V SA/Wa 1342/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010r. sprawy ze skargi Miasta O na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa oddala skargę Przedmiotem skargi z dnia 29 lipca 2009 r., wniesionej przez Miasto A., jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. wydana w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa, w następującym stanie faktycznym: Miasto A. korzystało z dotacji celowej na realizację zadań wynikających z porozumienia z dnia 1 kwietnia 2003 r. zawartego przez miasto z Wojewodą [...] oraz Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w ramach realizacji II Etapu Strategicznego Programu Rządowego dla A. Pismem z 2 listopada 2004 r. Prezydent Miasta A. zwrócił się do Wojewody [...] o ujęcie środków finansowych w kwocie 600.000 zł z budżetu państwa, na realizację zadań w ramach ww. Programu, w propozycjach do wykazu wydatków ustalanych przez Radę Ministrów, do których nie stosuje się przepisu art. 102 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15 poz. 148 ze zm.) Wojewoda [...] - pismem z dnia 10 stycznia 2005 r. - poinformował Urząd Miasta A.,iż w rozporządzeniu Rady Ministrów z 14 grudnia 2004 r. w sprawie wydatków budżetu państwa, które w 2004 r. nie wygasają z upływem roku budżetowego (Dz. U. Nr 266, poz. 2645), zostały uwzględnione wydatki na zadania objęte ww. Programem. Termin wydatkowania środków ustalono w rozporządzeniu do dnia 30 czerwca 2005 r. Wojewoda [...] wskazał też, że zarządzeniem nr [...] z [...] stycznia 2005 r. ustalił plan finansowy wydatków, które nie wygasały w części dotyczącej budżetu województwa [...] w 2004 r., obejmujący środki w kwocie 600.000 zł na sfinansowanie m.in. zadania "Modernizacja ul. G. (nr [...])" w A. Pismem z 20 lipca 2005 r. Wojewoda [...], w związku z otrzymaniem kopii polecenia przelewu na kwotę 193.942 zł z 6 lipca 2005 r., stanowiącej zapłatę za fakturę z 9 czerwca 2005 r. wystawioną za roboty wykonane przy modernizacji ul. G. w A., poinformował Prezydenta Miasta A., że z powodu przekroczenia terminu wydatkowania środków dotacji celowej, kwota 193.942 zł podlega zwrotowi na rachunek [...] Urzędu Wojewódzkiego - zgodnie z art. 102 ust. 7 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148 ze zm.), w terminie do 5 sierpnia 2005 r. Następnie, postanowieniem z 30 sierpnia 2005 r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie w stosunku do Gminy A. i decyzją z [...] października 2005 r. ustalił kwotę dotacji w wysokości 193.492 zł podlegającą zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od 1 lipca 2005 r. w świetle art. 93 ust. 6 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. W podstawie materialnoprawnej decyzji organ wskazał przepis art. 93 ust. 3 pkt 1 i art. 93a ustawy z 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 ze zm.). W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił, iż wykorzystanie dotacji celowej ze środków publicznych po upływie wyznaczonego terminu jest przekroczeniem zakresu upoważnienia do dokonania wydatku. Dotacja celowa przeznaczona jest na zrealizowanie wydatku na określony cel i w wyznaczonym terminie. Jej wykorzystanie jest wydatkiem ze środków publicznych, a zatem granice upoważnienia do jego dokonania stanowi zakreślony termin i cel wykorzystania dotacji. Po upływie wyznaczonego terminu nie ma podstaw do dokonania z dotacji określonego wydatku, ponieważ środki publiczne stanowiące dotację celową nie pozostają już w dyspozycji jednostki, która ją otrzymała. W konsekwencji Wojewoda uznał, że doszło do naruszenia art. 102 ust. 7 w związku z art. 93 ustawy o finansach publicznych. Stwierdzenie tych nieprawidłowości obliguje go do wydania "decyzji o charakterze ustalającym". Decyzją z [...] stycznia 2006 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Powyższe decyzje, na skutek skargi Miasta A. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, były przedmiotem kontroli tego Sądu. Wyrokiem z 31 lipca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1105/06 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu wyroku jako przyczynę uchylenia Sąd wskazał na naruszenie art. 93a ustawy z 1998 r. o finansach publicznych. Zauważył, iż z przepisów tej ustawy (art. 93 i art. 93a) jednoznacznie wynika, że ustawodawca wyznaczył podmiotowi korzystającemu z dotacji termin na dokonanie dobrowolnego zwrotu kwoty dotacji. Dopiero bezskuteczny upływ tego terminu uprawnia właściwy organ do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu dotacji. Jeżeli zaś jednostka zwróci dotację w części - decyzja obejmie brakującą, w ocenie organu, kwotę. Oznacza to, że skarżąca, poinformowana przez Wojewodę [...] o uchybieniu terminu i obowiązku zwrotu kwoty niewydatkowanej, mogła ją zwrócić w terminie do 28 lutego 2006 r. Dopiero po tym terminie Wojewoda [...] mógł, pozostając w zgodzie z art. 93a ww. ustawy, wydać stosowną decyzję. Tymczasem zarówno decyzja Wojewody [...], jak i decyzja Ministra Finansów, utrzymująca ją w mocy, wydane zostały przed dniem określonym zgodnie z art. 93 ust. 1. Sąd stwierdził zatem, że brak było podstaw faktycznych, tj. niezwrócenia dotacji w terminie, do podjęcia rozstrzygnięcia nakładającego obowiązek jej zwrotu. Dlatego, zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem art. 93a ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wydanie tych decyzji przed upływem terminu określonego w art. 93 ust. 1, do którego odsyłał ww. przepis – było przedwczesne. Jednocześnie za przedwczesną Sąd uznał wypowiedź w sprawie co do prawidłowości zakwalifikowania dotacji wydatkowanej z naruszeniem terminu jako dotacji nadmiernie pobranej (stosownie do treści art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z 1998 r.), jak to przyjęły organy orzekające, a także związanej z tym daty początkowej naliczania odsetek. Wskazał przy tym, iż organy wyraziły co prawda swoje stanowisko, uznając przedmiotową kwotę za dotację nadmiernie pobraną, jednakże stanowiska tego w ogóle nie uzasadniły. Całkowicie zignorowały argumentację podnoszoną przez skarżącą w pismach składanych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, a następnie w odwołaniu. Tym samym Sąd dopatrzył się w sprawie również naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., a to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stanowić samodzielną przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd zalecił przede wszystkim ustalenie, czy w świetle art. 93a ust. 1 ww. ustawy, spełnione zostały przesłanki do wydania w stosunku do skarżącej decyzji o zwrocie dotacji. Rozstrzygając w sprawie po wyroku Sądu, decyzją z [...] stycznia 2007 r. Wojewoda [...], w oparciu o przepis art. 144 ust. 1 i art. 146 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), określił kwotę dotacji podlegającą zwrotowi przez Miasto A. do budżetu państwa w wysokości 193.942 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowej naliczanymi od dnia 8 lipca 2005 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał m.in., iż ocena prawna sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże organy orzekające w sprawie, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd prawny nieaktualny. Następnie wyjaśnił, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, której przepisy stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Brak jest bowiem w przepisach przejściowych nowej ustawy regulacji dotyczącej możliwości stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych przed 1 stycznia 2006 r. i nie zakończonych ostatecznie. Ustawa z 30 czerwca 2005 r. w art. 144 ust. 1 i art. 157 ust. 9 stanowi, że dotacje udzielone z budżetu państwa w części niewykorzystanej w terminie określonym w rozporządzeniu, wydanym na podstawie art. 157, podlegają zwrotowi do budżetu państwa w terminie 7 dni od dnia określonego w tym rozporządzeniu. Określenie w nowej ustawie terminu zwrotu środków objętych rozporządzeniem Rady Ministrów i trybu w jakim właściwe organy orzekają o zwrocie, czyni w tej części nieaktualnym wywód prawny zawarty w uzasadnieniu wyroku WSA z 31 lipca 2006 r. Pismem z 16 stycznia 2007 r. strona wniosła o uzupełnienie ww. decyzji poprzez dodanie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu pisma podniosła, że organ nie wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji, iż określona do zwrotu kwota dotacji została decyzją z [...] lutego 2006 r. umorzona w 95%, zaś pozostała część - 5% w wysokości 9.697,10 zł, zostało przez Miasto zapłacona w dniu 27 lutego 2006 r. W tym miejscu należy wskazać, iż rozpatrując wniosek strony z 24 stycznia 2006 r. o umorzenie w całości należności dotacji podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami, decyzją z [...] lutego 2006 r. Wojewoda [...] załatwił ten wniosek pozytywnie w 95%. W uzasadnieniu tego orzeczenia powołał się na decyzję własną z [...] października 2005 r., ustalającą -jak wyjaśnił- kwotę dotacji podlegającą zwrotowi. Pismem z 9 lutego 2007 r., odpowiadając na wniosek strony zawarty w piśmie z 16 stycznia 2007 r., Wojewoda [...] odmówił uzupełnienia decyzji z [...] stycznia 2007 r. Wskazał, iż wyrokiem Sądu z 31 lipca 2006 r. decyzja z [...] października 2005 r. ustalająca kwotę dotacji podlegającą zwrotowi do budżetu państwa w kwocie 193.492 zł została uchylona i nie może być wykonana. Zauważył też, iż decyzja z [...] lutego 2006 r. została wydana w oparciu o ww. decyzję z [...] października 2005 r. uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2006 r., co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. może stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle powyższego organ wskazał, iż strona chcąc skorzystać z ulgi w zapłacie należności, winna zwrócić się ponownie do organu ze stosownym wnioskiem w tym zakresie. Strona, po otrzymaniu negatywnej odpowiedzi organu na jej wniosek o uzupełnienie decyzji, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma złożyła odwołanie, żądając w nim uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. W uzasadnieniu podniosła, iż decyzja Wojewody nie odpowiada prawu. Wskazała, że uzupełnienie decyzji winno nastąpić w formie decyzji, zaś odmowa winna mieć postać postanowienia, a nie zwykłego pisma organu skierowanego do strony. Następnie podniosła, że organ pominął w decyzji fakt, iż należność określona do zwrotu decyzją z [...] lutego 2006 r. została w 95% umorzona, natomiast w 5% zapłacona wraz z odsetkami za zwłokę w dniu 27 lutego 2006 r. Wskazała również na wyrok Wojewódzkiego Sad Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2006 r., w którym Sąd zakwestionował nie tylko formalne podstawy wydania decyzji, ale także fakt istnienia samego zobowiązania, z uwagi na okoliczność, iż nie zostało wykazane spełnienie przesłanek zwrotu dotacji określonych w przepisach ustawy o finansach publicznych. Nie zostało także wykazane, aby dokonanie wydatku po terminie było równoznaczne z pobraniem dotacji w nadmiernej wysokości. Decyzją z [...] kwietnia 2007 r. Minister Finansów uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż Wojewoda [...] niesłusznie odmówił uzupełnienia decyzji na wniosek strony i nie odniósł się do faktu istnienia w obrocie prawnym decyzji ostatecznej dotyczącej umorzenia 95% należności. Stwierdził też, że w przedmiotowej sprawie powinien być uwzględniony stan prawny obowiązujący w czasie wydawania przez organ administracyjny decyzji uchylonych przez WSA. Za zasadny uznał także zarzut strony dotyczący niewykazania, aby dokonanie wydatku po terminie było równoznaczne z pobraniem dotacji w nadmiernej wysokości. Zauważył, iż w decyzji Wojewoda nie wskazał sposobu rozumowania i motywów tego rozstrzygnięcia, do czego zobowiązywał wyrok Sądu. Postanowieniem z dnia 29 maja 2007 r. znak: [...] Wojewoda [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...] dotyczącej umorzenia Miastu A. 95 % kwoty dotacji ustalonej do zwrotu do budżetu państwa decyzją z dnia [...] października 2005 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż ww. decyzja z dnia [...] października 2005 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1105/06. Następnie Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. znak: [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] lutego 2006 r. dotyczącą umorzenia części dotacji podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami, oraz umorzył postępowanie administracyjne dotyczące umorzenia należności z tytułu zwrotu dotacji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wobec uchylenia decyzji z dnia [...] października 2005 r. ww. wyrokiem Sądu z dnia 31 lipca 2006 r. sprawa o umorzenie kwoty ustalonej uchyloną decyzją stała się na obecnym etapie sprawy bezprzedmiotowa i podlega umorzeniu. Wskazano przy tym, iż ewentualne umorzenie kwoty podlegającej przedmiotowemu zwrotowi możliwe będzie po wydaniu decyzji w zakresie ustalenia takiej kwoty. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], którą utrzymano w mocy ww. decyzję z dnia [...] maja 2007 r. Wojewoda [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zwrotu dotacji celowej, decyzją z [...] września 2007 r. określił kwotę dotacji podlegającą zwrotowi przez Miasto A. do budżetu państwa w wysokości 193.942 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowej naliczonymi od dnia 1 marca 2006 r. W podstawie materialnoprawnej decyzji wskazał przepis art. 144 i art. 146 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał m.in., iż rozpatrując sprawę jest związany oceną prawną WSA przedstawioną w uzasadnieniu wyroku z 31 lipca 2006 r. Zauważył, iż Sąd w wyroku wyjaśnił, iż ustawa z 1998 r. obowiązująca w dacie orzekania przez organy administracji, nie określała terminu zwrotu środków objętych rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie tzw. wydatków niewygasających z upływem roku budżetowego i trybu w jakim właściwe organy orzekały o zwrocie, dlatego zastosowanie tu miały przepisy art. 93 i 93a ustawy o finansach publicznych z 1998 r., dotyczące dotacji celowej. Wyjaśnił, iż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, której przepisy stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Brak jest bowiem w przepisach przejściowych nowej ustawy regulacji dotyczącej możliwości stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych przed 1 stycznia 2006 r. i nie zakończonych ostatecznie. Następnie powołał się na art. 144 ust. 1 i art. 157 ust. 9 ww. ustawy, w myśl których środki finansowe niewykorzystane w terminie określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wydatków budżetu państwa niewygasających z upływem roku budżetowego, podlegają zwrotowi do budżetu państwa w terminie 21 dni od dnia określonego w rozporządzeniu. Dalej, za bezsporne w sprawie organ uznał fakt, iż Miasto A. dokonując w dniu 6 lipca 2005 r. zapłaty należności w kwocie 193.942 zł wynikającej z faktury z [...] czerwca 2005 r. i dokumentującej wykonanie robót w ramach II Etapu Strategicznego Programu Rządowego dla A., przekroczyło termin wydatkowania tych środków określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z 14 grudnia 2004 r. w sprawie wydatków budżetu państwa, które w 2004 r. nie wygasają z upływem roku budżetowego. Obowiązek zwrotu dotacji niewykorzystanej w terminie określonym w rozporządzeniu wynika z art. 102 ust. 7 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 1998 r. i art. 157 ust. 9 w zw. z art. 144 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy. Część dotacji wydatkowana przez Miasto w dniu 6 lipca 2005 r., tj. po terminie określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów, na zapłatę faktury z 9 czerwca 2005 r. dotyczącej modernizacji ul. G., do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia nie została zwrócona. Na koniec organ wskazał, iż do odsetek od części dotacji podlegającej zwrotowi zastosował regulacje obowiązujące w dacie wydatkowania tych środków przez Miasto A., tj. ustawę o finansach publicznych z 1998 r., ponieważ stan faktyczny powodujący powstanie obowiązku zwrotu dotacji wystąpił pod rządami właśnie tej ustawy z 1998 r. Do oceny skutków prawnych stosuje się zaś ustawę dawną, także po wejściu w życie ustawy z 2005 r. o finansach publicznych. Podał, że zwrot części dotacji celowej w kwocie 193.942 zł niewykorzystanej w terminie wynikającym z rozporządzenia w sprawie wydatków z budżetu państwa niewygasających z upływem roku budżetowego wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 1 marca 2006 r., należy dokonać na rachunek [...] Urzędu Wojewódzkiego w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji. Rozpoznając odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] września 2007 r. Minister Finansów decyzją z [...] listopada 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin zwrotu dotacji do budżetu państwa. W pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził m.in. iż strona błędnie rozumie przytaczane przez siebie przepisy zarówno obowiązującej ustawy o finansach publicznych jak i nieobowiązującej ustawy z 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych i wyciąga z nich nieprawidłowe wnioski. Wyjaśnił, iż między tymi ustawami nie występują przypisywane przez stronę różnicę w zakresie obowiązków beneficjentów zwrotu dotacji po zaistnieniu ku temu przesłanek faktycznych i prawnych. Intensywność ochrony prawnej środków publicznych przekazywanych w formie dotacji w obu przytoczonych ustawach jest równorzędna, ustawodawca nie miał zamiaru ani zaostrzyć ani złagodzić reżimu prawnego regulującego zasady zwrotu dotacji do budżetu. Ustawa obowiązująca jako generalnie znacznie bardziej obszerna i szczegółowa określa bardziej wyczerpująco i przez to bardziej szczegółowo zasady postępowania z dotacjami ze środków publicznych. Merytorycznie jednak w obu ustawach ustawodawca zrealizował oczywisty zamiar dochodzenia dotacji także w tym przypadku, gdy beneficjent nie wykorzystał dotacji we właściwym terminie, tj. najpóźniej do 31 grudnia roku, na który została udzielona dotacja lub w przypadku wydatków niewygasających w innym nieprzekraczalnym terminie. Zasada ta wynika z reguły roczności budżetu, którą określają w niemal identyczny sposób zarówno art. 102 ustawy z 1998 r. jak też art. 157 ustawy z 2005 r. Zgodnie z tą zasadą niezrealizowane w terminie wydatki wygasają i winny być zwrócone do budżetu państwa. W przypadku dotacji celowej, wobec utraty przez beneficjenta upoważnienia do wydatkowania z uwagi na upływ terminu, część dotacji pozostała po upływie terminu staje się dotacją pobraną w nadmiernej wysokości gdyż nie może być już w sposób zgodny z prawem wykorzystana. Taka sytuacja, zdaniem Ministra Finansów, występuje w przedmiotowej sprawie, w której Miasto A. naruszyło termin wykorzystania dotacji i to mimo tego, iż korzystało z przywileju dodatkowego terminu wykorzystania dotacji, ustalonego na zasadzie zakwalifikowania jej wydatków do niewygasających. Minister Finansów wskazał również, iż w poprzednim stanie prawnym dotacja wykorzystana po terminie objęta była zakresem pojęciowym kategorii dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Tak więc obowiązek zwrotu dotacji przez beneficjenta naruszającego warunki wykorzystania dotacji w obu ustawach o finansach publicznych są tożsame, a wywody strony w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając skargę na ww. decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 286/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WSA w Warszawie powołał m.in., że organy obu instancji rozstrzygające w sprawie miały problem z określeniem, które przepisy prawa materialnego winny zostać zastosowane - nowej ustawy czy też przepisy ustawy obowiązującej w dacie wydatkowania dotacji. Wskazano przy tym, iż zdaniem Sądu należało zastosować w sprawie przepis art. 93 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. nie zaś art. 144 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jak uczyniły to organy administracyjne obu instancji. Ponadto podkreślono, iż zaskarżona decyzja naruszała także art. 107 § 3, art. 40 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] ponownie orzekając w sprawie decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] określił kwotę dotacji podlegającej zwrotowi przez Miasto A. do budżetu państwa w wysokości 193.942 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 1 marca 2006 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ administracyjny I instancji wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uprzednio orzekający w sprawie, przesądził o istnieniu sankcji w postaci zwrotu do budżetu państwa środków objętych rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie wydatków budżetu państwa niewygasających z upływem roku budżetowego, wydatkowanych po upływie terminu określonego w tym rozporządzeniu. Zdaniem organu I instancji zważywszy na wytyczne Sądów administracyjnych zawarte w wydawanych uprzednio w sprawie wyrokach, Miasto A. mogło wykorzystać środki pochodzące z dotacji w terminie do dnia 30 czerwca 2005 r. Ponieważ jednak Miasto A. dopiero w dniu 9 lipca 2005 r. dokonało zapłaty faktury z dnia 9 czerwca 2005 r. nr [...], wystawionej przez wykonawcę robót związanych z modernizacją ul. G. w A. na kwotę 193.942 zł, w tej części dotacja jako niewykorzystana w terminie określonym w rozporządzeniu z dnia 14 grudnia 2004r. podlegała w ocenie organu I instancji zwrotowi do budżetu państwa zgodnie z art. 102 ust. 7 ustawy o finansach publicznych z 1998 r. - w terminie do 28 lutego 2006 r. Wojewoda [...] wskazał także, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał wyjaśnienie, dlaczego zakwalifikowano niewydatkowanie dotacji w określonym terminie jako dotację nadmiernie pobraną, ponieważ taką kwalifikację przyjęły orzekające w sprawie organy I i II instancji. Ustosunkowując się do wytycznych Sądu w tym zakresie organ I instancji wskazał, iż podstawą do wydania decyzji o zwrocie dotacji jest spełnienie przesłanek z art. 93 a ust. 1 ustawy o finansach publicznych tj. niedokonanie przez Miasto A. zwrotu środków w terminie wynikającym z art. 93 ust. 1 tej ustawy w sytuacji gdy istnienie obowiązek zwrotu do budżetu państwa środków nie wykorzystanych w terminie określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów wynikający z art. 102 ust. 7 u.f.p. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, iż w jego ocenie wydatkowanie środków dotacji po terminie określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów nie mieści się w pojęciu dotacji nadmiernie pobranych lub nienależnych ustalonym przez ustawodawcę. Ustawodawca, zdaniem Wojewody [...], nie zdefiniował dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, ale wskazał za to, co należy rozumieć przez wykorzystanie dotacji. Zgodnie z ust. 2 art. 93 ustawy o finansach publicznych, wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona albo w przypadku gdy przepisy odrębne stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przypadkach. W ocenie organu I instancji, zasady wykładni językowej nie pozwalają na uznanie wydatkowania środków dotacji wprawdzie po określonym terminie, ale co bezsporne, na zadanie (Program), na który udzielono dotacji – jako wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Uzasadniając przyjęcie terminu liczenia odsetek od dnia 1 marca 2006 r. wskazano, iż na podstawie art. 93 a ust. 3 u.f.p. w zw. z art. 53 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odsetki winny być naliczone od dnia następnego po upływie terminu do dobrowolnego zwrotu dotacji. Miasto A. pismem z dnia 30 marca 2009 r. złożyło odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. zarzucając naruszenie prawa materialnego, polegające na: - niewłaściwym zastosowaniu w stanie faktycznym sprawy przepisów art. 93 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 7 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. nr 15, poz. 148 ze zm.), - błędnej wykładni przepisu art. 93 a ust. 1 i 3 powołanej ustawy, polegające na przyjęciu, iż przepis ten stanowi samoistną podstawę materialno-prawną do wydania decyzji o zwrocie dotacji, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje na to, iż przepis ten ma charakter stricte proceduralny, dopełniający przepis art. 93 tej ustawy, a więc materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia o zwrocie dotacji stanowił pod rządami poprzedniej ustawy o finansach publicznych wyłącznie przepis art. 93 tej ustawy. Odwołujące się Miasto A. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Uzasadniając żądanie uchylenia decyzji organu I instancji strona odwołująca się podniosła, iż błędnie Wojewoda [...] wywiódł koncepcję, iż prócz przesłanek zwrotu dotacji określonych precyzyjnie w przepisie art. 93 poprzedniej ustawy o finansach publicznych, ustawodawca przyznał w przepisie art. 93a organom administracji de facto blankietowe upoważnienie do wydawania decyzji o zwrocie dotacji także w tych stanach faktycznych, które nie mieszczą się w przesłankach zwrotu dotacji wynikających z przepisu art. 93 ustawy o finansach publicznych. Zdaniem Miasta A., nie można zatem wydać decyzji o zwrocie dotacji w powołaniu się jedynie na fakt nie dokonania zwrotu dotacji w terminie, bez należytej oceny czy zdarzenie, które spowodowało niezwrócenie dotacji w terminie wyczerpuje którąkolwiek z trzech przesłanek opisanych w przepisie art. 93 poprzedniej ustawy o finansach publicznych. Minister Finansów decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...], po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz odniósł się do stanowiska Miasta A. prezentowanego w toku postępowania po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Zdaniem Ministra Finansów Wojewoda [...] oceniając przesłanki wynikające z art. 93 poprzedniej ustawy o finansach publicznych słusznie doszedł do wniosku, że wykorzystanie dotacji po terminie nie spełniało żadnej z wymienionych w tym przepisie przesłanek tj. zakwalifikowania wykorzystania dotacji jako dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości ani też wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W konkretnej sytuacji faktycznej będąc związanym oceną prawną zawartą w wymienionych wyżej wyrokach WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2006 r. i z dnia 23 lipca 2008 r., Wojewoda [...] słusznie uznał, ze decydujące znaczenie dla sprawy ma przepis art. 102 ust. 7 ww. ustawy, który stwierdza, że "środki finansowe niewykorzystane w terminie określonym przez Radę Ministrów podlegają przekazaniu na dochody budżetowe". Organ II instancji podkreślił, iż w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt. V SA/Wa 286/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie potwierdził w pełni oceny tego Sądu zawarte w wyroku z dnia 31 lipca 2006 r. sygn. akt. III SA/Wa 1105/06, stwierdzając m.in., że: - zgodnie art. 102 ust. 7 ustawy o finansach publicznych z 1998 r. środki finansowe nie wykorzystane w terminie określonym przez Radę Ministrów podlegają zwrotowi na dochody budżetu państwa - skoro środki występujące w sprawie były dotacją celową, właściwym było do orzeczenia obowiązku ich zwrotu zastosowanie art. 93, i art. 93a ww. ustawy z 1998 r. - termin dobrowolnego zwrotu dotacji w niniejszej sprawie upływał 28 lutego 2006 r. Zdaniem Ministra Finansów wykorzystanie dotacji celowej ze środków publicznych po upływie wyznaczonego terminu również pod rządami poprzedniej ustawy o finansach publicznych było przekroczeniem zakresu upoważnienia do dokonywania wydatku. Dotacja celowa była bowiem przeznaczona na zrealizowanie wydatku na określony cel i w wyznaczonym terminie, który stanowił nieprzekraczalną granicę dokonania wydatku. Niespełnienie, któregokolwiek z tych warunków zdaniem organu II instancji skutkuje bezwzględną sankcją zwrotu środków na dochody budżetu państwa. Pismem z dnia 29 lipca 2009 r. Miasto A. wniosło skargę na ww. decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], stwierdzenie, iż żadna z uchylonych decyzji nie może być wykonana i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 93a ust. 1 w związku z art. 102 ust. 7 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2003 r. nr 15 poz. 148 ze zm.) polegające na przyjęciu, iż powyższe przepisy stanowią wystarczającą podstawę prawną do wydania decyzji o zwrocie dotacji, podczas gdy przepis art. 93a ust. 1 ma charakter stricte proceduralny, dopełniający przepis art. 93, który stanowił materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia o zwrocie dotacji, wobec czego przepis art. 102 ust. 7 ww. ustawy nie może stanowić samoistnej materialnej podstawy do orzekania o obowiązku zwrotu dotacji w powiązaniu z art. 93a ust. 1; - niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisów art. 102 ust. 7 w związku z art. 93 ust. 1 ww. ustawy poprzez nieuprawnione ogólnikowe powiązanie obowiązku zwrotu do budżetu państwa, w terminie wynikającym z art. 93 ust. 1, środków wykorzystanych po terminie określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów; - naruszenie przepisów art. 170 i 171 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, z późn. zm.), poprzez orzeczenie niezgodne z prawomocnymi wyrokami sądu. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono także bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r., w której dopuszczono się istotnych uchybień skutkujących wadliwością tej decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadniających jej uchylenie tj.: - wadliwość rozstrzygnięcia decyzji polegająca na orzeczeniu o wysokości odsetek w sposób wykraczający poza unormowania zawarte w przepisie art. 93a ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, - brak w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. przepisów art. 51 § 1 oraz art. 53 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w oparciu o które - jak wykazano w uzasadnieniu - został określony termin 1 marca 2006 r., od którego winny być naliczane odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej stanowiącej nie zwróconą w terminie dotację, - bezzasadne przywołanie w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, póz. 60, z późn. zm.), który to przepis nie miał zastosowania w sprawie zwrotu dotacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma Minister Finansów przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny, podtrzymał stanowisko powoływane w zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma więc prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Należy też wskazać, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Powołany przepis nakłada na sąd administracyjny obowiązek wyjścia poza granicę skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Nadrzędnym obowiązkiem sądu administracyjnego jest - przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt (lub czynność) organu administracji publicznej niezgodny z prawem (v. wyrok NSA z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 275/06, Lex nr 293171). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zarzuty stawiane rozstrzygnięciu zawartym w decyzji z [...].06.2009 r. są całkowicie chybione. Zasadność żądania zwrotu części przekazanej dotacji w rozpatrywanej sprawie związana jest z charakterem ustawy budżetowej - aktu jakim przewidziano możliwość jej udzielenia. Zgodnie z art. 219 ust. 1 Konstytucji RP wprowadzono zasadę rocznego obowiązywania budżetu. Regulacja ta na gruncie ustawowym znalazła odzwierciedlenie w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26.11.1998 r. o finansach publicznych ( która ma zastosowanie w niniejszej sprawie), zgodnie z którym budżet państwa jako roczny plan dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów wskazanych tam podmiotów jest uchwalany w formie ustawy budżetowej na okres roku kalendarzowego, zwanego dalej "rokiem budżetowym". Z rocznym charakterem obowiązywania budżetu wiąże się także regulacja art. 102 u.f.p. Ma ona na celu rozstrzygnięcie kwestii tych wydatków z budżetu, które niezrealizowane zostały w roku budżetowym. Zgodnie z ust. 1 cyt. przepisu niezrealizowane kwoty wydatków budżetu państwa wygasają, z zastrzeżeniem ust. 2 w którym wskazano wydatki niewygasające, z upływem roku budżetowego. Istotnym wyjątkiem jest ust. 3 cyt. przepisu, w którym przewidziano, iż nie później niż do dnia 15 grudnia roku budżetowego Rada Ministrów może ustalić, po uzyskaniu opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, wykaz wydatków, które pomimo iż niezrealizowane nie wygasną z końcem roku budżetowego. Konstruując taki katalog Rada Ministrów powinna kierować się zaleceniami wskazanymi w treści przepisu – w szczególności: - uwzględniać terminy zakończenia procedur wynikających z ustawy, o której mowa w art. 28 ust. 4 u.f.p.; - w przypadku wydatków inwestycyjnych - zrealizowany, ale nie zafakturowany zakres zadań rzeczowych danej inwestycji; - stopień zaawansowania realizacji inwestycji i programów wieloletnich. Powyższa regulacja wskazuje na sposób postępowania w przypadkach, w których z istniejących okoliczności wynika, iż przekazane kwoty nie mogą być wydatkowane przed końcem roku budżetowego. Należy także przyjąć, iż wolą ustawodawcy, który przewidział wskazany tryb, jest aby możliwość przeniesienia uzyskanych środków była realizowana tylko w takiej formie. Co za tym idzie wszystkie wydatki przewidziane w ustawie budżetowej a nie zrealizowane w roku budżetowym i nie wskazane w stosownym rozporządzeniu Rady Ministrów wygasają zgodnie z art. 102 ust. 1 u.f.p. wraz z końcem roku budżetowego. W przypadku niewydatkowania całości dotacji w roku budżetowym uznać należy, iż w niewydatkowanej części udzielona dotacja wygasa. Jako pobrana w nadmiernej wysokości, podlega ona zwrotowi zgodnie z art. 93 ust. 1 i 3 u.f.p. do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji. W realiach sprawy niniejszej termin wydatkowania środków został na podstawie art. 102 ust. 2 przedłużony do 30 czerwca 2005 r. i – co jest bezsporne - do tej daty niewykorzystane, gdyż faktura za roboty modernizacyjne ul. G. została zapłacona 6 lipca 2005 r., a więc po dacie do której Miasto A. było dysponentem środków finansowych z dotacji, gdyż zgodnie z art. 102 ust. 7 u.f.p. środki finansowe niewykorzystane w terminie określonym przez Radę Ministrów podlegają przekazaniu na dochody budżetu państwa. Kwestia ta nie budziła wątpliwości Sądu orzekającego po raz pierwszy w tej sprawie ( sprawa o sygn. akt III SA/Wa 1105/06 ) , którą to oceną prawną zgodnie z art. 153 p.p.s.a. organy i Sąd przy obecnym rozpoznaniu sprawy są związani. Wobec powyższego trudno jest uznać, że przewidując obowiązek zwrotu dotacji nie wydatkowanej w terminie do budżetu, ustawodawca nie unormuje trybu, w jakim ma się to odbywać, a do tego de facto sprowadzają się zarzuty strony skarżącej. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych nie budziło wątpliwości, że dotacja nie wykorzystana w terminie jest dotacją pobraną w nadmiernej wysokości ( por. wyrok NSA w Warszawie z 24.06.2003 r. sygn. akt III SA 3239/02, wyrok WSA w Warszawie z 5.12.2005 r. sygn akt IIISA/Wa 2812/05. ). Za taką wykładnią przemawia właśnie treść art. 102 ust 7 u.f.p. – środki nie wydatkowane w terminie podlegają przekazaniu na dochody budżetu państwa. Niezrozumiałe jest więc żądanie skarżącej umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Definicję dotacji pobranej w nadmiernej wysokości zawiera art. 93 ust. 3 u.f.p., zgodnie z którym dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż: 1) określona w odrębnych przepisach lub umowie; 2) niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. O tym czy dotacja została pobrana w wysokości nadmiernej decyduje data do której środki z dotacji pozostawały w dyspozycji podmiotu z niej korzystającego. Po tej dacie dotacja nie wykorzystana staje się dotacją pobraną w nadmiernej wysokości i w tym zakresie chybione są zarówno zarzuty skargi, jak i wywody zawarte w zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej WSA orzekając w sprawie niniejszej wyrokiem z dnia 31.07.2006 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1105/06 nie zakwestionował zakwalifikowania dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości. Swoje uwagi na ten temat poczynił w kontekście braków uzasadnienia czyli naruszenia art. 107 k.p.a. Jednocześnie przesądził, że strona miała prawo dysponować środkami z dotacji do terminu określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów. Przesądził też do kiedy strona miała prawo dobrowolnie zwrócić dotację, nie narażając się na obowiązek ich zwrotu wraz z odsetkami jak od zaległości podatkowych. Trzeba podkreślić, że decyzja Wojewody [...] realizuje ten pogląd Sądu – początkowy termin płatności odsetek został określony na dzień 1.03.2006 r., czyli dzień po terminie do dobrowolnego zwrotu niewykorzystanej dotacji – zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 u.f.p. Zarzuty dot. bezpodstawnego powołania się w decyzji Wojewody [...] na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz oparcia orzeczenia o odsetkach nie na treści art. 93 ust. 1 u.f.p. , a na treści art. 51 i 53 Ordynacji Sąd podziela, jednak należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a oraz 1 c naruszenia te mogą stanowić podstawę do uchylenia decyzji jedynie w przypadku, gdy miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co w ocenie Sądu, w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Oparcie orzeczenia o odsetkach na jedynie na normach dot. odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych nie zmienia faktu, że początkowy termin płatności odsetek i ich wysokość wynika wprost z art. 93 ust. 1 ustawy o finansach publicznych , który został w decyzji powołany. Art. 93, 93a oraz 102 ustawy z dnia o finansach publicznych normuje w sposób kompletny podstawę do wydania decyzji w przedmiocie kwoty dotacji przypadającej do zwrotu i nie ma potrzeby powoływania się na art. 21 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej u.p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku.