II OSK 1742/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1529/09 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1529/09, po rozpoznaniu skargi M. J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1u stawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 – ze zm.) nałożył na E. i M. J. oraz A. i J. T. obowiązek rozbiórki zadaszonej osłony śmietnikowej usytuowanej przy wschodniej granicy działki nr ew. 111 w obrębie [...] przy ul. [...] w Warszawie z pozostawieniem ściany południowej ze skrzynką licznika elektrycznego od strony działki ew. 130/04 z obr. [...] o wysokości mniejszej niż 2,20m. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 1155/08 uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie robót budowlanych przy budowie zadaszonej osłony śmietnikowej na działce nr 111 przy ul. [...] w Warszawie. Ponownie prowadząc postępowanie w dniu 4 marca 2009r. przeprowadzono wizję i ustalono że na wskazanej działce bezpośrednio przy granicy usytuowana została osłona śmietnikowa o wymiarach 2,5 m x 2,0 m wysokość 2,5 m. Na sąsiedniej działce, stycznie do osłony śmietnikowej znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach 3,0 m x 2,34 m. Śmietnik wybudowany został bez dokonania wymaganego prawem zgłoszenia, natomiast inwestorzy przedłożyli ocenę techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, z której wynika, że "w południowo wschodnim narożu posesji przy ul. [...] znajduje się obiekt murowany, zadaszony z dwiema furtkami od strony drogi dojazdowej. Obiekt ten styka się z podobnym obiektem na posesji sąsiadującej. Obiekty oddzielone są od siebie pełnym murem. Opinia ta nie została pozytywnie zweryfikowana w toku prowadzonego postępowania bowiem ustalono, w trakcie przeprowadzonych w dniu 4 marca 2009r. oględzin, iż osłona śmietnikowa będąca przedmiotem postępowania, nie styka się z podobnym obiektem na sąsiedniej działce, gdyż znajduje się tam budynek gospodarczy. Ustaliwszy powyższe organ uznał, iż doszło do naruszenia § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) bowiem śmietnik powinien być usytuowany w odległości 3m od granicy z działką sąsiednią. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. J. i J. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wskazał, iż osłona śmietnikowa zlokalizowana w granicy z działką sąsiednią w sytuacji, gdy nie styka się z podobnym urządzeniem na tej działce, narusza § 23 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Obliguje to organ do orzeczenia nakazu rozbiórki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł M. J. podnosząc naruszenie art. 10 i art. 79 k.p.a. przez pozbawienie E. J. udziału w postępowaniu, naruszenie art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 77 k.p.a., 78 k.p.a., 80 k.p.a., 81 k.p.a., 107 k.p.a., 136 k.p.a., 138 k.p.a., oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez niewłaściwą interpretację i nie uwzględnienie, że obiekt jest usytuowany w linii rozgraniczającej od strony ulicy, a także przepisów Prawa budowlanego przez błędne wskazanie art. 51 ust. 1 pkt 1 jako podstawy prawnej decyzji. Uzasadniając podniesione zarzuty wskazał, iż E. J. nie zamieszkuje przy ul. [...] w związku z czym nie była powiadomiona o toczącym się postępowaniu. Organy mimo, iż w aktach znajduje się jej adres, korespondencję kierowały na adres, gdzie zamieszkują rodzice skarżącego. Odnosząc się do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skarżący nie zgodził się iż doszło do naruszenia § 23 rozporządzenia, gdyż śmietnik został usytuowany przy linii rozgraniczającej od strony ulicy. Ta okoliczność, całkowicie pominięta przez organy, przesądza, iż nie doszło do naruszenia § 23 cytowanego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W ocenie Sądu samowolnie zrealizowana przez skarżącego na działce nr ew. 111 przy ul. [...], zadaszona osłona śmietnikowa usytuowana w granicy z działką sąsiednią, narusza § 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z wskazanym przepisem w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości określonych w ust. 1 cyt. rozporządzenia od okien i drzwi od 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź przy linii rozgraniczającej od strony ulicy. Jak wynika z przeprowadzonej w dniu 4 marca 2009r. kontroli zadaszona osłona śmietnikowa usytuowana na granicy działek nie styka się z podobnym urządzeniem na działce sąsiedniej. Oznacza to, że wybudowany bez stosownego zgłoszenia obiekt małej architektury, jakim jest śmietnik (art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego) z uwagi na swoje usytuowanie narusza bezwzględnie obowiązujące przepisy rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieuwzględnienia okoliczności, posadowienia osłony śmietnikowej "przy linii rozgraniczającej od strony ulicy", co zdaniem skarżącego przesądza o jego prawidłowym, usytuowaniu, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stanowisko to jest błędne. § 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jednoznacznie określa, iż sytuowanie osłon śmietnikowych przy linii rozgraniczającej od strony ulicy jest możliwe w odległości 2 m od granicy działek, natomiast w granicy tylko w sytuacji gdy styka się z podobnym urządzeniem na działce sąsiedniej. W niniejszej sprawie organ ustalił i nie jest to kwestionowane przez skarżącego, że śmietnik wzniesiony na działce nr ew. 111 przy ul. [...] nie styka się z podobnym obiektem na nieruchomości sąsiedniej, na której znajduje się budynek gospodarczy. Nie można także uznać za skuteczny zarzut naruszenia art. 10 i 79 k.p.a. poprzez pozbawienie udziału w postępowaniu E. J. Z akt postępowania wynika, że uczestniczka postępowania E. J. zamieszkuje wraz z mężem M. A. J. w Warszawie przy ul. [...]. Okoliczność powyższa wynika z przedłożonego przez skarżących Aktu notarialnego Nr Rep. A 11033/99 (k 20 – 21 akt adm.), gdzie skarżący M. J. złożył oświadczenie, iż E. J. (żona) zamieszkuje wraz z nim pod wskazanym adresem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. J. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego tj. § 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez jego niewłaściwą interpretację polegająca na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że obiekt, który jest usytuowany na działce przy ul. [...] nie jest podobny do stykającego się z nim obiektu usytuowanego na działce sąsiedniej, a także przyjęciu, że obiekt, który jest usytuowany w linii rozgraniczającej od strony ulicy powinien znajdować się w odległości co najmniej 2 metrów od granicy działki sąsiedniej, 2. naruszenie art. 10 i art. 79 k.p.a. polegające na pozbawieniu możliwości udziału w sprawie strony postępowania E. J. przez nie doręczanie jej pism w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. P. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajdowała uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do treści ust. 1 ww. przepisu odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką przy czym zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Jednocześnie wskazany jako zarzut skargi kasacyjnej ust. 3 § 23 rozporządzenia stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości określonych w ust. 1 od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też przy linii rozgraniczającej od strony ulicy. Wadliwa jest wykładnia § 23 ust. 3 rozporządzenia jaką prezentuje skarżący kasacyjnie. Autor skargi kasacyjnej zdaje się niezauważać, że przepis ten wskazując na możliwe odstępstwa od wymaganych odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe używa alternatywy rozłącznej. Dokonując wykładni tego przepisu podnieść należy, że spójnik "bądź" wskazuje w sposób jednoznaczny, iż sytuacje rozdzielone tym spójnikiem winny być traktowane rozdzielnie. Nie można tym samym uznać, że skoro urządzenie tego typu zlokalizowane jest przy linii rozgraniczającej od strony ulicy to tym samym może ono być usytuowana w granicy z sąsiednią działką, nawet wówczas jeśli nie styka się z podobnymi urządzeniami na tej działce. Rolą ograniczeń dotyczących sytuowania miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe jest zmniejszenie ich uciążliwości dla osób trzecich w tym dla sąsiadów. Tymczasem usytuowanie tego rodzaju urządzenia przy linii rozgraniczającej od strony ulicy samo w sobie nie sprawia, że "słabnie" uciążliwość dla osób korzystających z nieruchomości sąsiedniej, jeśli urządzenie takie jednocześnie zlokalizowane zostaje, jak w niniejszej sprawie, bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Reasumując, stwierdzić należy, że wyłącznie bezpośrednia styczność miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej uprawnia do odstępstwa w zakresie odległości takiego urządzenia od działki sąsiedniej, niezależnie od położenia tego urządzenia względem linii rozgraniczającej od strony drogi. Przechodząc do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, a odnoszącego się do naruszenia przepisów postępowania wskazać należy na błąd konstrukcyjny skargi kasacyjnej w tym zakresie. Istotą zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że to naruszenie przepisu postępowania, który objęty jest zarzutem, prowadzi do istotnego wpływu na wynik sprawy. Skoro zaś skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby naruszenie art. 10 i 79 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, to nie można w konsekwencji przyjąć, że zarzut ten jest zasadny. Podkreślić jednocześnie należy, że Sąd pierwszej instancji bezpośrednio nie stosował powołanych przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego, a zatem prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej winien przepisy te powiązać ze stosownymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie ar. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.