II GSK 570/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.) Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. L. F., W. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt VI SAB/Wa 69/09 w sprawie ze skargi C. L. F., W. B. na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami w przedmiocie wpisu wyrobu medycznego do wykazu leków refundowanych oraz ustalenia ceny urzędowej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Ministra Zdrowia na rzecz C. L. F., W. B. kwotę 620 (sześćset dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SAB/Wa 69/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi C., Wielka Brytania na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami w przedmiocie rozpoznania wniosku o wpis wyrobu medycznego do wykazu leków refundowanych i ustalenie ceny urzędowej odrzucił skargę. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] września 2009 r. C. z siedzibą w F. w Wielkiej Brytanii (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarowania Lekami. Z treści skargi wynika, że motywem działania skarżącej jest żądanie podjęcia uchwały zawierającej stanowisko wymienionego Zespołu w przedmiocie wniosku o wpis wyrobu medycznego G. do wykazu leków i wyrobów medycznych refundowanych oraz wniosku o ustalenie dla tego leku ceny urzędowej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że od ponad 6 lat Zespół do Spraw Gospodarki Lekami nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpatrzenia wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Departamentu Polityki Lekowej i Farmacji w Ministerstwie Zdrowia wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt wydania uchwały we wnioskowanym przedmiocie i zarekomendowania nią umieszczenia w wykazach refundacyjnych wyrobu medycznego o nazwie G. oraz ustalenia dla niego ceny urzędowej na poziomie ceny zbytu netto wynoszącej 14,00 złotych. Dyrektor wskazał również, że uchwała nr [...] podjęta w dniu [...] października 2009 r. została stronie doręczona drogą pocztową i faksem (strony 191-192 akt administracyjnych). Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. pełnomocnik skarżącej przychylił się do wniosku o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę stwierdził, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów administracji publicznej w zakresie wydania określonej decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, ewentualnie inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu I instancji zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Innymi słowy ustawodawca dopuścił możliwość składania skarg na bezczynność jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa bądź w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Zaskarżalne do sądu administracyjnego są bowiem decyzje, postanowienia lub inne akty administracyjne, a nie czynności faktyczne podejmowane na ich podstawie. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. z 2001 Nr 97, poz. 1050 ze zm.) przy Ministrze Zdrowia tworzy się międzyresortowy Zespół do Spraw Gospodarki Lekami. W treści tego przepisu wskazane są zadania wymienionego zespołu, które są wykonywane na rzecz ministra właściwego do spraw zdrowia. W drodze zarządzenia Minister określa regulamin funkcjonowania Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami. Sąd przypomniał również, że definicję organu administracji zawiera przepis art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W związku z powyższym Sąd I instancji orzekł, że skarga na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami działającego z ramienia Ministra Zdrowia w zakresie wydania uchwały zawierającej stanowisko wymienionego Zespołu w przedmiocie wniosku o wpis wyrobu medycznego do wykazu leków refundowanych i ustalenia ceny urzędowej jest skargą niedopuszczalną. Zespół ten nie jest organem administracji publicznej, a jedynie organem powołanym do procedowania przy Ministrze Zdrowia. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że wypracowane stanowisko Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami w zakresie wpisania leku do wykazu leków refundowanych jest przedstawiane w drodze uchwały. O przyczynach braku uwzględnienia wniosku przedsiębiorcy informuje się go w terminie 14 dni. W tym terminie może on zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie wniosku, niemniej zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o cenach nie mają tu zastosowania przepisy k.p.a., toteż minister właściwy do spraw zdrowia rozpoznaje ten wniosek i wydaje decyzję administracyjną. Decyzję tę strona może zaskarżyć do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że Zespół do Spraw Gospodarki Lekami nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Zdaniem Sądu nie jest to organ w znaczeniu ustrojowym ani organ, któremu na mocy przepisów ustawy zlecono wykonywanie funkcji administracji publicznej. Zespół do Spraw Gospodarki Lekami jest jednostką "pomocniczą", działającą przy Ministrze Zdrowia. Skoro wymieniony Zespół nie jest organem administracji, to bezczynność tej "jednostki pomocniczej" nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą interpretację tego przepisu, przyjmującą, że uchwała Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami, o której mowa w art. 7 ust. 5 ustawy o cenach, nie jest aktem ani czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy przedmiotowa uchwała spełnia przesłanki uznania jej za taki akt, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezpodstawnym odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, co było konsekwencją nieprawidłowego przyjęcia, że uchwała Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami, o której mowa w art. 7 ust. 5 ustawy o cenach, nie stanowi aktu ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co z kolei doprowadziło sąd do błędnego uznania, że brak wydania przez Zespół do Spraw Gospodarki Lekami tejże uchwały nie stanowił bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., podczas gdy sąd powinien był umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej skarżąca podnosi, że uchwała nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami jest aktem z zakresu administracji publicznej i podlega kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko Zespołu w sprawie zamieszczenia leku w wykazie oraz w sprawie ustalenia jego ceny urzędowej jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji. Skarżąca zwraca uwagę, że do wydania decyzji przez Ministra Zdrowia dochodzi wyłącznie w sytuacji, kiedy wnioskodawca skorzysta z prawa do wniesienia odwołania, czyli zwrócenia się do Ministra o ponowne rozpatrzenie wniosku, zaś Minister nie uwzględni go i wyda decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie skarżąca wywodzi, że procedura ukształtowana w ustawie o cenach oraz w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) nie pozostawia wątpliwości, iż Zespół do Spraw Gospodarki Lekami jest organem pierwszej instancji, natomiast Minister organem odwoławczym. W opinii skarżącej nie ulega również wątpliwości i to, że zarówno negatywna, jak też pozytywna uchwała Zespołu ma charakter indywidualnego rozstrzygnięcia. Skarżąca argumentuje, że nawet gdyby uznać, iż Zespół do Spraw Gospodarki Lekami nie jest organem administracji publicznej, to jest on władny wydać akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, który podlega kognicji sądów administracyjnych. Sam pełnomocnik Zespołu podniósł, że w ocenie własnej Zespołu jest on organem administracji i jako taki został prawidłowo wskazany przez skarżącą w skardze na bezczynność. Zdaniem skarżącej uchwała Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami jest decyzją w rozumieniu art. 6 ust. 2 zd. 2 dyrektywy z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalenie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dyrektywa nr 89/105/EWG, Dz. U. WE L 40/8 z dnia 11 lutego 1988 r.). Nadto, skarżąca zarzuca błędną implementację tej dyrektywy polegającą na pozbawieniu skarżącej efektywnego środka ochrony prawnej jakim jest skarga na bezczynność organu oraz zawężającym rozumieniu pojęć "organ administracji" i "uchwała Zespołu". Przytaczając fragment uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. I PZP 4/08 skarżąca uznaje, że sądy krajowe powinny stosować taką wykładnię prawa, która będzie, jak stwierdził SN "zorientowana na dyrektywę". W ocenie skarżącej, mając na względzie zasadę autonomii proceduralnej państw członkowskich Unii Europejskiej, wewnętrzna organizacja takiego państwa (w niniejszej sprawie ministra właściwego do spraw zdrowia) nie ma istotnego znaczenia. W świetle prawa unijnego nie ma znaczenia, jakie miejsce przysługuje Zespołowi w strukturze systemu prawa i procedurze rozpatrywania wniosku skarżącej. Istotne znaczenie ma fakt, że uchwała negatywna Zespołu jest władczym rozstrzygnięciem państwa członkowskiego w rozumieniu wymienionej dyrektywy. Podsumowując uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej skarżąca stwierdza, że wojewódzki sąd administracyjny, stosując wyłącznie krajowe metody wykładni prawa, dokonuje jej nazbyt formalistycznie. Dodatkowo skarżąca zauważa, że wojewódzki sąd administracyjny niekonsekwentnie podał podstawę prawną odrzucenia skargi, czyli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podczas gdy powinien zastosować art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Minister Zdrowia nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu administracji publicznej, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej możliwe jest więc w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych niż określone w pkt 1–3 aktów i czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem w art. 5 p.p.s.a. spraw, w których sądy administracyjne nie są właściwe. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela jednak poglądu tego Sądu, że skarga na bezczynność Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami działającego przy Ministrze Zdrowia, w zakresie podjęcia uchwały zawierającej stanowisko tego Zespołu w przedmiocie wniosku o wpis wyrobu medycznego do wykazu leków refundowanych i ustalenia ceny urzędowej nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż wymieniony Zespół nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., a jedynie organem powołanym do procedowania przy Ministrze Zdrowia, który to minister jest organem administracji publicznej. Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o organach administracji publicznej – rozumie się przez to ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. W myśl zaś tego ostatniego przepisu, Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1, w którym jest mowa o "sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych". W tej sytuacji rozważenia wymaga, czy działający przy Ministrze Zdrowia Zespół do Spraw Gospodarki Lekami jest podmiotem, o jakim mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a., powołanym do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Sąd I instancji stwierdzając, że wymieniony Zespół nie jest organem o jakim mowa w powyższych przepisach, zwrócił przede wszystkim uwagę na zadania Zespołu określone w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach zgodnie z którym do zadań Zespołu należy przygotowywanie i przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia stanowisk w zakresie ustalania wykazów oraz cen urzędowych produktów leczniczych i wyrobów medycznych, z uwzględnieniem kryteriów podanych w tym przepisie oraz że stanowisko w tych sprawach przygotowuje w formie uchwały przewidzianej w art. 7 ust. 5 tej ustawy. Nie rozważył jednak należycie, czy Zespół oprócz roli doradczej i pomocniczej Ministra Zdrowia posiada samodzielne kompetencje do rozpatrywania wniosków, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o cenach. Wnioski te są rozpatrywane przy uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), przy czym wnioski te zgodnie z art. 39 ust. 6 tej ustawy są rozpatrywane w ciągu 90 dni, licząc od dnia ich złożenia, z wyjątkiem przypadków wymienionych w tym ostatnim przepisie. Powstaje jednak pytanie, czy ustawodawca przewidział dla tego Zespołu uprawnienie do jednostronnego i władczego ukształtowania uprawnień lub obowiązków podmiotu składającego taki wniosek. Odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać w treści art. 7 ust. 6 omawianej ustawy o cenach, zgodnie z którym "Zespół informuje przedsiębiorcę o przyczynach nieuwzględnienia jego wniosku o umieszczenie w wykazach, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub wnioskowanej przez niego ceny urzędowej. Przedsiębiorca może zwrócić się w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego stanowiska o ponowne rozpatrzenie wniosku lub informacji: 1) w zakresie ustalenia wykazów – do ministra właściwego do spraw zdrowia, 2) w zakresie ustalenia ceny urzędowej – do ministra właściwego do spraw zdrowia, działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych". Użycie w powyższym przepisie sformułowania "(...) o nieuwzględnieniu wniosku (...)" świadczy o tym, że Zespół rozstrzyga o tym wniosku, a nie wyłącznie informuje wnioskodawcę (przedsiębiorcę) o swojej ocenie (stanowisku) w sprawie tego wniosku. Wprawdzie to rozstrzygnięcie ma nastąpić w formie informacji skierowanej do przedsiębiorcy ("Zespół informuje przedsiębiorcę"), lecz forma tego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż decydujące znaczenie ma to, że ta "informacja" wywołuje bezpośrednie skutki prawne w postaci ukształtowania sytuacji prawnej przedsiębiorcy w postaci "nieuwzględnienia jego wniosku". Stąd też należy podzielić pogląd prezentowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że na tym etapie postępowania Minister Zdrowia nie zajmuje się wnioskiem, który podlega ocenie wyłącznie przez Zespół i wyrażenie przez Zespół negatywnego stanowiska jest równoznaczne z nieuwzględnieniem wniosku. W konsekwencji, jeżeli wnioskodawca nie wystąpi o ponowne rozpatrzenie "wniosku lub informacji" w terminie i trybie określonym w art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, jest on tą "informacją" związany, a Minister Zdrowia nie wydaje już żadnej decyzji ani innego rozstrzygnięcia odnośnie wniosku oraz "informacji" udzielonej przez Zespół. Oczywiście Minister Zdrowia nie jest związany stanowiskiem Zespołu przy określaniu w drodze rozporządzenia wykazów produktów leczniczych, czy też cen urzędowych leków, o jakich mowa w art. 5 ust. 3 i 4 omawianej ustawy o cenach, lecz nie można nie zauważyć, że w przypadku braku umieszczenia w tych rozporządzeniach leku objętego wnioskiem przedsiębiorcy nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Do wydania decyzji przez Ministra Zdrowia dochodzi zaś wyłącznie w sytuacji, gdy wnioskodawca skorzysta z prawa złożenia wniosku "o ponowne rozpatrzenie wniosku lub informacji", o jakich mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, do właściwego ministra zdrowia. Ta procedura odwoławcza została uregulowana samodzielnie w ustawie o cenach (art. 7 ust. 6 ustawy), z wyłączeniem procedury odwoławczej przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 ust. 7 ustawy). Wyłączenie procedury odwoławczej przewidzianej w k.p.a. oznacza, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mają zastosowania – jak trafnie zauważa Sąd I instancji – środki odwoławcze przewidziane w k.p.a. Okoliczność zaś, że do postępowania, o którym mowa w ust. 6 art. 7 ustawy o cenach nie stosuje się przepisów k.p.a., nie wyklucza oceny, iż ustawodawca w tym przepisie przewidział dla Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami możliwość działania w sposób odpowiadający cechom decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym. Wyłączenie procedury odwoławczej przewidzianej w k.p.a. nie dotyczy bowiem podstawy prawnej rozstrzygnięcia Zespołu (działania jako podmiotu powołanego z mocy prawa do załatwienia sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej). Dopiero po uruchomieniu procedury odwoławczej przewidzianej w art. 7 ust. 6 minister właściwy do spraw zdrowia "rozpatrując ponownie wniosek lub informację" (art. 7a ustawy) wydaje decyzję o jakiej mowa w art. 7 ust. 7b ustawy, a od decyzji tej przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 7 ust. 7c ustawy). Tę decyzję Minister Zdrowia wydaje jednak jako organ drugiej instancji. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1330/10, że wniosek o ponowne rozpatrzenie wniosku lub informacji nie stanowi odwołania do organu wyższej instancji oraz że Zespół jest wyłącznie organem pomocniczym Ministra Zdrowia. Reasumując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, że Zespół do Spraw Gospodarki Lekami jest podmiotem powołanym z mocy prawa do załatwienia spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej (organem administracji w znaczeniu funkcjonalnym). Ma bowiem kompetencje administracyjne wynikające z art. 7 ust. 6 ustawy o cenach, gdyż na podstawie tego przepisu został uprawniony do rozpatrzenia wniosków i załatwienia sprawy, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku rozstrzyga konkretną sprawę indywidualnego podmiotu zgłaszającego wniosek o wpis wyrobu medycznego do wykazu leków i wyrobów medycznych refundowanych. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji nie miał podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż sprawa należała do właściwości sądu administracyjnego. Z uwagi zaś na to, że w sprawie było bezsporne, iż Zespół do Spraw Gospodarki Lekami w dniu [...] października 2009 r. podjął uchwałę w przedmiocie wniosku strony skarżącej, a więc w sprawie nie zachodzi już bezczynność organu, to istniały podstawy do umorzenia postępowania i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 189 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.