II OSK 885/10

Dnia 16 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk /spr./ Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1876/09 w sprawie ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 1876/09, oddalił skargę Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r nr [...] przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wydaną w dniu [...] grudnia 2008 r. oznaczoną numerem [...] mocą której odmówiono wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno-usługowego "[...]" (sekcja 1,2,3,4,5,6) z infrastrukturą wybudowanego na nieruchomości przy Al. [...] w Warszawie na terenie działki o nr. ew. [...] z obrębu [...]. W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, iż Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w Warszawie złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie w/w budynku. Do wniosku dołączyła dokumenty, o których mowa w art. 57 Prawa budowlanego oraz oświadczyła, że właściwe organy wymienione w art. 56 Prawa budowlanego zawiadomione o zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu nie zgłosiły sprzeciwu w ustawowym terminie. Jednakże w dniu 19 grudnia 2008 r. przedstawiciel organu I instancji przeprowadził kontrolę, która wykazała, że w budynku nie zostały wykonane wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym. W ocenie organu odwoławczego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy była następstwem prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu jest bowiem ocena jego zdatności do użytkowania czyli wykonania go zgodnie z warunkami i ustaleniami pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego oraz z przepisami. Kontrola przeprowadzona w dniu 19 grudnia 2008 r. wykazała, że inwestor nie wykonał wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym. W halach garażowych pozostały do wykonania instalacje elektryczne, wentylacja, instalacja tryskaczowa, wykonanie posadzek i warstw wjazdowych do garażu. Brak było również warstw drenażowych i wykończeniowych nad wjazdem do garażu w sekcji 4A. W sekcji 4,5 i 6 części mieszkalnej i usługowej zamontowano po jednym z dwóch dźwigów, natomiast w sekcji 1,2 i 3 (czterokondygnacyjnych) nie zamontowano żadnego dźwigu. Oznacza to, że brak było podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ II instancji podkreślił, że kwestie związane z finansowaniem inwestycji pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego. Decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Warszawie podnosząc, iż narusza ona prawo i interes prawny spółdzielni. W uzasadnieniu skargi przytoczono treść art. 55, 56, 57 oraz 59 Prawa budowlanego i stwierdzono, że przepisy te potwierdzają zasadność skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając na podstawie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji wydanej w I instancji stanowił przywołany przez organ art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Przepis ten przesądza o obowiązku organu odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymogów określonych w ust. 1 oraz w art. 57 ust. 1-4. Oznacza to, iż nie jest wystarczające spełnienie jedynie tych wymagań, o których mowa w art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego. Zakres kontroli ustalony został w przepisie art. 59a Prawa budowlanego natomiast zasady jej przeprowadzenia określają przepisy art. 59c - art. 59e tej ustawy. Z treści odwołania od decyzji wydanej w I instancji oraz z treści skargi, w której kwestionowane jest rozstrzygnięcie odwoławcze nie wynika aby skarżący podważał tryb przeprowadzonej kontroli oraz jej wyniki. Potwierdza natomiast (zwłaszcza w odwołaniu), że niewykonane roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę oraz wynikające z projektu budowlanego, które ujawniła kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 grudnia 2008 r. były następstwem problemów natury finansowej, które wiązały się z tym, iż nie wszyscy członkowie spółdzielni uzupełnili wkłady budowlane. W ocenie Sądu w tym tkwi istota problemu w niniejszej sprawie, nie zaś w tym, że organy naruszyły jakikolwiek przepis Prawa budowlanego podejmując swoje rozstrzygnięcia. To, że tak rzeczywiście jest przyznaje sama skarżąca w odwołaniu. Stwierdza bowiem, że pozytywne rozstrzygnięcie spraw sądowych oraz kolejnych będących w fazie przygotowania do złożenia do Sądu, a co za tym idzie, wpływ do spółdzielni środków finansowych z tytułu uzupełnienia wkładów budowlanych jest jedynym elementem pozwalającym na zakończenie inwestycji w całości. Zdaniem Sądu skarżąca zmierza w istocie do uzyskania pozwolenia na użytkowanie części mieszkalnej inwestycji. Wynika to również z treści skargi. W realiach przedmiotowej sprawy nie jest to jednak możliwe. Przeszkodą jest tu w szczególności brak dźwigów umożliwiających komunikację na wyższe kondygnacje, co w przypadku osób niepełnosprawnych praktycznie uniemożliwia korzystanie z lokali tamże położonych (art. 59 a ust. 2 pkt. f Prawa budowlanego). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa " [...]" w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. - art. 59 ust. 5 w zw. z ust. 1 ustawy Prawo Budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części obiektu, - § 54 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej Rozporządzenie w/s warunków technicznych) w brzmieniu obowiązującym przed 8 lipca 2009 r., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż również w sekcjach czterokondygnacyjnych obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego (w których żadna z kondygnacji nie znajduje się powyżej 12 m ponad poziomem terenu) istnieje konieczność zamontowania dźwigów osobowych - jako wymóg niezbędny do prawidłowego korzystania z obiektu budowlanego. 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy t.j. - art. 133 § 1 p.p.s.a poprzez rozpoznanie sprawy z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z akt sprawy, w szczególności okoliczności, iż wybudowany obiekt, pomimo niewykonania części robót budowlanych, został wyposażony w dźwigi osobowe, w ilości wymaganej przepisami prawa oraz zapewnione zostały warunki niezbędne do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, co wynika chociażby z protokołu kontroli obowiązkowej przeprowadzonej przez organ I instancji, - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okolicznościach sprawy, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę mimo istniejących przesłanek do jej uwzględnienia w postaci naruszeń prawa (materialnego i procesowego) mających wpływ na wynik sprawy, których dopuściły się organy administracyjne, - art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niewyjaśnienie i nieuzasadnienie podstaw prawnych swojego stanowiska w przedmiocie braku przesłanek do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części obiektu. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółdzielnia wskazała, że z analizy treści uzasadnień tak decyzji organów administracji jak i Sądu I instancji nie wynika, aby organy oraz Sąd dokonały wszechstronnego i wyczerpującego zbadania przesłanek odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie części nadziemnej budynku. Wszystkie warunki i procedury przewidziane przepisami prawa zostały przez Skarżącą dochowane (co jest okolicznością bezsporną w sprawie). Z treści protokołu kontroli obowiązkowej, sporządzonego w dniu 19 grudnia 2008 r. wynika w szczególności, iż obiekt budowlany jest zgodny z projektem architektoniczno - budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu, wykonania urządzeń budowlanych, oraz zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne. Nadto w protokole stwierdzono, iż wyroby budowlane szczególnie istotne dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego posiadają dokumenty potwierdzające ich dopuszczenie do obrotu, zaś teren po zakończeniu budowy został uporządkowany. Jedynie w zakresie wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlanego zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem wskazano na brak dźwigów. Z treści przedmiotowego protokołu wynika jednoznacznie, iż część mieszkalna i usługowa budynku (część nadziemna) spełnia warunki do wydania pozwolenia na użytkowanie (vide: pkt 9 protokołu oraz pkt 8.5). W art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego został określony przypadek wydania przez właściwy organ nadzoru budowlanego pozwolenia na użytkowanie pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z konkretnym obiektem budowlanym. W takiej sytuacji organ ten może wydać pozwolenie na użytkowanie, gdy stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki uzasadniające jego wydanie pomimo niewykonania robót. Wydając to pozwolenie, organ może określić termin ich wykonania. W ocenie skarżącej zakres ustaleń organów obydwu instancji i oceny Sądu I instancji winien sprowadzać się do sprawdzenia czy zawnioskowana przez inwestora część obiektu budowlanego jest rzeczywiście zrealizowana w stanie umożliwiającym przeprowadzenie jej odbioru i przekazanie jej do normalnej eksploatacji i użytkowania. Tymczasem ustalenia w tym zakresie dokonane zostały niezwykle pobieżnie, bez wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z treści protokołu kontroli wynika, iż w części tej (mieszkalno - usługowej w sekcjach 4,5, i 6 brak jest jednego z dwóch dźwigów; w sekcji 1,2 i 3 brak dźwigów (sekcje te są 4 - kondygnacyjne). Jest to jedyny zasadniczy element wyposażenia budowlano - instalacyjnego, który nie został wykonany. W części podziemnej zaś nie zostały wykonane jedynie określone roboty wykończeniowe. W ocenie skarżącej brak miejsc postojowych nie uniemożliwia korzystania z obiektu mieszkalno - usługowego, zgodnie z jego przeznaczeniem. Co prawda rozporządzenie w/s warunków technicznych nakazuje urządzić, zagospodarowując działkę budowlaną, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Tym niemniej dopuszczenie do użytkowania części obiektu budowlanego nie oznacza, iż pozostałe roboty nie zostaną wykonane (tj. miejsca postojowe nie zostaną zapewnione). Tego rodzaju brak ma więc charakter przejściowy, przy czym organ może przecież wyznaczyć inwestorowi termin wykonania robót (stosownie do dyspozycji art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego). Skarżąca wskazuje przy tym, iż organy nie badały (bynajmniej nie wynika to z uzasadnień decyzji), czy istnieje możliwość korzystania z miejsc postojowych zlokalizowanych poza budynkiem. Odnośnie przesłanek, jakimi kierował się Sąd oddalając skargę skarżąca podniosła, iż są one trudne ustalenia a to z uwagi na fakt, iż uzasadnienie skarżonego wyroku jest niezwykle lakoniczne. Sąd wskazuje, iż nie istnieje możliwość korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem z uwagi na brak dźwigów. Można się jedynie domyślać, jakie jeszcze przesłanki zadecydowały o oddaleniu skargi, skoro Sąd I instancji wskazuje, iż "przeszkodą jest w szczególności brak dźwigów". Zdaniem Spółdzielni brak tych dźwigów dotyczy jedynie sekcji czterokondygnacyjnych (w pozostałych sekcjach nie zamontowano jednego z dwóch dźwigów w każdej sekcji), które zgodnie z § 54 ust. 1 rozporządzeniem w/s warunków technicznych, który nie został przywołany w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie muszą być wyposażone w takie urządzenia. Ich montaż wynika jedynie z treści projektu budowlanego. Zatem skarżąca twierdzi, że jedyny podniesiony przez Sąd argument dotyczący braku dźwigów i związanych z tym niedogodności nie znajduje oparcia ani w stanie faktycznym niniejszej sprawy (potwierdzonym protokołem kontroli) ani w obowiązujących przepisach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu ( art. 183 § 1 p.p.s.a ). Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do treści art. 55 pkt. 3 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzje o pozwoleniu na użytkowanie między innymi jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Inwestor powinien również o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego zawiadomić właściwe organy administracji tj. organy państwowej inspekcji sanitarnej, państwowej inspekcji pracy i państwowej straży pożarnej. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć dokumenty wskazane w art. 57 Prawa budowlanego. Wniosek stanowi jednocześnie wezwanie organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, której cel i zakres podmiotowo przedmiotowy określa art. 59a Prawa budowlanego. Bezspornym w sprawie jest, że wszystkie opisane warunki procedury zostały przez skarżącą spółdzielnię zachowane. Z treści protokołu obowiązkowej kontroli sporządzonego dnia 19 grudnia 2008r. wynika w szczególności że: Obiekt jest zgodny z projektem architektoniczno budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych, wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu, wykonania urządzeń budowlanych, oraz zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne. W protokole stwierdzono też, że wyroby budowlane szczególnie istotne dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego posiadają dokumenty potwierdzające ich dopuszczenie do obrotu, zaś teren po zakończeniu budowy został uporządkowany. Jedynie w zakresie wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, wskazano na brak w części mieszkalno - usługowej dźwigów w sekcji 1,2 i 3 (sekcje te są 4 - kondygnacyjne) a w sekcjach 4,5, i 6 (siedmiokondygnacyjnych i wyższych) brak jednego z dwóch dźwigów. Ponadto w halach garażowych pozostały do wykonania instalacje elektryczne, wentylacja, instalacja tryskaczowa, wykonanie posadzek i warstw wjazdowych do garażu. Z treści punktu 8 i 9 powyższego protokołu wynika, iż część nadziemna (mieszkalna i usługowa) budynku spełnia warunki do wydania pozwolenia na użytkowanie. Jednak organy pierwszej i drugiej instancji odmówiły uwzględnienia wniosku, powołując się na treść art. 59 ust.5 Prawa budowlanego, jako powód podając niewykonanie wszystkich robót przewidzianych w projekcie. Jednak organy te z niewyjaśnionych względów nie wzięły pod rozwagę treści art. 59 ust 3 prawa budowlanego w którym to został określony przypadek wydania przez właściwy organ nadzoru budowlanego pozwolenia na użytkowanie pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z konkretnym obiektem budowlanym. W tej sytuacji organ ten może wydać pozwolenie na użytkowanie gdy stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki uzasadniające jego wydanie pomimo niewykonania robót, z wyjątkiem instalacji i urządzeń ochrony środowiska gdyż ich niewykonanie uniemożliwia udzielenie pozwolenia na użytkowanie stosownie do art. 59 ust. 4 Prawa budowlanego. Wydając to pozwolenie organ może określić termin ich wykonania. Jak wskazuje się w judykaturze i doktrynie, część obiektu przeznaczona do użytkowania musi być zrealizowana w stanie umożliwiającym właściwe z niej korzystanie. Przed oddaniem takiej części do użytkowania należy zbadać czy może ona samodzielnie i bezpiecznie funkcjonować (tak NSA w wyroku z dnia 3 grudnia 2007r. w sprawie II OSK 1609/06) Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zakres ustaleń i rozważań organów obydwu instancji i późniejszej oceny Sądu Wojewódzkiego powinien sprowadzać się do sprawdzenia czy zawnioskowana przez spółdzielnię część obiektu budowlanego jest rzeczywiście zrealizowana w stanie umożliwiającym przeprowadzenie jej odbioru i przekazanie jej do normalnej eksploatacji i użytkowania. Jednak organy nadzoru budowlanego całkowicie pominęły tę zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię, a Sąd pierwszej instancji zauważając, że skarżąca zmierza w istocie do uzyskania pozwolenia na użytkowanie części mieszkalnej obiektu i że wynika to również z treści skargi, stwierdził jedynie lakonicznie, że w realiach przedmiotowej sprawy nie jest to możliwe. Ponieważ przeszkodą jest w ocenie tego Sądu, w szczególności brak dźwigów umożliwiających komunikację na wyższe kondygnacje, co w przypadku osób niepełnosprawnych praktycznie uniemożliwia korzystanie z lokali tamże położonych. Tymczasem jak słusznie wskazuje skarżąca kasacyjnie spółdzielnia powołując się na protokół kontroli, z którego wynika, że spełnione są wymogi dostosowania obiektu dla potrzeb niepełnosprawnych ( między innymi w zakresie utwardzonego dojścia, miejsc postojowych dla samochodów, drzwi, dostępu do wind i dojazdu na kondygnacje użytkowe) i § 54 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 lipca 2009r., z którego wynika że czterokondygnacyjne segmenty obiektu skarżącej nie wymagały wyposażenia ich w dźwigi osobowe – kwestia ta wymaga szczegółowego zbadania przez organy nadzoru budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji mają obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Ponadto organy administracji zarzuciły, że ze względu na niemożliwość użytkowania podziemnego garażu inwestor nie zapewnił miejsc postojowych. Jednak jak zasadnie wskazano w skardze kasacyjnej organy powinny zbadać czy brak możliwości używania garażu rzeczywiście uniemożliwia korzystanie z obiektu mieszkalno usługowego zgodnie z jego przeznaczeniem, szczególnie pod kątem możliwości korzystania z miejsc postojowych zlokalizowanych poza budynkiem. Dodatkowo wskazać należy, iż brak ten ma jedynie charakter przejściowy, ponieważ organ może wyznaczyć inwestorowi stosownie do art. 59 § 3 Prawa budowlanego termin wykonania pozostałych do wykonania robót. Sąd Wojewódzki jako że był zobligowany do kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, pomimo wskazanych wyżej jej niedostatków, błędnie oddalił skargę. Sąd ten oczywiście zbędnie poczynił wywody dotyczące problemów finansowych inwestora i ich podstawowego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Co do istoty sprawy Sąd ten wypowiedział się bardzo lakonicznie, mianowicie powołał się jedynie na uniemożliwienie niepełnosprawnym korzystania z lokali położonych na wyższych kondygnacjach ze względu na brak dźwigów, nie podając na jakich podstawach tak twierdzi. Jest to o tyle ważne, że organy nadzoru jako podstawę odmowy uwzględnienia wniosku wskazywały "brak zapewnienia miejsc postojowych". Mając na uwadze powyższe za słuszny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a.,77 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. oraz art.133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tych okolicznościach przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutów niewłaściwego zastosowania art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego i niezastosowania § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jako że dopiero właściwie ustalony stan faktyczny pozwoli na prawidłowe zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1394 ze zm.).