II SA/Bk 498/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza W. z dnia [...].01.2009 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej A. I. kwotę 1317 (słownie tysiąc trzysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 63, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej zabudowy produkcyjnej – budowy hali produkcyjnej (produkcja płytki chodnikowej, krawężników i obrzeży) na działkach o nr geod. 1080, 1081 i 1082 położonych w W. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji złożył do Burmistrza W. Producenta Kostki Brukowej "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. w dniu 26 stycznia 2007 r. Wniosek ten, na skutek decyzji kasacyjnych wydawanych przez SKO w B., był rozpatrywany przez organ I instancji czterokrotnie: - decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. uchylona decyzją SKO z dnia [...] sierpnia 2007 r., - decyzja z dnia [...] września 2007 r. uchylona decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2007 r., - decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. uchylona decyzją SKO z dnia [...] sierpnia 2008 r. i decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. (w decyzji błędnie wskazano rok jej wydania zamiast 2009 wpisano 2008 r.) utrzymana w mocy, kwestionowaną w przedmiotowej sprawie, decyzją SKO z dnia [...] marca 2009 r. Burmistrz W. ustalając warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., podał że z przeprowadzonej analizy wynika, iż spełnia ona warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszelkie działania inwestycyjne uwarunkowano zgodnością projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, a zwłaszcza prawem budowlanym oraz przepisami wykonawczymi, w tym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a także ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62 póz. 627 ze zm.), uwzględniając przy tym wszystkie aspekty dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Nadto pomimo tego, że wnioskodawca w pkt. V wniosku oświadczył, iż inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko organ zawarł klauzulę zgodnie z którą jeżeli planowane przedsięwzięcie lub jego część zostanie zakwalifikowane (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257 z 2004 r. poz. 2573 ze zm.) a) jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko i wymagające, bądź mogące wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) jako inne niż określone wyżej, a które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru NATURA 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar, to jego realizacja będzie dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu zgody w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza W. Dodatkowo wskazano, że użytkowanie terenu po zrealizowaniu inwestycji nie powinno powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny - stosownie do art. 144 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, Od decyzji tej odwołanie złożyła A. I. podnosząc, że "decyzja wydana została z naruszeniem warunków i usług o ochronie środowiska". Zarzuciła, że w wydanej decyzji brak jest jakiejkolwiek fachowej opinii czy analizy dotyczącej ochrony środowiska oraz stwierdziła, że firma [...] prowadzi identyczną działalność gospodarczą, a wpływ produkcji jest sprzeczny z zasadami ochrony środowiska. Nadto podniosła, że uniemożliwiono jej zapoznanie się z całością dokumentów dotyczących wydanej decyzji - przesłano jej bowiem tylko część dokumentów, zaś odmówiono prośbie o przesłanie pełnej dokumentacji. Podniosła również, że nie otrzymała żadnego załącznika graficznego, mimo iż stanowi on integralną część decyzji oraz że nie miała możliwości zapoznania się z tymi załącznikami. Zdaniem odwołującej się decyzja narusza interesy osób trzecich, a w szczególności jej interes jako właścicielki działki sąsiedniej, uniemożliwiając zrealizowanie jej planów inwestycyjnych. Wydanie kwestionowanej decyzji automatycznie zmniejsza wartość rynkową jej działki. Końcowo wskazała, że inwestor nie jest właścicielem wszystkich działek, na które wystąpił o warunki zabudowy, zaś wydanie zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z zasadami racjonalnej gospodarki i przeprowadzania przetargów na działki budowlane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa pod względem merytorycznym i formalnym i utrzymało ją w mocy. Wskazano, że jej projekt sporządzony został przez osobę uprawnioną, na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z wymogami ustawowymi, co zrealizowało wcześniejsze wytknięcia i zalecenia Kolegium. Nadto organ I instancji wyraźnie podał, iż ustala warunki zabudowy dla inwestycji opisanej we wniosku przez inwestora, zobowiązując go jednocześnie do projektowania i realizacji inwestycji z uwzględnieniem zasad obowiązujących w prawie budowlanym. Projekt decyzji uzyskał pozytywne uzgodnienie Starosty Powiatowego w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych, oraz pozytywne uzgodnienie Marszałka Województwa P. w zakresie melioracji wodnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania podano, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i innych praw osób trzecich. Nie ma znaczenia przy ustalaniu warunków zabudowy, kto jest właścicielem wskazanego we wniosku terenu, więc zarzut, że teren objęty w części planami inwestycyjnymi wnioskodawcy nie należy do niego, jest zarzutem chybionym. Zarzut, że odwołującej się nie zapewniono możliwości zapoznania się z całością akt postępowania również uznano za bezzasadny. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 9 stycznia 2009 r., w którym organ I instancji opierając się na treści art. 10 § kpa ponownie zawiadamia A. I. o zgromadzeniu materiałów i dowodów w sprawie oraz o możliwości składania uwag i wniosków w przedmiocie zamierzonej inwestycji w terminie 7 dni od daty doręczenia tego pisma. Pismo doręczone zostało stronie 12 stycznia 2009 r. W aktach sprawy znajduje się również zawiadomienie z 10 grudnia 2008 r., w którym organ I instancji stosownie do art. 10 § 1 kpa zawiadamia strony postępowania o zebraniu dowodów, możliwości zapoznania się z nimi oraz terminie, w jakim możliwe było składanie wniosków i uwag w przedmiocie zamierzenia inwestycyjnego. Oprócz zawiadomienia ogólnego, organ I instancji, na pisemną prośbę odwołującej się z 30 września 2008 r., przesłał jej projekt nowej decyzji o warunkach zabudowy oraz wyniki analizy. Odbiór powyższego zawiadomienia A. I. pokwitowała 15 grudnia 2008 r. W aktach znajduje się również zawiadomienie z 25 września 2008 r. wraz z potwierdzeniem jego odbioru z 28 września 2008 r. W kwestii zarzutu nieuwzględnienia w decyzji warunków ochrony środowiska wyjaśniono, że organ I instancji zawarł w punkcie 2 lit. b) sentencji decyzji stosowne klauzule mające na celu stworzenie warunków do ochrony środowiska na etapie projektowania i budowy inwestycji, obszernie wyjaśniając kwestię w uzasadnieniu decyzji. Nadto, w ocenie organu odwoławczego, nawet jeśliby organ I instancji przychylił się do stanowiska odwołującej się i przeprowadził dowód w postaci wizji lokalnej w działającym w innej miejscowości zakładzie wnioskodawcy, to dowód taki nie miałby praktycznie rzecz biorąc żadnej wartości w rozpoznawanej sprawie - oświadczenie inwestora o zamiarze zastosowania innych, nowych maszyn i technologii, pozbawiłoby ten dowód znaczenia. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiodła A. I. i zarzuciła naruszenie: - art. 7, 75, 77, 80 i 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz nienależyte uzasadnienie decyzji, - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zasad postępowania administracyjnego z art. 6, 7, 8 oraz 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, - art. 138 § 2 kpa, przez nieuwzględnienie faktu, że decyzja Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2009 r., nie uwzględnia wszystkich wytycznych, jakie ustaliło SKO w decyzji uchylającej z dnia 19 sierpnia 2008 r., - art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zaakceptowanie zasad określonych w decyzji o warunkach zabudowy dnia 23 stycznia 2009 r. pomimo, że działki na których planowana jest inwestycja nie mają faktycznie dostępu do drogi publicznej, - art. 61 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy w zw. z art. 5 ust. 1 lit. e prawa budowlanego, poprzez zaakceptowanie zasad określonych w decyzji Burmistrza W. pomimo, że dla działek nr geod. 1080, 1081 1082, przygotowanych pod inwestycję, nie sporządzono raportu wskazującego następcze uciążliwości powodowane przez hałas i wibracje względem działek sąsiednich, - art. 61 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy poprzez uznanie, że dopiero etap ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę obligować będzie inwestora do udowodnienia, że jego inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko sąsiadujące z planowaną inwestycją w tym na nieruchomość skarżącej, - art. 61 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że możliwe jest ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy pomimo braku - w dacie wydania decyzji - istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, wystarczającego do zamierzenia budowlanego, - art. 140 kc poprzez rażące ograniczenie możliwości niezakłóconego korzystania przez skarżącą ze swojej nieruchomości wobec wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej zabudowy produkcyjnej - budowy hali produkcyjnej, gdy doświadczenie życiowe oraz zasady logiczne wskazują, że przyszłe funkcjonowanie przedsiębiorstwa wnioskodawcy będzie naruszało własność skarżącej szeregiem immisji - art. 144 k.c. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i ustosunkowując się do zarzutów skargi podał, że we wniosku z dnia 24 stycznia 2007 r. wnioskodawca wskazał, że zamierza budować (posadowić) na terenie wskazanym halę produkcyjną i kruszarkę czekową, do produkcji płytki chodnikowej, krawężników i obrzeży. Zapotrzebowanie na media to: ok. 1000 l wody na dobę i ok. 100 kWh energii elektrycznej. Wnioskodawca nie wspomina nigdzie, że zamierza otworzyć wytwórnię betonu, ani że zamierza produkować beton, zatem zarzut dotyczący uchylania się organów administracji obu instancji od zobowiązania wnioskodawcy do sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko jest całkowicie chybiony. Cytowany w uzasadnieniu skargi przepis § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z zakwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U. nr 261 póz. 2603 ze zm.) dotyczy wyłącznie produkcji betonu w ilościach przekraczających 15 ton na dobę, a nie produkcji z betonu płytek chodnikowych, kostki betonowej czy krawężników. Skoro więc przepis prawa materialnego nie nakazuje sporządzenia raportu, ani nawet nie przewiduje zasadności rozważenia nakazania sporządzenia raportu, nie bardzo wiadomo, na jakiej podstawie prawnej organy mogłyby nałożyć na inwestora obowiązek sporządzenia raportu na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, również uznać należy za bezpodstawny, jako że organy obu instancji rozważyły cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bardzo dokładnie, tyle że wnioski wyciągnięte z oceny materiału dowodowego różnią się od wniosków wyciągniętych przez skarżącą. Zdaniem organu, wszystkie wątpliwości zgłaszane w tej decyzji zostały wyjaśnione i nic nie stało na przeszkodzie by wydać wnioskodawcy pozytywną decyzję. Członek zarządu Spółki będącej inwestorem słuchany na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. (k.72 akt) podał, że produkcja betonu i wyrobów z betonu odbywać się będzie wewnątrz hali. Wielkość produkcji ma wynosić około 1000 m2 kostki brukowej na dzień, a wielkość produkcji produktów z betonu na dobę wyniesie 220 ton. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie – zdaniem Sądu – miało wpływ na wynik sprawy. Nadto organy naruszyły przepisy postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego polega na tym, iż organy wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględniły zmiany przepisów ustawowych w zakresie ochrony środowiska. W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227). Przepis art. 144 tej ustawy wprowadził szereg istotnych zmian w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo o ochronie środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150), m.in. postanowieniem art. 144 pkt 9 ustawy uchylono dział V i VI ustawy – Prawo ochrony środowiska, wprowadzając w ich miejsce nowe uregulowania. W miejsce uchylonych przepisów działu V (udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska) oraz działu VI (postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko) ustawy – Prawo ochrony środowiska, weszły w życie uregulowania ustawy z dnia 3 października 2008 r. dotyczące m.in. oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000 (dział V ustawy); w rozdziale 3 działu V unormowano reguły wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71-87 ustawy z 3 października 2008 r.). Co od zasad wydawania tych decyzji wprowadzono istotną – dla oceny legalności decyzji będącej przedmiotem skargi – zmianę polegającą na tym, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 72 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Wymóg posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązywał w dacie złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji w niniejszej sprawie. Jednakże w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji – odpowiednio: [...] stycznia 2009 r. i [...] marca 2009 r. – obowiązywała już nowa ustawa , która weszła w życie 15 listopada 2008 r. W przypadku zmiany stanu prawnego w toku prowadzonego postępowania, przepisy przejściowe określają, w oparciu o jaki stan prawny powinno być prowadzone i zakończone postępowanie wszczęte przed zmianą stanu prawnego. Przepis art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie ...stanowi, że do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienionej w art. 144 (czyli na podstawie prawa ochrony środowiska), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest prowadzone na podstawie prawa ochrony środowiska, stąd reguła ustanowiona przepisem art. 153 nie znajduje tu zastosowania. Zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania ustawy nowej, organy prowadzące postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy winny uwzględnić nową regulację prawną wprowadzoną przepisem art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Oznacza to, iż organy prowadzące postępowanie o wydanie warunków zabudowy winny rozważyć, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodziła potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za takim stanowiskiem przemawia również przepis art. 155 ustawy z dnia 3 października 2008 r. zgodnie z którym, przepisów ustawy zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. Takiej decyzji nie posiada inwestor ubiegający się o wydanie warunków zabudowy. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdzając, iż z dniem 15 listopada 2008 r. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a decyzję taką dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji oznacza to, że o ile w sprawie nie zaistnieją prawne przesłanki odstąpienia od nowej procedury, konieczne może okazać się poprzedzenie dalszego postępowania toczącego się z wniosku o ustalenie warunków zabudowy, uzyskaniem przez inwestora stosownej decyzji w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r., z ewentualnym zawieszeniem postępowania o ustalenie warunków zabudowy (wyrok z dnia 25 lutego 2009 r., II SA/Lu 26/09, Lex nr 486215). W świetle powyższych konstatacji błędne jest twierdzenie organu odwoławczego, wyrażone w odpowiedzi na skargę, że żaden przepis prawa materialnego nie nakazuje sporządzenia raportu, ani nawet nie przewiduje zasadności rozważenia nakazania sporządzenia raportu na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zakończone do dnia 15 listopada 2008 r. decyzją ostateczną, ma obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą prawne przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach projektowanego przedsięwzięcia. Nadmienić należy, iż na mocy art. 173 ust.1 ustawy z 3 października 2008 r. dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie m.in. art. 51 ust. 8 ustawy zmienionej w artykule 144 (tzn. na podstawie ustawy – Prawo ochrony środowiska), zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie nowej ustawy, jednak nie dłużej niż 24 miesiące od dnia wejścia jej w życie. Oznacza to, że zachowują moc przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko...(Dz. U. nr 257, poz. 2573). Wśród przedsięwzięć, które maja znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym w stosunku do których można wymagać sporządzenia raportu, wymienia się m.in. instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę (§ 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia). Organy prowadzące postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie dostrzegły zmiany w regulacji ustawowej, a w konsekwencji nie podjęły w istocie wyjaśnienia wpływu projektowanej inwestycji na środowisko. Organ I instancji przyjął do wiadomości oświadczenie inwestora, złożone we wniosku o wydanie warunków zabudowy, że jest to "inwestycja bez negatywnego wpływu na środowisko". Ograniczył w decyzji wymagania w zakresie ochrony środowiska do klauzuli zgodnie z którą, jeśli planowane przedsięwzięcie lub jego część zostanie zakwalifikowana jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a przez to wymagające sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, lub jeżeli przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, to realizacja przedsięwzięcia będzie dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu zgody w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza W. Tego rodzaju klauzula była wystarczająca pod rządami ustawy- Prawo ochrony środowiska; wobec zmiany regulacji prawnej Burmistrz W., będący organem kompetentnym zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy jak i do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powinien o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko rozstrzygać na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy wymaganych przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z przepisem art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek inwestora o wydanie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą między innymi przeznaczenie projektowanych obiektów budowlanych, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W niniejszej sprawie inwestor we wniosku stwierdził, że chodzi o budowę hali produkcyjnej, w której będą wytwarzane płytki chodnikowe, krawężniki i obrzeża oraz będzie zamontowana kruszarka szczękowa. Pomimo faktu, iż mamy tu do czynienia z produktami betonowymi organ I instancji nie zainteresował się bliżej jaka ma być technologia produkcji tych produktów betonowych, dając wiarę, że dobowa produkcja będzie potrzebowała 1000 l wody na dobę. Z oświadczenia członka zarządu Spółki z o. o. wnioskodawcy – inwestora wynika, iż "produkcja betonu i wyrobów z betonu odbywać się będzie w wewnątrz hali. Wielkość produkcji ma wynosić ok. 1000 m2 kostki brukowej na dzień". Dobowa produkcja produktów z betonu wyniesie - według inwestora - 220 ton na dobę. Powyższe oświadczenie, złożone na rozprawie w Sądzie, ukazuje niewątpliwie, że wyjaśnienia wymaga jaka będzie wielkość produkcji betonu potrzebna do wyprodukowania 220 ton produktów betonowych na dobę. Tej okoliczności organ I instancji nie starał się w ogóle wyjaśnić; natomiast organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę stwierdził, że wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dotyczy wyłącznie produkcji betonu w ilościach przekraczających 15 ton na dobę, a nie produkcji z betonu płytek chodnikowych, kostki betonowej czy krawężników. Organ odwoławczy nie podjął się wszakże wyjaśnienia w jaki sposób wyprodukować 220 ton na dobę produktów z betonu bez wyjaśnienia jak jest produkowany beton będący komponentem produktu końcowego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organy obu instancji nie wyjaśniły okoliczności mających znaczenia dla podjęcia rozstrzygnięcia wniosku o wydanie warunków zabudowy nawet pod rządami ustawy – Prawo ochrony środowiska. Organ I instancji winien żądać od inwestora uzupełnienia wniosku przez określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, co – zdaniem Sądu- oznacza wymóg przedstawienia nie tylko wielkości hali produkcyjnej, ale określenie technologii i wielkości produkcji, zwłaszcza w sytuacji, gdy produkcja ta może być uznana za mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Uwzględniając kasacyjny charakter rozstrzygnięcia Sądu nie ma potrzeby ustosunkowania się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Wskazać należy jedynie organom, aby ponownie postępowanie przeprowadziły wyjaśniając wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia, a w szczególności dla wyjaśnienia zagadnień ochrony środowiska. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Konsekwencją uwzględnienia skargi było rozstrzygnięcie podjęte w pkt. 2 wyroku na podstawie art. 152 w/w ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy.