III SA/Kr 323/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie : WSA Bożenna Blitek spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 stycznia 2009 r. , Nr : [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby s k a r g ę o d d a l a . I. W dniu 24 sierpnia 2008r. Kierownik Posterunku Policji wystawił posterunkowemu M. B., pełniącemu służbę przygotowawczą, opinię służbową za okres od 20 sierpnia 2007r. do 6 sierpnia 2008r., w której stwierdził, iż w/w jest nieprzydatny do służby w Policji. W swojej opinii Kierownik Posterunku Policji zarzucił M. B., że ma bardzo duże braki w dziedzinie obowiązujących przepisów prawnych i lekceważący stosunek do stawianych zadań. Powodowało to błędne stosowanie przez niego prawa podczas wykonywanych czynności służbowych. Brak wymaganej wiedzy był szczególnie widoczny w chwilach, w których M. B. podejmował decyzje co do zaistniałych zdarzeń. Kończyło się to niejednokrotnie błędnymi decyzjami. Kierownik Posterunku podniósł, że przeprowadzane z M. B. rozmowy indywidualne, w trakcie których wskazywano na potrzebę samokształcenia w dziedzinie przepisów prawnych i dyscypliny służbowej nie przyniosły oczekiwanego skutku. Zdaniem Kierownika Posterunku M. B. swoim postępowaniem potwierdzał, że nie zależy mu na służbie w Policji. Ponadto jest on człowiekiem nie dbającym o dobry wizerunek Policji, o czym może świadczyć nieprzestrzeganie przepisów mundurowych, niedbałość o powierzone mienie (pojazd służbowy, broń służbowa). Kierownik Posterunku stwierdził również, że swoim zachowaniem M. B. dawał zły przykład innym. Potrafił, pomimo niewielkiego stażu wejść w konflikt z kolegami, a sprawa dotyczyła uszkodzenia pojazdu służbowego, gdzie kosztem innych M. B. początkowo usiłował uniknąć odpowiedzialności. W opinii Kierownika Posterunku M. B. jest osobą naruszającą podstawowe akty prawne dotyczące służby patrolowej. Nie stosował się do wytycznych w sprawie wypełniania notatników służbowych wpisując nieprawdziwe informacje (będąc w Posterunku Policji wpisywał, iż jest na patrolu w terenie), a także nie stosował się do zarządzenia numer [...] dotyczącego służby patrolowej (samowolne zejścia z patrolu do Posterunku Policji bez zgody i wiedzy dyżurnego). Zdaniem Kierownika Posterunku wszystkie te zdarzenia potwierdzają fakt, iż M. B. nie chciał poszerzać swoich umiejętności, a posiadana przez niego wiedza została zapominana z uwagi na brak samokształcenia. Ponadto lekceważył on obowiązujące przepisy i nie zwracał uwagi na obowiązki względem osób, którym podlegał. Nie był również skłonny podporządkować się szczególnej dyscyplinie służbowej. Mając powyższe na uwadze Kierownik Posterunku Policji uznał, iż M. B. nie nadaje się do pełnienia służby w szeregach Policji, a swoim postępowaniem może w przyszłości narazić mieszkańców na skutki swojego nieroztropnego postępowania. Od powyższej opinii służbowej M. B. wniósł odwołanie, w którym ustosunkował się do zarzutów podniesionych w treści opinii oraz przedstawił przebieg swojej służby. W odwołaniu podniósł, że powierzone mu zadania zawsze starał się wykonywać najlepiej jak tylko potrafił, i to pomimo tego, że przez cały okres służby w PP nie posiadał opiekuna, który by wprowadził go w tajniki pracy i na bieżąco pomagał w realizacji czynności służbowych. Wyjaśnił, że już praktycznie od początku swojej służby w PP realizował czynności służbowe samodzielnie, a kierownik miał do niego jedynie uwagi i zastrzeżenia, nigdy go nie chwalił. M. B. stwierdził, że obowiązkiem jego bezpośredniego przełożonego było udzielanie mu wskazówek i porad, a nie jedynie krytykowanie. Jego zdaniem wystawienie mu negatywnej opinii służbowej miało podłoże czysto osobiste i było typowym przykładem subiektywnej oceny jego bezpośredniego przełożonego. W jego ocenie opinia ta była jednostronna, nieobiektywna i zawierała szereg nieprawdziwych zarzutów. M. B. stwierdził, że jednostronność tej ujemnej opinii służbowej potwierdzał fakt, że nie zostały w niej wymienione żadne pozytywne aspekty jego pracy w PP, których – jego zdaniem - na pewno było wiele. Decyzją z dnia [...] 2008r. Komendant Powiatowy Policji powołał komisję mającą zbadać wydaną przez Kierownika Posterunku Policji opinię służbową dotyczącą M. B. Komisja, po zapoznaniu się z treścią odwołania, zaskarżoną opinią, aktami osobowymi M. B. i jego notatkami wyjaśniającymi przyczyny stwierdzonych uchybień w jego postępowaniu, sporządziła w dniu 2 października 2008r. sprawozdanie, w którym zawnioskowała o utrzymanie w mocy opinii o nieprzydatności M. B. do służby w Policji. Komisja stwierdziła, że z poddanych analizie materiałów wyłania się sylwetka człowieka, który za swoje błędy stara się uczynić winnymi inne osoby bądź bagatelizuje je nazywając przeoczeniami. Zdaniem członków komisji wiarygodność M. B. budzi poważne wątpliwości. Nie daje on bowiem żadnej gwarancji rzetelnego pełnienia odpowiedzialnej służby jaką jest służba w Policji. W ich ocenie częstotliwość "przeoczeń" wskazuje, że M. B. jest mało odpowiedzialny i niesubordynowany. Komisja powołała się przy tym na psychologa, który w dniu 28 marca 2006r. stwierdził, że: "Kandydat prezentuje niski poziom motywacji do podejmowania zadań wymagających wysiłku intelektualnego, czy pracy koncepcyjnej,..." Biorąc powyższe pod uwagę, komisja uznała, że odwołanie M. B. rozmija się z rzeczywistością. Jego podejście do obowiązków służbowych i reakcja na stwierdzone uchybienia wskazuje, iż nie nadaje się on do służby w Policji. Pismem z dnia 15 października 2008 roku zawiadomiono M. B., że Komendant Powiatowy Policji po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji do zbadania jego opinii służbowej utrzymał w mocy zaskarżona opinię i poinformowano, że na podstawie § 11 ust. 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej – opinia jako ostateczna podlega włączeniu do akt osobowych (k. 66 akt osobowych). II. W dniu [...] 2008r. Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 45 ust. 3 oraz art. 110 ust. 7 pkt 4, art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), wydał rozkaz personalny Nr [...], którym zwolnił M. B. ze służby w Policji z dniem [...] 2008r. Jako powód zwolnienia ze służby organ I instancji wskazał wydanie przez Kierownika Posterunku Policji opinii służbowej o nieprzydatności M. B. do służby. Równocześnie organ stwierdził, że M. B. nie przysługuje nagroda roczna za rok 2008. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 kpa ze względu na interes społeczny polegający na niedopuszczeniu policjanta do służby w wyniku wydania opinii służbowej o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej. Od powyższej decyzji M. B. wniósł odwołanie, w którym podkreślił, że – jego zdaniem – z opinii służbowej nie wynika, aby od lutego 2007 roku, tj. od ukończenia szkolenia podstawowego do października 2008 roku, tj. do momentu zwolnienia go ze służby wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub postępowanie karne przez prokuratora w związku z błędnym stosowaniem przepisów prawa. Z opinii tej nie wynika także, że w trakcie wykonywania czynności służbowych popełnił przestępstwo w myśl art. 231 kodeksu karnego (kk) niedopełniając lub przekraczając uprawnienia. W okresie tym w stosunku do niego nie były prowadzone postępowania skargowe złożone przez mieszkańców w rejonie, w którym pracował w związku z przeprowadzanymi interwencjami lub innymi czynnościami służbowymi zleconymi przez kierownictwo posterunku na odprawach służbowych. Odwołujący się podniósł, że zarzucono mu nieumiejętność podejmowania decyzji, a niejednokrotnie służbę patrolową pełnił sam w patrolu pieszym, jak i przy użyciu pojazdu służbowego. Chcąc zatuszować fakt pełnienia służby pojedynczo w książkę służby jako drugiego wpisywano funkcjonariusza z innego pionu kryminalnego lub dochodzeniowego albo dzielnicowego, który wykonywał inne czynności służbowe, co - jego zdaniem - można sprawdzić w notatnikach służbowych, czy jest zgodność w zapisach. Stwierdził, że zarzucano mu brak znajomości przepisów dotyczących stosowania środków przymusu bezpośredniego, natomiast w okresie pełnienia służby wielokrotnie stosował środki przymusu i nigdy nie wpłynęła skarga, ani nie prowadzono postępowania wyjaśniającego w sprawie użycia tych środków. Zdaniem odwołującego się - jeżeli Kierownik Posterunku stwierdził brak takiej znajomości, to zgodnie z obowiązującymi przepisami nie powinien dopuścić go do służby tylko skierować na ponowny egzamin, który powinien być przeprowadzony przez Naczelnika Sekcji Prewencji KPP lub funkcjonariusza do spraw uzbrojenia, a taki fakt nigdy nie miał miejsca. M. B. wskazał także, że zarzucono mu, iż nie zależny mu na służbie w Policji i że osiąga gorsze wyniki w ściganiu przestępstw z art. 178a kk, podczas gdy za okres roku służby w PP ujawnił na gorącym uczynku 12 nietrzeźwych kierujących pod kątem art. 178a k.k., czterech kierujących pod kątem art. 87 kodeksu wykroczeń (kw), a także dwa przestępstwa pod kątem art. 229 kk i art. 244 kk Ponadto zatrzymał dwie osoby poszukiwane, brał udział i przyczynił się w znacznym stopniu do zatrzymania czterech osób poszukiwanych z jego terenu, a w ostatnim przypadku była to osoba poszukiwana listem gończym. Zdaniem odwołującego się - fakt dużej ilości interwencji własnych pod kątem wykroczeń prewencyjnych, jak również art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest udokumentowany w książce interwencji. Powyższe wyniki świadczą o tym, że zależy mu na służbie w Policji i dobrze obrazują jego zaangażowanie w pracę. Wszystkie informacje dotyczące jego wyników zostały odtworzone na podstawie jego prywatnych zapisków, gdyż nie miał dostępu do kart pracy. M. B. podniósł także, iż w związku z zarzutem wpisywania nieprawdziwych informacji dotyczących przebiegu pełnionej służby nikt nigdy nie przedstawił mu zarzutu popełnienia przestępstwa dotyczącego fałszowania dokumentów. Odwołujący się nie rozumie też co oznacza stwierdzenie, że nie jest skłonny podporządkować się szczególnej dyscyplinie służbowej, ponieważ nigdy nie spotkał się w przepisach z takim sformułowaniem. Nie wie też co oznacza zawarte w opinii sformułowanie, że swoim postępowaniem w trakcie pełnienia służby może narazić mieszkańców rejonu służbowego PP. Zdziwienie odwołującego się wzbudził fakt, że negatywna opinia służbowa została wydana za okres, w którym Komendant Powiatowy Policji, wyróżniał go nagrodami pieniężnymi za uzyskane wyniki. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2008r. podwyższono mu dodatek służbowy w uzasadnieniu podając, że zostało to podyktowane jego postawą jako funkcjonariusza sumiennego, zdyscyplinowanego i należycie wywiązującego się z nałożonych obowiązków służbowych. M. B. stwierdził również, że udzielono mu pochwały ustnej na naradzie rocznej KPP za okres 2007r., gdzie został wyróżniony jako jeden z kilku wyróżniających się funkcjonariuszy prewencji osiągających najlepsze wyniki w służbie. Do KPP wpłynął również list pochwalny dotyczący jego osoby, który dotyczył wzorowo przeprowadzonej interwencji z kolizji drogowej. Zdaniem odwołującego się faktem niepodważalnym jest to, że zostały mu przyznane nagrody pieniężne od Komendanta KPP za ujawnienie wręczenia korzyści majątkowej i za ujawnienie trzech nietrzeźwych kierujących na jednej służbie, co wraz z innymi pozytywnymi aspektami jego pracy zostało celowo pominięte przez kierownika w jego z góry zaplanowanej ujemnej opinii służbowej. M. B. stwierdził, że niektórzy przełożeni nie znają przepisów prawa podając jako przykład to, że wydano opinie służbowe, gdzie w jednej napisano, że jest za okres służby od 20 sierpnia 2007r. do 18 czerwca 2008r., a w drugiej zmieniono daty na 20 sierpnia 2007r. do 6 sierpnia 2008r. Ponadto w pierwszej opinii nadano błędny tok wykorzystania służbowego, a następnie sporządzono drugą ze zmienioną datą opiniowania. Odwołujący się podniósł, że cały okres pełnienia przez niego służby, czy to okres służby przygotowawczej, w czasie której - w myśl decyzji nr [...] w sprawie zasad adaptacji zawodowej policjantów w służbie przygotowawczej - powinien mieć wyznaczonego opiekuna, który to opiekun - zgodnie z zapisami tej decyzji - powinien go wdrażać w służbę, opiniować, udzielać pomocy w przyswajaniu wiedzy policyjnej, przekazywać swoje doświadczenie zawodowe. Takiego opiekuna odwołujący się miał tylko przez jeden dzień. Zdaniem M. B.- kierownik wydając opinię powinien opierać się również na ocenie wyznaczonego opiekuna, a skoro takiego odwołujący się nie miał, to znaczy, że uznano, że jest on samodzielny i może, pomimo krótkiego okresu pracy, wykonywać wszelkie czynności służbowe, jakie są w zakresie obowiązków policjanta. Odwołujący się zarzucił, że wbrew twierdzeniom Kierownika Posterunku Policji, zawsze wykonywał rozkazy. Natomiast, jeżeli chodzi o zarzut nie przestrzegania przepisów mundurowych, to wyjaśnił, że odkąd został przyjęty do służby w Policji nie otrzymał z magazynu butów typowych do munduru. Z kolei zarzuty, że odwołujący się nie dba o powierzone mienie są nieprawdziwe, gdyż nigdy nie został mu powierzony na stan żaden pojazd służbowy. Odnośnie samowolnego zejścia do Posterunku, nie zgłoszonego dyżurnemu KPP wyjaśnił, iż faktycznie miało to miejsce, ale wynikało to z tego, że na terenie A. brak jest jakiejkolwiek łączności radiowej z KPP, co mogą potwierdzić wszyscy policjanci z PP wraz z kierownikiem. Zdaniem M. B., powoływanie się w opinii na jedną "źle zakończoną interwencję" spośród wielu innych realizowanych pozytywnie jest przesadą i przykładem złego nastawienia do jego osoby. Można sprawdzić w książce interwencji PP, ile interwencji przeprowadził odwołujący się oraz to, że nikt nie miał uwag, co do sposobu ich zakończenia. Natomiast wymieniona w opinii interwencja z art. 77 kw była - w jego ocenie - dobrze zakończona, lecz kierownik miał inne zdanie, mimo że sam drogą radiową instruował go jak należy w tym przypadku postąpić, a podczas rozliczenia ze służby nie miał żadnych zastrzeżeń. M. B. podał, że konflikt z kierownikiem powstał na trzy miesiące przed wystawieniem ujemnej opinii i jego powodem było wydawanie poleceń niezgodnych z przepisami. Polecenia te dotyczyły stawiania się wcześniejszego w pracy pod pretekstem zapoznawania się z dokumentacją. Od momentu, kiedy odwołujący się zwrócił kierownikowi uwagę, że zapoznawanie się z dokumentacją jest czynnością służbową i powinienem mieć na to zapewniony czas w godzinach pracy, kierownik zaczął stawiać M. B. w różnych trudnych sytuacjach, gdzie na odprawach w obecności kolegów zadawał mu celowo pytania nie objęte zakresem obowiązków na zajmowanym stanowisku, przez co, zdaniem odwołującego się, chciał go ośmieszyć. M. B. dodał również, że jego jednoosobowe, w niektórych przypadkach ośmiogodzinne patrole piesze planowane przez kierownika były niezgodne z § 27 zarządzenia 768/07 KGP. Skoro więc kierownik twierdził, że odwołujący się nie nadaje się do pełnienia służby w Policji, to niezrozumiałym jest, dlaczego planował mu jednoosobowe patrole piesze bezpośrednio przed i po wystawieniu ujemnej opinii. W odczuciu odwołującego się chodziło o to żeby popełnił jakiś błąd, który by mógł być wykorzystany w opinii służbowej. M. B. podniósł również, że Komendant Powiatowy Policji odmówił mu wglądu do jego teczki osobowej w uzasadnieniu podając, że nie jest on już policjantem, a teczkę osobową można udostępnić tylko policjantowi. Nadto nie został zapoznany ze sprawozdaniem komisji powołanej do zbadania odwołania od ujemnej opinii służbowej i nie otrzymał kopii rozkazu Komendanta Powiatowego Policji dotyczącego utrzymania ujemnej opinii w mocy, jeśli w ogóle taki rozkaz został wydany. Zdaniem M. B. został on skrzywdzony, a ponadto kara zwolnienia go ze służby jest nieadekwatna do czynów, jakich nigdy mu nie zarzucono. Zwolniono go dla dobra służby, ale nikt mu nie zarzucił konkretnych czynów dotyczących naruszenia dyscypliny służbowej oraz nikt konkretnie nie wykazał, że nie zna przepisów prawa, że nie umie lub błędnie je stosuje i że jest niebezpieczny dla mieszkańców danej okolicy. Odwołujący się nie czuje się więc winny jakichkolwiek naruszeń zawartych w ujemnej opinii służbowej i chciałby nadal pracować w Policji. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 29 stycznia 2009 roku, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2008r. Nr [...]. Organ II instancji po analizie materiałów postępowania zauważył, że w dniu 18 czerwca 2008r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji sporządził opinię służbową, w której oceniano M. B. za okres od dnia 20 sierpnia 2007r. do dnia 18 czerwca 2008r. Po złożeniu odwołania stwierdzono, że została ona wydana z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. z 2002r. Nr 98, poz. 890 z późn. zm.), a naruszenie dotyczyło przełożonego, który nie był uprawniony do wydania opinii. Nową opinię służbową wydał Kierownik Posterunku Policji, który również ocenił policjanta za okres od dnia 20 sierpnia 2007r. do dnia 6 sierpnia 2008r. W pkt C II – ocena wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności – M. B. został oceniony przez swojego bezpośredniego przełożonego poniżej wymagań w następujących kryteriach: znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania; rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji; planowanie i organizowanie pracy; praca w zespole; zdolność analityczna; samodzielność; kreatywność; radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych; realizacja zadań i czynności. Zgodnie z wymaganiami został oceniony w 2 kryteriach: komunikacja, dyspozycyjność. We wnioskach końcowych opinii w lit. E pkt 4 zaznaczono "nieprzydatny do służby". Opinia została doręczona M. B. w dniu 24 sierpnia 2008r., który złożył od niej odwołanie. Komendant Powiatowy Policji, realizując wnioski komisji powołanej do rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją wydania takiej opinii służbowej było obligatoryjne zwolnienie policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), co Komendant Powiatowy Policji zrealizował wydając rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] 2008r., którym zwolniono M. B. ze służby w Policji z dniem [...] 2008r. Organ II instancji zauważył przy tym, że treść art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, jednoznacznie wskazuje na obligatoryjny charakter decyzji o zwolnieniu ze służby w sytuacji, kiedy nieprzydatność do służby zostanie stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, we właściwym trybie przewidzianym w przepisach wykonawczych. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że powyższa opinia została poparta materiałami, których treść nie budzi wątpliwości. Wynika z nich m.in., że podstawą do jej wydania było wiele uchybień, jakich dopuszczał się opiniowany, a załączone do postępowania notatki służbowe świadczą o nierzetelności i nieodpowiedzialności wymienionego w służbie. Zdaniem organu odwoławczego - o braku stronniczości kierownictwa Komendy Powiatowej Policji świadczy fakt. iż M. B. był wyróżniany nagrodami motywacyjnymi, a także podwyższono mu dodatek służbowy. W czasie objętym opinią służbową podwyższono mu dodatek służbowy o kwotę 50 złotych oraz przyznano nagrody pieniężne (w wysokości 200 i 300 złotych). Wyróżnienia te stanowiły wyraz mobilizacji do lepszej pracy i należy je uznać jako znikome w stosunku do ilości uchybień w służbie. Organ II instancji nadmienił również, iż najczęściej powtarzającymi się zastrzeżeniami w stosunku do M. B. były uwagi odnośnie jego zachowania i funkcjonowania w strukturze hierarchicznej, którą jest Policja. Organ zauważył, iż ze względu na odpowiedzialność nałożoną na Policję, funkcjonariusz w okresie służby przygotowawczej powinien poznać i zrozumieć zasady funkcjonowania formacji. Z przepisów wynika, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w uregulowaniach zawartych w ustawie o Policji. Zgodnie z art. 27 cyt. ustawy każdy policjant ślubuje między innymi: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Natomiast zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Organ odwoławczy stwierdził, że Policja jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z tych instytucji, które dysponują bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych przepisów i zasad. Organ II instancji podniósł również, że także sam M. B. zauważał braki w swoich umiejętnościach i w dwóch ocenach okresowych ocenił się poniżej wymagań. W ocenie obejmującej okres od dnia 1 czerwca 2007r. do dnia 31 grudnia 2007r. poniżej wymagań ocenił się w następujących czterech kryteriach: znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania; rozwój własny i ponoszenie kwalifikacji; samodzielność; radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych. Z tą oceną okresową zapoznał się w dniu 4 stycznia 2008r., otrzymując równocześnie jeden jej egzemplarz nie wnosząc o sporządzenie opinii służbowej. Natomiast w ocenie okresowej z dnia 19 czerwca 2008r., obejmującej okres służby od 1 stycznia 2008r. do 18 czerwca 2008r., sam odwołujący ocenił się poniżej wymagań w następujących czterech kryteriach: znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania; rozwój własny i ponoszenie kwalifikacji; samodzielność; kreatywność. Z tą oceną okresową został zapoznany i otrzymał jeden egzemplarz w dniu 19 czerwca 2008r. Wymienione wyżej oceny okresowe były podstawą do sporządzonej opinii służbowej, w której M. B. został uznany za nieprzydatnego do służby w Policji. Organ II instancji podkreślił, że funkcję opiekuna sprawował osobiście kierownik Posterunku Policji, który był jednocześnie bezpośrednim przełożonym policjanta. Taka sytuacja wynikała z faktu, iż Posterunek ten jest małą jednostką i liczy jedynie 7 etatów. Zdaniem organu odwoławczego chybiony jest zarzut M. B., iż "jego konflikt z kierownikiem powstał na trzy miesiące przed wystawieniem mu ujemnej opinii, a jego powodem było wydawanie przez niego poleceń niezgodnych z przepisami, które dotyczyły wcześniejszego stawiania się w pracy w celu zapoznania się z dokumentacją, na co zwrócił mu uwagę". Organ stwierdził, iż z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001r. Nr 131, poz. 1471) wynika, że "nie uważa się za czas służby czasu niezbędnego – nie dłuższego niż 30 minut – do bezpośredniego przygotowania do służby i jej zdania, a w szczególności przyjęcia lub zdania dokumentacji z przebiegu służby, uzbrojenia i wyposażenia". W opinii organu II instancji Kierownik Posterunku Policji, wydając polecenie wcześniejszego stawienia się przez wymienionego w służbie miał na uwadze zarówno dobro policjanta, który potrzebował więcej czasu do bezpośredniego przygotowania się do służby, jak i dobro służby, którą mógł pełnić odpowiednio przygotowany funkcjonariusz. Również jako w pełni uzasadnione organ odwoławczy ocenił nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 108 § 1 kpa, ze względu na ważny interes społeczny, polegający na niedopuszczeniu do wykonywania czynności służbowych policjanta, wobec którego wydano opinię służbową o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej. Z powyższym Rozkazem personalnym nie zgodził się M. B., który pismem z dnia 4 marca 2009r., działając przez pełnomocnika, wniósł skargę domagając się jego uchylenia oraz uchylenia Rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2008r. Skarżący zarzucił naruszenie § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 890 z późn. zm.) poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której naruszona została przewidziana w tym rozporządzeniu procedura odwoławcza, polegająca na nie wydaniu wskutek rozpatrzenia odwołania skarżącego od opinii służbowej z 24 sierpnia 2008r. sporządzonej przez Kierownika PP KPP – decyzji odnośnie tego odwołania – stosownie do wskazanego przepisu. Decyzja taka nie została nigdy skarżącemu doręczona. Kolejny zarzut dotyczył naruszenie art. 7 kpa oraz art. 8 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania – w szczególności na etapie wydania opinii służbowej, przejawiające się chociażby uniemożliwieniem zapoznania się z aktami po wręczeniu Rozkazu personalnego z dnia [...] 2008r. w sprawie zwolnienia ze służby oraz uznanie okoliczności faktycznych, o których mowa w tym Rozkazie personalnym, jak też w stanowisku Komendanta Powiatowego Policji złożonego w odpowiedzi na odwołanie skarżącego – za udowodnione, w sytuacji, gdy w istocie skarżący nie miał możliwości przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżący zarzucił również organom naruszenie art. 75 kpa i art. 78 kpa poprzez nie wyjaśnienie zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu na Rozkaz personalny z dnia [...] 2008r., w szczególności nie przeprowadzenie dowodów mogących zweryfikować twierdzenia skarżącego, co do kwestii podnoszonych w tym odwołaniu, takich jak niezgodne z prawem wysyłanie skarżącego na jednoosobowe patrole, niezgodne z prawem wymaganie od skarżącego zapoznawania się z materiałami poza czasem służby, co stało się podłożem konfliktu skarżącego z przełożonym, a którego efektem stało się nieuzasadnione zwolnienie skarżącego ze służby. Skarżący stwierdził, iż doszło również do naruszenia art. 77 kpa i 80 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wszechstronnej jego oceny, a przyjęcie jedynie argumentów przedstawionych przez Kierownika PP i KPP. Skarżący wskazał również na naruszenie przez organy art. 36 kpa poprzez naruszenie wskazanych tam terminów wydania rozkazu personalnego przez organ II instancji i nie zawiadomienie o tym strony, nie podanie przyczyny zwłoki i nie wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy – po 6 stycznia 2009r., gdyż tylko do tej daty przedłużono termin rozpoznania odwołania. Ostatni podniesiony przez skarżącego zarzut dotyczył naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że skarżący jest nieprzydatny do służby, która to ocena właściwie w ogóle pominęła okoliczności przemawiające za przydatnością skarżącego do służby, zaś argumenty podawane przeciwko tejże przydatności dotyczyły zdarzeń, które bądź to nie miały miejsca, bądź których znaczenie było incydentalne i marginalne. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W pierwszej kolejności organ odniósł się do zarzutów dotyczących opinii o nieprzydatności skarżącego do służby w Policji oraz związanego z nią postępowania prowadzonego w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 890 z późn. zm.), będącej podstawą faktyczną zwolnienia ze służby. Zdaniem organu faktem jest, że pierwsza opinia tej treści, obejmująca okres od dnia 20 sierpnia 2007r. do dnia 18 czerwca 2008r., została wydana w dniu [...] 2008r. przez niewłaściwego przełożonego – Komendanta Powiatowego Policji przy udziale Kierownika Posterunku Policji. Stosując się do zawartego w opinii pouczenia M. B. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji i wówczas stwierdzona została nieprawidłowość w procedurze opiniowania, w związku z czym wskazano Komendantowi Powiatowemu, że właściwy do wydania opinii jest Kierownik Posterunku Policji, a odwołanie od wydanej w ten sposób opinii przysługuje do Komendanta Powiatowego Policji. Właściwa opinia została wydana w dniu 24 sierpnia 2008r. i obejmowała okres od dnia 20 sierpnia 2007r. do dnia 6 sierpnia 2008r., bowiem z dniem kolejnym, tj. 7 sierpnia 2008r. nastąpiło przeniesienie M. B. do pełnienia służby w KPP. Opinie są tej samej treści, ponieważ nie zaistniały okoliczności faktyczne pozwalające na zmianę oceny skarżącego, a Kierownik Posterunku Policji brał udział w sporządzeniu opinii z dnia 19 czerwca 2008r., jako bezpośredni przełożony opiniowanego, a następnie, już zgodnie z właściwością, sporządził opinię z dnia 24 sierpnia 2008r. Odwołanie M. B. od niej zostało rozpoznane przez Komendanta Powiatowego Policji z zachowaniem reguł określonych w cyt. wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. Powołana została Komisja, która po zbadaniu sprawy wniosła o utrzymanie w mocy opinii o nieprzydatności do służby. KPP zatwierdził stanowisko Komisji, skutkiem czego opinia została włączona do akt osobowych policjanta, jako ostateczna. Przepis § 11 ust. 5 i 6 cyt. rozporządzenia nie przewiduje szczególnej formy podejmowania decyzji przez przełożonego rozpoznającego odwołanie, ani doręczania jej policjantowi. W związku z tym zatwierdzenie stanowiska Komisji o utrzymaniu opinii w mocy przez KPP i pisemne powiadomienie o tym policjanta czyni zadość wymogom prawa. Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego, że opinia o jego nieprzydatności do służby jest wynikiem wyjątkowo negatywnego i niczym nieuzasadnionego nastawienia przełożonego, natomiast okoliczności, na których oparto opinię są marginalne i nieistotne, zwłaszcza wobec "pozytywów wynikających wprost z akt skarżącego". Pozytywy te, to dwukrotne – w dniu 8 czerwca 2007r. oraz 14 listopada 2007r. – pieniężne nagrody motywacyjne za zatrzymanie sprawców przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. oraz 221 § 1 k.k. oraz rozkaz o podwyższeniu dodatku służbowego z dnia 22 lutego 2008r. Błędne byłoby jednak, zdaniem organu, wyprowadzanie stąd wniosku, że M. B. był jednostką wyjątkową i wybitną w Policji. Podwyżkami dodatków służbowych obejmowani są automatycznie wszyscy policjanci, z wyjątkiem karanych dyscyplinarnie lub zawieszonych w czynnościach służbowych, a różnicowana jest jedynie kwota podwyższenia, przy czym 50 zł to kwota minimalna tego podwyższenia. Nagrody motywacyjne za ujawnianie sprawców określonych czynów wynikają natomiast z prowadzonej w Policji polityki motywacyjnej i prewencyjnej, zwłaszcza w zakresie zapobiegania łapownictwa wśród funkcjonariuszy. Zbyt daleko idący jest natomiast wniosek, że skuteczność skarżącego była najlepsza w Komendzie Powiatowej Policji, albo w Posterunku Policji. Ujawnianie nietrzeźwych kierujących podczas rutynowych kontroli drogowych jest normalnym obowiązkiem policjanta, podobnie zresztą jak obowiązek przestrzegania prawa przejawiający się chociażby zdecydowaną reakcją na próby wręczania korzyści majątkowych za odstąpienie od czynności służbowych. Ilość zatrzymanych nietrzeźwych kierowców to raczej dowód skali tego zjawiska w Polsce, a przynajmniej w powiecie gorlickim, a nie wyjątkowości służb policyjnych. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji - twierdzenia o nieprzydatności Kierownika Posterunku Policji i niewypełnianiu przez niego obowiązków opiekuna policjanta w służbie przygotowawczej, nie sposób ocenić inaczej, jak próbę przerzucenia odpowiedzialności za uchybienia skarżącego na inną osobę, która to cecha została już wskazana w opinii o jego nieprzydatności do służby. Notatki służbowe sporządzane przez M. B. na polecenie przełożonego w okresie od dnia 15 października 2007r. do dnia 22 sierpnia 2008r. dowodzą, że Kierownik Posterunku szczegółowo nadzorował czynności wykonywane przez skarżącego oraz sporządzaną przez niego dokumentację i zwracał uwagę na popełniane przez niego uchybienia. Zachowanie podstawowych zasad racjonalnego rozumowania pozwala twierdzić, że nadzór ten służył wskazywaniu błędów w celu ich wyeliminowania w przyszłości, a także braków w podstawowej wiedzy, jaka jest niezbędna podczas pełnienia służby. Zdaniem organu notatki te dowodzą również, że w przeciągu kilku miesięcy w postawie skarżącego nie zaszła widoczna poprawa. Rozpiętość czasowa ich sporządzania wskazuje, że merytoryczne zastrzeżenia wobec M. B. pojawiały się równolegle i niezależnie od przyznanej mu nagrody i podwyższenia dodatku służbowego, co jest dowodem braku jakiegokolwiek negatywnego nastawienia do skarżącego. Ponadto, o ile np. wniosek o podwyższenie dodatku oraz rozkaz w tym przedmiocie ma charakter szablonowy, bo nie wskazujący konkretnych zasług w służbie, to zarzuty pod adresem skarżącego były precyzyjne i odnosiły się do ściśle określonych uchybień. W tym kontekście odczucie policjanta o negatywnym nastawieniu przełożonego ma charakter wyłącznie subiektywny. Potwierdzeniem tego jest także negatywnie rozpatrzony wniosek M. B. o przeniesienie go do pełnienia służby w Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego KPP z dnia 4 czerwca 2008r. Na jego odwrocie zastępca KPP zamieścił adnotację, że w jego ocenie skarżący prezentował szereg negatywnych cech, dyskwalifikujących do służby w tym pionie. Przełożeni służbowi Kierownika Komisariatu Policji nie dopatrzyli się jednocześnie uchybień w jego postępowaniu wobec podległych funkcjonariuszy, ani w sposobie organizowania służby, w przeciwnym razie byłoby to przedmiotem stosownego postępowania wobec jego osoby, a takie nie było prowadzone. Organ II instancji stwierdził, iż bezpodstawne są także zarzuty skargi dotyczące przebiegu postępowania w sprawie zwolnienia M. B. ze służby. Nawet jeśli z opóźnieniem, to akta zostały udostępnione skarżącemu i miał możliwość zapoznania się z nimi przed złożeniem odwołania. Nieprawdziwe jest twierdzenie, że rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji został wydany, mimo że organ II instancji nie dysponował aktami. Akta te zostały przekazane wraz z odwołaniem i stanowiskiem KPP przy piśmie z dnia 4 listopada 2008r. z datą wpływu do KWP w dniu 6 listopada 2008r. Natomiast w uzasadnieniu rozkazu obszernie przytoczono okoliczności związane z wydaną opinią, a także odniesiono się do mających z nią związek argumentów zawartych w odwołaniu. Nie mogły być uwzględnione twierdzenia, że powodem negatywnej opinii był konflikt pomiędzy M. B. i Kierownikiem PP, bowiem nie wskazywały i nie wskazują na to żadne obiektywne ustalenia. Skład patroli nie był nigdy wcześniej przedmiotem jakichkolwiek wystąpień skarżącego, czy to pisemnych, czy składanych ustnie wyższym przełożonym. Ani w skardze, ani we wcześniejszych pismach skarżący nie podaje zresztą, aby kiedykolwiek podnosił tę kwestię wobec Kierownika PP czy innych osób. Wytykane mu uchybienia tłumaczył przeoczeniem, przeziębieniem, kłopotami rodzinnymi, niewiedzą, nieznajomością przepisów, ale nigdy organizacją służby. Uchybienia te nie były zresztą tego rodzaju, aby można było je powiązać ze składem patrolu. Z kolei brak wskazania terminu zakończenia postępowania po dniu 6 stycznia 2009r. nie jest, zdaniem organu, uchybieniem procesowym, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową do sygn. [...] wszczętego z zawiadomienia skarżącego na okoliczność treści składanych zeznań przez świadków w tym postępowaniu, które potwierdzają zarzuty merytoryczne skarżącego względem dokonanej wobec niego oceny. Wyjaśnił ponadto, że zawiadomienie do prokuratury zostało złożone w kwietniu 2009r., a postanowienie o wszczęciu postępowania zapadło pod koniec 2009r. Następnie postępowanie zostało umorzone postanowieniem z dnia 31 grudnia 2009r., które zostało zaskarżone. Sąd postanowił odmówić wnioskowi o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej sygn. [...], albowiem dopuszczenie dowodu na treść złożonych zeznań świadków stanowiłoby obejście przepisu art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto dokument w postaci akt postępowania powstał już po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie będącej przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga jest nieuzasadniona i z tego powodu nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości wydania opinii służbowej stwierdzającej nieprzydatność skarżącego do służby w Policji, w oparciu o którą wydano Rozkaz personalny zwalniający skarżącego ze służby. Zdaniem skarżącego, opinia służbowa z dnia [...] 2008r. sporządzona przez Kierownika Posterunku Policji, a następnie utrzymana w mocy przez Komendanta Powiatowego Policji, jest nieprawidłowa i dla niego krzywdząca, gdyż nie uwzględnia wszystkich jego dokonań. Zdaniem organu administracyjnego, opinia służbowa stwierdzająca nieprzydatność skarżącego do służby została wydana zgodnie z przepisami i jest uzasadniona merytorycznie. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.): "Art. 41. 1. Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach: 2) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;" W niniejszej sprawie skarżący będąc policjantem w okresie służby przygotowawczej otrzymał opinię służbową stwierdzającą jego nieprzydatność do służby. Tym samym została spełniona dyspozycja art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji i Komendant Powiatowy Policji w oparciu o ten jednoznacznie brzmiący przepis zwolnił skarżącego ze służby. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że w przypadku, gdy policjant w okresie służby przygotowawczej zostanie uznany za nieprzydatnego do służby, organ ma obowiązek zwolnić go ze służby. Ustawodawca nie pozostawił tutaj organom administracyjnym możliwości zastosowania tzw. "uznania administracyjnego", czyli orzekania przez organy administracji publicznej w oparciu o kryteria sformułowane w sposób nieostry i z możliwością dokonania przez organ orzekający wyboru jednego z kilku prawnie dopuszczalnych rozwiązań. W swojej skardze skarżący kwestionuje przede wszystkim tryb wydania przedmiotowej opinii o jego nieprzydatności do służby oraz jej zasadność. Zdaniem skarżącego, Komendant Powiatowy Policji winien rozpatrzeć jego odwołanie od opinii służbowej z dnia 24 sierpnia 2008r. w formie decyzji administracyjnej. Sąd zwraca uwagę, że zasady sporządzania opinii służbowych zostały uregulowane w art. 35 ustawy o Policji oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 890 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji: "Art. 35. 1. Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. 2. Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego." Z kolei § 11 powyższego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. stanowi, że: "§ 11. 1. Wydający opinię może uwzględnić odwołanie w całości i wydać nową opinię. Odwołanie, które uzna za nieuzasadnione, przesyła w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania przełożonemu właściwemu do rozpatrzenia odwołania, wraz z opinią i własnym stanowiskiem w sprawie, a także całością materiałów będących podstawą wydania opinii. 2. Przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania, w terminie 7 dni od dnia wpływu odwołania, może powołać komisję do zbadania zaskarżonej opinii. W skład komisji nie może wchodzić policjant, który wydał lub uczestniczył przy wydawaniu zaskarżonej opinii. (...) 4. Komisja, o której mowa w ust. 2, sporządza sprawozdanie z wnioskiem o: uwzględnienie odwołania, utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii. Wniosek o uwzględnienie odwołania powinien zawierać propozycję sposobu jego załatwienia. 5. Przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania, po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną opinię albo 2) uchyla zaskarżoną opinię w całości lub w części i poleca wydanie nowej opinii, wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej wydawaniu." W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł odwołanie od opinii służbowej z dnia 24 sierpnia 2008r. sporządzonej przez Kierownika Posterunku Policji. Przesyłając opinię organowi właściwemu do rozpatrzenia wydający opinię nie uwzględnił odwołania, przy czym – zgodnie z § 11 ust. 1 omawianego rozporządzenia - o braku uwzględnienia tego odwołania przez wydającego opinię świadczy sam fakt jej przesłania. Następnie – zgodnie z § 11 ust. 2 - Komendant Powiatowy Policji powołał komisję do zbadania zaskarżonej opinii służbowej. Powołana komisja – zgodnie z § 11 ust. 4 w sporządzonym sprawozdaniu zawnioskowała o utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii. Według tego przepisu tylko w przypadku wniosku o uwzględnienie odwołania komisja sporządza propozycję załatwienia odwołania. Po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji Komendant Powiatowy Policji zawiadomił skarżącego o wniosku komisji i o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii służbowej. Tym samym – zdaniem Sądu - został zachowany tryb wydawania opinii służbowej przewidziany w przepisach ustawy o Policji i w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd stwierdza, że z brzmienia cytowanych powyżej przepisów, a w szczególności z przepisów omawianego rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002r. nie wynika, że po rozpatrzeniu odwołania Komendant Powiatowy Policji miałby obowiązek wydać decyzję administracyjną. Nie wynika też, aby utrzymanie w mocy opinii miało nastąpić rozkazem personalnym, czy jakąś opinią organu odwoławczego. Należy zaznaczyć, że uregulowanie § 11 tego rozporządzenia wyczerpuje tryb wydawania opinii i możliwości odwołania się od opinii służbowej, a w szczególności brak w tym zakresie kognicji sądownictwa administracyjnego. Tym samym dopuszczalne było wyrażenie swego stanowiska przez przełożonego właściwego do rozpatrzenia odwołania w formie pisemnego zawiadomienia skarżącego o tym stanowisku. Sąd zauważa, że – zgodnie z § 11 ust. 5 rozporządzenia - tylko w przypadku uchylenia zaskarżonej opinii w całości lub w części przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania jest obowiązany do polecenia wydania nowej opinii ze wskazaniem, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej wydawaniu. Kontrolując zasadność wydanej skarżącemu opinii służbowej stwierdzającej nieprzydatność skarżącego do służby w Policji – Sąd nie dopatrzył się uchybień mogących mieć wpływ na jej wynik. W szczególności Sąd zauważa, że w części C pkt II opinii służbowej z dnia 24 sierpnia 2008r. Kierownik Posterunku ocenił skarżącego poniżej oczekiwań w następujących dziedzinach: znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania, rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji, planowanie i organizowanie pracy, praca w zespole, zdolność analityczna, samodzielność, kreatywność, radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych, realizacja zadań i czynności. Należy również zauważyć, że także sam skarżący oceniał się poniżej wymagań w zakresie znajomości obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, rozwoju własnego i podnoszenia kwalifikacji, samodzielności (oceny okresowe z 31 grudnia 2007r. i 19 czerwca 2008r.), kreatywności (ocena okresowa z 19 czerwca 2008r.) oraz radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych (ocena okresowa z 31 grudnia 2007r.). Świadczy to - zdaniem Sądu – o braku stronniczości przełożonego i braku jego negatywnego nastawienia do skarżącego, jak wskazuje to skarżący. Sąd podkreśla, że w aktach administracyjnych znajduje się zbiór notatek wyjaśniających sporządzonych przez samego skarżącego, w których wyjaśnia on przyczyny swoich uchybień, a w szczególności: w notatce z [...] 2007 r. skarżący wyjaśnił brak naniesienia odpowiednich danych związanych z mandatami karnymi kredytowanymi "chwilowym przeziębieniem"; w notatce z dnia [...] 2007 r. – pozostawienie bałaganu w samochodzie służbowym "przeoczeniem", a dokonywanie wpisów w rejestrze rozładowań broni służbowej co 14 dni, zamiast co 7 dni – "swoją niewiedzą"; w kolejnych notatkach z tej samej daty [...] 2007 r. brak wpisania w kilku pozycjach rejestru badań alkotestu godzin ujawnienia wykroczenia – "przeoczeniem" spowodowanym "chwilowym przeziębieniem", brak wpisu w rejestrze badań alkotestu drugiego badania – "przeoczeniem"; w notatce z dnia [...] 2008 r. skarżący wyjaśnił nie zapoznanie się z pismami dotyczącymi PP przed służbą "przeoczeniem"; w notatce z dnia 01.04.2008 r. takie samo nie zapoznanie się z pismami dotyczącymi PP przed służbą także "przeoczeniem", przy czym skarżący nadmienił, że zapoznał się z przepisami mundurowymi, a w szczególności z wzorem i kolorem obuwia służbowego, a także kolorem skarpet; w notatce z dnia [...] 2008 r. skarżący podał, że brak służbowej pałki podczas patrolu pieszego spowodowany był jego "przeoczeniem" i dodał, że "pałka służbowa została w radiowozie"; w notatce służbowej z dnia [...] 2008 r. wyjaśnił, że nie zapoznał się z przypadkami użycia środków przymusu bezpośredniego, "gdyż fakt ten uległ" jego "zapomnieniu", a w ostatnim czasie miał "problemy rodzinne"; w notatce z tego samego dnia [...] 2008 r. wyjaśnił fakt nie rozpisania kontrolki pojazdu służbowego "przeoczeniem"; w notatce z dnia [...] 2008 r. fakt zabrudzenia broni służbowej wyjaśnił "przeoczeniem" wynikłym z jego problemów rodzinnych i podobnie – "nie zauważeniem" wyjaśnił fakt uszkodzenia magazynka; w notatce z dnia [...] 2008 r. posłużenie się czytnikiem kolegi wyjaśnił poważnymi problemami rodzinnymi mającymi miejsce od około miesiąca. Nadto już w dniu [...] 2008 roku skarżący sporządził notatkę służbową, w której wyjaśnił, że w dniu 07.02.2008 r. w trakcie wjeżdżania do garażu samochodem służbowym otarł lewym przednim błotnikiem o metalową futrynę drzwi, czego nie zgłosił, gdyż uszkodzenia nie zauważył. W zbiorze powyższych notatek sporządzonych przez samego skarżącego zalegają też projekty pism do urzędów z zaznaczeniem błędów gramatycznych i ortograficznych i z błędnie ustalonymi adresatami. Pomijając kwestie tych ostatnich projektów pism Sąd zauważa, że wyjaśniające notatki urzędowe - które przykładowo Sąd ujawnił – a podpisane przez skarżącego nie są wolne od błędów gramatycznych i ortograficznych. Mając na względzie treść powyższych notatek Sąd stwierdza, że wprawdzie żadne z wymienionych w tych notatkach uchybień nie mogłoby samo w sobie stanowić podstawy do uznania skarżącego za nieprzydatnego do służby w Policji, to jednak nagromadzenie tych uchybień wskazuje na prawidłowość konkluzji organów Policji wskazujących na nieprzydatność skarżącego do służby w Policji. Sąd podnosi, iż zważywszy zakres czasowy powyższych notatek wyjaśniających sporządzanych przez samego i mając na względzie zakres czasowy ocen okresowych, w których sam skarżący oceniał się "poniżej wymagań" należy uznać za chybiony i niczym nie poparty zarzut skarżącego, co do przyczyny negatywnej oceny służbowej – konfliktu z przełożonym mającego ujawnić się około trzy miesiące przed sporządzeniem opinii służbowej stwierdzającej nieprzydatność skarżącego do służby. Skarżący M. B. wskazując na konflikt z przełożonym podniósł, że jego przyczyną było zwrócenie uwagi przełożonemu na niezgodne z przepisami zobowiązywanie do zapoznawania się z materiałami dotyczącymi służby na Posterunku Policji poza czasem służby. Zdaniem skarżącego, funkcjonariuszowi należało umożliwić zapoznawanie się z takimi materiałami w czasie jego służby. Sąd nie podziela i w tym zakresie stanowiska skarżącego i zwraca uwagę na treść § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001r. Nr 131, poz. 1471): "§ 11. Nie uważa się za czas służby czasu niezbędnego - nie dłuższego niż 30 minut - do bezpośredniego przygotowania do służby i jej zdania, a w szczególności przyjęcia lub zdania dokumentacji z przebiegu służby, uzbrojenia i wyposażenia." Powyższe oznacza, że każdy funkcjonariusz Policji winien poświęcić do 30 minut na przygotowanie się do służby i jej zakończenie, a okresu tego nie wlicza się do czasu służby. Tym samym Kierownik Posterunku Policji mógł wymagać od skarżącego, aby ten zapoznawał się z materiałami związanymi ze służbą na tym Posterunku przed rozpoczęciem służby. Sąd stwierdza, że – jak wynika z akt - istotnie skarżący w trakcie pełnienia służby otrzymał kilka nagród, jednakże – z uwagi na ich uzasadnienie i wysokość nie sposób stwierdzić, że dotyczyły one szczególnie znaczących osiągnięć. Przekonującym jest stanowisko organu, że udzielając pewnych nagród czy dokonując niewielkiego podwyższenia dodatku służbowego organy Policji w ten sposób działały wychowawczo, motywacyjnie. Jednocześnie – zdaniem Sądu - fakt przyznania skarżącemu nagród, czy podwyższenia dodatku służbowego wskazują na brak stronniczości przełożonych w ocenie postępowania skarżącego jako policjanta w służbie przygotowawczej. Te nieliczne, niemal "regulaminowe" nagrody nie mogą wyłączyć czy tylko przesłonić dużej liczby uchybień, jakie skarżący niewątpliwie popełnił w trakcie służby. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżony Rozkaz personalny organu II instancji jak również poprzedzający go Rozkaz personalny organu I instancji zostały wydane w oparciu o prawidłowo ustaloną przesłankę, jaką jest opinia służbowa stwierdzająca w okresie służby przygotowawczej nieprzydatność skarżącego do służby w Policji, o której to przesłance mowa w przytoczonym wyżej art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a przeto na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł – jak w sentencji.