II FSK 619/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Stefan Babiarz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2075/09 odrzucające skargę. w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za grudzień 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1. Postanowieniem z 18 stycznia 2010 r., III SA/Wa 2075/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za grudzień 2004 r. Ze stanu faktycznego przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że w dniu 21 października 2009 r. L. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 września 2009 r. Przewodniczący Wydziału Trzeciego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 30 listopada 2009 r. wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego określonego na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w kwocie 500 zł. W zarządzeniu tym pouczono, iż nie uiszczenie wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 10 grudnia 2009 r.. Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 17 grudnia 2009 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że skarżący nie uiścił należnego wpisu do dnia 6 stycznia 2010 r. 2. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na treść art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a. na podstawie tego przepisu oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę podatnika. 3. W skardze kasacyjnej L. P. zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie niniejszej, gdy nie było ku temu żadnych podstaw faktycznych, jak i prawnych, - art. 220 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie niniejszej tj. poprzez brak wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi do WSA w Warszawie. W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano między innymi, że podatnik w niniejszej sprawie nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W grudniu 2009 r. otrzymał on tylko jedno wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego – w sprawie III SA/Wa 2086/09. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W paragrafie 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Zastosowanie znajdują więc przepisy, wydanego na postawie art. 133 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm. – powołany dalej jako "K.p.c."), rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym przez pocztę (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm. – zwane dalej: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r.). Zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia pismo sądowe, doręczone przez pocztę, wysyłane jest jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (ust. 1). Na stronie adresowej przesyłki umieszcza się napis "Polecony - za potwierdzeniem odbioru" (ust. 2). Do przesyłki dołącza się jednocześnie formularz potwierdzenia odbioru (ust. 3). Dopuszczalne jest przesyłanie w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, jednak w momencie odbioru winny one być traktowane indywidualnie (post. SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru. Powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących jej zawartość. Jak wynika z § 5 ust. 1 rozporządzenia, adresat przesyłki lub inne osoby upoważnione do odbioru przesyłek potwierdzają odbiór przesyłki, zgodnie z opisaną jej zawartością, składając czytelny podpis i umieszczając datę otrzymania przesyłki, a listonosz oddzielnie wpisuje datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbierającego i sposób doręczenia (postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, publikowane w bazie danych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zauważyć, że powyższe zostały zachowane przy doręczaniu skarżącemu w dniu 10 grudnia 2009 r. przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego. Wynika to ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki (k. 18 akt), gdzie znajduje się informacja o rodzaju przesyłki: "wpis + braki". Zauważyć w związku z tym należy, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r., pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98 OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 K.p.c. Ponadto rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. W sytuacji gdy tego nie uczynił, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia skarżącemu przesyłki w dniu 10 grudnia 2009 r. zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby bowiem sensowi potwierdzania odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że nie otrzymał żadnego (czyli, że odebrał pustą kopertę). Co prawda pewne wątpliwości może budzić fakt, że skarżący w drugiej sprawie uzupełnił zarówno brak formalny skargi poprzez jej podpisanie oraz uiścił od niej wpis a w niniejsze sprawie jedynie uzupełnił brak formalny skargi poprzez jej podpisanie, jednakże ze wskazanych powyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał tej okoliczności jako wystarczającej do podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki. W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został naruszony przez sąd pierwszej instancji art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji przyjął, że wobec tego, że strona w terminie nie uiściła należnego wpisu, jej skargę na postawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało odrzucić. Dlatego też skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, należało w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego.