II SA/Wa 1934/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], o ustaleniu A. B., zajmującej w dniu [...] stycznia 2008 r. stanowisko [...], z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenia zasadniczego w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej, a także o zwolnieniu jej z dniem [...] lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska i mianowaniu z dniem [...] lutego 2008 r. na stanowisko [...] – w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym wynoszącym [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1692/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżąca została zwolniona ze stanowiska i mianowana na "nowe" stanowisko na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), który jest wyłącznie przepisem kompetencyjnym i na podstawie przepisów wykonawczych, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), tym samym organ przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe omijając ustawowe rygory związane z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Sąd zobowiązał organ do wykazania, iż poprzednie i nowe stanowisko służbowe są stanowiskami równorzędnymi, wskazania, czy przeniósł skarżącą na niższe, czy też na równorzędne stanowisko, bowiem ustawa o Policji nie zna pojęcia "nowe" stanowisko służbowe. W przypadku zaś uznania, że przeniósł ją na stanowisko równorzędne, odniesienia się do wszystkich parametrów obu stanowisk. Ponadto zobowiązał do wskazania materialnoprawnej podstawy decyzji oraz określenia, na podstawie którego przepisu ustawy o Policji zmienił ukształtowany już stosunek służbowy i uzasadnienia decyzji zgodnie z art. 107 k.p.a. Komendant Główny Policji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] ponownie ustalił A. B., zajmującej w dniu [...] stycznia 2008 r. stanowisko [...], z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie zasadnicze w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej, a także zwolnił wyżej wymienioną z dniem [...] lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska i mianował z dniem [...] lutego 2008 r. na stanowisko eksperta [...] – w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym wynoszącym [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej. Po rozpoznaniu odwołania A. B. od powyższego rozkazu personalnego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji był konsekwencją zmiany regulacji prawnych dotyczących uposażenia policjantów dokonanej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). W jego ocenie rozkaz ten jest zgodny z prawem, ponieważ stanowi usankcjonowanie zmienionego stanu prawnego w omawianym zakresie. Ponadto podkreślił, iż organ I instancji nie był autorem zmian, a jedynie wykonawcą przepisów wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wyjaśnił, iż omawiany stan prawny wymagał wydania rozkazów personalnych o zwolnieniu i mianowaniu policjantów wyłącznie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Ponadto stwierdził, iż w omawianej sytuacji brak było podstawy do zastosowania art. 38 ustawy o Policji, regulującego tryb przenoszenia policjanta na stanowisko niższe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. zarzuciła organowi naruszenia prawa materialnego – Konstytucji RP i zawartych tam zasad retroakcji oraz równorzędności wobec prawa i ochrony zaufania, art. 38 i 103 ustawy o Policji, przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., przepisów § 4, 5 pkt 2 załącznika nr 2 oraz załącznika nr 4 do rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. Zarzuciła tez naruszenie przepisów prawa formalnego poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, nieodniesienie się do zarzutów strony oraz wykonanie decyzji nieprawomocnej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazała, iż organy ponownie rozpoznając jej sprawę niczego w swoich rozstrzygnięciach nie zmieniły, a przede wszystkim nie wykazały równorzędności stanowisk. Podkreśliła też, że określenie "analogiczne" nie oznacza "równorzędne". W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę uznać należy za zasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem, skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. W realiach niniejszej sprawy jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy organ administracji uwzględnił w skarżonej decyzji wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r. W myśl bowiem art. 153 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ administracji, rozpoznając więc sprawę ponownie, wskutek uchylenia wydanej przez niego decyzji, jest zobligowany do tego, aby przy wydawaniu nowej decyzji uwzględnić kwestie prawne i faktyczne, które przesądził już Sąd. Nadto winien zastosować się w swoim postępowaniu do wytycznych wyrażonych przez Sąd który sprawę już rozpoznawał. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ przy wydawaniu skarżonej decyzji naruszył normę art.153 p.p.s.a. Nie uwzględnił bowiem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd administracyjny, oraz nie zastosował się do zawartych w uzasadnieniu Sądu wskazań, co do dalszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2009 r. stwierdził w sposób jasny i czytelny, iż działania organu polegające na zwolnieniu funkcjonariusza z dotychczasowego stanowiska, i mianowaniu na nowe, winno odbywać się z poszanowaniem reguł wywodzonych z normy art. 38 ustawy o Policji. Organ administracji mógł więc przenieść funkcjonariusza tylko na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. W oparciu o ww. ocenę prawną Sąd nakazał organowi m.in., aby ten, rozpoznając sprawę wykazał, iż poprzednie i nowe stanowisko służbowe, są stanowiskami równorzędnymi; aby wskazał, czy przeniósł skarżącą na niższe stanowisko czy też na równorzędne; aby w przypadku uznania, że przeniósł ją na stanowisko równorzędne, odniósł się do wszystkich parametrów obu stanowisk. Analiza skarżonej decyzji prowadzi do konkluzji, iż organ nie wykonał powyższych wytycznych. Nie wykazał bowiem, aby poprzednio zajmowane przez funkcjonariusza stanowisko było równorzędne z nowym. Organ ograniczył się jedynie do wskazania, iż oceny równorzędności stanowisk nie można dokonywać w odniesieniu do różnych regulacji prawnych. Takie stanowisko organu może zostać ocenione jedynie jako niedopuszczalna polemika z prawomocnym orzeczeniem Sądu, którym organ jest związany. W świetle więc powyższego, jako zasadny jawi się wniosek, iż organ nie podjął w ogóle zagadnienia równorzędności, w myśl udzielonych mu przez Sąd zaleceń. Nie dokonał analizy obydwu stanowisk pod kątem ich równorzędności. Za taką analizę nie mogą bowiem być uznane wywody, iż nowe stanowisko jest analogiczne do zajmowanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku wprost bowiem nakazał, odniesienie się do materii równorzędności, co jest sformułowaniem innym niż analogiczność. W świetle wyżej podniesionych argumentów wskazać należy, iż nie może się ostać w obrocie prawnym decyzja, która nie uwzględnia oceny prawnej Sądu, i jego wskazań co do dalszego postępowania. Organ ponownie rozpoznając sprawę będzie więc zobligowany do tego, aby uwzględnić kwestię natury prawnej i faktycznej którą przesądził Sąd w wyroku z dnia 25 marca 2009 r. oraz będzie musiał zastosować się do zawartych we wskazanym wyroku zaleceń co do dalszego postępowania. Na marginesie wskazać należy, iż za trafnością linii orzeczniczej określonej w wyroku z dnia 25 marca 2009 r. przemawia rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt – I OSK 952/09. W tym stanie sprawy, podzielając argumenty zawarte w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).