IV SA/Wa 1973/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na stanowisko Rady Miasta C. z [...] maja 2009r. w przedmiocie odpadów postanawia: odrzucić skargę E. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na stanowisko Rady Miasta C. z [...] maja 2009r. przedmiotowemu stanowisku (nazywanemu też przez skarżącą "uchwałą") zarzuciła naruszenie: 1. art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie i dyskryminowanie przez władze publiczne; 2. art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa; 3. art. 1 ust. 2 oraz art. 18 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie uchwały (stanowiska) przekraczającej terytorium gminy i właściwość Rady Miasta. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż Rada Miasta C. przy podejmowaniu uchwały nie podała podstawy prawnej, do czego jest zobowiązana prawa i wykraczała poza swoje kompetencji i terytorium. Nie posiada bowiem ustawowych uprawnień co do lokalizacji, zmian przeznaczenia gruntów, uzgadniania i opiniowania projektów planów zagospodarowania przestrzennego sąsiedniej gminy, jeżeli inwestycja nie graniczy z jej terenem, co jest bezsprzeczne, gdyż teren w R. oddalony jest od granic miasta C. o ponad 5 km. Rada Miasta C. – w odpowiedzi na skargę – wniosła o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu rada stwierdziła, iż nie podjęła żadne uchwały, a jedynie na wspólnej sesji z Radą Powiatu C. i Radą Gminy C. wypracowała stanowisko w przedmiocie podjęcia wszelkich możliwych działań w celu zachowania możliwie niezmienionej formy środowiska naturalnego. Ponadto Rada Miasta wskazał, że skarżąca nie ma legitymacji prawnej do wniesienia skargi na uchwałę (stanowisko) Rady Miasta z uwagi na brak interesu prawnego. Rada wyjaśniła także, iż w opracowanym stanowisku nie ma żadnych zapisów dotyczących nieruchomości skarżącej, a także wypowiedzi na temat lokalizacji, zmian przeznaczenia gruntów, uzgadniania i opiniowania projektów, planów zagospodarowania sąsiedniej gminy, Nadto organ wskazał, iż w wypracowanym stanowisku będącym wyrazem poglądów Rady w danym przedmiocie nie miała ona obowiązku wskazywania podstawy prawnej. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153 poz.1270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Ustawodawca w powyższym przepisie wskazał na uchwały i zarządzenia podjęte przez organ w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stanowisko zaś, w odróżnieniu od uchwały stanowiącej akt normatywny kolegialnych organów administracji publicznej, jako wyrażenie sposobu pojmowania czegoś (zapatrywania się na coś) nie rodzi po stronie adresatów konkretnych skutków prawnych. Skoro zatem stanowisko nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.