III SA/Po 889/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. przy udziale Sprawy ze skargi E. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ... r. nr ... w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2004 oddala skargę /-/ B. Sokołowska /-/ T.M. Geremek /-/ M. Ławniczak Decyzją z dnia 25 lipca 2005 r., Burmistrz na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l."), ustalił małżonkom E. podatek za rok 2004 od nieruchomości położonej w K. w wysokości 4.948,30 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podatkowy wskazał, że przyjął do rozliczenia następujące powierzchnie nieruchomości: budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 81,26 m², budynki pozostałe o łącznej powierzchni użytkowej 1.609,43 m², tj. budynki po byłej kaflarni - 1370,69 m² i pozostałe (budynek nr 9 administracyjno – mieszkalny) - 238,74 m² i grunty pozostałe - 2.303 m². Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 22 listopada 2005 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza i ustaliło małżonkom podatek od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 1.299,60 zł. Organ II instancji uwzględnił fakt całkowitej rozbiórki obiektu nr 5 i rozebrania dachów na pozostałych budynkach, tj. obiektach nr 2,3,4,6,7 i 8 do dnia 30 marca 2004 r., co potwierdzają zapisy w dzienniku rozbiórki nr 14. W związku z powyższym stwierdzono, że przedmiotowe obiekty straciły od dnia 1 kwietnia 2004 r. charakter budynków. Zgodnie z art. 6 ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l., organ odwoławczy uznał, że obowiązek podatkowy, dotyczący tych budynków wygasł z upływem miesiąca marca 2004 r., za wyjątkiem budynku administracyjno-mieszkalnego (istniejącego do lipca 2005 r.). W sentencji powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło podatnikom podatek od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 1.299,60 zł, natomiast, w treści uzasadnienia stwierdzono, że wymiar podatku za ten rok wynosi 2.193,90 zł. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt I SA/Po 17/06, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2005 r., stwierdzając, że rozbieżność pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji, a jej uzasadnieniem w sytuacji, gdy rozbieżność ta dotyczy wymiaru podatku, nie może być zakwalifikowana jako oczywista omyłka, skoro spór toczy się w kwestii wymiaru podatku, a tym samym nie można było skutecznie zmienić w innym trybie sentencji decyzji w tym zakresie. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi w kwestii naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 187, art. 191, art. 197 i art. 198 O.p. W dniu 29 marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydało decyzję, , mocą której uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia 25 lipca 2005 r. i ustaliło podatnikom podatek od nieruchomości za 2004 r. w wysokości 2.193,50 zł. Po rozpatrzeniu skargi małżonków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1123/07, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2007 r. Sąd wskazał między innymi, że organ podatkowy nie wyjaśnił dlaczego jako powierzchnię mieszkalną w budynku administracyjno – mieszkalnym (nr 9) przyjęto 134,40 m² (wykazaną przez podatników w informacji za 2003 r.), a nie jak uznał organ pierwszej instancji powierzchnię 81,26 m² (wynikającą z dokumentacji rozbiórki i aktu notarialnego). Sąd zwrócił uwagę, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w myśl art. 210 § 4 O.p., winno zawierać uzasadnienie faktyczne i wskazanie faktów uznanych przez organ podatkowy za udowodnione oraz wyjaśnienie z jakich przyczyn nie dano wiary innym dowodom. Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia kwestii powierzchni budynków, których opomiarowanie jest niemożliwe ze względu na ich rozbiórkę, przesądza o naruszeniu powołanego przepisu. Sąd uznał zatem, że winny być uzupełnione braki przedmiotowej decyzji w zakresie prawidłowego i wyczerpującego odniesienia się przez organ podatkowy do powierzchni budynków, będących podstawą obliczenia podatku zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 30 września 2008 r., , uchyliło decyzję Burmistrza i ustaliło małżonkom podatek od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 2.193,90 zł. Organ drugiej instancji przyjął, że z dniem 1 kwietnia 2004 r. budynki nr 2, 3, 4, 5, 6 , 7 i 8 straciły charakter budynków w rozumieniu przepisów prawa. W związku z tym organ ustalił wymiar podatku od nieruchomości o łącznej powierzchni 1.478,69 m² za trzy pierwsze miesiące 2004 r. Organ odwoławczy powołał się na informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r., złożoną przez podatnika dnia 19 stycznia 2004 r., w której podano, że powierzchnia użytkowa pomieszczeń mieszkalnych w budynku administracyjno – mieszkalnym (nr 9) wynosi 134,40 m², a z odwołania wynika, że rozbiórka tego budynku została zakończona w dniu 12 lipca 2005 r., a więc budynek ten istniał w 2004 r. Według organu podatkowego z powołanej powyżej informacji wynika, że powierzchnia mieszkalna wykazana w akcie notarialnym, tj. 81,26 m² została zwiększona do powierzchni użytkowej 134,40 m². Stąd też w zaskarżonej decyzji ustalono wymiar podatku od powierzchni mieszkalnej 134,40 m², a jako powierzchnię pozostałej części budynku administracyjno – mieszkalnego podano 264,34 m² . Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opierając więc się na informacjach złożonych przez podatnika i danych wynikających z książek obiektów budowlanych w zakresie powierzchni budynków oraz uchwale Rady Miejskiej w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, ustaliło, że wymiar podatku wynosi 2.193,90 zł. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 stycznia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji z dnia 30 września 2008 r. (sygn. akt I S.A./Po 1416/08). W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie tylko z przyczyn w niej wskazanych. Sąd wskazał, że w wyroku z 26 lutego 2008 r. Sąd w sposób jednoznaczny stwierdził, że istnieją rozbieżności w decyzjach organów obu instancji co do przyjętej powierzchni mieszkalnej budynku (organ pierwszej instancji przyjął 81,26 m², a organ drugiej instancji - 134,40 m²). Zgodnie zatem z wytycznymi Sądu zadaniem organów podatkowych, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, było wyjaśnienie powyższej rozbieżności i odniesienie się do ustaleń w tym zakresie. Organ podatkowy był zatem obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 1123/07) Sąd stwierdził, że wbrew zaleceniom znajdującym się w tym wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło, dlaczego jako powierzchnię części budynku nr 9 administracyjno – mieszkalnego przeznaczoną na cele mieszkalne, przyjęto 134,40 m², a nie jak to uznał organ pierwszej instancji - 81,26 m². Nie sposób bowiem uznać za przekonywujące twierdzenie organu podatkowego, że powierzchnia mieszkalna wykazana w akcie notarialnym, tj. 81,26 m² została zwiększona do powierzchni użytkowej 134,40 m², skoro nie potwierdza tego żaden dokument znajdujący się w aktach sprawy. Wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonej decyzji z informacji, złożonej w dniu 19 stycznia 2004 r. przez podatnika w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2003, nie wynika, aby powierzchnia mieszkalna została zwiększona i w jaki sposób. Nie ulega wątpliwości, że w tym zakresie organ podatkowy nie dokonał żadnych wyjaśnień, nawet nie przesłuchał na tę okoliczność podatników i nie zwrócił się do nich o dostarczenie dokumentów potwierdzających rzeczywistą powierzchnię mieszkalną lub fakt zwiększenia tej powierzchni, co zważywszy na niemożność opomiarowania przedmiotowego budynku z uwagi na jego rozbiórkę, było jednym z niewielu sposobów możliwie precyzyjnego ustalenia rzeczywistej powierzchni nieruchomości podlegającej opodatkowaniu. Zgodnie z art. 234 O.p., ustanawiającym fundamentalną zasadę - zakaz reformationis in peius, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Od tej zasady istnieją dwa wyjątki, a mianowicie w przypadku, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wynika jednak, aby którykolwiek z przytoczonych wyjątków występował i był przedmiotem analizy, a zatem brak było podstaw, aby odstąpić od tej zasady. Zaskarżona decyzja naruszała wspomnianą zasadę, gdyż w istocie była rozstrzygnięciem na niekorzyść podatnika, pogarszała bowiem jego sytuację, przyjmując większą powierzchnię zarówno mieszkalną, jak i pozostałych budynków, będących przedmiotem opodatkowania. Decyzja organu pierwszej instancji w części ustalającej powierzchnię i wymiar podatku dotyczącego mieszkania, tj. 81,26 m² (podatek 39,00 zł), jest korzystniejsza dla skarżących niż decyzja organu odwoławczego, w której przyjęto powierzchnię 134,40 m² (podatek 64,51 zł). Wprawdzie ostatecznie organ drugiej instancji wymierzył podatek łączny kwotowo niższy niż organ pierwszoinstancyjny, ale w istocie zwiększył powierzchnię użytkową pozostałych budynków z 1.609,43 m² (suma 1370,69 m² i 238,74 m²) do 1.743,03 m² (suma 1478,69 m² i 264,34 m²), od której to powierzchni stawka podatku wynosi 2,85 zł za 1m². Nie sposób jednocześnie ustalić w oparciu o jakie dane powierzchnia budynku administracyjno – mieszkalnego (oznaczonego błędnie nr 5 zamiast nr 9), pozostała po odliczeniu powierzchni mieszkalnej, wynosi w zaskarżonej decyzji 264,34 m², podczas gdy w decyzji organu pierwszej instancji jest ona mniejsza i wynosi 238,74 m², pomimo przyjęcia przez ten organ mniejszej powierzchni mieszkalnej, tj. 81,26 m². Wprawdzie wymiar podatku w decyzji organu odwoławczego (w kwocie 2.193,90 zł) był niższy niż w decyzji Burmistrza (w wysokości 4.948,30 zł), ale stan taki wynikał ze sposobu obliczenia należności, czyli jedynie za trzy miesiące 2004 r. co do budynków, które zostały rozebrane lub pozbawione dachu do marca 2004 r. W tym też zakresie ustalenia i wyliczenia organu podatkowego, działającego jako organ kasatoryjny i reformatoryjny, były prawidłowe. W konsekwencji jednak decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca decyzję organu pierwszej instancji w zakresie ustalającym większą powierzchnię nieruchomości podlegającą opodatkowaniu, była niekorzystna dla podatnika, bo z tego powodu wymiar podatku jest w istocie wyższy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę opierał się na ustaleniach faktycznych, które przyjął WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r., brak bowiem nowych okoliczności, które zaistniałyby po wydaniu tego wyroku. Z uwagi jednak na fakt, że kwestia zakazu reformationis in peius nie była przedmiotem oceny w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r., nie istniały przeszkody, aby Sąd kwestię tę zbadał i ocenił. Zdaniem Sądu, wyjaśnienie rozbieżności w powierzchni mieszkalnej oraz pozostałych budynków istniejących do marca 2004 r. stało się na obecnym etapie sprawy bezprzedmiotowe w świetle opisanych powyżej uchybień proceduralnych, a powtórne ich zlecanie, spowoduje przewlekłość postępowania podatkowego. W tej sytuacji celowym i bardziej racjonalnym było przyjęcie rozwiązania, zgodnego z podstawowymi zasadami prawa podatkowego, tj. reforamtionis in peius – zakaz orzekania na niekorzyść podatnika oraz in dubio pro tributario – zasada uwzględniania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść podatnika. Mając na względzie te zasady przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane zostało do uwzględnienia powierzchni nieruchomości (budynków i mieszkalnej) przyjętej przez organ pierwszej instancji, w decyzji z dnia 25 lipca 2005 r. jako korzystniejszej dla podatników i obliczenia podatku, do czasu przeprowadzenia prac rozbiórkowych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zauważono, że wbrew twierdzeniom skarżących książka obiektu budowlanego jest dokumentem, stwierdzającym to, co zostało w nim zapisane i podlega ocenie przez organ, a dowodem w sprawie mogą być nie tylko dokumenty urzędowe. Zgodnie bowiem z przepisami zawartymi w Dziale IV O.p. organ podatkowy jako dowód może dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Organy podatkowe podejmują bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 O.p. w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 O.p. dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew zarzutom skargi, według Sądu, organ odwoławczy nie miał podstaw do umorzenia postępowania podatkowego, z uwagi na rozbiórkę części budynków. Postępowanie w niniejszej sprawie nie stało się bezprzedmiotowe, chociażby z uwagi na posiadanie nieruchomości w postaci gruntu, co do którego wymiar podatku jest bezsporny. Sąd nie mógł rozpoznać wniosku, zawartego w skardze, w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie podatku od budynków. Sąd administracyjny, działający na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Wobec powyższego żądanie pełnomocnika skarżących wykraczało poza zakres kognicji Sądu. Wskazane naruszenia prawa procesowego (art. 121, art. 234, art. 210 § 4 O.p. oraz art. 153 P.p.s.a.) zdaniem Sądu, miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Ze względu na konieczność ponownego jej rozpatrzenia z zachowaniem norm proceduralnych, zaskarżone rozstrzygnięcie uchylało się spod kontroli Sądu i nie mogło pozostać w obrocie prawnym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 października 2009 r. uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 25 lipca 2005 r. i ustaliło stronie skarżącej podatek od nieruchomości w kwocie 2018,50 zł. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż organ II instancji zrealizował wytyczne wyroku Sądu z dnia 15 stycznia 2009 r. i zastosował zasady reformationis in peius oraz in dubio pro tributario, określając jako podstawę opodatkowania powierzchnię nieruchomości przyjętą przez organ I instancji – jako korzystniejszą dla podatników. Z tego względu przyjęto do rozliczenia następujące powierzchnie nieruchomości: budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 81,26 m², budynki pozostałe o łącznej powierzchni użytkowej 1.609,43 m², w tym budynek nr 9 (administracyjno – mieszkalny) - 238,74 m² oraz grunty pozostałe - 2.303 m². W skardze na powyższą decyzję E. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie r.pr. wnieśli o stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji II instancji w całości, bądź też stwierdzenie nieważności lub uchylenie tej decyzji w części dotyczącej podatku od budynków i umorzenie postępowania w tym zakresie ze względu na naruszenie art. 121, 210 § 4 w zw. z art. 180, art. 233 § 3 w zw. z art. 120 i 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej oraz nieuwzględnienie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi wskazano, że do tej pory nie rozpatrzono wniosku o umorzenie przedmiotowego postępowania, podatnik uzyskał w dniu 9 grudnia 2003 r. decyzję zezwalającą na rozbiórkę obiektów budowlanych po nieczynnej kaflarni, a w dniu 24 czerwca 2004 r. decyzję dotyczącą pozwolenia na rozbiórkę budynku nr 9 – co spowodować miało ustanie obowiązku podatkowego. Organy podatkowe nie ustaliły ostatecznie wielkości powierzchni użytkowej podlegającej opodatkowaniu. W ocenie strony skarżącej organ II instancji nie był władny do orzekania co do istoty sprawy – ze względu na zapis art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej. Powierzchnia spornego budynku nr 9 (238, 74 m kw.) ustalona przez organ nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Podkreślono też wadliwość i nierzetelność książek obiektów budowlanych, które nie powinny być przyjęte za dowód w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Wskazać należy na wstępie, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy przy tym rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W zakresie tak rozumianej oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego aktu w aspekcie stosowania prawa, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w konkretnym przypadku uznane za błędne, oraz jakie – zdaniem danego sądu – zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło zostać uznane za zgodne z prawem (zob. m. in. T. Woś i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 472-473). Organ administracji zobowiązany jest wobec tego do bezwzględnego zastosowania się przy ponownym rozpoznaniu sprawy do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Uchybienie temu obowiązkowi narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza wadliwość podjętego aktu lub czynności, uzasadniającą konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego (zob. np. wyrok NSA z 21 października 1999r., IV S.A. 1681/97, LEX nr 47848). W wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 stycznia 2009 r. (sygn. akt I SA/Po 1416/08) wskazano m. in. na konieczność przyjęcia przy ustalaniu powierzchni podlegającej opodatkowaniu w niniejszej sprawie wielkości przyjętych przez organ I instancji w decyzji z 25 lipca 2005 r. – jako korzystniejszych dla podatnika. Realizując powyższe wskazania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji prawidłowo, w ocenie Sądu przyjęło dane dotyczące powierzchni określone w decyzji Burmistrza - budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 81,26 m², budynki pozostałe o łącznej powierzchni użytkowej 1.609,43 m², w tym budynek nr 9 (administracyjno – mieszkalny) - 238,74 m² oraz grunty pozostałe - 2.303 m². Wszelkie zarzuty skarżących odnośnie niewłaściwego ustalenia przedmiotu opodatkowania okazały się zatem, w kontekście prawidłowego zrealizowania przez organ precyzyjnych i jednoznacznych wytycznych Sądu, niezasadne. Odnosząc się do kwestii uzyskania decyzji zezwalających na rozbiórkę obiektów budowlanych po nieczynnej kaflarni (z dnia 9 grudnia 2003 r. – k. 10 akt sądowych) oraz budynku administracyjno – mieszkalnego nr 9 (z dnia 24 czerwca 2004 r. – k.11) wskazać należy, iż wbrew stanowisku organu II instancji zawartemu w załączonej do skargi decyzji z dnia 17 lipca 2009 r. (k. 13-14) samo wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę nie przesądza automatycznie o niemożności uznania danego obiektu budowlanego za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowym ustawodawca nie przewidział na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) jakiegokolwiek ograniczenia obowiązku podatkowego dotyczącego złego stanu technicznego obiektu budowlanego kwalifikującego się do rozbiórki. Art. 2 ust. 1 tej ustawy mówi o budynkach lub ich częściach jako przedmiotach opodatkowania. W myśl definicji zawartej w art. 1 a ust. 1 pkt. 1 ustawy budynkiem jest obiekt budowlany związany trwale z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Definicja ta nie uwzględnia zatem stanu technicznego budynku. Jego zły stan nie może wobec tego przesądzać, iż nie mamy do czynienia z budynkiem w rozumieniu powyższej ustawy. Jeżeli dany obiekt posiada elementy wskazane w jego definicji legalnej to stanowi on przedmiot opodatkowania, niezależnie od tego, że jest przeznaczony do rozbiórki i nie nadaje się do faktycznego użytkowania (zob. m. in. wyrok WSA w Gdańsku z 4 września 2007 r., I S.A./Gd 874/06 oraz wyrok NSA z 11 września 2007 r., II FSK 959/06, lex nr 389376). Zdaniem Sądu, ze względu na powyższe okoliczności, należało uznać, iż samo uzyskanie przedmiotowych decyzji zezwalających na rozbiórkę spornych obiektów nie uzasadniało konieczności nieuznania ich za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazał na to pośrednio również tutejszy Sąd w wytycznych zawartych w wyroku z 15 stycznia 2009 r., nakazując organom podatkowym obliczenie podatku za okres do momentu przeprowadzenia prac rozbiórkowych (a nie samego wydania decyzji zezwalającej na rozbiórkę). Za niezasadny uznać należało też zarzut dotyczący nierozpoznania wniosku strony o umorzenie postępowania, gdyż również w tym zakresie organ II instancji związany był wyraźnymi wytycznymi wyroku z 15 stycznia 2009 r., zgodnie z którymi w niniejszej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania podatkowego ze względu na planowaną rozbiórkę części budynków. W toku postępowania podatkowego nie naruszono przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego (m. in. art. 120 Ordynacji), jak również nie doszło, wbrew zarzutom skargi, do naruszenia art. 233 § 3 tej ustawy. Daje on bowiem Samorządowemu kolegium odwoławczemu uprawnienie do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej daną sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego I instancji. W niniejszym postępowaniu decyzja Burmistrza dotyczyła określenia wymiaru podatku od nieruchomości, nie miała zatem w żaden sposób charakteru decyzji uznaniowej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa, wobec czego orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ M. Ławniczak /-/ T.M. Geremek /-/ B. Sokołowska D.W.d