I OSK 921/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. C., G. S. i J. T. następców prawnych [...] Spółki Jawnej C. w T. i [...] Spółki Jawnej S. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1028/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki Jawnej C. w T. i [...] Spółki Jawnej S. w T. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę kasacyjną. WYROKIEM Z DNIA 12 STYCZNIA 2010 R. SYGN. AKT I SA/WA 1028/09, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ "[...]" SPÓŁKI JAWNEJ C. W T. I "[...]" SPÓŁKI JAWNEJ S. W T. NA DECYZJĘ MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA [...] MAJA 2009 R. NR [...] W PRZEDMIOCIE USTALENIA ODSZKODOWANIA. POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE WYDANE ZOSTAŁO W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: ZASKARŻONĄ DECYZJĄ NR [...] Z [...] MAJA 2009 R. MINISTER INFRASTRUKTURY PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA OBYDWU SPÓŁEK OD DECYZJI WOJEWODY KUJAWSKO – POMORSKIEGO Z [...] GRUDNIA 2008 R., NR [...], ORZEKAJĄCEJ W PKT 1 O USTALENIU ODSZKODOWANIA W KWOCIE [...] ZŁ. ZA WYGASŁE PRAWO UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO NIERUCHOMOŚCI STANOWIĄCEJ WŁASNOŚĆ SKARBU PAŃSTWA, POŁOŻONEJ W T., OZNACZONEJ JAKO DZIAŁKA NR [...] O POW. 0,6573 HA, PRZEZNACZONEJ POD BUDOWĘ NOWEGO PRZEBIEGU DROGI KRAJOWEJ NR 1 Z MOSTEM PRZEZ WISŁĘ W TORUNIU; NA RZECZ "[...]" SP. J. S. W UDZIALE DO 99/100 CZĘŚCI TJ. W KWOCIE [...] ZŁ. I "[...]" SP. J. C. W UDZIALE 1/100 CZĘŚCI TJ. W KWOCIE [...] ZŁ.; - W PKT 2 O POWIĘKSZENIU KWOTY ODSZKODOWANIA OKREŚLONEJ W PKT 1 DECYZJI WOJEWODY KUJAWSKO-POMORSKIEGO Z DNIA [...] GRUDNIA 2008 R. O 5% WARTOŚCI PRAWA NIERUCHOMOŚCI Z TYTUŁU WYDANIA JEJ ZARZĄDCY DROGI TJ. O [...] ZŁ, W TYM NA RZECZ "[...]" SP. J. S. W UDZIALE DO 99/100 CZĘŚCI TJ. O KWOTĘ [...] ZŁ I "[...]" SP. J. C. W UDZIALE DO 1/100 CZĘŚCI TJ. W KWOCIE [...] ZŁ; W PKT 3 O ZOBOWIĄZANIU PREZYDENTA MIASTA T. DO WYPŁATY ODSZKODOWANIA W KWOCIE ŁĄCZNEJ [...] ZŁ JEDNORAZOWO W TERMINIE 14 DNI, LICZĄC OD DNIA, W KTÓRYM NINIEJSZA DECYZJA STANIE SIĘ OSTATECZNA, NA RZECZ "[...]" SP. J. S. KWOCIE [...] ZŁ I "[...]" SP. J. C. W KWOCIE [...] ZŁ – UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU I INSTANCJI. W UZASADNIENIU ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, IŻ W. W. NIERUCHOMOŚĆ, ZOSTAŁA PRZEZNACZONA POD BUDOWĘ NOWEGO PRZEBIEGU DROGI KRAJOWEJ NR 1 Z MOSTEM PRZEZ WISŁĘ W TORUNIU – ETAP I – BUDOWA MOSTU DROGOWEGO WRAZ Z DOJAZDAMI ŁĄCZĄCYMI DROGĘ KRAJOWĄ NR 1 Z DROGĄ KRAJOWĄ NR [...] I NR [...], DECYZJĄ WOJEWODY KUJAWSKO - POMORSKIEGO NR [...] Z [...] PAŹDZIERNIKA 2007 R., NR [...] O USTALENIU LOKALIZACJI DROGI KRAJOWEJ. PISMEM Z [...] CZERWCA 2008 R., NR [...], DYREKTOR MIEJSKIEGO ZARZĄDU DRÓG W T., DZIAŁAJĄCY W IMIENIU PREZYDENTA MIASTA T., WYSTĄPIŁ DO WOJEWODY KUJAWSKO - POMORSKIEGO Z WNIOSKIEM O WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA CELEM USTALENIA ODSZKODOWANIA ZA PRZEJĘCIE Z MOCY PRAWA NIERUCHOMOŚCI BĘDĄCEJ UPRZEDNIO W UŻYTKOWANIU WIECZYSTYM "[...]" SP. J. S. ORAZ "[...]" SP. J. C. W DNIU [...] GRUDNIA 2008 R., WOJEWODA KUJAWSKO-POMORSKI WYDAŁ DECYZJĘ NR [...]. OD POWYŻSZEJ DECYZJI ODWOŁANIE DO MINISTRA INFRASTRUKTURY WNIOSŁY "[...]" SP. J. S. ORAZ "[...]" SP. J. C., ŻĄDAJĄC UCHYLENIA DECYZJI ORGANU I INSTANCJI I ORZECZENIE ODSZKODOWANIA W KWOCIE [...] ZŁ. NA RZECZ "[...]" SP. J. C. I W KWOCIE [...] ZŁ. NA RZECZ "[...]" SP. J. S. ZASKARŻONEJ DECYZJI ZARZUCILI NARUSZENIE KONSTYTUCYJNEJ ZASADY SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA, WYRAŻONEJ W ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RP, A PRZEDE WSZYSTKIM, IŻ ODSZKODOWANIE NIE ODZWIERCIEDLA WARTOŚCI PRZEDSIĘBIORSTW, A JEDYNIE SAMĄ WARTOŚĆ NIERUCHOMOŚCI. W PIŚMIE Z [...] MARCA 2009 R. PEŁNOMOCNIK SPÓŁEK WSKAZAŁ NA KONIECZNOŚĆ DOLICZENIA 22 % PODATKU DO STOSOWNEJ CZĘŚCI KWOTY USTALONEGO ODSZKODOWANIA ZA WYWŁASZCZONĄ NIERUCHOMOŚĆ. PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA I ZBADANIU AKT SPRAWY, MINISTER INFRASTRUKTURY W DECYZJI Z DNIA [...] MAJA 2009 R. WSKAZAŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 6 UST. 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R. O ZMIANIE USTAWY O SZCZEGÓLNYCH ZASADACH PRZYGOTOWANIA I REALIZACJI INWESTYCJI W ZAKRESIE DRÓG PUBLICZNYCH ORAZ O ZMIANIE NIEKTÓRYCH INNYCH USTAW (DZ. U. NR 154, POZ. 958) DO SPRAW WSZCZĘTYCH I NIEZAKOŃCZONYCH DO DNIA JEJ WEJŚCIA W ŻYCIE, DECYZJĄ OSTATECZNĄ STOSUJE SIĘ PRZEPISY DOTYCHCZASOWE. PONADTO POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 6 UST. 3 WW. USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2008 R. O POSTĘPOWANIU DOTYCZĄCYM USTALENIA WYSOKOŚCI I WYPŁATY ODSZKODOWANIA ZA NIERUCHOMOŚCI, ART. 12 UST. 4 PKT 1, ART. 18 UST. 1 I UST. 3, ART. 19 UST. 4 USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 2003 R. O SZCZEGÓLNYCH ZASADACH PRZYGOTOWANIA I REALIZACJI INWESTYCJI W ZAKRESIE DRÓG PUBLICZNYCH (DZ. U. NR 80, POZ. 721 ZE ZM.) ORAZ ART. 134 UST. 1 I ART. 151 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI (DZ. U. Z 2004, NR 261, POZ. 2603 ZE ZM.). POWOŁAŁ RÓWNIEŻ BRZMIENIE § 29 UST. 1, 2 I 3 ORAZ § 36 ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW Z DNIA 21 WRZEŚNIA 2004 R. W SPRAWIE WYCENY NIERUCHOMOŚCI I SPORZĄDZENIA OPERATU SZACUNKOWEGO (DZ. U. Z 2004 R., NR 207, POZ. 2109 ZE ZM.). MINISTER INFRASTRUKTURY WSKAZAŁ, IŻ PODSTAWĘ DO USTALENIA WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA STANOWI OPERAT SZACUNKOWY Z [...] WRZEŚNIA 2008 R. SPORZĄDZONY PRZEZ RZECZOZNAWCĘ A. L., UZUPEŁNIONY ANEKSAMI Z [...] I [...] WRZEŚNIA 2008 R. RZECZOZNAWCA W OPERACIE WSKAZAŁ, ŻE W BADANYM PRZEZ NIEGO OKRESIE NIE ODNOTOWANO NA TERENIE T. TRANSAKCJI NIERUCHOMOŚCI NA CELE BUDOWY DRÓG KRAJOWYCH. W OCENIE ORGANU RZECZOZNAWCA DOKONAŁ SZCZEGÓŁOWEJ ANALIZY RYNKU TRANSAKCJI NIERUCHOMOŚCIAMI PODOBNYMI NA TERENIE T., A DO KOŃCOWEJ ANALIZY PRZYJĄŁ PIĘĆ NIERUCHOMOŚCI Z UWZGLĘDNIENIEM JAK NAJMNIEJSZYCH RÓŻNIC MIĘDZY NIMI. NIERUCHOMOŚCI PRZYJĘTE DO PORÓWNANIA UŻYTKOWANE BYŁY JAKO OBIEKTY PRODUKCYJNO - BIUROWE, MAGAZYNOWO – BIUROWE, WARSZTATOWE I MAGAZYNOWE. SPOŚRÓD TYCH NIERUCHOMOŚCI TRZY BYŁY W UŻYTKOWANIU WIECZYSTYM I ZWIĄZANYM Z NIM PRAWEM WŁASNOŚCI BUDYNKÓW, A DWIE BYŁY PRZEDMIOTEM WŁASNOŚCI. PO DOKONANIU ANALIZY OPERATU UZUPEŁNIANEGO ANEKSAMI ORGAN STWIERDZIŁ, ŻE ODPOWIADA ON WYMOGOM OKREŚLONYM W WYŻEJ WSKAZANYCH PRZEPISACH PRAWA. ORGAN WSKAZAŁ, ŻE OPINIA RZECZOZNAWCY T. T. NIE MOŻE MIEĆ W SPRAWIE ZASTOSOWANIA, GDYŻ OBOWIĄZUJĄCE PRZEPISY PRZEWIDUJĄ USTALENIE W DRODZE DECYZJI ODSZKODOWANIA Z TYTUŁU WYWŁASZCZENIA ODPOWIADAJĄCEGO WARTOŚCI ODJĘTEGO PRAWA WŁASNOŚCI LUB UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO. USTAWA Z 10 KWIETNIA 2003 R. WSKAZUJE, IŻ ODSZKODOWANIE NALEŻY SIĘ ZA NIERUCHOMOŚĆ ROZUMIANĄ JAKO GRUNT WRAZ Z JEGO CZĘŚCIAMI SKŁADOWYMI. BRAK JEST WIĘC MOŻLIWOŚCI USTALENIA ODSZKODOWANIA ZA PRZEDSIĘBIORSTWO ROZUMIANE JAKO ZESPÓŁ SKŁADNIKÓW NIEMATERIALNYCH I MATERIALNYCH PRZEZNACZONYCH DO PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, W TYM STRAT ZWIĄZANYCH Z JEGO LIKWIDACJĄ. ORGAN ODWOŁAWCZY PODKREŚLIŁ, ŻE ODSZKODOWANIE USTALA SIĘ WEDŁUG WARTOŚCI NIERUCHOMOŚCI, A NIE SZKODY JAKĄ PONIESIE SKARŻĄCY W SKUTEK JEJ UTRATY. WSKAZAŁ, ŻE USTAWA O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI PRZY USTALANIU ODSZKODOWANIA ODNOSI SIĘ DO WARTOŚCI NIERUCHOMOŚCI, A NIE DO SZKÓD POWSTAŁYCH W ZWIĄZKU Z JEJ WYWŁASZCZENIEM. UTRATA DOCHODÓW I SPODZIEWANYCH ZYSKÓW NIE SĄ OBJĘTE DYSPOZYCJĄ ART. 128 TEJ USTAWY. Z POWYŻSZYCH PRZYCZYN, EWENTUALNA SZKODA NA KTÓRĄ POWOŁUJĄ SIĘ SKARŻĄCY NIE MOGŁA BYĆ OBJĘTA OPERATEM SZACUNKOWYM, ANI DECYZJĄ ODWOŁAWCZĄ, PODOBNIE JAK UTRATA DOCHODÓW I SPODZIEWANYCH ZYSKÓW. Z TEGO WZGLĘDU PRZEDMIOTOWA OPINIA O WARTOŚCI PRZEDSIĘBIORSTW PRZEDŁOŻONA PRZEZ STRONY NIE MOŻE BYĆ PODSTAWĄ USTALENIA ODSZKODOWANIA ZA WYGASŁE PRAWO UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO NIERUCHOMOŚCI OZNACZONEJ JAKO DZIAŁKA NR [...]. ODNOSZĄC SIĘ ZAŚ DO WSKAZANEJ W UZUPEŁNIENIU ODWOŁANIA KWESTII DOLICZENIA 22 % PODATKU DO STOSOWNEJ CZĘŚCI KWOTY USTALONEGO ODSZKODOWANIA ZA WYWŁASZCZONĄ NIERUCHOMOŚĆ, MINISTER POWOŁAŁ ART. 134 I ART. 151 UST. 1 USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI. STWIERDZIŁ, ŻE PODATEK VAT, JAK RÓWNIEŻ INNE PODATKI CZY OPŁATY POWINNY BYĆ TRAKTOWANE JAKO JEDEN Z KOSZTÓW ZAWARCIA TRANSAKCJI, KTÓRY ODLICZANY JEST OD CENY TRANSAKCYJNEJ, A NIE JAKO INTEGRALNY ELEMENT TEJ CENY. TYM SAMYM OKREŚLANA PRZEZ RZECZOZNAWCĘ MAJĄTKOWEGO W OPERACIE SZACUNKOWYM WARTOŚĆ RYNKOWA PRZEDMIOTU WYCENY MOŻE BYĆ TRAKTOWANA TYLKO I WYŁĄCZNIE JAKO WARTOŚĆ NIE OBEJMUJĄCA PODATKÓW I OPŁAT LOKALNYCH ORAZ INNYCH OBCIĄŻEŃ ZWIĄZANYCH Z REALIZACJĄ UMOWY. NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ SKARGĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE ZŁOŻYLI "[...]" SP. J. C. W T. I "[...]" SP. J. S. W T., WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE. DECYZJI ZARZUCILI NARUSZENIE KONSTYTUCYJNEJ ZASADY SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA, WYRAŻONEJ W ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ, NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 7, ART. 12 § 1, ART. 36 W ZW. Z ART. 35 § 3, 77 § 1 I ART. 80 KPA, NARUSZENIE ART. 1 PROTOKOŁU NR 1 DO KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI. SKARŻĄCY PODNIEŚLI, IŻ W ZWIĄZKU Z WYWŁASZCZENIEM, SPÓŁKI NIE MAJĄ OBECNIE MOŻLIWOŚCI KONTYNUOWANIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W TYM MIEJSCU. PRZEZ ODEBRANIE WIECZYSTYM UŻYTKOWNIKOM PRAW DO NIERUCHOMOŚCI WŁAŚCICIEL GRUNTU SPOWODOWAŁ, ŻE OBIE SPÓŁKI PROWADZĄCE PRZEDSIĘBIORSTWA JAKO CAŁOŚĆ ZŁOŻONE ZE SKŁADNIKÓW WYMIENIONYCH W ART. 551 KODEKSU CYWILNEGO, UTRACIŁY MOŻLIWOŚĆ DALSZEGO PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. GMINA T. NIE DYSPONUJE GRUNTAMI, NA KTÓRYCH BYŁOBY MOŻLIWE ODTWORZENIE WYWŁASZCZONYCH PRZEDSIĘBIORSTW, ANI TEŻ NIE MOŻE WSKAZAĆ GRUNTÓW, KTÓRYCH PRZEZNACZENIE W PLANIE MIEJSCOWYM NA TO POZWALA. ZARZUCILI, IŻ ODSZKODOWANIE USTALONE NA KWOTĘ [...] WYSTARCZYŁOBY JEDYNIE NA ZAKUP ODPOWIEDNIEGO TERENU ORAZ UZBROJENIE I OGRODZENIE. WARTOŚĆ ODSZKODOWANIA USTALONA W DECYZJI ORGANU I INSTANCJI JEST NIEWSPÓŁMIERNA DO KOSZTÓW ODTWORZENIA OBU PRZEDSIĘBIORSTW W OBECNEJ SKALI PRODUKCJI. WSKAZALI, ŻE WYWŁASZCZENIE PRZEDMIOTOWEJ NIERUCHOMOŚCI PROWADZI DO KONIECZNOŚCI LIKWIDACJI OBU SPÓŁEK, CO POTWIERDZA W SWOJEJ OPINII BIEGŁY T.T. SKARŻĄCY PODNIEŚLI, ŻE ORGAN NIE ODNIÓSŁ SIĘ DO ZARZUTÓW SKARŻĄCYCH CO DO SPOSOBU USTALENIA ODSZKODOWANIA PRZYJĘTEGO PRZEZ ORGAN I INSTANCJI, W KONTEKŚCIE JEGO SPRZECZNOŚCI Z KONSTYTUCYJNĄ ZASADĄ SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA, GWARANTOWANĄ PRZEZ ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ. KWESTIA TA JEST O TYLE SPORNA, IŻ NAWET ORGAN I INSTANCJI W UZASADNIENIU WYDANEJ DECYZJI PRZYZNAŁ, IŻ WYWŁASZCZENIE POWINNO NASTĄPIĆ ZE SŁUSZNYM ODSZKODOWANIEM, A ODSZKODOWANIE OKREŚLONE W ZASKARŻANEJ DECYZJI NIE ODZWIERCIEDLA WARTOŚCI PRZEDSIĘBIORSTW, A JEDYNIE SAMĄ WARTOŚĆ NIERUCHOMOŚCI. SKARŻĄCY PRZYWOŁALI ORZECZENIA TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO DOTYCZĄCE "SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA" Z DNIA 14 MARCA 2000 R. SYGN. AKT P 5/99 (OTK 2000/2/60). ODWOŁALI SIĘ TAKŻE DO UNORMOWAŃ ART. 1 PROTOKOŁU NR 1, DO KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI, ORAZ DO ORZECZEŃ EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU PRAW CZŁOWIEKA. W KOŃCOWYCH WYWODACH SKARGI ZARZUCILI NARUSZENIE ZASADY SZYBKOŚCI POSTĘPOWANIA WYRAŻONEJ W ART. 12 KPA. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ ORGAN WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE I PODTRZYMAŁ STANOWISKO PRZEDSTAWIONE W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI. W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ Z DNIA 12 STYCZNIA 2010 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ZGODZIŁ SIĘ ZE STANOWISKIEM ORGANÓW, ŻE OPERAT AUTORSTWA RZECZOZNAWCY A. L., ZOSTAŁ SPORZĄDZONY PRAWIDŁOWO, TJ. ZGODNIE Z PRZEPISAMI WYŻEJ WSKAZANYCH USTAW ORAZ POWOŁANYMI PRZEPISAMI ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW Z 21 WRZEŚNIA 2004 R. W SPRAWIE WYCENY NIERUCHOMOŚCI I SPORZĄDZANIA OPERATU SZACUNKOWEGO. ORGANY OCENIŁY ZARÓWNO ZASTOSOWANE PODEJŚCIE I METODĘ WYCENY, WSKAZANE W OPERACIE NIERUCHOMOŚCI PODOBNE I WYPROWADZIŁY PRAWIDŁOWE WNIOSKI Z TEJ OCENY. ZAZNACZYŁ, ŻE ZARÓWNO W ODWOŁANIU OD DECYZJI ORGANU I INSTANCJI JAK RÓWNIEŻ W SKARDZE SKARŻĄCY NIE KWESTIONOWALI PRAWIDŁOWOŚCI METOD I SPOSOBU WYCENY DOKONANEJ PRZEZ RZECZOZNAWCĘ. ZARZUCALI NATOMIAST ORGANOM, ŻE PRZEDMIOTEM WYCENY POWINNO BYĆ PRZEDSIĘBIORSTWO JAKO FUNKCJONUJĄCA CAŁOŚĆ, A NIE JEDYNIE PRAWO UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO ORAZ ZNAJDUJĄCE SIĘ NA GRUNCIE BUDYNKI I INNE BUDOWLE. SKARŻĄCY PRZEDSTAWILI OPERAT SPORZĄDZONY NA WŁASNE ZLECENIE PRZEZ RZECZOZNAWCĘ T. T. ORGAN W ZASKARŻONEJ DECYZJI WYJAŚNIŁ, POWOŁUJĄC SIĘ NA OBOWIĄZUJĄCE PRZEPISY PRAWA, DLACZEGO NIE UWZGLĘDNIŁ TEGO OPERATU SZACUNKOWEGO, A ZA PODSTAWĘ USTALENIA ODSZKODOWANIA PRZYJĄŁ OPERAT SPORZĄDZONY PRZEZ A. L. W OCENIE SĄDU TRAFNIE W ZASKARŻONEJ DECYZJI WSKAZANO, ŻE W ŚWIETLE PRZEPISÓW USTAWOWYCH MAJĄCYCH W SPRAWIE ZASTOSOWANIE ORGANY ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ NIE MAJĄ PODSTAW DO USTALENIA ODSZKODOWANIA ZA PRZEDSIĘBIORSTWO W ROZUMIENIU ART. 551 K.C., A TAKŻE ZA EWENTUALNE PRZYSZŁE STRATY ZWIĄZANE Z LIKWIDACJĄ TEGO PRZEDSIĘBIORSTWA. SĄD PODZIELIŁ STANOWISKO ORGANU, ŻE PRZEPISY USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI, BĘDĄCE PODSTAWĄ PRAWNĄ ORZEKANIA W NINIEJSZEJ SPRAWIE, NIE PRZEWIDUJĄ ODSZKODOWANIA ZA INNE SKŁADNIKI MAJĄTKOWE NIŻ NIERUCHOMOŚĆ (UŻYTKOWANIE WIECZYSTE LUB INNE PRAWO RZECZOWE) ORAZ ZA INNE PRZYSZŁE SZKODY NIE DAJĄCE SIĘ W CHWILI OBECNEJ PRZEWIDZIEĆ. PRZEPIS ART. 128 USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI WYRAŹNIE STANOWI, ŻE WYWŁASZCZENIE "NIERUCHOMOŚCI, UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO" NASTĘPUJE ZA ODSZKODOWANIEM. Z KOLEI NIERUCHOMOŚĆ, CZY TEŻ PRAWO UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO NIERUCHOMOŚCI JEST TYLKO JEDNYM ZE SKŁADNIKÓW PRZEDSIĘBIORSTWA W ROZUMIENIU ART. 551 K.C. WOBEC TEGO EWENTUALNA SZKODA, NA KTÓRĄ POWOŁUJĄ SIĘ SKARŻĄCY, NIE MOGŁA BYĆ OBJĘTA ANI OPERATEM SZACUNKOWYM, ANI DECYZJĄ ODSZKODOWAWCZĄ. ORGANY ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ MAJĄC JEDNOZNACZNY PRZEPIS USTAWOWY, JUŻ Z TEJ TYLKO PRZYCZYNY, NIE MIAŁY PODSTAW DO BEZPOŚREDNIEGO STOSOWANIA PRZEPISU ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ORAZ DO ORZEKANIA O ODSZKODOWANIU ZA PRZEDSIĘBIORSTWO I EWENTUALNE SZKODY ZWIĄZANE Z JEGO LIKWIDACJĄ BĄDŹ PRZENIESIENIEM NA INNY TEREN. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU NARUSZENIA PRZEZ ORGANY KONSTYTUCYJNEJ ZASADY SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA, WYRAŻONEJ W ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI SĄD WSKAZAŁ, IŻ SŁUSZNE ODSZKODOWANIE NIE ZAWSZE OZNACZA ODSZKODOWANIA PEŁNEGO. TO PIERWSZE ODSZKODOWANIE W SPOSÓB UZASADNIONY MOŻE BYĆ UMNIEJSZONE. ZAMIESZCZONE W ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RP WYRAŻENIE "SŁUSZNE ODSZKODOWANIE" NIE PEŁNI FUNKCJI WYŁĄCZNIE GWARANCYJNEJ I OCHRONNEJ W STOSUNKU DO WŁASNOŚCI PRYWATNEJ, LECZ PRZECIWNIE - DAJE USTAWODAWCY ZWYKŁEMU MOŻLIWOŚĆ WYWŁASZCZENIA TAKŻE ZA NIEPEŁNYM ODSZKODOWANIEM. JEDNAKŻE W NINIEJSZEJ SPRAWIE ODSZKODOWANIE CO DO WYGASŁEGO PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO, WŁASNOŚCI BUDYNKÓW I NANIESIEŃ NA GRUNCIE, A WIĘC CO DO PRZEDMIOTU WYWŁASZCZENIA, JEST ODSZKODOWANIEM PEŁNYM I SŁUSZNYM. SĄD NIE PODZIELIŁ ZARZUTU SKARGI, ŻE ORGANY ADMINISTRACYJNE NARUSZYŁY ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RP ORAZ ZARZUTU NARUSZENIA ART. 1 PROTOKOŁU NR 1 DO KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI. W OCENIE SĄDU NIE MA POWODU, ABY NA TEJ PODSTAWIE ZARZUCIĆ ORGANOWI JEGO NARUSZENIE, SKORO KONSTYTUCJA IMPLEMENTUJE TĘ REGULACJĘ NA POZIOMIE KRAJOWYM (ART. 21 UST. 1 ORAZ ART. 64 UST. 1 I 2 KONSTYTUCJI). INNY JEST ZRESZTĄ CEL PRZEPISU (KTÓRY NIE NORMUJE ON KWESTII ODSZKODOWANIA, LECZ STANOWI O POSZANOWANIU MIENIA I WARUNKACH POZBAWIENIA WŁASNOŚCI) - TRZEBA GO POSTRZEGAĆ W PERSPEKTYWIE CAŁEGO SYSTEMU OCHRONY PRAW CZŁOWIEKA PRZEZ RADĘ EUROPY, KTÓRA OPIERA SIĘ NA DOŚĆ WYJĄTKOWYM NA TLE ZASAD PRAWA MIĘDZYNARODOWEGO UPODMIOTOWIENIU JEDNOSTKI WZGLĘDEM PAŃSTWA I UMOŻLIWIENIU TEJ PIERWSZEJ DOCHODZENIE ROSZCZEŃ PRZECIWKO WŁASNEMU PAŃSTWU, JEŻELI OBOWIĄZUJĄCY W NIM PORZĄDEK PRAWNY NIE ZAPEWNIA POSZANOWANIA PRAW PODSTAWOWYCH. NALEŻY ZATEM WSKAZAĆ, ŻE OBOWIĄZUJĄCY W POLSCE PORZĄDEK PRAWNY OGÓLNIE NIE ODBIEGA OD STANDARDU PRAWNOMIĘDZYNARODOWEGO OCHRONY WŁASNOŚCI. SĄD WSKAZAŁ, IŻ SŁUSZNE ODSZKODOWANIE TO ODSZKODOWANIE SPRAWIEDLIWE ORAZ EKWIWALENTNE. SKORO SKARB PAŃSTWA NIE STAŁ SIĘ WŁAŚCICIELEM PRZEDSIĘBIORSTWA, A JEDYNIE BUDYNKÓW I NANIESIEŃ NA GRUNCIE, A Z MOCY USTAWY NASTĄPIŁO WYGAŚNIĘCIE PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO, TO USTALENIE ODSZKODOWANIA UWZGLĘDNIAJĄCEGO WARTOŚĆ PRZEDSIĘBIORSTWA W ROZUMIENIU ART. 551 K.C. MOGŁOBY RODZIĆ WĄTPLIWOŚCI CO DO SPRAWIEDLIWEGO I EKWIWALENTNEGO ODSZKODOWANIA. NATOMIAST POWOŁANE W SKARDZE ORZECZENIA TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO DOTYCZYŁY WPRAWDZIE SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA, LECZ WYŁĄCZNIE ZA WYWŁASZCZONĄ (LUB NABYTĄ Z MOCY PRAWA) NIERUCHOMOŚĆ. SĄD PODZIELIŁ ARGUMENTACJĘ ORGANU ZAWARTĄ W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI, ODNOŚNIE BRAKU PODSTAW DO DOLICZENIA PODATKU VAT DO KWOTY ODSZKODOWANIA. JAK PRAWIDŁOWO ORGAN WSKAZAŁ, PODATEK TEN NIE JEST EFEKTEM GRY RYNKOWEJ (A PODSTAWĄ USTALENIA ODSZKODOWANIA JEST WARTOŚĆ RYNKOWA NIERUCHOMOŚCI) I NIE JEST ELEMENTEM WYKREOWANYM PRZEZ RYNEK. DLATEGO TEZ WYLICZONA WARTOŚĆ ODSZKODOWANIA NIE OBEJMUJE PODATKÓW I OPŁAT ORAZ INNYCH OBCIĄŻEŃ PUBLICZNYCH. NIE PODZIELIŁ TAKŻE ZARZUTÓW SKARGI ODNOŚNIE NARUSZENIA PRZEZ ORGANY PRZEPISÓW ART. 7, 77 § 1 I 80 KPA ORAZ ZARZUTÓW ODNOŚNIE PRZEWLEKŁOŚCI POSTĘPOWANIA (NARUSZENIA ART. 12§ 1, 35§ 3 I 36 KPA), GDYŻ KWESTIE TE MOGŁY TO BYĆ PRZEDMIOTEM SKARGI NA BEZCZYNNOŚĆ. OD POWYŻSZEGO WYROKU OBYDWIE SPÓŁKI WNIOSŁY SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI. ZASKARŻONEMU ORZECZENIU, NA POSTAWIE ART. 174 PKT 1 P.P.S.A. ZARZUCONO NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO TJ. ART. 21 UST. 2 W ZW. Z ART. 8 UST. 1 ORAZ ART. 2 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, POPRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, PRZEJAWIAJĄCE SIĘ W PRZYJĘCIU, IŻ W NINIEJSZEJ SPRAWIE ODSZKODOWANIE OKREŚLONE NA PODSTAWIE PRZEPISÓW USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI ORAZ PRZEPISÓW USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 2003 R. O SZCZEGÓLNYCH ZASADACH PRZYGOTOWANIA I REALIZACJI INWESTYCJI W ZAKRESIE DRÓG PUBLICZNYCH JEST PEŁNYM I SŁUSZNYM ODSZKODOWANIEM W ROZUMIENIU ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI. PONADTO ZARZUCONO NARUSZENIE ART. 1 PROTOKOŁU NR L DO KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI. NA POSTAWIE ART. 174 PKT 2 P.P.S.A. ZARZUCONO RÓWNIEŻ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ. PRZEPISU ART. 3 § 1 I ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C) P.P.S.A. W ZW. Z ART. 7 I ART. 7 § 1 K.P.A. POPRZEZ NIEPRAWIDŁOWĄ KONTROLĘ LEGALNOŚCI DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ I BRAK UWZGLĘDNIENIA SKARGI W SYTUACJI NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. WNIESIONO O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I O PRZEKAZANIE SPRAWY WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA I ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA, W TYM KOSZTÓW ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO WEDŁUG NORM PRZEPISANYCH. W SKARDZE KASACYJNEJ SZCZEGÓŁOWO OPISANO STAN FAKTYCZNY SPRAWY I DOTYCHCZASOWY PRZEBIEG POSTĘPOWANIA. OPISANO RÓWNIEŻ PRZEDMIOT DZIAŁANIA SPÓŁEK, SPOSÓB PROWADZENIA PRZEZ NIE DZIAŁALNOŚCI ORAZ WSKAZANO NA PONIESIONE PRZEZ NIE NA TEN CEL NAKŁADY I INWESTYCJE NA TERENACH WYWŁASZCZONYCH NIERUCHOMOŚCI. PODKREŚLONO, ŻE W MOMENCIE TWORZENIA PRZEDSIĘBIORSTW JAK TEŻ W TRAKCIE ICH ROZBUDOWY SKARŻĄCY W ŻADEN SPOSÓB NIE BYLI INFORMOWANI, ŻE PRZEDMIOTOWA NIERUCHOMOŚĆ MOŻE PODLEGAĆ WYWŁASZCZENIU. WSKAZANO, ŻE MIMO CZYNIONYCH W TYM KIERUNKU DZIAŁAŃ, SPÓŁKOM NIE UDAŁO SIĘ OTRZYMAĆ OD MIASTA T. GRUNTU ZAMIENNEGO, NA KTÓRYMI ODTWORZYLIBY OBA PRZEDSIĘBIORSTWA, GDYŻ GMINA MIASTA T. NIE DYSPONUJE GRUNTAMI, NA KTÓRYCH BYŁOBY MOŻLIWE ODTWORZENIE WYWŁASZCZONYCH PRZEDSIĘBIORSTW, ANI TEŻ NIE MOŻE WSKAZAĆ GRUNTÓW, KTÓRYCH PRZEZNACZENIE W PLANIE MIEJSCOWYM POZWALA PRZENIESIENIE PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRODUKCYJNEJ I O DOTYCHCZASOWYM PROFILU. SKARŻĄCY PODNIEŚLI, ŻE WYWŁASZCZENIE NIERUCHOMOŚCI, NA KTÓRYCH PROWADZILI OD WIELU LAT DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ, OZNACZA ZASADNICZO POZBAWIENIE MOŻLIWOŚCI JEJ KONTYNUOWANIA, A WIĘC W ISTOCIE WYWŁASZCZENIE PRZEDSIĘBIORSTWA. WSKAZALI, ŻE USTAWODAWCA W USTAWIE O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI UREGULOWAŁ JEDYNIE TYLKO TEN ZAKRES ODSZKODOWANIA, KTÓRY ODNOSI SIĘ SENSU STRICTE DO NIERUCHOMOŚCI, NATOMIAST POZA JAKĄKOLWIEK REGULACJĄ USTAWOWĄ POZOSTAJĄ INNE SZKODY WYNIKŁE Z FAKTU WYWŁASZCZENIA. ZDANIEM SKARŻĄCYCH SFORMUŁOWANIE ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RP STANOWIĄCE O UPRAWNIENIU PODMIOTU WYWŁASZCZONEGO DO SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA JEST PRECYZYJNE I WIĄŻE ORGANY ORAZ WSA W SYTUACJI, KIEDY DOKONUJĄ ONE WYKŁADNI NORM PRAWNYCH ZAWARTYCH W AKTACH PODRZĘDNYCH WZGLĘDEM USTAWY ZASADNICZEJ I OZNACZA, KONIECZNOŚĆ BEZPOŚREDNIEGO STOSOWANIA KONSTYTUCJI RP W PRZYPADKACH, W KTÓRYCH OKREŚLONA SYTUACJA NIE ZOSTAŁA OBJĘTA ZAKRESEM REGULACJI USTAWY. W OCENIE SKARŻĄCYCH, Z BRZMIENIA ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI RP WYNIKA W SZCZEGÓLNOŚCI, IŻ PRZYZNAWANE W TAKICH OKOLICZNOŚCI ODSZKODOWANIE NIE JEST OGRANICZONE DO WARTOŚCI NIERUCHOMOŚCI CZY PRAWA DO NIEJ. ZDANIEM SKARŻĄCYCH, FORMUŁA 'SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA' POZWALA UWZGLĘDNIĆ PRZY OKREŚLANIU REKOMPENSATY RÓŻNICE POMIĘDZY PRZYKŁADOWYM WYWŁASZCZENIEM NIEUŻYTKU ROLNEGO, A NIERUCHOMOŚCI, NA KTÓREJ ISTNIEJE OKREŚLONA, INNOWACYJNIE DZIAŁAJĄCA INFRASTRUKTURA PRZYNOSZĄCA ZYSKI PRZEDSIĘBIORCY. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE, OBOWIĄZKIEM ORGANÓW ADMINISTRACJI I WSA BYŁO UWZGLĘDNIENIE W CELU ZAPEWNIENIA SKARŻĄCYM SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA, FAKTU, IŻ PODMIOTY WYWŁASZCZANE PROWADZIŁY DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ I W WYNIKU WYWŁASZCZENIA NIE MAJĄ MOŻLIWOŚCI JEJ KONTYNUOWANIA, A ZATEM WARTOŚĆ PRZYZNANEGO ODSZKODOWANIA STANOWIĄCEGO RÓWNOWARTOŚĆ PRAWA DO NIERUCHOMOŚCI NIE WYCZERPUJE ICH UPRAWNIENIA DO OTRZYMANIA SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA. REALIZACJA UPRAWNIENIA DO SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA POWINNA BYĆ ZAPEWNIONA W MYŚL ZASADY PRAWORZĄDNOŚCI I ZASADY ZAUFANIA OBYWATELI DO PAŃSTWA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2 KONSTYTUCJI. W OCENIE SKARŻĄCYCH NIE SPOSÓB POGODZIĆ KONSTYTUCYJNĄ ZASADĘ SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA Z TYTUŁU WYWŁASZCZENIA Z ODSZKODOWANIEM OBEJMUJĄCYM JEDYNIE SAMĄ WARTOŚĆ WYWŁASZCZANEJ NIERUCHOMOŚĆ. PRZYJĘTE PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY STANOWISKO, ŻE ORGANY ADMINISTRACJI SĄ ZWIĄZANE PRZEPISAMI USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI I ŻE WARTOŚĆ RYNKOWA WYWŁASZCZANEJ NIERUCHOMOŚCI JEST RÓWNOZNACZNA ZE SŁUSZNYM ODSZKODOWANIEM W TYM STANIE FAKTYCZNYM NIE MOŻE BYĆ UZNANY ZA PRAWIDŁOWY. W PRZYPADKU GDY WYWŁASZCZANA JEST NIERUCHOMOŚĆ, NA KTÓREJ PROWADZONA JEST DZIAŁALNOŚĆ PRODUKCYJNA, TO WARTOŚĆ RYNKOWA NIERUCHOMOŚCI JEST TYLKO CZĘŚCIĄ WARTOŚCI PRZEDSIĘBIORSTWA. WYWŁASZCZENIE TAKIEJ NIERUCHOMOŚCI OZNACZA W ISTOCIE LIKWIDACJĘ PRODUKCJI I W NAJLEPSZYM WYPADKU KONIECZNOŚĆ JEJ PRZENIESIENIA, CO W PRAKTYCE MOŻE JEDNAK OZNACZAĆ UPADEK PRZEDSIĘBIORCY. CZĘSTOKROĆ NA ODTWORZENIA PRODUKCJI NIEZBĘDNY JEST KILKULETNI OKRES (W NINIEJSZEJ SPRAWIE BIEGŁY OKREŚLI NIEZBĘDNY CZAS NA OKRES 2,5 LAT), CO WIĄŻE SIĘ W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI Z UTRATĄ DOTYCHCZASOWYCH RYNKÓW ZBYTU ORAZ W ISTOCIE KONIECZNOŚCIĄ BUDOWANIA OD PODSTAW NOWEGO ZAKŁADU PRACY. PONADTO DOCHODZĄ DO TEGO KOSZTY PRZENIESIENIA, UTRATY PRODUKCJI ITP. BRAK MOŻLIWOŚCI POZYSKIWANIA ZEWNĘTRZNYCH ŹRÓDEŁ FINANSOWANIA, WYNIKAJĄCE BEZPOŚREDNIO Z UTRATY ZDOLNOŚCI KREDYTOWEJ W RYM KREDYTÓW BANKOWYCH, KTÓRE UMOŻLIWIŁYBY POKRYCIE WYDATKÓW ZWIĄZANYCH Z PRZENIESIENIEM PRZEDSIĘBIORSTW W INNE MIEJSCE, NIE ZASPOKOI UZYSKANE ODSZKODOWANIE. KWOTA ODSZKODOWANIA, PRZYZNANA W SPOSÓB KWESTIONOWANY PRZEZ SKARŻĄCYCH, ZAPEWNIA NIE WIĘCEJ NIŻ 30% REALNEJ KWOTY ODTWORZENIA OBU PRZEDSIĘBIORSTW. W OCENIE SKARŻĄCYCH INTERPRETACJA ‘SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA’ DOKONANA PRZEZ SĄD WYNIKA Z DOKONANIA BŁĘDNEJ LITERALNEJ WYKŁADNI PRZEPISÓW USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI DOKONANEJ W ODERWANIU OD WYKŁADNI SYSTEMOWEJ, W KTÓREJ MIEŚCI SIĘ POJĘCIE HIERARCHIZACJI ŹRÓDEŁ PRAWA. W ZWIĄZKU Z TYM, ODSZKODOWANIE USTALONE W OPARCIU O PRZEPISY USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI NIE POWINNO STAĆ W SPRZECZNOŚCI Z ZASADĄ SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA WYNIKAJĄCĄ Z ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI. JEŻELI SĄD I INSTANCJI TWIERDZI, IŻ ODSZKODOWANIE CO DO WYGASŁEGO PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO JEST ODSZKODOWANIEM PEŁNYM I SŁUSZNYM, WINIEN TEN FAKT UDOWODNIĆ - WYKAZAĆ, IŻ ZASTOSOWANY SPOSÓB USTALENIA WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA NIE STOI W SPRZECZNOŚCI Z ART. 21 UST. 2 KONSTYTUCJI. ZDANIEM SKARŻĄCYCH, ORGANY W PROCESIE STOSOWANIA PRAWA BŁĘDNIE UZNAŁY, IŻ PRZEDMIOTEM USTALENIA ODSZKODOWANIA SĄ NIERUCHOMOŚCI A NIE PRZEDSIĘBIORSTWA ZNAJDUJĄCE SIĘ NA TYCH NIERUCHOMOŚCIACH. PONADTO ZGODNIE Z TREŚCIĄ OPERATU SZACUNKOWEGO AUTORSTWA A. L., NA KTÓRYM OPARTO SIĘ PRZY USTALANIU WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA, PRZEDMIOTEM WYCENY BYŁA NIERUCHOMOŚĆ POŁOŻONA W T., PRZY UL. [...], NA KTÓREJ ZNAJDOWAŁY SIĘ PRZEDSIĘBIORSTWA SKARŻĄCYCH, JEDNAK Z WYŁĄCZENIEM LINII TECHNOLOGICZNYCH ZWIĄZANYCH Z DZIAŁALNOŚCIĄ TEGO PRZEDSIĘBIORSTWA. PRZEDMIOTOWE LINIE TECHNOLOGICZNE (URZĄDZENIA) ZOSTAŁY NA STAŁE WBUDOWANE W ELEMENTY BUDYNKU I NIE MOŻLIWOŚCI ICH ZDEMONTOWANIA BEZ ICH USZKODZENIA. W OPERACIE SZACUNKOWYM NIE ZOSTAŁY ONE UZNANE JAKO ELEMENTY NA STALE POWIĄZANE Z BUDYNKAMI I NIE PRZYZNANO ZA NIE ODSZKODOWANIA. PONADTO NIE UWZGLĘDNIONO INNYCH SKŁADNIKÓW NIETRWALE ZWIĄZANYCH Z GRUNTEM. W ZWIĄZKU Z TYM, PRZY USTALANIU WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA ZA WYWŁASZCZONE PRZEDSIĘBIORSTWA NIE UWZGLĘDNIONO TEGO, IŻ SĄ TO PRZEDSIĘBIORSTWA CZYNNE I POSŁUŻONO SIĘ SPOSOBEM WYCENY NIEADEKWATNYM DO TEGO FAKTU. W OCENIE SKARŻĄCYCH, W PRZYPADKU NIEZABUDOWANEGO GRUNTU ODSZKODOWANIE POWINNO BYĆ WYPŁACONE W TAKIEJ WYSOKOŚCI, ABY WYWŁASZCZONY MÓGŁ NABYĆ GRUNT O PODOBNYCH CECHACH W INNYM MIEJSCU. PONADTO PRZY WYCENIE WARTOŚCI ODSZKODOWANIA ORGANY CAŁKOWICIE POMINĘŁY FAKT, IŻ MINIMALNY CZAS NIEZBĘDNY NA WYKONANIE CZYNNOŚCI PROWADZĄCYCH DO PONOWNEGO URUCHOMIENIA PRZEDSIĘBIORSTWA JEST BARDZO DŁUGI. ORGAN NIE ODPOWIEDZIAŁ TEŻ NA ARGUMENTY SKARŻĄCYCH ODNOSZĄCE SIĘ DO SKUTKÓW WYWŁASZCZENIA NIERUCHOMOŚCI ORAZ PRZERWANIA PRODUKCJI PRZEZ PRZEDSIĘBIORSTWO SKARŻĄCEGO, TYMCZASEM WSZYSTKIE ELEMENTY POWINNY BYĆ WZIĘTE POD UWAGĘ PRZY USTALANIU METODY JAK TEŻ WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA. TYM SAMYM NIE MOŻNA ZGODZIĆ SIĘ ZE STANOWISKIEM WSA, ZGODNIE Z KTÓRYM WARTOŚĆ NIERUCHOMOŚCI OKREŚLONA W OPERACIE A. L. JEST RÓWNOZNACZNA ZE SŁUSZNYM I PEŁNYM ODSZKODOWANIEM. PONOWNIE POWOŁALI SIĘ NA ORZECZENIE TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 19 CZERWCA 1990 R., SYGN. AKT K 2/90 (OTK Z 1990, PÓZ. 3), WSKAZUJĄC, IŻ KORESPONDUJE ONO Z TREŚCIĄ UNORMOWAŃ ART. 1 PROTOKOŁU NR 1 KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI. ZDANIEM SKARŻĄCYCH ORGANY POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO OGRANICZYŁY SIĘ W SWOJEJ WYKŁADNI PRZEPISÓW DO ZASTOSOWANIA REGUŁY INTERPRETACYJNEJ - WYKŁADNI JĘZYKOWEJ, NIE ODNOSZĄC SIĘ, MIMO STWIERDZONYCH WĄTPLIWOŚCI DO WYNIKÓW WYKŁADNI SYSTEMOWEJ. CO ZA TYM IDZIE, STOSOWANIE PRZEZ ORGANY PRZEPISÓW USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI W OPARCIU O BŁĘDNĄ ICH WYKŁADNIĘ, NASTĄPIŁO W ODERWANIU OD PRZEPISÓW KONSTYTUCJI. W OCENIE SKARŻĄCYCH, FAKT BRAKU AKTU PRAWNEGO ADEKWATNEGO DO STANU FAKTYCZNEGO NA POZIOMIE USTAWOWYM W ŻADEN SPOSÓB NIE UZASADNIA, ŻE SKARŻĄCYM NIE PRZYSŁUGUJE SŁUSZNE ODSZKODOWANIE, O KTÓRYM MOWA W KONSTYTUCJI. TYM SAMYM SĄD I INSTANCJI (A WCZEŚNIEJ ORGANY W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM) WYDAŁ ROZSTRZYGNIĘCIE OGRANICZAJĄC SIĘ DO DOSTARCZONYCH AKT SPRAWY, KTÓRE OCENIŁ W SPOSÓB POWIERZCHOWNY I NIEADEKWATNY DO NIEJASNEGO STANU FAKTYCZNEGO I PRAWNEGO SPRAWY. NIE ZBADAŁ RÓWNIEŻ WNIKLIWIE OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNYCH. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ KASACYJNĄ GMINA MIASTA T. WNIOSŁA O JEJ ODDALENIE W CAŁOŚCI. WSKAZAŁA, IŻ NIE MA MOŻLIWOŚCI USTALENIA ODSZKODOWANIA ZA PRZEDSIĘBIORSTWO ROZUMIANE JAKO ZORGANIZOWANY ZESPÓŁ SKŁADNIKÓW MATERIALNYCH I NIEMATERIALNYCH PRZEZNACZONYCH DO PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W TYM STRAT ZWIĄZANYCH Z LIKWIDACJĄ TEGO PRZEDSIĘBIORSTWA, GDYŻ ODSZKODOWANIE USTALA SIĘ WEDŁUG WARTOŚCI NIERUCHOMOŚCI A NIE SZKÓD, JAKIE PONIOSĄ EWENTUALNIE DOTYCHCZASOWI UŻYTKOWNICY WIECZYŚCI NIERUCHOMOŚCI. NIE ZGODZIŁA SIĘ RÓWNIEŻ Z POZOSTAŁYMI ZARZUTAMI SKARGI KASACYJNEJ. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART.183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 202 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SADAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ.U. NR 153, POZ.1270 ZE ZM.) ZWANEJ DALEJ P.P.S.A, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJE SPRAWĘ W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ, BIORĄC OD UWAGĘ Z URZĘDU JEDYNIE NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY KONTROLUJE ZGODNOŚĆ ZASKARŻONEGO ORZECZENIA Z PRAWEM MATERIALNYM I PROCESOWYM W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ. DOKONUJĄC TEJ KONTROLI SĄD NIE JEST UPRAWNIONY DO BADANIA EWENTUALNEJ WADLIWOŚCI ZASKARŻONEGO ORZECZENIA WYKRACZAJĄC POZA RAMY WYZNACZONE ZARZUTAMI SKARGI KASACYJNEJ. OZNACZA TO ZWIĄZANIE ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI KASACYJNEJ. ZATEM ZAKRES ROZPOZNANIA SPRAWY WYZNACZA STRONA WNOSZĄCA SKARGĘ KASACYJNĄ PRZEZ PRZYTOCZENIE PODSTAW KASACYJNYCH I ICH UZASADNIENIE. W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE NIE ZACHODZĄ PRZESŁANKI NIEWAŻNOŚCI POSTĘPOWANIA OKREŚLONE W ART.183 § 2 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE WOBEC TREŚCI ZARZUTÓW ZAWARTYCH W ZŁOŻONEJ SKARDZE KASACYJNEJ, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZOBLIGOWANY BYŁ DO ROZWAŻENIA WYŁĄCZNIE KWESTII PRAWIDŁOWOŚCI ZASTOSOWANIA PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, CO DO KTÓRYCH PODNIESIONO W SKARDZE KASACYJNEJ ZARZUT NARUSZENIA. DOKONUJĄC TEJ OCENY NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY DOSZEDŁ DO PRZEKONANIA, ŻE SKARGA TA NIE MA USPRAWIEDLIWIONYCH PODSTAW. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY NIE DOPUŚCIŁ SIĘ ANI BŁĘDNEJ WYKŁADNI, ANI NIEWŁAŚCIWEGO ZASTOSOWANIA WSKAZANYCH W SKARDZE KASACYJNEJ PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO. ZA NIEZASADNY NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY UZNAŁ POSTAWIONY W SKARDZE ZARZUT NARUSZENIA ART.21 UST.2 KONSTYTUCJI RP, NARUSZENIE ART.1 PROTOKOŁU NR 1 DO KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI (DZ.U. Z 1995 R. NR 36, POZ. 175 ZE ZM.) PRZEZ USTALENIE WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA W SPOSÓB NIESPEŁNIAJĄCY KONSTYTUCYJNYCH I USTAWOWYCH PRZESŁANEK SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA. ZAGADNIENIE "SŁUSZNEGO" ODSZKODOWANIA BYŁO NIEJEDNOKROTNIE PODEJMOWANE W ORZECZENIACH TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO, W KTÓRYCH PRZEDE WSZYSTKIM PODKREŚLONO, ŻE ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART.21 KONSTYTUCJI WYWŁASZCZENIE JEST DOPUSZCZALNE JEDYNIE WÓWCZAS, GDY JEST DOKONYWANE NA CEL PUBLICZNY I ZA SŁUSZNYM ODSZKODOWANIEM. JEDNAKŻE PRAWO WŁASNOŚCI, KTÓREGO OCHRONĄ ZAPEWNIAJĄ TAKŻE PRZEPISY ART. 64 UST.1 I 3 KONSTYTUCJI, PRZEPISY ART.6 UST 1 EUROPEJSKIEJ KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI I ART.1 PROTOKOŁU, NIE JEST PRAWEM BEZWZGLĘDNYM I MOŻE BYĆ OGRANICZANE. POJMOWANIE PRAWA WŁASNOŚCI JAKO PRAWA ABSOLUTNEGO PROWADZIŁOBY BOWIEM W WIELU WYPADKACH DO NARUSZENIA PRAW INNYCH PODMIOTÓW. OGRANICZENIE PRAWA WŁASNOŚCI DOPUSZCZA KONSTYTUCJA, STANOWIĄC W ART.64 UST.3, ŻE WŁASNOŚĆ MOŻE BYĆ OGRANICZONA TYLKO W DRODZE USTAWY I TYLKO W TAKIM ZAKRESIE, W JAKIM NIE NARUSZA TO ISTOTY PRAWA WŁASNOŚCI. KONSTYTUCJA PRZEWIDUJE RÓWNIEŻ MOŻLIWOŚĆ POZBAWIENIA WŁAŚCICIELA PRAWA WŁASNOŚCI CZYLI WYWŁASZCZENIA. W SPRAWIE, WYWŁASZCZENIE PRZEDMIOTOWEJ DZIAŁKI (WYGAŚNIĘCIE UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO) NASTĄPIŁO NA PODSTAWIE PRZEPISU USTAWOWEGO, CZYLI USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 2003 R. O SZCZEGÓLNYCH ZASADACH PRZYGOTOWANIA I REALIZACJI INWESTYCJI W ZAKRESIE DRÓG PUBLICZNYCH (DZ.U NR 80, POZ. 721 ZE ZM.) PODKREŚLIĆ NALEŻY, ŻE ART.21 UST. 2 KONSTYTUCJI UZALEŻNIA DOPUSZCZALNOŚĆ WYWŁASZCZENIA OD SPEŁNIENIA PRZESŁANKI SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA. W ŚWIETLE POSTANOWIEŃ KONSTYTUCJI POJĘCIE SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA ODNOSI SIĘ DO KONIECZNOŚCI WYWAŻENIA INTERESU PUBLICZNEGO I PRYWATNEGO, DO ZACHOWANIA WŁAŚCIWYCH PROPORCJI W ZAKRESIE OGRANICZEŃ, KTÓRYCH DOZNAJĄ WŁAŚCICIELE. NATOMIAST ZAPEWNIENIE WŁAŚCIWYCH PROPORCJI MIĘDZY INTERESAMI WŁAŚCICIELI I INTERESEM PUBLICZNYM NALEŻY DO USTAWODAWCY, KTÓRY W NORMACH USTAWOWYCH OKREŚLA TRYB I ZASADY OGRANICZENIA PRAWA WŁASNOŚCI W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE NORMAMI PRAWNYMI SĄ PRZEPISY ART.12 UST.4 PKT 1, ART. 19 UST.4 I ART.18 UST.1 I 3 USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 2003 R. O SZCZEGÓLNYCH ZASADACH PRZYGOTOWANIA I REALIZACJI INWESTYCJI W ZAKRESIE DRÓG PUBLICZNYCH (DZ.U NR 80, POZ.721 ZE ZM.) ORAZ PRZEPISY ART.134 UST.1 I ART.151 USTAWY Z DNIA 21 SIERPNIA 1997 R. O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI (TEKST JEDNOLITY OBOWIĄZUJĄCY W DNIU WYDANIA DECYZJI DZ. U Z 2004 R. NR 261, POZ.2603 ZE ZM.) ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART.12 UST.4 PKT 1 USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 2003 R. NIERUCHOMOŚCI WYDZIELONE LINIAMI ROZGRANICZAJĄCYMI TEREN O KTÓRYM MOWA W ART.2 (LINIE PODZIAŁU NIERUCHOMOŚCI) STAJĄ SIĘ Z MOCY PRAWA WŁASNOŚCIĄ SKARBU PAŃSTWA W ODNIESIENIU DO DRÓG KRAJOWYCH Z DNIEM, W KTÓRYM DECYZJA O USTALENIU DROGI STAŁA SIĘ OSTATECZNA, ZA ODSZKODOWANIEM USTALONYM PRZEZ WOJEWODĘ W ODRĘBNEJ DECYZJI, O KTÓREJ MOWA W ART.18 I 18 A. ZGODNIE Z ART.19 UST.4 TEJŻE USTAWY, JEŻELI PRZEZNACZONA NA PASY DROGOWE NIERUCHOMOŚĆ GRUNTOWA STANOWIĄCA WŁASNOŚĆ SKARBU PAŃSTWA ALBO JEDNOSTKI SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO ZOSTAŁA ODDANA W UŻYTKOWANIE WIECZYSTE, UŻYTKOWANIE TO WYGASA ZA ODSZKODOWANIEM , Z DNIEM W KTÓRYM DECYZJA O USTALENIU LOKALIZACJI DROGI STAŁA SIĘ OSTATECZNA, USTALONYM WEDŁUG ZASAD OKREŚLONYCH W ODRĘBNYCH PRZEPISACH O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI Z ZASTRZEŻENIEM ART.18 I 18 A. PRZEPIS ART.18 UST.1 STANOWI, ŻE WYSOKOŚĆ ODSZKODOWANIA, O KTÓRYM MOWA W ART.12 UST.4 USTALA SIĘ WEDŁUG STANU NIERUCHOMOŚCI W DNIU WYDANIA DECYZJI O USTALENIU LOKALIZACJI DROGI PRZEZ ORGAN I INSTANCJI ORAZ WEDŁUG JEJ WARTOŚCI W DNIU WYDANIA DECYZJI USTALAJĄCEJ WYSOKOŚĆ ODSZKODOWANIA. STOSOWNIE DO UST.3 OMAWIANEGO PRZEPISU ODSZKODOWANIE, O KTÓRYM MOWA W UST.1 PODLEGA WALORYZACJI NA DZIEŃ WYPŁATY, WEDŁUG ZASAD OBOWIĄZUJĄCYCH W PRZYPADKU ZWROTU WYWŁASZCZONYCH NIERUCHOMOŚCI. W MYŚL ART. 134 UST.1 USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI PODSTAWĘ USTALENIA WARTOŚCI ODSZKODOWANIA STANOWI Z ZASTRZEŻENIEM ART.135, WARTOŚĆ RYNKOWA NIERUCHOMOŚCI. W MYŚL ART.151 TEJŻE USTAWY WARTOŚĆ RYNKOWĄ NIERUCHOMOŚCI STANOWI NAJBARDZIEJ PRAWDOPODOBNA JEJ CENA MOŻLIWA DO UZYSKANIA NA RYNKU OKREŚLONA Z UWZGLĘDNIENIEM CEN TRANSAKCYJNYCH PRZY SPEŁNIENIU DODATKOWYCH, WYMIENIONYCH W TYM PRZEPISIE WARUNKÓW. USTALENIE WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA NASTĘPUJE PO UZYSKANIU OPINII RZECZOZNAWCY MAJĄTKOWEGO, OKREŚLAJĄCEJ WARTOŚĆ NIERUCHOMOŚCI. POWRACAJĄC DO PODNIESIONEGO W SKARDZE KASACYJNEJ WĄTKU "SŁUSZNEGO" ODSZKODOWANIA NALEŻY ZWRÓCIĆ UWAGĘ, ŻE ART.21 UST.2 KONSTYTUCJI UZALEŻNIAJĄC DOPUSZCZALNOŚĆ WYWŁASZCZENIA OD SPEŁNIENIA PRZESŁANKI SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA, NIE PRECYZUJE POJĘCIA "SŁUSZNE ODSZKODOWANIE". ROZUMIENIE TEGO POJĘCIA WYJAŚNIŁ TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY W WYROKU Z DNIA 20 LIPCA 2004 R. SYGN.SK 11/02 (OTK-A 2004/7/66). W ORZECZENIU TYM TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY STWIERDZIŁ, ŻE ZGODNIE Z UTRWALONYM JUŻ ORZECZNICTWEM TRYBUNAŁU "SŁUSZNE ODSZKODOWANIE" TO ODSZKODOWANIE ZWIĄZANE Z WARTOŚCIĄ WYWŁASZCZONEJ NIERUCHOMOŚCI. PODKREŚLIĆ NALEŻY, ŻE PRAWODAWCA NIE POSŁUŻYŁ SIĘ OKREŚLENIEM "PEŁNE" ODSZKODOWANIE, LECZ ZASTOSOWAŁ TERMIN "SŁUSZNE", KTÓRY MA BARDZIEJ ELASTYCZNY CHARAKTER. NALEŻY ZATEM PRZYJĄĆ, JAK WSKAZAŁ TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY, ŻE MOGĄ ISTNIEĆ SYTUACJE, GDY INNA WAŻNA WARTOŚĆ KONSTYTUCYJNA POZWOLI UZNAĆ ZA "SŁUSZNE" RÓWNIEŻ ODSZKODOWANIE NIE W PEŁNI EKWIWALENTNE. ROZPATRUJĄC NINIEJSZĄ SPRAWĄ ZASADNIE SĄD I INSTANCJI STANĄŁ NA STANOWISKU, ŻE W TRAKCIE KONTROLOWANEGO POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO NIE ZOSTAŁY NARUSZONE REGUŁY USTALANIA ODSZKODOWANIA I WYCENY NIERUCHOMOŚCI. ORZEKAJĄC O WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA, ORGANY OBU INSTANCJI OPARŁY SIĘ NA OPINII RZECZOZNAWCY MAJĄTKOWEGO A. L., ZAWARTEJ W OPERACIE SZACUNKOWYM PRAWIDŁOWO UZNAJĄC, ŻE OPERAT TEN SPEŁNIA WARUNKI OKREŚLONE W USTAWIE O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI I ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW Z DNIA 21 WRZEŚNIA 2004 R. W SPRAWIE WYCENY NIERUCHOMOŚCI I SPORZĄDZANIA OPERATU SZACUNKOWEGO. OPERAT SZACUNKOWY ZOSTAŁ SPORZĄDZONY Z ZACHOWANIEM PRZEPISÓW USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI (ROZDZIAŁ IV), A PRZYJĘTE PRZEZ ORGAN ODSZKODOWANIE SPEŁNIA WYMOGI PRZEPISÓW ART.128-135 USTAWY. OZNACZA TO, ŻE W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE ODSZKODOWANIE, WBREW ZARZUTOM SKARGI KASACYJNEJ, ZOSTAŁO USTALONE ZGODNIE Z KONSTYTUCYJNYMI I USTAWOWYMI ZASADAMI JEGO USTALANIA, A SĄD I INSTANCJI NIE NARUSZYŁ ART. 21 UST.2 KONSTYTUCJI W ZWIĄZKU Z ART.134 UST.1 I 151 USTAWY O GOSPODARCE NIERUCHOMOŚCIAMI. PODKREŚLIĆ PRZY TYM NALEŻY, ŻE WARUNEK WYPŁACENIA WYWŁASZCZONEMU SŁUSZNEGO ODSZKODOWANIA NIE OZNACZA MOŻLIWOŚCI ZGŁASZANIA PRZEZ DOTYCHCZASOWEGO WŁAŚCICIELA NIEUZASADNIONYCH ŻĄDAŃ, CZYLI WYPŁATY ODSZKODOWANIA W WYSOKOŚCI NIEZNAJDUJĄCEJ PODSTAWY W OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISACH PRAWA. SŁUSZNE ODSZKODOWANIE WINNO MIEĆ BOWIEM CHARAKTER EKWIWALENTNY DO WARTOŚCI WYWŁASZCZONEGO DOBRA. ODNOSZĄC SIĘ DO SUGESTII, ŻE SĄD ADMINISTRACYJNY BADAJĄC LEGALNOŚĆ ZASKARŻONEJ DECYZJI POWINIEN WPROST ZASTOSOWAĆ PRZEPISY KONSTYTUCJI RP Z DNIA 2 KWIETNIA 1997 R. ZE WZGLĘDU NA NIEUWZGLĘDNIENIE INNYCH ELEMENTÓW NIEZBĘDNYCH DLA USTALENIA WYSOKOŚCI ODSZKODOWANIA, A ZWŁASZCZA FAKTU PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ NA WYWŁASZCZONEJ NIERUCHOMOŚCI. KONSTYTUCJA RP W ART.8 UST.2 STANOWI, ŻE JEJ PRZEPISY STOSUJE SIĘ BEZPOŚREDNIO, CHBA ŻE KONSTYTUCJA STANOWI INACZEJ, A UST.1 STANOWI, ŻE JEST NAJWYŻSZYM PRAWEM. Z BRZMIENIA TYCH NORM NIE WYNIKA UPRAWNIENIE SĄDÓW SPRAWUJĄCYCH WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI PRZY ORZEKANIU O PRAWACH JEDNOSTKI. SĘDZIEGO BOWIEM OBOWIĄZUJE PRZESTRZEGANIE ZASADY PRAWORZĄDNOŚCI NAKAZUJĄCEJ DZIAŁANIE NA PODSTAWIE I W GRANICACH PRAWA. Z DRUGIEJ STRONY POSTANOWIENIA ART.178 UST.1 KONSTYTUCJI, W KONTEKŚCIE INNYCH JEJ PRZEPISÓW ZAKREŚLAJĄ GRANICE SWOBODY DECYZJI SĘDZIOWSKIEJ. WYSTĘPUJĄ JEDNAK SYTUACJE, GDY SĘDZIA POSZUKUJĄC PODSTAWY PRAWNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY (USTALENIE PRAW CZY OBOWIĄZKÓW ADRESATA ROSZCZENIA BĄDŹ USTALENIA STANU PRAWNEGO, CO DO KTÓREGO ISTNIAŁA WĄTPLIWOŚĆ) ROZSTRZYGNIĘCIA NA PODSTAWIE PRZEPISU KONSTYTUCJI DZIEJE SIĘ TAK W SZCZEGÓLNOŚCI W PRZYPADKU ZANIECHANIA LEGISLACYJNEGO LUB NIEBUDZĄCEJ WĄTPLIWOŚCI NIEZGODNOŚCI PRZEPISU PRAWA Z KONSTYTUCJĄ ALBO W CELU DOKONANIA WYKŁADNI STOSOWANEGO W SPRAWIE AKTU NORMATYWNEGO ZGODNEJ Z USTAWĄ ZASADNICZĄ. W TEJ SPRAWIE, GDYBY PRZYJĄĆ, ŻE ART.8 KONSTYTUCJI DAJE PRZYZWOLENIE DO TAKIEGO DZIAŁANIA, TAKIE PRZYPADKI NIE WYSTĘPUJĄ. PRZEPISY, NA PODSTAWIE KTÓRYCH WYDANO DECYZJĘ NIE BUDZĄ WĄTPLIWOŚCI, POZWALAJĄ JEDYNIE NA WYPŁACENIE ODSZKODOWANIA ZA WYWŁASZCZONĄ NIERUCHOMOŚĆ NIE DAJĄ PODSTAWY DO PRZYZNAWANIA ODSZKODOWANIA ZA INNE JESZCZE SKŁADNIKI MAJĄTKOWE, KTÓRE NIE PODLEGAŁY PRAWNEMU WYWŁASZCZENIU. MAJĄC POWYŻSZE NA WZGLĘDZIE SĄD II INSTANCJI ODDALIŁ SKARGĘ KASACYJNĄ NA PODSTAWIE ART.184 P.P.S.A.