I OSK 620/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak, Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.), Sędzia NSA Monika Nowicka, Protokolant Ewelina Ryszka, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2010r. sygn. akt II SA/Łd 944/09 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczeń rodzinnych oraz zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 944/09 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2009 r. [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie prawa do świadczeń rodzinnych oraz zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Marszałek Województwa Łódzkiego decyzją z dnia 29 czerwca 2009 r., wydaną na podstawie art. 1, art. 2, art. 3, art. 17, art. 21, art. 23a, art. 25, art.29, art. 30, art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE. z dnia 5 lipca 1971 ze zm.), rozporządzenia Rady (EWG) Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 w sprawie wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (D, U. WE z dnia 27 marca 1972r)), § 15 ust. 7 i 8, § 17 i 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105 poz. 881 ze zm.), odmówił A. W. prawa do świadczeń rodzinnych w postaci świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko O. W., w kwocie 420 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r. Ponadto organ uznał wskazane wyżej świadczenie za nienależnie pobrane i "przypisał" A. W. do zwrotu kwotę 5040 zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oraz kwotę w wysokości 784,40 zł z tytułu odsetek ustawowych wyliczonych na dzień wydania decyzji, co łącznie (po zsumowaniu z należnością główną) stanowiło kwotę 5827,40 zł. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Marszałek Województwa Łódzkiego wskazał, że w dniu [...] października 2007 r. przyznano A. W. wskazane powyżej świadczenia rodzinne na dziecko O. W. Świadczenie to wnioskodawczyni pobierała w okresie od 1 września 2007 do dnia 31 sierpnia 2008r. W dniu 30 września 2008 r., wnioskodawczyni, która była osobą aktywną zawodowo i podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, złożyła kopie dokumentów potwierdzających zatrudnienie męża, R. W. w Wielkiej Brytanii od dnia 2 lipca 2007 r. Pismem z dnia 5 listopada 2008 r. Regionalne Centrum Polityki Społecznej w [...] poinformowało Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. o zaistnieniu koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia rozpoczęcia przez R. W. pracy w Wielkiej Brytanii. W związku z podjęciem zatrudnienia przez członka rodziny na terenie Wielkiej Brytanii w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy prawa unijnego (rozporządzenia Rady EWG Nr 1408/71 i nr 574/72). Regulacje te ustanawiają pierwszeństwo organów państwa zatrudniającego rodzica aktywnego zawodowo i zamieszkiwania dziecka, a także zawierają normy kolizyjne, pozwalające na uniknięcia sytuacji, w której członkowie rodziny uprawnieni do świadczeń rodzinnych, przebywający na terenie różnych państw Wspólnoty, będą pobierać świadczenia w jednym i w drugim państwie, pod warunkiem spełnienia kryteriów ustawowych przepisów prawnych tych państw. Ponadto organ, powołując się na treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, podniósł, że podstawą wyliczenia dochodu rodziny ubiegającej się o świadczenia rodzinne jest przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym, poprzedzającym okres zasiłkowy, stosownie do treści art. 3 pkt 2 wskazanej ustawy. Dodał również, że rodzina wnioskodawczyni składała się z 3 osób i osiągnęła w 2006 r. dochód w wysokości 3383,54 zł. Dochód ten został uznany za całkowicie utracony (ze względu na utratę zatrudnienia przez R. W.). Natomiast po podjęciu przez niego od dnia 2 lipca 2007 r. zatrudnienia w Wielkiej Brytanii na dochód rodziny złożyło się również wynagrodzenie R. W. (uzyskane za granicą) za pełny, pierwszy przepracowany miesiąc, tj. sierpień 2007 r. w wysokości 447,64 funtów, czyli 2525,76 zł (wg. średniego kursu funta z ostatniego notowania dnia roboczego pełnego, przepracowanego miesiąca kalendarzowego 2007 roku, tj. z dnia 31 sierpnia 2007 roku, który wynosił 5,6424 zł., zgodnie z tabelą 169/A/NBP/2007). Wobec powyższego, w przeliczeniu na osobę w rodzinie dochód wyniósł 841,92 zł. a zatem był wyższy od obowiązującego kryterium dochodowego, uprawniającego do świadczeń rodzinnych o 258,92 zł. W odwołaniu A. W. domagała się uchylenia powyższej decyzji, wskazując że nie wiedziała, iż jej mąż osiąga w Anglii jakiekolwiek dochody, w związku z tym przedmiotowe świadczenia pobierała w dobrej wierze. Ponadto podkreślała, że sama wychowuje córkę O., która jest dzieckiem niepełnosprawnym, niezdolnym do samodzielnej egzystencji, a koszty jej leczenia są bardzo wysokie i znacznie przekraczają możliwości finansowe rodziny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia [...] września 2009r utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego, podzielając w całości argumentację organu pierwszej instancji. Ponadto Kolegium zaznaczyło, że w decyzji, którą przyznano świadczenia rodzinne, zawarte było pouczenie zarówno o obowiązku niezwłocznego powiadomienia organu wypłacającego świadczenia rodzinne o zmianie liczby członków rodziny czy wysokości dochodu lub innych okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, jak również o tym, iż nienależnie pobrane świadczenie rodzinne podlega zwrotowi. Tymczasem A. W. zgłosiła fakt podjęcia przez męża zatrudnienia w Wielkiej Brytanii dopiero w dniu 30 września 2008 r. a zatem nie wykonała ciążącego na niej obowiązku poinformowania właściwego organu pomocy społecznej o podjęciu przez ojca dziecka zatrudnienia w Wielkiej Brytanii. Od decyzji SKO w Łodzi A. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez przyjęcie, że abstrakcyjne i ogólne pouczenie przez organy wypłacające świadczenia o okolicznościach powodujących zmianę wysokości tych świadczeń jest wystarczającym powodem do żądania zwrotu nienależnie obranego świadczenia. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powołanym na wstępie wyrokiem, podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit, a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi { Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, - dalej w skrócie P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zagadnienia prawne związane z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego regulowane są między innymi, rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 1408/71, z dnia 14 czerwca 1971 roku w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, oraz rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 574/72, z dnia 21 marca 1972 roku w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71, w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej owe akty prawne stały się częścią polskiego porządku prawnego i są źródłem prawa. Tematyka dotycząca świadczeń rodzinnych została uregulowana w Rozdziale 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71. Z brzmienia przepisu art. 73 tegoż rozporządzenia wynika, iż poza określonymi wyjątkami, przewidzianymi w załączniku nr VI do owego rozporządzenia, pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego są uprawnieni, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni terytorium tego państwa. Nadto art. 75 wskazanego rozporządzenia stanowi, że powyższe świadczenia rodzinne udzielane są przez instytucję właściwą państwa, którego ustawodawstwu podlega pracownik, zgodnie z przepisami stosowanymi przez te instytucje, niezależnie od tego, czy osoba fizyczna lub prawna, której mają być wypłacane świadczenia, przebywa zamieszkuje lub mieści się na terytorium państwa właściwego lub innego Państwa Członkowskiego. Jednakże, jeżeli świadczenia rodzinne nie są przeznaczone na utrzymanie członków rodziny przez osobę, której powinny być udzielane, instytucja właściwa zwalnia się ze swoich zobowiązań poprzez udzielenie wspomnianych świadczeń osobie fizycznej lub prawnej, która faktycznie utrzymuje członków rodziny, na wniosek i za pośrednictwem instytucji miejsca ich zamieszkania lub instytucji określonej, lub organu wskazanego w tym celu przez właściwą władzę kraju ich zamieszkania, zaś dwa lub więcej Państw Członkowskich może uzgodnić między sobą, zgodnie z przepisami art. 8, że instytucja właściwa udzielać będzie świadczeń rodzinnych należnych na podstawie ustawodawstwa tych państw lub jednego z tych państw osobie fizycznej lub prawnej, która rzeczywiście utrzymuje członków rodziny, bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem organu instytucji miejsca ich zamieszkania. Zdaniem Sądu I instancji organy administracji, wyprowadzając tezę o celowości stosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa unijnego- poza ogólnym odwołaniem się do tytułów dwóch wskazanych powyżej rozporządzeń, tj. rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. Nr 1408/71 i rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 21 marca 1972 r. Nr 574/72, które jest w istocie rozporządzeniem wykonawczym do rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. Nr 1408/71 - nie wskazały, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., konkretnego przepisu prawa, z którego wynikałoby, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszych rozważań, winny mieć zastosowanie polskie, a nie brytyjskie przepisy związane z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. Organy natomiast w swych rozstrzygnięciach bezpośrednio zastosowały przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, podkreślając jedynie, iż polskiemu systemowi zabezpieczenia społecznego podlegają wszystkie świadczenia rodzinne przyznawane na podstawie wskazanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ponadto WSA w Łodzi podkreślił, że podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej było oświadczenie A. W., zawarte w złożonym przez nią wniosku z dnia 30 września 2008 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko O. W. Skarżąca poinformowała w nim, że w roku kalendarzowym 2007 jej rodzina uzyskała dochód w wysokości 18 572, 36 zł., na który składało się m.in. wynagrodzenie jej męża R. W., z tytułu podjętego przez niego zatrudnienia na terenie Zjednoczonego Królestwa. Na skutek powyższego oświadczenia organ ustalił, iż R. W. z dniem 2 lipca 2007 r. podjął zatrudnienie w Wielkiej Brytanii, uzyskując dochód za pierwszy pełny przepracowany miesiąc w wysokości 447,64 funtów, co po przeliczeniu dało kwotę 2525,76 zł. Zatem poza dochodami uzyskanymi przez rodzinę skarżącej w 2006 r., organy, z naruszeniem prawa, do dochodu rodziny skarżącej doliczyły także elementy dochodu osiągnięte już w 2007 r. Wprawdzie takie postępowanie organów znajdowało uzasadnienie w treści § 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2005 r., który przewidywał, iż w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, jednak skoro dla ustawodawcy dochodem rodziny, warunkującym możliwość przyznania zasiłku rodzinnego jest przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (art. 3 ust. 2 omawianej ustawy) i nie czyni w ustawie od tego żadnych odstępstw, to nie można dopatrzeć się w przepisie art. 23 ust. 5 ustawy, stanowiącym podstawę do wydania omawianego rozporządzenia, delegacji dla "podustawowego" prawodawcy do wprowadzenia wyjątków od powyższej zasady. Zgodnie z tym ostatnim przepisem minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego był upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia tylko sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych, wstrzymywania lub zawieszenia wypłaty tych świadczeń, a także sposobu ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych i określonych wzorów dokumentów funkcjonujących w tym postępowaniu. Zawarta w powyższym przepisie delegacja do określenia sposobu ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych- zdaniem Sądu I instancji- nie mogła przy tym oznaczać przełamania określonych w ustawie zasad odnoszących się tak do źródeł tychże dochodów, jak i okresu ich uzyskania. Zamieszczone w owym przepisie sformułowanie "określenie sposobu ustalenia dochodu" oznaczało jedynie techniczny sposób jego określania. Uznać zatem należy, że zachodziła sprzeczność pomiędzy treścią ustawy, a przepisem rozporządzenia wydanego na jej podstawie. Wobec tego, podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie winien być przepis art. 3 ust 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie zaś norma aktu wykonawczego, która pozostaje w sprzeczności z owym przepisem ustawowym. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1842/07), stwierdzając w nim, że zawarta w przepisie § 18 ust, 1 rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005 r. regulacja dotycząca uwzględnienia zmian w dochodach w innym, późniejszym okresie niż wynikający z definicji zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, pozostaje w sprzeczności z ustawową definicją dochodu, zawartą w słowniczku pojęć tejże ustawy. W konkluzji WSA w Łodzi uznał zatem, iż przepis § 18 rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005 r. ustalając samodzielnie dodatkowy zakres przedmiotowy okoliczności wpływających na "dochód rodziny" wykroczył poza zakres przyznanego upoważnienia ustawowego i z tego powodu nie jest przepisem powszechnie obowiązującym - w rozumieniu art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej- i w konsekwencji nie mógł stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W zaleceniach dla organu Sąd I instancji polecił, aby ponownie rozpoznając sprawę organ wskazał na podstawie, jakich przepisów prawa wywiódł, iż w przedmiotowej sprawie należało zastosować polskie normy prawa w zakresie świadczeń rodzinnych, a następnie dokonał subsumcji stanu faktycznego sprawy do prawidłowo wskazanych norm prawnych. Stosowanie regulacji prawnych winno przy tym nastąpić z uwzględnieniem zaprezentowanej interpretacji przepisu § 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 roku w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne. Skargę kasacyjna od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi naruszenie: 1) prawa materialnego to jest: a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez niewłaściwe jego zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i faktycznego, przy pominięciu w tym przypadku prymatu prawa krajowego nad normami wspólnotowymi, b) art. 23a ust. 1, 2 i 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez rażąco błędną wykładnię, gdyż sam zarobkowy wyjazd członka rodziny osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych, niemający charakteru turystycznego, leczniczego lub związanego z kształceniem dziecka poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, daje podstawę do ustalenia, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, c ) art. 23a ust. 1 w związku z ust. 4, 5 i 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez rażąco błędną wykładnię, polegającą na nieodróżnieniu pojęcia "podlega ustawodawstwu państwa" od pojęcia "przepisy związane z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego", w sytuacji, gdy informacja o podleganiu ustawodawstwu danego państwa i wystąpieniu o przyznanie prawa do świadczeń poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej daje podstawę do uchylenia decyzji o przyznaniu świadczeń od momentu podlegania ustawodawstwu innego państwa w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i wydania decyzji przez marszałka województwa w zakresie świadczeń rodzinnych w oparciu o normy zawarte w tej ustawie, d) art. 23a ust, 1, 5 i 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez rażąco błędną wykładnię, a polegającą na nieodróżnianiu poszczególnych faz działań dwóch odrębnych organów administracji w przypadku zaistnienia stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w sytuacji, gdy decydujące znaczenie ma stan faktyczny, jakim jest podleganie ustawodawstwu innego państwa; e) art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z § 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, póz. 881 ze zm.), bowiem rozporządzenie zostało wydane w granicach delegacji ustawowej, a odrębnym jest dokonanie wykładni normy prawa od przyjęcia, że akt podustawowy w danym przypadku nie obowiązuje, przy jednoczesnym pominięciu, że organy administracji nie mogą oceniać konstytucyjności obowiązujących norm prawa i nie mogą pominąć zastosowania obowiązującej normy prawa; f) art. 23a ust, 1 w związku ust. 4, 8 i art. 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez ich niezastosowanie, bowiem normy te wyraźnie wskazują, które regulacje mają zastosowanie w przypadku świadczeń rodzinnych, 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie normy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy; art. 135 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne zastosowanie, bowiem pominięto fakt, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna i decyzja ta wiąże stronę, organy administracji oraz sądy w tym również sądy administracyjne; d) art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niepełne przedstawienie stanu faktycznego i prawnego, przedstawienie oceny prawnej niespójnej, schematycznej z pominięciem orzecznictwa sądów administracyjnych, brak oceny zebranego materiału dowodowego, brak wyraźnych wskazań, co do dalszego postępowania, brak wykazania wpływu uchybień na wynik sprawy; e) art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem decyzja o odmowie przyznania zasiłku rodzinnego nie podlega wykonaniu, a co najwyżej można było orzec w tym zakresie - w odniesieniu do części decyzji - zwrot nienależnie pobranych świadczeń. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, Kolegium wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, to o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał oceny zaskarżonej decyzji wg kryterium słuszności, a nie jej zgodności z prawem. Podniesiono nadto, że nie istnieje pojęcie "polskich" czy "brytyjskich" przepisów związanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego, bowiem albo dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo nie podlega. Brak zaś powołania konkretnej normy prawa przez organ obligował Sąd do jej wskazania i wykazania ewentualnie na czym polega błędne jej zastosowanie lub błędna wykładnia. Zarzucono również, że Sąd I instancji pominął w swych rozważaniach normę zawartą w art. 23 a ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz dokonał zupełnie błędnej wykładni poszczególnych ustępów tego przepisu. Ustawodawca w art. 23a ust. 1 i 2 cytowanej ustawy reguluje dwie odrębne sytuacje odnoszące się do stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku ust. 1 powołanego artykułu posłużono się zwrotem: "członek rodziny osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych przebywa poza granicami Rzeczypospolitej (...)", zaś w ust, 2 (który w tym przypadku miał zastosowanie) posłużono się zwrotem: "w przypadku wyjazdu członka rodziny do państwa (...), po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenie rodzinne". W rezultacie, jeśli charakter wyjazdu członka rodziny, po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, jest znany i nie ma on charakteru turystycznego, leczniczego lub związanego z kształceniem dziecka, to marszałek województwa ustala, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba, która wyjechała, podlega ustawodawstwu państwa w zakresie świadczeń rodzinnych (art. 23a ust. 2, 2a i 5 w/w ustawy). W omawianym przypadku taka sytuacja miała miejsce a fakt wydania takiej decyzji w tym zakresie został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pominięty, choć decyzja ta stała się ostateczna (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji o przyznaniu świadczeń rodzinnych). Skarżący kasacyjnie akcentował, iż w przedmiotowej sytuacji koniecznym było wydanie dwóch, odrębnych decyzji, tj. decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie rodzinne, którą wydał organ właściwy a następnie decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych,którą wydał Marszałek Województwa. Odnośnie do naruszenia przepisów postępowania podkreślano w skardze kasacyjnej, że nie zachodziła w sprawie sytuacja, która powodowałaby, że zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego byłby zasadny. Nie został bowiem naruszony przepis art. 21 ani 23 a ustawy o świadczeniach rodzinnych a one stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium brak było także podstaw, by organy w tej sprawie miały stosować ustawodawstwo innych krajów należących do Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Skarżący kasacyjnie wskazywał także, że prawidłowe zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma miejsce wtedy, gdy doszło do uchybień proceduralnych tego rodzaju, iż treść rozstrzygnięcia mogłaby być inna. Przenosząc to zaś na grunt analizowanej sprawy, podnoszono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie napomknął nawet o jakimkolwiek innym rozstrzygnięciu, które mogło by zapaść w sprawie, choć jako podstawę uchylenia zaskarżonych decyzji wskazał m. in. na powyższy przepis. W zaskarżonym wyroku nie podano, jaki przepis postępowania i w jaki sposób został naruszony, a ponadto Sąd nie wykazał, iż owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśliby zaś za taki przepis uznać art. 107 § 3 k.p.a. (wymieniony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), to uchybienie temu przepisowi, bez wykazania przez Sąd I instancji, że można wydać było inne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie miało żadnego znaczenia. W kwestii zarzutu naruszenia art. 135 i 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podniesiono, że WSA w Łodzi, uchylając w tej sprawie decyzje wydane przez organy obu instancji, pominął występującą w obrocie prawnym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r, o stwierdzeniu nieważności decyzji o przyznaniu świadczeń rodzinnych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzono, że wyrażona w zaskarżonym wyroku ocena prawna była wadliwa i niespójna. Dokonano w nim błędnej wykładni norm prawa materialnego, nie odniesiono się do występowania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu świadczeń rodzinnych. Poza tym skarżący kasacyjnie akcentował, że należy odróżnić niezastosowanie określonej normy podustawowej od dokonania wykładni tej normy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. W skardze tej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi wytknięto naruszenie zarówno prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Niektóre z tych zarzutów są wprawdzie zasadne, ale zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) trzeba stwierdzić, że nie jest on zasadny, w tym sensie, że nie mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Chybione są przede wszystkim zarzuty naruszenia art. 134 § 1, 135, 141 § 4 i art. 152 ustawy P.p.s.a. W tym miejscu trzeba wskazać, że w myśl art. 163 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w rozdziale XIII kodeksu, o ile przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym jest art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (do którego nawiązuje art. 23a ust. 5 w/w ustawy). Zgodnie z tym przepisem organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne. W związku z powyższym uchylenie, na podstawie art. 32 ust. 1 omawianej ustawy, ostatecznej decyzji przyznającej stronie prawo do świadczeń rodzinnych następuje w odrębnym, szczególnym postępowaniu administracyjnym, którym nie jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.). Orzekanie zatem przez Sąd, w sprawie dotyczącej nowego rozstrzygnięcia o świadczeniach, o decyzji uchylającej decyzję przyznającą świadczenie, naruszałoby art. 135 P.p.s.a., byłoby wyjściem poza granice sprawy w rozumieniu art. 134 §1 P.p.s.a. Jak wynika z jedynie z treści skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wydana została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzja z dnia 16 grudnia 2008r. o stwierdzeniu nieważności decyzji o przyznaniu świadczeń. Treść tej decyzji nie jest jednak znana. Przyjmując nawet, że decyzja taka była wadliwa, brak rozstrzygnięcia o niej w zaskarżonym wyroku, nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 174 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bo nie wpływa w sposób istotny na wynik sprawy. W myśl natomiast art. 152 wspomnianej ustawy procesowej, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane a rozstrzygniecie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W piśmiennictwie i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę i należy je umieścić w wyroku, niezależnie od tego, czy konkretny akt poddaje się wykonaniu w sensie czynienia użytku z uprawnienia bądź wypełnienia obowiązku z niego wynikającego. Wspomniany przepis winien być w związku z tym rozumiany, jako dotyczący wykonalności decyzji - w rozumieniu szerokim, tj. jako "zawieszający moc (skutek prawny) aktu lub czynności (wide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSAiWSA 2004, Nr 2, poz. 32 i z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1276/03). Z tego powodu, choć zaskarżona decyzja dotyczyła m. in. odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, uchylenie tej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 P.p.s.a. Nietrafnym był również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uzasadnił uchylenie decyzji na tej podstawie nieprawidłowo, wskazując w tym miejscu na art. 107 § 3 k.p.a., bowiem -zdaniem tego Sądu - organy nie wskazały w oby decyzjach wydanych w tej sprawie konkretnych przepisów prawa, z których wynikałoby, że w sprawie winny mieć zastosowanie polskie a nie brytyjskie przepisy, ale zaskarżona decyzja z innego powodu naruszała przepisy postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrócić w tym miejscu trzeba uwagę na fakt, że w decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2009 r. orzeczono o: odmowie świadczeń rodzinnych w postaci świadczenia pielęgnacyjnego, uznaniu świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane oraz o zwrocie tych ostatnich świadczeń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nakazanie zwrotu świadczenia nienależnie pobranego nie mogło być orzeczone w tej samej decyzji, co samo uznanie świadczenia za nienależnie pobrane. W myśl art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych do zwrotu jest obowiązana osoba, która pobrała nienależne świadczenie Dopiero zatem, gdy uprawomocni się decyzja uznająca dane świadczenie za nienależnie pobrane, można o takim świadczeniu mówić i nakazywać jego zwrot. Nie jest natomiast możliwe orzekanie o tych sprawach równocześnie, czyli tym samym w jednej decyzji. Uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy P.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy P.p.s.a. trzeba stwierdzić, że zarzut ten skarżący kasacyjnie sformułował ogólnie, wiążąc go z zarzutem złamania prawa materialnego. Według Kolegium nie zachodziły bowiem w niniejszej sprawie podstawy do przyjęcia, że organ naruszył prawo materialne. Powyższe zatem uzasadnia dokonanie oceny tego zarzutu łącznie z oceną zarzutu naruszenia prawa materialnego. W tej podstawie kasacyjnej wskazano jako pierwszy zarzut naruszenia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez niewłaściwe jego zastosowanie, gdyż - zdaniem Kolegium - Sąd Wojewódzki dokonał oceny zaskarżonej decyzji w sposób dowolny. Tak określony zarzut nie mógł zostać uwzględniony, gdyż wspomniany przepis zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. WSA w Łodzi dokona! zaś takiej kontroli a to czy była ona prawidłowa, czy też wadliwa, jest rzeczą zupełnie odrębną. Przepis ten mógłby więc być naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Słusznie natomiast skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 23a ust. 1, 4, 5 i 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Należy bowiem zgodzić się, że wydanie przez Marszałka Województwa Łódzkiego decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych (odmowa prawa do świadczenia pielęgnacyjnego) i orzekanie o nienależnie pobranych świadczeniach było uzasadnione treścią tych przepisów. Treść ich nie kolidowała przy tym z treścią przepisów zawartych w rozporządzeniach Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, oraz z dnia 21 marca 1972 r. Nr 574/72 w sprawie wykonania rozporządzenia (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, które zawierają normy o charakterze ogólnym. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł jednak odnieść w przedmiotowej sprawie zamierzonego skutku, bo zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne z innego powodu. Mimo bowiem, iż wydane w tej sprawie decyzje organów obu instancji -z formalnego punktu widzenia - miały oparcie w przepisie § 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, który przewidywał, iż w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, to jednak nie mogły zostać uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi za decyzje legalne. Przepis § 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. musi być bowiem wykładany w sposób zgodny z treścią przepisy ustawowego. W myśl natomiast art. 3 ust, 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zawierającego legalną definicję pojęcia "dochód rodziny" dochodem tym, warunkującym możliwość przyznania zasiłku rodzinnego, jest przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Przepis zaś art. 23 ust. 5 ustawy, który stanowi podstawę do wydania wspomnianego wyżej rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005 r. nie zawiera w tej mierze żadnych wyłączeń. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zamieszczone w owym przepisie sformułowanie upoważniające do "określenia sposobu ustalenia dochodu" oznaczało w tym przypadku jedynie techniczny sposób określania tej kategorii. W konsekwencji prowadzi to do wniosku, że określenie w rozporządzeniu wykonawczym w inny sposób pojęcia "dochodu rodziny" zostało dokonane z przekroczeniem delegacji ustawowej. Skład orzekający podziela w tej mierze stanowisko zawarte w wyżej przytoczonym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r. (sygn. akt I OSK 1842/07, niepubl.), w którym wskazano, że z ukształtowanego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego wynika, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Rozporządzenie nie może zatem, bez wyraźnego upoważnienia ustawy, wkraczać w sferę materii prawnych, regulowanych ustawami. Nie może także zawartych w nich treści przekształcać, modyfikować, a nawet nie powinno ich powtarzać. Z tego powodu rozpatrując sprawę ponownie organy winny wyliczyć dochód rodziny A. W. w oparciu o definicję dochodu rodziny, określoną w art. 3 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych a decyzję w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wydać po uprawomocnieniu się decyzji orzekającej o uznaniu świadczenia za świadczenie nienależnie pobrane. Biorąc pod uwagę, że zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji