I SA/Ol 722/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.), Protokolant Katarzyna Niewiadomska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r., sprawy ze skargi Spółki A na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę Wnioskiem z dnia 2 marca 2009 r. Spółka A w S. zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Opisując, w związku z zapytaniem, stan faktyczny, wskazano, że Spółka A powstała w celu przyśpieszenia rozwoju gospodarczego regionu, na gruntach wniesionych aportem przez akcjonariuszy (samorządy E., G., S. oraz Skarbu Państwa). Z własnych środków wybudowała infrastrukturę gospodarczą tj. wodociągi, kanalizację sanitarną oraz drogi. Drogi wykorzystywane są zarówno przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy, jak i przez osoby trzecie. Po drogach tych odbywa się nieskrępowany ruch, w tym również autobusów komunikacji miejskiej. Drogi stanowią zorganizowaną całość i są połączone z innymi drogami publicznymi. Od gruntów, wybudowanej infrastruktury wodno – kanalizacyjnej oraz budowli w postaci dróg i gruntów pod tymi drogami Spółka uiszcza podatek od nieruchomości. Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego podatnik zadał pytanie o treści: czy grunty zajęte pod pasy drogowe oraz zlokalizowane w nich budowle będące własnością Spółki leżące w ciągu dróg publicznych, z których korzystają różne podmioty i do których dostęp jest nieograniczony, powinny być obciążone podatkiem od nieruchomości? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka stwierdziła, że przedmiotowe grunty oraz drogi nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej cyt. jako u.p.o.l.) opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte na pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle. Podatnik dodał, że ulice znajdujące się w "[...]" są połączone z innymi ulicami stanowiącymi drogi publiczne, tworząc zorganizowany ciąg komunikacyjny. Stanowią więc połączenie dróg publicznych, a tym samym stają się drogami publicznymi stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej cyt. jako u.d.p.). Prezydent Miasta w interpretacji indywidualnej z dnia "[...]", nr "[...]", uznał, że grunty zajęte pod pasy drogowe będące własnością Spółki wraz z zlokalizowanymi w nich budowlami stanowią drogi wewnętrzne podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ze stawką podatku w przypadku gruntów jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś budowli – 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 – 7 u.p.o.l. W motywach rozstrzygnięcia wskazano na uregulowanie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz przepisy ustawy o drogach publicznych, określające podział dróg publicznych oraz tryb zaliczania dróg do poszczególnych kategorii. Organ podatkowy uznał, że skoro grunty oraz zlokalizowane na nich drogi stanowią własność Spółki, nie należą do kategorii dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Podniósł również, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą, a zatem grunty i budynki oraz budowle związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 kwietnia 2009 r. Spółka wskazała na powiązania dróg gminnych i krajowych z drogami należącymi do niej oraz zasadnicze znaczenie funkcji, jaką drogi pełnią w układzie komunikacyjnym, leżąc w ciągu dróg publicznych. Tym samym, jej zdaniem, zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. winny zostać zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia "[...]" organ podatkowy ponowił argumentację zaprezentowaną w interpretacji indywidualnej. Na powyższą interpretację Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 413/09, uchylił tę interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że istotnym i zasadniczym elementem stanu faktycznego, którego miała dotyczyć interpretacja, było położenie dróg wybudowanych przez Spółkę w ciągu dróg publicznych. Tymczasem organ podatkowy całkowicie pominął wskazane przez podatnika w stanie faktycznym okoliczności dotyczące szczególnego położenia niektórych dróg oraz w żadnej mierze nie nawiązał do treści przywołanego przez Spółkę art. 2 ust. 2 u.d.p. W oparciu o powyższe Sąd wywiódł, że zaskarżona interpretacja była ewidentnie nieadekwatna do postawionego we wniosku zapytania i stanu faktycznego, co znalazło również wyraz w sformułowaniu tezy odpowiedzi organu, który postanowił o "uznaniu gruntów zajętych pod pasy drogowe będące własnością Spółki A wraz z zlokalizowanymi w nich budowlami za drogi wewnętrzne, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości...". W ocenie Sądu, uznanie, że droga jest lub nie drogą publiczną bądź drogą wewnętrzną nie może następować w drodze interpretacji prawa podatkowego wydawanej na podstawie Ordynacji podatkowej. Sąd przyznał, że charakter drogi ma rozstrzygające znaczenie dla kwestii zwolnienia podatkowego, lecz stanowi on wskazany we wniosku element stanu faktycznego, nie podlegający ustalaniu i dowodzeniu, lecz ocenie w aspekcie odpowiednich przepisów. Organ interpretujący powinien zatem zająć w przedmiotowej sprawie stanowisko, czy mimo położenia w ciągu dróg publicznych, grunty zajęte pod pasy drogowe oraz zlokalizowane w nich budowle objęte są zwolnieniem podatkowym przewidzianym w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Sąd wskazał przy tym, że organ powinien także wypowiedzieć się co do drugiej kwestii istotnej dla określenia zakresu zwolnienia podatkowego, a mianowicie czy drogi związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Dodał, że należy mieć na względzie rozróżnienie pojęcia "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", użytego w art. 2 ust. 3 pkt 4 in fine u.p.o.l., a pojęciem "zajęte" na działalność gospodarczą. Sąd podkreślił, że wprawdzie w zaskarżonej interpretacji zawarte jest stwierdzenie, że skoro wnioskodawca jest przedsiębiorcą, to stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należące do niego grunty, budynki i budowle związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz interpretacji dokonano bez powiązania z treścią art. 2 ust. 2 u.d.p. oraz bez analizy funkcji, jakim faktycznie służy zlokalizowana w obrębie pasa drogowego budowla. W dniu "[...]" Prezydent Miasta wydał pisemną interpretację nr "[...]", w której uznał, że grunty zajęte pod pasy drogowe będące własnością podatnika wraz z zlokalizowanymi w nich budowlami podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na treść przepisów art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 pkt 2 i 3 u.d.p. Odwołując się do reguł wykładni językowej, organ stwierdził, że w myśl wyżej wymienionych przepisów drogi stanowiące własność Spółki tworzą wraz z drogami publicznymi jeden ciąg komunikacyjny, a zatem należy traktować je jako drogi tej samej kategorii, tj. drogi publiczne. Jednakże, w ocenie organu, nie została spełniona kolejna, ustanowiona przepisem art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. przesłanka zwolnienia od podatku, gdyż drogi te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Powołując się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ stwierdził, że grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Nie ma przy tym znaczenia, w jakim celu są one wykorzystywane przez przedsiębiorcę. Uwzględniając powyższe, organ podatkowy uznał, że stanowiące własność podatnika grunty zajęte pod pasy drogowe wraz z zlokalizowanymi w nich budowlami podlegają opodatkowaniu podatkiem do nieruchomości. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 września 2009 r. Spółka, wnosząc o zmianę powyższej interpretacji, zakwestionowała uznanie przez organ, że wykorzystuje przedmiotowe grunty i budowle w prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na funkcje, jakie pełnią one w utrzymaniu i funkcjonowaniu ulic. Podniosła, że organ nie ustalił, ani też nie wynikało to z okoliczności przedstawionych przez Spółkę, aby budowle znajdujące się w ulicach miały charakter inny niż związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Dodała, że ulice te mają wyposażenie techniczne zgodne z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a zatem stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z przyczyn technicznych nie mogą być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi z dnia "[...]" organ podkreślił, że skoro według oświadczenia podatnika ulice mają wyposażenie zgodne z wymienionym wyżej rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., nie istnieje przesłanka istnienia względów technicznych uniemożliwiających ich wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą interpretację strona, wnosząc o jej uchylenie, wskazała na naruszenie art. 1a i art. 2 ust. 3 pkt u.p.o.l. W uzasadnieniu ponownie podkreśliła, że z uwagi na to, że ulice nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie określonym w statucie Spółki. Dodała, że w ramach działalności gospodarczej nie świadczy usług transportowych. Na potwierdzenie zajętego stanowiska przywołała w szerokim zakresie poglądy z orzeczeń sądów administracyjnych, odnoszących się do kwestii wykładni pojęcia "względów technicznych". W jej ocenie, dla stwierdzenia czy dana budowla jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające poprzestanie na ustaleniu, iż właścicielem tej budowli jest podmiot, który taką działalność prowadzi. Istotnym jest bowiem ustalenie, jakim funkcjom faktycznie służy zlokalizowana w obrębie pasa drogowego budowla. Jeśli budowlę tę można zaliczyć do urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczaniem i obsługą ruchu, to podlega ona zwolnieniu od podatku, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., nawet jeżeli stanowi ona własność przedsiębiorcy, o ile tylko budowla ta znajduje się w obrębie gruntu zajętego na pas drogowy drogi publicznej, który nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi Prezydent Miasta, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Stosownie zaś do art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W rozpoznawanej sprawie należało również przywołać przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W określonym powyżej zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa. Instytucja interpretacji przepisów prawa podatkowego została uregulowana w art. 14a – 14p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl natomiast art. 14j § 1 Ordynacji podatkowej [dodanego przez art.1 pkt 7 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa raz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r. Nr 217, poz.1590)], organami obowiązanymi do udzielenia interpretacji są stosownie do swojej właściwości: wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Wnioskodawca musi więc zwrócić się z wnioskiem o wydanie interpretacji do jednego z organów wymienionych w art. 14j § 1, wtedy, gdy przedmiotem interpretacji są przepisy prawne dotyczące danin publicznych, dla wymiaru, poboru i egzekucji właściwy jest ten organ. Stosownie zaś do art.14j § 3 Ordynacji w zakresie nieuregulowanym w § 1 i 2 do wydawania interpretacji na podstawie art. 14j § 1 stosuje się przepisy rozdziału 1a Ordynacji, w których jest mowa o interpretacjach indywidualnych, w tym interpretacjach wydawanych przez ministra finansów. Przepis art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że podatnik składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przestawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z powołanych przepisów w sposób wyraźny wynika, że wniosek o wydanie interpretacji może być formułowany zarówno na tle istniejącego już stanu faktycznego, a więc zdarzeń lub czynności, które miały już miejsce, jak również w kontekście przyszłego, hipotetycznego stanu faktycznego, czyli dopiero planowanych przedsięwzięć wnioskodawcy, który chce wiedzieć, jakie będą skutki prawnopodatkowe zamierzonych przez niego działań. Istotne jest jednak, aby określony we wniosku stan faktyczny przedstawiony został w sposób wyczerpujący, a własne stanowisko podatnika ściśle korespondowało z zakresem złożonego wniosku i zadanym w jego ramach pytaniem (p. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3109/06, LEX nr 329307). Spoczywający na podmiocie żądającym udzielenia interpretacji obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy ma bowiem umożliwić organowi podatkowemu udzielenie jednoznacznej odpowiedzi co do prawidłowości wyrażonego przez podatnika stanowiska. Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z omawianą regulacją wnioskodawca powinien przedstawić interesujący go stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla jego oceny prawnej wprost w treści wniosku o wydanie interpretacji. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być "dopowiadany" dołączanymi do wniosku dokumentami (p. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 20/08, LEX nr 458884). Jednocześnie podatnik nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody przez niego składane lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością. Podobnie należałoby odnieść się również do kwestii ewentualnego uzupełniania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego poprzez wskazanie nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ocenę prawną tego stanu bądź też zmianę postawionych uprzednio we wniosku twierdzeń już po wydaniu przez organ interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca, opisując stan faktyczny, w celu uzyskania interpretacji, bierze na siebie bowiem odpowiedzialność za wszelkie nieścisłości, niekompletność oraz jego potencjalną niezgodność z rzeczywistym stanem. Powyższe wynika z tego, że to, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego, zależy wyłącznie od woli podatnika. Jednocześnie wskazać należy, że jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez podatnika stan faktyczny jest uznanie go za niewystarczający do zajęcia stanowiska. Powyższe stanowi brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu stosownie do treści art. 14 h Ordynacji podatkowej w trybie art. 169 tej ustawy. Odnosząc przeprowadzone powyżej rozważania do stanu rozpoznawanej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedstawiony przez podatnika we wniosku z 2 marca 2009 r. stan faktyczny był kompletny i wystarczający do udzielenia przez organ podatkowy odpowiedzi na interesujące wnioskodawcę pytanie dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg. Nie wystąpiła potrzeba uzupełnienia wniosku przez podatnika, czego strona skarżąca nie kwestionowała. Przypomnieć w związku z tym również należy, że o ile na wcześniejszym etapie postępowania zasadniczą kwestią sporną było ustalenie statusu dróg należących do wnioskodawcy, to obecnie kontrowersje stron dotyczą oceny, czy drogi te związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. in fine). Na kanwie tego zagadnienia wyrosła z kolei następna kwestia sporna dotycząca wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiującego pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Powołany przepis zawiera m.in. negatywną przesłankę opodatkowania tych przedmiotów polegającą na braku możliwości wykorzystywania ich do prowadzenia działalności ze względów technicznych, w której to skarżąca Spółka upatruje podstaw dla prezentowanego przezeń stanowiska. Sąd, badając niniejszą sprawę w ramach wymienionych na wstępie rozważań przepisów oraz w oparciu o art. 153 p.p.s.a. stwierdził, że organ podatkowy, wydając zaskarżoną interpretację, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Sądu z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 413/09. W ponownie wydanej interpretacji organ dokonał analizy przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz przychylił się do stanowiska wnioskodawcy, że znajdujące się w granicach "[...]" drogi leżą w ciągu dróg publicznych, a zatem w myśl art. 2 ust. 2 u.d.p. należy traktować je jako drogi tej samej kategorii, co drogi publiczne. Organ zastosował się również do wskazań Sądu, podkreślających potrzebę wypowiedzenia się co do drugiej kwestii istotnej dla określenia zakresu opodatkowania, a mianowicie czy drogi związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. W tym zakresie stwierdził, że grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Tym samym, organ uznał, że zasadnicze znaczenie ma fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. W ocenie organu, nieistotne jest natomiast, w jakim celu są one wykorzystywane przez przedsiębiorcę. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle – z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Z kolei stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w tej ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, należy ocenić jak prawidłowe stanowisko organu podatkowego, iż w rozpoznawanej sprawie grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych oraz budowle w nich zlokalizowane były związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Powyższe wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 2 marca 2009 r., w którym podatnik w opisie stanu faktycznego wprost wskazał, że "drogi te są wykorzystywane przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie "[...]"". Wnioskodawca podał ponadto, że Spółka, w celu umożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorcom, na gruntach wniesionych aportem musiała z własnych środków wybudować infrastrukturę gospodarczą, w tym m.in. drogi. Wyjaśnił również, że po tych drogach odbywa się nieskrępowany ruch, w tym jeżdżą autobusy komunikacji miejskiej. Powyższe twierdzenia strony jednoznacznie wskazywały na związek przedmiotów opodatkowania z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Podkreślenia wymaga przy tym, że podany we wniosku stan faktyczny sprawy stanowił jedyną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznaczył granice, w jakich interpretacja ta może wywołać określone w ustawie skutki prawne. Organ podatkowy, udzielając interpretacji przepisów prawa podatkowego, odniósł się zatem wyłącznie do zdarzenia opisanego przez skarżącą. Odnosząc się do prezentowanych na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz skargi do sądu twierdzeń strony, wskazujących na istnienie przesłanki względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., po pierwsze podnieść należy, że pozostają one w oczywistej sprzeczności z opisem stanu faktycznego we wniosku z dnia 2 marca 2009 r., w którym jednoznacznie określono, że drogi te są wykorzystywane przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy. Po drugie, w konsekwencji poczynionych na wstępie uwag należy stwierdzić, że wszystkie te elementy, na które strona dodatkowo wskazała już po wydaniu interpretacji indywidualnej przez organ, z uwagi na związanie organu przedstawionym przez nią we wniosku stanem faktycznym, nie mogą mieć znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej indywidualnej interpretacji. We wniosku skarżąca nie wskazywała bowiem na istnienie przesłanki względów technicznych, mimo ze okoliczność ta miała tak samo konstytutywne znaczenie dla oceny zakresu opodatkowania, jak status dróg w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Tym samym, przyjąć należy, że organ nie był uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. Sąd podkreśla, że wydana interpretacja indywidualna wiąże tylko organy podatkowe wyłącznie w zakresie przedstawionego stanu faktycznego. Podatnik może zastosować się do tej interpretacji, ale nie musi. Jeżeli, jak twierdzi w pismach procesowych, stan faktyczny jest inny, wówczas interpretacja ta nie wiąże organu odnośnie tego odrębnego stanu faktycznego. W takiej sytuacji podatnik, może wystąpić do organu o udzielenie interpretacji, uwzględniając odrębny stan faktyczny sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd zaaprobował wyrażone w interpretacji indywidualnej stanowisko organu podatkowego. Jednocześnie, na marginesie sprawy, wskazać należy, że akceptacji Sądu nie mogła zyskać argumentacja wniesionej skargi. Podkreślenia wymaga, że zarzuty strony sprowadzały się do generalnego zakwestionowania stwierdzenia, że grunty zajęte pod pasy drogowe oraz zlokalizowane w nich budowle mogą być związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy działalność ta dotyczy zakresu innego niż związany bezpośrednio z transportem, czy prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Strona podkreślała przy tym, że przedmiot prowadzonej przez nią działalności gospodarczej zgodnie z § 6 statutu Spółki obejmuje m.in. kierowanie w zakresie efektywności gospodarowania, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami, działalność rachunkowo – księgową, reklamę. Uwzględniając powyższe i mając na uwadze funkcje, jakie pełnią budowle, znajdujące się na gruntach zajętych na pasy drogowe, Spółka stwierdziła, że wyłączona jest możliwość opodatkowania tych gruntów i budowli jako związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Wskazać jednak należy, że taka interpretacja w istocie bądź wykluczałaby w ogóle możliwość opodatkowania znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorców gruntów zajętych na pasy drogowe i budowli, bądź dopuszczałaby możliwość opodatkowania tych gruntów i budowli w odniesieniu do bardzo wąskiego ich grona. W praktyce bowiem bardzo rzadko będą zdarzały się sytuacje, kiedy przedsiębiorca będzie prowadził działalność gospodarczą w zakresie stricte związanym z funkcjami, jakie pełnią drogi. Tymczasem, dokonując wykładni przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., trzeba mieć również na względzie zawarte w tym przepisie wyłączenie dotyczące działalności gospodarczej w zakresie eksploatacji autostrad płatnych. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że w odniesieniu do przedsiębiorców nie podlegają opodatkowaniu jedynie grunty zajęte na pasy drogowe dróg publicznych i zlokalizowane w nich budowle, znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie eksploatacji autostrad płatnych. Powyższa interpretacja pozostaje w zgodzie ze sformułowanymi w wydanym w sprawie wyroku Sądu z dnia 23 lipca 2009 r. wskazaniami co do konieczności rozróżnienia pojęcia "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", użytego w art. 2 ust. 3 pkt 4 in fine u.p.o.l., i pojęcia "zajęte" na działalność gospodarczą. Jak słusznie podkreślił organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, użycie w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenia "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza, że samo posiadanie przez podmiot gospodarczy gruntów i budowli podlegających podatkowi od nieruchomości skutkuje zastosowaniem stawki podatku od gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na to, czy są one do tej działalności wykorzystywane. Tym samym, opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budowli znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budowlach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Końcowo zaznaczyć należy, że pojęcie względów technicznych, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiło wielokrotnie przedmiot rozważań i wypowiedzi sądów administracyjnych. Podzielając w pełni przytoczone w uzasadnieniu skargi fragmenty orzeczeń sądowych, wskazać należy, że nie mogą stanowić one potwierdzenia prezentowanego przez Spółkę stanowiska, a to z tego względu, że przez względy techniczne należy rozumieć zły, nieodpowiadający prowadzonej działalności gospodarczej stan techniczny przedmiotu opodatkowania, a nie, jak chciałaby tego strona skarżąca, brak możliwości wykonywania czynności prowadzonych w ramach działalności gospodarczej bezpośrednio na danych gruntach i w zlokalizowanych na nich budowlach. Z powyższych względów skargę, jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).