stanowisku organów Inspekcji Transportu Drogowego oraz WSA w Warszawie - nie uzasadniał zastosowania wobec skarżącego zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się wykładnią prawa sformułowaną przez NSA w powołanym wyżej orzeczeniu - uznał, iż skarga W. O. zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, a także w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, albowiem decyzje organów Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji naruszają prawo w tej części. Zdaniem Sądu wydając przedmiotowe decyzje organy dopuściły się - mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się wyraźnym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia, uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie w pozostałej części, a więc w zakresie dotyczącym kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych nałożonej z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu w uchylonej części, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego w wysokości 1.650 złotych, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 206 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).