V SA/Wa 1743/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzeja Kania (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... sierpnia 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz M. W. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. M. W. (zwany dalej Skarżącym) ...maja 2007 r. wystąpił o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Decyzją z ... maja 2008 r. nr ... Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. – dalej: Kierownik Biura - odmówił przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2007 i nałożył sankcję w wysokości ... zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stwierdzono różnicę (155,75%) (zawyżenie) pomiędzy zadeklarowaną sumą powierzchni (... ha) działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w ramach kontroli na miejscu (... ha). Działki C i D przedeklarowano o pow. ... ha, natomiast na działce B w granicach działki ewidencyjnej ... nie jest prowadzona działalność rolnicza. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. – dalej: Dyrektor Oddziału - decyzją z... listopada 2008 r. o nr ... utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż gospodarstwo skarżącego znajduje się na obszarze NATURA 2000, zatem drzewa i krzewy tam rosnące można wycinać jedynie za zgoda konserwatora przyrody organ wskazał, iż program rolnośrodowiskowy to jeden ze schematów pomocowych, zawarty w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013, który polega na realizacji określonych zadań w ramach pakietów rolnośrodowiskowych. Działania te zmierzają do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich oraz do zachowania różnorodności biologicznej na tych terenach. Jeżeli rolnik na gruncie rolnym realizuje przedsięwzięcia rolno-środowiskowe i poprawy dobrostanu zwierząt wówczas każda roślinę uprawną z tego obszaru, do której przysługuje jednolita płatność obszarowa, płatność uzupełniająca lub płatność do upraw roślin energetycznych deklaruje we wniosku jako osobną grupę upraw oraz dodatkowo wpisuje RS wraz z nazwą rośliny uprawnej. Wnioskodawca we wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 zadeklarował ... działki rolne, w których jako grupę upraw podał JPO/ONW. Wnioskodawca nie wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 55/09 uchylił decyzję z ... listopada 2008 r. Przyczynami uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji było jej nieprawidłowe uzasadnienie nie spełniające wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr z 2000 r. Nrt 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej k.p.a. oraz naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427). Sąd wskazał, że Dyrektor Oddziału obowiązany był rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Tymczasem z decyzji tej nie wynika, aby organ odwoławczy przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające, do czego na podstawie art. 15 k.p.a. i przepisów regulujących postępowanie dowodowe był obowiązany. Uzasadnienie decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji o odmowie przyznania płatności ONW, nie obrazuje całego problemu niniejszej sprawy. Nie przedstawia w sposób pełny ani stanu prawnego, ani faktycznego. Nie wskazuje też na zgromadzony materiał dowodowy i nie zawiera jego analizy w kontekście norm prawa materialnego, które z uwagi na argumenty strony podniesione w postępowaniu mogłyby mieć w sprawie ewentualne znaczenie i wpływ na końcowy wynik. Nadto, Dyrektor Oddziału pozostawił bez właściwej analizy zarzuty wnioskodawcy zawarte w odwołaniu. Co więcej - w uzasadnieniu decyzji zbyt ogólnikowo wskazał na okoliczności, wyjaśnienia i argumenty strony wynikające z rozpatrywanego środka zaskarżenia. Nie wyjaśnił dostatecznie, czy mają one jakiekolwiek znaczenie, czy też – w kontekście obowiązujących przepisów nie zasługują na uwzględnienie. W toku całego postępowania administracyjnego, tak na etapie zastrzeżeń do raportu z kontroli jak również w odwołaniu, skarżący podnosił, iż drzewa i krzewy znajdujące się na jego działkach nie mogą być usunięte bez zgody konserwatora przyrody. Wskazywał, że jego gospodarstwo znajduje się m.in. na obszarze Natura 2000. Powoływał się przy tym na rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306) i zaznaczał, że przepisy tego rozporządzenia dopuszczają w niektórych sytuacjach, aby grunty rolne były porośnięte drzewami lub krzewami. Powyższe argumenty skarżącego nie zostały w należyty sposób rozważone w sprawie. Organ odwoławczy bardzo skrótowo przedstawił zarzuty odwołania, a odnosząc się do nich stwierdził przede wszystkim, iż część cytowanego przez wnioskodawcę ww. rozporządzenia nie znajduje tu zastosowania, albowiem dotyczy gruntów rolnych, a nie łąk i pastwisk (które to zadeklarował skarżący). Sąd podkreślił, iż z takim stanowiskiem i taką oceną (pobieżną sprawy), nie sposób się zgodzić. Rozporządzenie w sprawie minimalnych norm dotyczy gruntów rolnych, do których zalicza grunty orne, łąki i pastwiska (§ 1 ust. 1). Przepis § 4 tego rozporządzenia (do którego odwoływał się wnioskodawca w toku postępowania administracyjnego i do którego nawiązał również w skardze) dotyczy ww. gruntów rolnych, w tym więc nie tylko gruntów ornych, ale także łąk i pastwisk – w tym określonych w § 1 ust. 1 pkt 4. Nadto, zaznaczyć tu należy, iż zgodnie z § 4 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem drzew i krzewów niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody. Dyrektor Oddziału nie tylko nie wyjaśnił, czy gospodarstwo skarżącego znajduje się na terenie chronionym, m.in. na terenie obszaru Natura 2000, ale także nie zbadał, czy wobec tego w sprawie znajdują zastosowanie przepisy § 4 ww. rozporządzenia, a jeśli tak to, czy kontrola na miejscu w gospodarstwie wnioskodawcy uwzględniała wskazane regulacje prawne dopuszczające w niektórych przypadkach drzewa i krzewy na gruntach rolnych. Dyrektor Oddziału po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia ... sierpnia 2009 r. nr ... wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura z dnia ... maja 2008 r. nr .... W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż dokonał ponownie analizy stanu faktycznego sprawy, uwzględniając treść odwołania, obowiązujące przepisy oraz uwagi poczynione przez Sąd i uznał, iż jedynie część z zadeklarowanych gruntów rolnych (tj. ... ha) można uznać za działki, na których prowadzona była działalność rolnicza. W myśl §4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm grunty rolne, o których mowa w §1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem: 1) drzew i krzewów: a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody, b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję rolną 2) gruntów, na których są prowadzone plantacje wierzby (Salix sp. ) wykorzystywanej do wyplatania; 3) gruntów, o których mowa w §1 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, o ile nie wpływają one na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar; 4) plantacji zagajników o krótkiej rotacji wykorzystywanych na cele energetyczne. Działki zadeklarowane porośnięte były gęstymi krzewami, drzewami bądź lasem. Drzewa porastające działki rolne wpływałyby na prowadzoną na tych gruntach produkcję rolną, a także miejscami całkowicie ją uniemożliwiały. Liczba drzew przekraczała 50 sztuk na hektar. Dokumentacja fotograficzna z dokonanych kontroli potwierdza ustalenia inspektorów terenowych. Dopiero po usunięciu samosiejek z polanek oraz krzewów i pojedynczych drzew spomiędzy nich powstały obszary o powierzchniach kwalifikujących się do przyznania płatności. Ponadto organ wskazał, iż fakt, iż gospodarstwo skarżącego znajduje się - jak twierdzi rolnik - w strefie źródliskowej dorzecza K., na chronionych przyrodniczo terenach: obszarze Natura 2000 ... oraz w ... Rzeka B. i Jezioro B. nie ma wpływu na przyznanie płatności ONW, gdyż rolnik winien ubiegać się o objęcie tych terenów programem rolnośrodowiskowym. M. W. ... października 2009 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł m.in. o unieważnienie decyzji Dyrektora ... Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia ... sierpnia 2009 r. nr ... i przyznanie płatności za 2007 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż rozpatrując powtórnie sprawę Dyrektor Oddziału nie uwzględnił wskazań Sądu. W szczególności nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących wyników kontroli, które nie uwzględniły obszarów porośniętych luźno rosnącymi drzewami pomiędzy którymi była prowadzona działalność rolnicza. Zapisy raportu z kontroli jak też notatka służbowa z ....04.2008 r. jednoznacznie stwierdzają, że zmierzono tylko powierzchnie, na których nie występowały pniaki wyciętych drzew. Tym samym nie zmierzono powierzchni, na których występowały aktualnie lub w przeszłości drzewa. Nie ustalono stanu upraw pomiędzy drzewami przyjmując, że występowanie drzew lub krzewów w ilości większej niż 50 szt. na hektar automatycznie wyklucza obszar z dopłat bezpośrednich. Taki sposób przeprowadzenia kontroli był wynikiem błędnego zastosowania §4 pkt 3 rozporządzenia zamiast wskazanego w wyroku Sądu §4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2007 r. O ile par. 4 pkt 3 ogranicza ilość dopuszczalnych drzew i krzewów na pastwiskach i łąkach do 50 sztuk na hektar jednocześnie stawiając warunek braku ich wpływu na prowadzoną produkcję roślinną to pkt 1 lit.a par. 4 mówi o tym, że na pastwiskach i łąkach mogą występować drzewa i krzewy, nie podlegające wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody nie wiążąc dopuszczalności ich występowania z brakiem wpływu na produkcje roślinną, jak też nie określając ich maksymalnej liczby. Ponadto załączone przez skarżącego zdjęcia dokumentują fakt prowadzenia wypasu również pomiędzy drzewami. Skarżący nie może zgodzić się z argumentacja organu II instancji, że nie można zidentyfikować sfotografowanych działek rolnych. Dodatkowo organ II instancji nie wyjaśnił dlaczego z jednej strony uznano część działki ewidencyjnej ... jako JPO z drugiej uznano tą samą powierzchnię za bagno. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inspektorzy prawidłowo uznali, ze w dniu kontroli na działce nie była prowadzona działalność rolnicza, ponieważ w dniu kontroli teren był podmokły. Takie stanowisko organu wydaje się nie zrozumiałe, gdyż przedmiotem kontroli przeprowadzonej wiosną 2008 r. przed sezonem wegetacyjnym, gdy poziom wód gruntowych jest wysoki było przecież stwierdzenie czy grunty zgłoszone jako JPO/ONW były uprawiane w 2007 r. Dla gruntów użytkowanych jako JPO spełnieniem wymogów jest jednorazowe wykoszenie traw w terminie do 31 lipca danego roku. Kontrolujący zmierzyli taki obszar na rzeczonej działce w trakcie kontroli jednak później w raporcie skreślono zapis JPO i wpisano bagno. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ... Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Sąd nie przejmuje bowiem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż postępowanie w sprawie odmowy przyznania M.W. płatności z tytułu wpierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 było już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie oznaczonej sygnaturą akt V SA/Wa 55/09 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału z ... listopada 2008 r. Uchylając przedmiotową decyzję organu drugiej instancji Sąd zawarł w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazania dla organu administracji, który miał ponownie prowadzić postępowanie administracyjne w sprawie. Stosownie do przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd wyjaśnia, że sformułowanie "w sprawie" oznacza tożsamość sprawy ocenianej przez sąd formułujący ocenę prawną oraz sprawy będącej przedmiotem ponownego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego zarówno pod względem podstawy prawnej jak też stanu faktycznego. Zmiana stanu prawnego powoduje natomiast konieczność dokonania przez organ nowej oceny prawnej stanu faktycznego, zaś istotne zmiany w stanie faktycznym mogą powodować nieaktualność wskazań zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Sąd w niniejszej sprawie pozostaje związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 55/09. W przedmiotowej sprawie – po wydaniu ww. wyroku nie nastąpiła zmiana prawa, ani zmiana stanu faktycznego, dlatego wytyczne zawarte w powyższym wyroku pozostają aktualne i obowiązujące. Z treści przywołanego przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a. należy wywieść, iż obecnie prowadzona kontrola - będącej przedmiotem skargi - decyzji będzie miała na celu sprawdzenie czy organy administracji wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 55/09. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest bowiem zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Taka ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania mogą odnosić się zarówno do samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnień w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego - pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 1999r., sygnatura akt IV SA 1177/97, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex Nr 47301. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005r., sygn.akt VII SA/Wa 401/05, niepubl., dostępny w LEX, Lex nr 191319). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Dyrektor Oddziału nie uwzględnił wskazań Sądu zawartych w powołanym orzeczeniu, stanowiącym punkt wyjścia do wydania obecnie zaskarżonej decyzji. Niezastosowanie się do nich, zarówno w zakresie oceny prawnej jak i wskazań co do dalszego postępowania, stanowiło naruszenie przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a. i wobec tego podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd w wytycznych zawartych w wyroku z 29 kwietnia 2009 r. wskazał, iż organ odwoławczy ponownie orzekając będzie zobowiązany przeprowadzić w sposób dokładny i rzetelny analizę stanu faktycznego, kierując się przy tym treścią odwołania i obowiązujących przepisów. Sąd zobowiązał Dyrektora Oddziału do ponownej oceny sprawy z uwzględnieniem całokształtu przepisów prawa materialnego regulujących przyznawanie płatności ONW na rok 2007 oraz do odpowiedzi na zarzuty skarżącego. Sąd wskazał również, iż uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Strona postępowania ma bowiem prawo do pełnego wyjaśnienia dlaczego ważne -w jej przekonaniu- dla wyniku sprawy argumenty nie mogą mieć decydującego w tej sprawie znaczenia. Na organie prowadzącym postępowanie w II Instancji ciąży więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez nią w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Sąd pragnie ponownie wskazać, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania każda sprawa administracyjna rozpoznawana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Oznacza to, iż sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana oraz rozstrzygnięta. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, konieczne jest by rozstrzygnięcie organu odwoławczego poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W myśl ustrojowej zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni bowiem kompetencje zarówno merytoryczne jaki i, co warte podkreślenia, kontrolne. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż organ odwoławczy wyposażony w określone środki weryfikacji decyzji administracyjnej nie poczynił w tej materii żadnych czynności. Zobligowany zaś do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy organ ten podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą we wcześniejszej decyzji z dnia ... listopada 2008 r. nr ..., która wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r. (sygn. akt V SA/Wa 55/09), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 , Nr 153, poz.1270 ze zm.) została uchylona. Za odniesienie się do zarzutów skarżącego nie można uznać autorytatywnego i pozamerytorycznego stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu decyzji, iż podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące lokalizacji jego działek rolnych pozostają bez wpływu na przyznawanie płatności ONW. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia skupił się na przytoczeniu obszernego stanu faktycznego sprawy, bez wskazania jednakże czy zadeklarowane przez skarżącego do płatności działki faktycznie znajdują się na terenach, do których stosuje się przepisy o ochronie przyrody oraz trudno odnaleźć w nim elementy uzasadnienia prawnego, bowiem organ nie przeprowadził analizy przepisów w oparciu, o które wydał rozstrzygniecie w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Dyrektor Oddziału ma obowiązek odnieść się do wszystkich wskazanych wytycznych w wyroku z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 55/09, jak również mieć na względzie powyższe uwagi oraz treść obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 18a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz.U. Nr 46, poz. 306). Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.