I OZ 149/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 2/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] października 2009 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 2/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Zamościu z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stwierdził, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone we wskazanym przepisie w szczególności nie określiła na czym polega wyrządzenie szkody lub trudne do odwrócenia skutki przez wykonanie zaskarżonej decyzji. Samo powoływanie się skarżącego na fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej bez poparcia konkretnymi dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej nie może być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej. Zatem przedstawiona argumentacja we wniosku jest niewystarczająca i nie pozwala na ustalenie czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w/w konsekwencje. Na powyższe postanowienie złożono zażalenie, w którym nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu, bowiem działalność skarżącego opiera się głównie na wyjściu do klienta (zmusza do tego rynek i konkurencja) a auto jest niezbędnym środkiem lokomocji, którym udaje się do klientów oraz po materiały potrzebne do prowadzenia działalności. Ponadto samochód umożliwia skarżącemu utrzymanie się na rynku. Odebranie dokumentów do samochodu dla skarżącego spowoduje odebranie środków do życia. Zaś zaprzestanie prowadzenia działalności w okresie 12 miesięcy spowoduje konieczność zwrotu dotacji przyznanej na jej rozpoczęcie, którą skarżący wykorzystał na zakup niezbędnego sprzętu - co wynika z zawartej umowy z Powiatowym Urzędem Pracy w T. L. Zatem powyższe okoliczności wskazują, iż brak dokumentów do prowadzenia pojazdu może wywołać nieodwracalny skutek. Utrzymanie rejestracji samochodu nie niesie żadnych negatywnych skutków, ponieważ samochód skarżący nabył w dobrej wierze, nikt nie kwestionuje prawa własności, nie pochodzi z kradzieży, nie wykazano, iż ciążą na nim należności z Skarbu Państwa, nie jest samochód poszukiwany. Skarżący uważa, iż nie powinien być obciążany negatywnymi skutkami właściciel żądający rejestracji pojazdu nabytego w dobrej wierze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Przede wszystkim należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie prawidłowość wydanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zatem podniesione w zażaleniu okoliczności co do oceny decyzji w sprawie rejestracji pojazdu pozostają poza zakresem rozważań Sądu. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że strona sama jest zobowiązana do wskazania przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, bowiem Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Jednocześnie sama możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie w/w przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Przesłanki uwzględnienia przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione w sposób alternatywny i wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - niepubl., postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl. i postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, niepubl.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, skarżący nie uprawdopodobnił we wniosku dostatecznie w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak również jego uzupełnienie były na tyle lakoniczne, iż nie pozwalały Sądowi na jego uwzględnienie. Skarżący stwierdził, iż samochód jest niezbędny do prowadzenia działalności, ponieważ praca opiera się na wyjazdach w teren a działalność jest jedynym źródłem utrzymania oraz nałożenie kary pieniężnej za niezwrócenie tablic rejestracyjnych i dokumentów jest niewłaściwe, bowiem jej wysokość niedługo przekroczy wartość samochodu, nie mogły być uznane za przesłanki do uwzględnienia wniosku, tym bardziej bez poparcia konkretnymi dowodami, chociażby w zakresie sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, co słusznie zauważył Wojewódzki Sąd. Powyższe okoliczności nie można utożsamiać z dostatecznym uprawdopodobnieniem, iż w sprawie należy zastosować środek ochrony tymczasowej tym bardziej, że z samego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wynika, iż obejmuje ona szerokie spektrum działania, w tym takie rodzaje, działalności, które nie wymagają posiadania samochodu np. działalność introligatorska, wydawanie wykazów list, wykonywanie fotokopii. Nawet gdyby przyjąć, iż w wyniku utraty dokumentów do samochodu działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego będzie musiała zostać ograniczona, to i tak okoliczności tej nie można uznać za dostateczne spełnienie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Według bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Ponadto należy stwierdzić, iż skarżący musi oddać dokumenty tylko do określonego pojazdu, co nie oznacza, iż do czasu rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie nie może korzystać z innego pojazdu lub innych środków transportu - tego skarżący w żaden sposób nie wykazał. Przedstawione zaś w zażaleniu dokumenty w zakresie prowadzonej działalności zwłaszcza specyfikacja wydatków jak również dokument o obliczeniu zaliczki na podatek dochodowy są niewystarczające i Sąd nie ma możliwości ich merytorycznej oceny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.